10 stycznia 2019

Od Nema cd Wichny

Barman rozejrzał się po lokalu, taca z już wcześniej przygotowanymi zamówieniami, poleciała do kolejnego stolika za pomocą mocy. Na razie nikt nie przyszedł, więc usiadł przy stoliku.
- Jestem Nemo. - Powiedział z uśmiechem do wadery, która przyglądała się drinkowi. W szklanej miseczce znajdował się drink w kilku kolorach. - Nie wiedziałem co lubisz, więc zrobiłem drinka o średniej mocy... Pierwszy raz cię tu widzę, w sumie bar otworzyłem zaraz po powrocie mocy.
- Niedawno tu dołączyłam. - Odpowiedziała wilczyca, po czym upiła trochę drinka. - Hmm... Całkiem dobry, myślę, że będę pojawiać się tu częściej.
- W ofercie posiadam jeszcze jedzenie, gdyby nie moce nie otworzyłbym tego baru, są bardzo przydatne przy przygotowywaniu zamówień, szczególnie gdy jest ich dużo... Tak w ogóle to się nie przedstawiłem. Jestem Nemo. - Dodał szybko i odwrócił się słysząc kroki. Nie mylił się, do jaskini wszedł wysoki wilk, który usiadł przy stoliku prawie pod ścianą. - Przepraszam cię na chwilę. - Wstał od stolika i poszedł do klienta odebrać zamówienie po czym ruszył w stronę lady, widząc jak miseczka i napoje zaczęły unosić się w powietrzu. Zanim dotarł drink był gotowy, odesłał więc go do wilka. Sam wrócił do wilczycy, którą popijała drinka.
- To dlaczego twój wieczór jest nieudany? - Spytał,ale jego pytanie nie było wścibskie, była to jedynie zachęta do rozmowy.
- No może nie jest aż taki nieudany. - Powiedziała cicho, a Nemo mógłby się założyć, że dostrzegł na jej pyszczku cień uśmiechu. Lubił gdy inne wilki były w humorze, ponieważ złe samopoczucie łatwo się udzielało innym. - Nie zdążyłam się przedstawić, nazywam się Wichna. - Dodała wadera i rozejrzała się po otoczeniu. - Lubisz tę pracę?
- To jedyne moje zajęcie, uwielbiam ten bar zawsze możesz z kimś porozmawiać, a jeśli nie chcesz to siedzisz tylko za ladą. Poza tym lubię patrzeć gdy sprawiam innym w jakikolwiek sposób przyjemność. Nie lubię bezczynnie siedzieć, a na pewno nie cały dzień. Chyba bym umarł z nudów. Zazwyczaj zamykam bar o trzeciej lub czwartej, też muszę trochę pospać, choć nie zawsze jest mi to dane. Mam ogólne problemy ze snem.
- Współczuję ci, że nie możesz tak po prostu położyć się spać i wstać wypoczęty następnego dnia rano. - Powiedziała Wichna przyglądając się basiorowi, Nemo nie miał nic przeciwko, był przyzwyczajony do obserwacji z ukrycia jak i bezpośredniej.
- Jakoś sobie radzę, chyba już się przyzwyczaiłem do małej ilości snu. - Stwierdził z uśmiechem, nie chciał robić wrażenia poszkodowanemu wilka. - Może jak będę starszy, moja ilość snu wzrośnie. Muszę najwidoczniej do tego dorosnąć... Wydaje mi się, że zeszliśmy z tematu. Coś wspominałaś, że twój wieczór był nieudany. Chętnie tego wysłucham, uwierz jestem jednym z najlepszych słuchaczy. I nie musisz się martwić, nie rozpowiadam tego o czym opowiadają mi inni. - Dodał szykując już w myślach kolejnego drinka dla Winchy, która właśnie opróżniła naczynie do dna. Minęło może pół godziny, gdy gotowy drink przeleciał do stolika przy którym siedzieli. - Pomyślałem, że zechcesz kolejnego... Możesz opowiadać. - Uśmiechnął się i obserwował wilczyce czekając, aż zacznie mówić co zepsuło jej wieczór. Miał jednak świadomość, że nowopoznana wadera nie będzie chciała się zwierzać nieznajomemu.

Wichno?

Od Harytii cd Hermesa

Harytia przyglądała się basiorowi, który zmierzał w ich kierunku. Miała już dosyć tej niejasnej sytuacji, w jakiej się znaleźli. Hermes podniósł głowę, którą przed chwilą opuścił.
- Cokolwiek powie i tak mu nie uwierzę. - Powiedziała Harytia, na tyle cicho by jej znajomy to usłyszał. Nie miała ochoty rozmawiać z kimś, kto ich porwał, a teraz gdy coś poszło nie po jego myśli, to przyszedł.
- Rozumiem, ja z nim porozmawiam. - Odpowiedział Hermes, obserwując z Harytią obcego wilka.
- Myślę, że potrzebujecie mojej pomocy. - Wadera na te słowa zmrużyła oczy, czując jak serce zaczyna szybciej bić i pojawia się złość. Nie powiedziała jednak nic nieodpowiedniego, wolała zostawić to Hermesowi.
- Dlaczego tak uważasz? - Spytał jakby od niechcenia, a wilk nieco się zmieszał.
- Znam okolicę, wiem jak trafić na wasze tereny. Beze mnie długo będziecie błądzić. - Podniósł łeb jakby chciał tym podkreślić autentyczność swoich słów.
- Mam rozumieć, że porywacie nas, nie wiadomo w jakim celu, a teraz chcesz nas odprowadzić na nasze tereny? A może jeszcze się przyznasz do morderstwa waszego przyjaciela. - Hermes przeszywał wilka wzrokiem, a ten przez kilka sekund stał ponury.
- Nie był naszym przyjacielem, był zdrajcą. - Odpowiedział chłodno i przeniósł wzrok na waderę, która wszystkiego uważnie słuchała.
- To nie jest wytłumaczenie. - Odpowiedział szorstko, nie spuszczając wzroku z ciemnego basiora. - Ty nas porwałeś, też moglibyśmy ciebie zabić... Poczekaj chwilę. - Hermes odeszli na kilka metrów od obcego z Harytią na tyle by nie słyszał ich rozmowy.
- To, co robimy? - Spytała wadera, obserwując ciemnego wilka, który dłubał łapą w ziemi.

Hermes?

Od Elladora do Naurell

Roztargnionym spojrzeniem objąłem całą mą jamę. Wyglądała tak jak zwykle, prócz promieni światła, które dziwnym trafem dostały się do wnętrza jaskini.
Podniosłem się z wolna i zacząłem energicznie potrząsać łbem. Najlepsze lekarstwo na przebudzenie. Nagle spostrzegłem, że coś umknęło mej uwadze. Poczułem dym. Małą stróżkę brzydkiego zapachu, wychodzącego z głębi jaskini. Podszedłem do zapasów roślin. Na drewnianym regale, między przegródkami w szklanych, ponazywanych słojach spoczywały wszystkie ważne zapasy.
Wtem stąpnąłem na coś podejrzanie ostrego. Spostrzegłem, iż pod łapami leży potłuczony słoik.
– O nie, to gałązki lubczyku... – rzekłem i pochyliłem się ku jego szczątkom. – Ale jak to się mogło stać? – Powtórnie rozejrzałem się po wnętrzu mojego skromnego domu. – Ach! Oczywiście, że drzwi! Przeciąg doszedł dość daleko, jak mniemam. – Spojrzałem rozczarowany na szparę między głazem a ścianą. – Wszystko jasne... – westchnąłem i poszedłem po drewnianą „szufelkę”. Wrzuciłem na nią roztrzaskany słoik razem z jego zawartością, i z tym ekwipunkiem udałem się do kosza. – Po sprawie, tylko gdzie ja znajdę teraz liście lubczyku? – zmartwiłem się przez chwilę, lecz nagłe wspomnienie zabawnej historii związanej z tym oto lubczykiem, rozwiało wszystkie smutki.
Pięć lat temu — pamiętam dobrze — poznałem pewną waderę, zwała się Chonqui. Oczy miała srebrzyste, sierść zaś białą jak śnieg. Przez dwa miesiące układało nam się znakomicie, aż do czasu, gdy coś w nią wstąpiło. Zmiana przebiegła w raptem trzy dni! Chonqui stała się bardzo zazdrosna o nasz związek, a każda myśl o jego końcu przyprawiała ją o dreszcze, bezsenność, a niekiedy i próby samobójcze. Stała się jak bomba. Nigdy nie było wiadomo, kiedy mogłoby jej coś strzelić do głowy. Wtedy, tego feralnego dnia podała mi filiżankę herbaty. Już od samego rana była jakaś.. zbyt przymilna, więc poczułem od razu, że coś się kroi. Podeszła do mnie ze sztucznym uśmiechem i bladą twarzą, podała mi tacę i czekała na dalsze zdarzenia. Odmówiłem jej grzecznie, lecz ta nie zareagowała. Powtórzyłem, że nie mam ochoty na herbatę, jednak ona zniosła to nie najlepiej. Podeszła do mnie i z zaskoczenia wlała mi płyn do gardła. Od razu poczułem, jaka to była mikstura. Oczywiście eliksir miłosny, niestety źle uwarzony. W żołądku poczułem dziwne drapanie, a w tchawicy mnie piekło jak diabli. Podbiegłem szybko do składziku z miksturami i wlałem do ust wywar z pokrzyw. Ulga nastąpiła od razu. Uświadomiłem waderze, że źle uwarzony eliksir może być bardzo szkodliwy. Chonqui najwyraźniej nie zdawała sobie z tego sprawy. „Czyli mogłam cię zabić?! Jestem morderczynią!” — pamiętam dobrze jej tragiczny płacz i nieopanowaną furię. To było nasze ostatnie spotkanie. Do tej pory nie wiem, czy jeszcze żyje.
Uśmiechnąłem się radośnie i z nowym zapałem do działania, wyszedłem z domu, zakładając wcześniej swój szary płaszcz.
Dzień był pogodny, nie powiem, ale w powietrzu było coś intrygującego. Zdawało się być ciężkie i „suche”. Nie zważając już jednak uwagi na atmosferę, podreptałem w głąb lasu. Według map, bagno, na które zmierzałem leżało kilkadziesiąt metrów na wschód od ogromnego głazu.
– No to idziemy – rzekłem i zacząłem odliczać kroki od wielkiego kamienia. – Czterdzieści osiem, czterdzieści dziewięć, pięćdziesiąt! – Przeniosłem swój wzrok z ziemi na nieco ciekawsze tereny — bagna — śmierdzące odludzie, przepełnione zeschłymi drzewami i zwierzęcą padliną. – No, no! Ciekawże jestem, czy ktoś tu pomieszkuje... – Ostrożnym krokiem ruszyłem w stronę małej wysepki na środku tego czegoś. Już z daleka ujrzałem tak bardzo wyczekiwaną roślinę.
– Jesteś, skarbie! – Podbiegłem do zielonego kwiatu, lubczyku, i przykląkłem przy nim. Starannie urwałem kilka jego liści i scyzorykiem uciąłem gałązkę. – Mam cię, skubańcu – syknąłem i schowałem zdobycz do słoja.
– Przepraszam bardzo! – Nagle usłyszałem melodyjny głos tuż za mną.
– Tak? – Wstałem i odwróciłem się w jego stronę. – W czym mogę panience pomóc? – Ukłoniłem się zwinnie, widząc, że mam do czynienia z płcią piękną.

9 stycznia 2019

Od Taiyō cd. Victoria Nox Aeris

- Myślę, że... - zawahałam się jeszcze raz, przygryzając wargę - ...to może być trudne. Niestety, w tym czasie muszę akurat wyjechać.
,,I nie wiem ile mnie nie będzie" dodałam w myślach.
Nie, nie mogłam w żaden sposób przewidzieć jak potoczy się mój ,,wyjazd". Miałam wyruszyć w trakcie pełni i tyle wiedziałam na temat czasu. Z resztą, czas nie grał tu roli. Istnieją ważniejsze sprawy niż mój, niezbyt z resztą cenny, czas.
- Och - wilczyca jakby nieświadomie wydała z siebie westchnienie.
- W każdym innym momencie jestem do waszej dyspozycji, ale niestety... - uśmiechnęłam się z zażenowaniem. - Bardzo mi przykro, że nie ma mnie, kiedy akurat jestem potrzebna.
- Spokojnie, nie ma sprawy - odpowiedziała wadera, a na jej pysk również dostał się drobny uśmiech. - Szkoda, że tak się złożyło.
Mimo że Victoria nadal była niezwykle życzliwa, zaczęłam czuć się nieswojo. Prowadziłyśmy jeszcze przez chwilę miłą rozmowę. Marzyłam jednak tylko o tym, żeby się stamtąd wydostać. Przeprosiłam więc i pod byle pretekstem zaczęłam żegnać się z domownikami. Obiecałam szczeniakom, że opowiem im kiedyś więcej o Smoczym Ostrzu i wymieniłam grzeczności z ich mamą. Już miałam wyjść na zewnątrz, kiedy wilczyca odezwała się:
- Mogę zadać ci jeszcze jedno pytanie? Oczywiście o ile nie jest zbyt osobiste..
Przystanęłam zaskoczona.
- Tak, jasne - odpowiedziałam. Co w moim prywatnym życiu mogłoby zainteresować Victorię?
- Dlaczego wyjeżdżasz w dzień, kiedy jest pełnia?
Spojrzałam na nią i uświadomiłam sobie, że mogłabym ją zapytać o to samo. Co chciała robić w tę magiczną noc?
- Och, nie uważam pełni za pechową. Nie wierzę w przesądy - odpadłam, udając, że wcale nie domyślam się prawdziwego sensu jej słów.
- To znaczy... - odchrząknęła - Chodziło mi o przyczynę.
Zastanowiłam się.
- Ktoś... Ktoś na mnie liczy. Dlatego chcę do niego pojechać.
- Przepraszam, to faktycznie zbyt osobiste...
- Nie, nie, wszystko w porządku. To.. do zobaczenia.
- Oby rychło - uśmiechnęła się ona, a ja obróciłam się na progu, by ukryć pysk w ciemnościach. Nie okłamałam jej tak do końca. Mimo to nie mogłam przestać krążyć myślami wokół niej i jej tajemniczej wyprawy.

Od Nathing

Słońce prażyło niemiłosiernie, jak od kilku dni. Wszelkie zbiorniki wodne były wyschnięte niemalże na popiół, bądź zmieniły się w niewielkie bagienka, a piach pod moimi łapami wydawał się nieprzyjemnie suchy. Spojrzałam w górę. Jak zawsze, niebo niemalże bezchmurne. Jedyną rzeczą, która mogła dać mi jakąś ochłodę, był wiatr. Nie oznacza to jednak, że w te skwarne dni jakikolwiek wiatr miał zamiar wiać. Ratował mnie tylko orzeźwiajacy powiew, wytworzony przeze mnie samą.
Idąc po wysuszonej ziemi próbowałam przestać tęsknić za chłodnymi jesiennymi miesiącami. O wiele bardziej wolałam zimę od lata. Łatwiej było mi znosić najgorsze mrozy niż największe susze.
Nie miałam zamiaru chować się w cieniu, bo wiedziałam, że teraz zacienione miejsca są najbardziej oblegane. Wolałam samotną ciszę i spokój, niż nieznośny gwar.  Poza tym o tej porze w Lesie Phoenixa było nieznośnie duszno, a mi nie było nawet tak gorąco. Powietrze, którym sterowałam dzięki swoim mocom, zdążyło juz przyjemnie schłodzić mi futro. Spojrzałam na radosne letnie słońce, oświetlające całą okolicę. Kiedy nie czuło się już tego żaru to wyglądało ono nawet miło. Zamknęłam oczy i wciągnęłam powietrze w płuca. Zapach określiłabym jako niezwykle suchy, ale była to ładna woń. Wolałam ją o wiele bardziej niż to, jak w wilgotniejsze dni pachniały bagna. Otworzyłam oczy. Usłyszałam odgłos czyichś kroków. Wilk zbliżał się, ale ja pozostałam na swoim miejscu, pewna, że osobnik minie mnie i pójdzie gdzieś do cienia. Tak się jednak nie stało. To znaczy, ZAPEWNE by się tak stało, gdyby nie fakt, że tan ktoś na mnie wpadł. Syknęłam cicho, oobracając się w jego stronę. Zawsze w takich momentach miałam wrażenie, że wilki niezauważają mnie na drodze przez mój niewielki wzrost - zwłaszcza że ktoś, na kogo patrzyłam, był oczywiście o wiele ode mnie wyższy - ale jak zawsze odetchnęłam od siebie tę myśl. Nie jestem ziarenkiem piasku, żeby nie było mnie widać.
- Przepraszam - powiedział szybko wilk, jakby widząc urazę w moich szarych oczach.
- Nic się nie stało, to pewnie z pośpiechu - zdobyłam się na uprzejmy uśmiech, mając jednocześnie nadzieję, że ów faktycznie się dokądś spieszy.
- Nie, to moja nieuwaga. Nie pędzę w żadne konkretne miejsce, po prostu.. zwiedzam tereny.
- Czy to ciekawsze niż cudowne górskie widoki?
Zapragnij odwiedzić Wzniesienia Wilczych Władców i idź sobie.
- Chyba tak.

Ktosiu?

Od Diathesis

Dzień był cichy. Niespecjalnie mnie to dziwiło. Gorąco dalej panowało na terenach watahy, przez co większość żywych stworzeń została w cieniu. Niektóre wilki zebrały się koło źródeł wody, chcąc się napić albo ochłodzić futro. Ja wolałam siedzieć w bibliotece i wysłuchiwać nowej bibliotekarki. Miała na imię Naurell, jeśli dobrze to zapamiętałam.
- Wyobraź sobie, że ten Czarny Mag od siedmiu boleści - prychnęła głośno z dezaprobatą - nie znał zaklęć na przywołanie demona niższego rzędu. Demona niższego rzędu! - powtórzyła z pogardą. - To całkiem proste zaklęcie i nawet szczeniak szkolący się na to stanowisko powinien je znać.
- Przywołanie demona wiąże się z pewnym ryzykiem i może skończyć się jego uwolnieniem, a tego raczej nie zapragnąłby żaden mag - stwierdziłam cicho. - Może nie tyle nie znał tego zaklęcia, co nie chciał ryzykować?
- Jeśli dobrze sformułowałby zaklęcie, nie groziłoby mu żadne ryzyko. - Naurell uniosła brew do góry. - Sądzę, że naprawdę nie wiedział, jak go przywołać. - Skinęłam głową na znak tego, że ją zrozumiałam.
- Wezmę tę księgę do swojej jaskini, dobrze? Chcę porównać jej treść z inną, którą posiadam. Zwrócę ją jutro.
- Wiesz, co ci zrobię, jeśli nie oddasz jej na czas?
- Mówiłaś o poćwiartowaniu i rzuceniu mnie demonom w dziesięciu kawałkach. Nie zwykłam zapominać rzeczy, które wiążą się z groźbą stracenia którejś kończyny czy nawet życia. Zapamiętałam?
- Tak, zapamiętałaś - Naurell westchnęła. - A teraz bądź wreszcie łaskawa iść, zanim spełnię te groźby.
Wyszłam z biblioteki. Powietrze było ciepłe i suche. Nie byłam przyzwyczajona do takich temperatur. Na starych terenach watahy, nawet w górach, w których mieszkałam za szczeniaka, nigdzie nie było tak sucho i gorąco.
Gdy dotarłam do jaskini i odłożyłam księgę, zaczęło się ściemniać. Zrobiło się nieco chłodniej. Wzięłam głęboki wdech. Przez chwilę stałam w miejscu, patrząc na zbliżające się do linii horyzontu słońce.
- Nie wiem, ile wytrzymam, udając, że nic się nie stało - powiedziałam do słońca. - Nie pamiętam całego miesiąca od momentu, gdy dotarłam do tej kaplicy. Coś musiało się tam stać. I te ostatnie wizje.. - Urwałam cicho. - Muszę z kimś porozmawiać.
Jeszcze chwilę patrzyłam na zachód, nadal pozornie spokojna. Następnie ruszyłam do jaskini psychologa. Nie wiem, na co miałam wtedy nadzieję. Może na to, że wysłucha mojej nieco dziwnej opowieści? Na to, że pomoże mi w logicznym wyjaśnieniu ostatnich wizji? A może na coś innego?



Coelicolae?
Proszę, oto początek. Dosyć lipny, ale myślę, że ujdzie.
Mam cichą nadzieję, że Dinah będzie dobra do wątków. O ile lenistwo mi pozwoli. Wydaje mi się, że spełnia warunki. Niepokojące wizje: jest. Wyrzuty sumienia, problemy psychiczne: jest. Pilna potrzeba wyżalenia się komuś: jest. Czegoż więcej można oczekiwać?

Od Chastera cd. Ariene

 Napięcie nieco zelżało. Spojrzałem na Ariene lekko zdumionym wzrokiem, który jednak szybko zelżał.
Miała męża. I dzieci.
— To nic takiego. — Teraz to ona spojrzała na mnie zaskoczona. Po jej twarzy widziałem wyraźnie, że nie takiej reakcji się spodziewała.
— Może i miałaś męża, ale teraz masz mnie. To mi wystarczy.

~~~~~

Wzdrygnąłem się i otrzepałem. Wciąż słyszałem  uparte brzęczenie.
— Niech szlak trafi te komary — mruknąłem pod nosem. — Który wymyślił, żeby ta cała jaskinia była na bagnach?
— Chaster! — Nie-Enrique zamachał łapami. — Przestań wyganiać te nieszczęsne komary i rusz w końcu tę żabę!
 — Mówiłem ci już — jęknąłem — że nie chcę żaby na patyku, nawet przygotowanej przez ciebie. Nie lubię żab. — Nie-Enrique zmarszczył brwi. Znaczy się miejsce, w którym byłyby brwi, jeśli w ogóle je miałby.
— A kto odpowiada tu za jedzenie? — spytał z powątpiewaniem w głosie.
 — Nic mi nie mów. Na tym pustkowiu mało co można upolować oprócz tych żab. Miałem ci przynieść owady?
— Jeśli w ogóle je tknąłbyś, to tak. Niestety złożyło się, że przyniosłeś jedynie żaby, więc masz jeść żaby. —Przysiągłbym, że uśmiechnął się złośliwie.
— Dobra. Niech ci będzie.
Po śniadaniu złożonych z bardzo gumowatych żab (tfu) razem z Ariene i spółką potruchtałem na miejsce. Nie wyglądało szczególnie widowiskowo. Prawdę mówiąc, ta opiewana przez Zarię jaskinia wyglądała jak najzwyczajniejsza nora wykopana w ziemi. Poprosiłem resztę, by została, a sam wcisnąłem się do ciasnego otworu, zapalając niewielki płomyk. Po wejściu do środka też nie sprawia szczególnie miłego wrażenia - pomyślałem, przeciskając się między korzeniami. W wnętrzu śmierdziało stęchlizną. Po ścianach jaskini, jeśli w ogóle można było je nazwać ścianami, przemykały szybko jakieś stworzenia. Nie chciałem wiedzieć, jakie.
W końcu objawiła się moim oczom ulga w postaci niewielkiej metalowej skrzynki zagrzebanej w błocie. Nie była za ciężka, więc jakoś zdołałem dotaszczyć ją na zewnątrz. Z pomocą Nie-Enrique, który najwyraźniej bardzo chciał ją otworzyć, udało mi się znaleźć kluczyk przysłany razem z listem i wcisnąć go w zamek.
Rozczarowanie było nieomal namacalne. Z skrzynki nic nie buchnęło, nie brzęknęło, ani nie zaświeciło upojnym blaskiem. Jej zawartość stanowiła kupka szarawych, niewielkich kamieni, które z rubinami miały niewiele wspólnego. Pierwszy odezwał się Nie-Enrique.
—To na pewno nie pomyłka? — zaczął ostrożnie. — W liście była mowa o jakimś rubinie, zwojach i kryptach, a to raczej nie ru-
— Zaraz — przerwałem mu niecierpliwie. — Ty czytałeś ten list? Jak, kiedy i gdzie? — Wspomniany delikwent cofnął się jak oparzony.
— To nie ja go czytałem! — zaprotestował. — Wiesz, że nie znam tego języka. To Pansy mi pomogła! — Spiorunowałbym wzrokiem Pansy. No właśnie, spiorunowałbym. Gdyby była w okolicy.
— To był celowy zabieg — stwierdziłem. — Znam Zarię lepiej od ciebie. Ten przydługi i dosyć nudny list służył temu, by osoby postronne nie odgadły, o co chodzi. Moja przybrana siostrzyczka uwielbia alchemię i jak ją znam, zadbała o każdy środek ostrożności. Dobra — spróbowałem przybrać poważny ton głosu. — Spójrzcie. — Wybrałem jeden kamyczek i od niechcenia rzuciłem nim w podłoże. Coś błysnęło, wydając z siebie głośny huk. Ariene skrzywiła się, a Nie-Enrique zatkał sobie uszy. Najwyraźniej było to dla niego zbyt głośne. —  To Rubin Córki Błyskawic, inaczej znany jako błyskohuk. Używany jest często do różnych eliksirów oraz innych wyrobów alchemicznych. Występuje  na tych terenach rzadko. Pewnie dlatego Zaria poprosiła mnie, żebym go odszukał i jej przesłał. Co miałeś z tym następnie zrobić, Nie-Enrique? - ostatnie zdanie skierowałem do gnoma, który już zdążył odetkać uszy.
— Ja? Hmm.. Zaria prosiła mnie, żebym skierować się z tym prosto na południe, aż do morza. Tam powinna być. Nie mówiła, że będzie to takie.. wybuchowe. Nie zrobi niczego, kiedy będę to taszczył? — zainteresował się.
— Pomagałem przy robieniu tego. Skrzynia od wewnątrz jest obita miękkimi materiałami, więc nie powinno. — Gnom westchnął, jakby mu ulżyło. — To.. Co teraz? Tak po prostu rozstajemy się?
— Najwyrażniej. — Wyszczerzył zęby. — Wiesz, to nie na zawsze. W razie czego po prostu idź do Zarii-
Nie zdążył dokończyć. Uściskałem go tak mocno, że przysiągłbym, że słyszałem trzask kilku żeber.
— Będę tęsknił za twoimi myszami na szaszłyku. Tylko wróć.

~~~~~

Po rozstaniu się z gnomem podążyliśmy dalej. Stopniowo napotykaliśmy coraz więcej śladów wskazujących na to, że tą samą drogą podążała wataha. W końcu udało nam się dotrzeć na miejsce.
Powietrze pachniało lasem, zielenią, o ile zieleń może mieć zapach, i wilgocią, a także jedną rzeczą. Wilkami. Całym stadem znajomych wilków.
— To wataha — stwierdziłem z nadzieją. — Wróciliśmy. Ariene, wróciliśmy.

  Arienku? Wybacz, że tak długo czekałaś i że dostałaś takiego gniota ;—;
Wiem. To nie ma sensu, ale istnieje. To już coś.

Od Bellony - Smocze Ostrze

Weszła na schody spokojnym, równym krokiem, jak gdyby wszystko to było normalne. Nie było. Widziała to, ale zaprzeczała samej sobie. Jak mogła tu być? Jak stworzyła te mury, skoro nawet ich nie pamiętała? Chciała wierzyć, że to tylko zbieg okoliczności, że da się to logicznie wyjaśnić. Nie umiała jednak przekonać samej siebie.
Kolejna kula światła zabłysła przed jej oczami. Przez chwilę poczuła lekkie zairytowanie nadgorliwością Enyo. Po chwii także i ta kula zgasła. Zairytowanie minęło, zastąpione zdziwieniem.
Schody wokół zniknęły, okryte ciemnością. Zniknął także cały świat wokół niej, zastąpiony czernią. Zatrzymała się, trwając w bezruchu. Nie widziała ani Kesame, ani Enyo. Nie - nie tyle widziała, co nie czuła. Zniknęły. Po prostu zniknęły.
Lubisz ciemność?
Coś zawirowało koło niej. Podmuch wiatru - nie świeżego, chłodnego wiatru, tylko gorącego, pachnącego stęchlizną i kurzem - owiał jej policzek. Dalej nie ruszała się.
Zabawne, jak wielu boi się ciemności, a jednocześnie się w niej skrywa. Nie sądzisz, że to ładny paradoks?
- Zamierzasz się ze mną bawić? Dobrze. Jaka szkoda, że wykorzystujesz do tego fakt, że nie widzę w ciemności. Dlaczego po prostu się nie pokażesz?
Ponieważ jestem tą ciemnością.  
- Miło - stwierdziła jednostajnie spokojnym tonem. - Drugie pytanie: co zamierzasz ze mną zrobić?
Chcę porozmawiać. Jesteś ciekawym obiektem.
- Rozumiem. Mam robić za obiekt obserwacji na inteligentnym zjawisku. Możesz mówić dalej. Nie przeszkadza mi to.
Widzę, że się rozumiemy. Wiesz, co dzieje się z twoimi towarzyszkami?
- Sądząc po tym, co mówisz, wnioskuję, że też je kontrolujesz.
Owszem, tak jest. Głos zabrzmiał nieco bardziej wyraźnie, jakby mówiący się przybliżył. Chcesz uwolnić stąd ostatniego strażnika. To nie było pytanie, raczej spokojne stwierdzenie. Zastanowiła się chwilę. Skąd wiedział? Po chwili zrozumiała, że to głupie pytanie. Głos był Świątynią. Musiał wiedzieć. Świątynia nie może zostać pusta. Nieważne, co zrobicie - jedna z was na zawsze zostanie tutaj.
- Umrze?
Można tak to określić. 
- Pragnęłabym nieco bardziej szczegółowych informacji, ale dobrze. W takim razie dlaczego mam tu zostać? Czemu ja?
Czy była mowa akurat o tobie? Głos zabrzmiał lekkim rozbawieniem. Mówiłam o obu. Gdzieś tu zarówno Kesame, jak i Enyo podejmują decyzje. Od tego, co zrobią, zależy los Smoczego Ostrza.
- W takim razie do czego jestem potrzebna ja?
Mam się z tobą spotkać. Tak miało być.
- Nie rozumiem.
Jaka szkoda. Myślałam, że domyślisz się tej jednej rzeczy. Nie powiedziałaś im o tym, prawda? Nie powiedziałaś im o tym, co było na ostatniej stronie.
- Czyli to ty - głos Bellony jakby stracił wcześniejszą pewność siebie. -  Miałaś już nie żyć. Miałaś umrzeć wieki temu.
- Ale nie umarłam. - Ciemność jakby zbladła, ukazując sylwetkę szarej wadery. Spojrzała białymi oczami na Bellonę, tę drugą Bellonę, tą, która przybyła tu razem z Kesame. - Będę żyła jako dusza Świątyni, dopóki żyjesz ty.
Dostrzegła Ostrze. Stało na środku pomieszczenia - olbrzymie, lśniące i emanujące własną mocą. Niemal czuła, jak ją przyciąga. Nie potrafiła zrozumieć, jak przetrwało tyle lat bez uszczerbku.
- Moja droga, chyba zapomniałaś o czymś - usłyszała cichy głos. - Ono nie jest twoje. Należy do Świątyni.
- Nie obchodzi mnie Świątynia - warknęła. - Obchodzi mnie Smocze Ostrze. To jego potrzebuję. Nie wyjdę stąd bez niego.
- W takim razie zostaniesz tu na zawsze.
- Skoro spędzę tu już całą wieczność, chciałabym wiedzieć jedno. Czym tak właściwie jestem?
- Częścią mnie.
- Nie rozumiem, o co ci chodzi.
- Ja też nie. Wiem tyle, ile mi powiedzieli mądrzejsi ode mnie. Mówili, że coś musiało się stać. Niektórzy twierdzili, że podczas tego, gdy zostałam duszą Świątyni, coś przebiegło nie tak i część mnie trafiła gdzieś indziej, do innej alternatywnej rzeczywistości. Mówili mi, że to skutek uboczny zaklęcia. Mówili, że tak powinno być. Nie wiem, którzy z nich mówili prawdę. Ale oni i tak nie żyją, a ja dalej tu jestem. Czy naprawdę tak powinno być? Urwała na chwilę, a potem zaczęła kontynuuować. - Tylu rzeczy nie wiem, a jestem tu już od wielu lat. Czas jakby biegnie tu inaczej. U ciebie to dziesięć lat, u mnie całe tysiąclecie. - Potrząsnęła głową. - Dawno z nikim nie rozmawiałam. Czuję się.. zagubiona.
Otworzyła pysk, by coś powiedzieć, gdy nagle Świątynia zadrżała.
Trwało to zaledwie chwilę, jednak zdążyło wpłynąć na pierwszą Bellé. Patrzyła na ścianę z szeroko otwartymi oczami, jakby temu nie wierzyła.
- Wybrała - stwierdziła głucho. - Już wybrała. Ostrze należy do ciebie.
- Ale.. Kto wybrał? - spytała cicho druga Bellona. Zaczęła obawiać się najgorszego.
- Kesame.
- To.. nienożliwe - zaprotestowała słabo, próbując opamiętać swoje emocje. - Ona była alfą. Nie mogła zostawić całej watahy. Nie mogła tego zrobić.
- Ale zrobiła. Tej jednej rzeczy nie zdołasz zmienić.
Poczuła, że ogarnia ją obłok ciepłego, stęchłego powietrza. Po chwili rozpłynął się, pozostawiając przed jej łapami Ostrze. Uniosła je lekko. Było chłodne i zaskakująco lekkie jak na swoje rozmiary. Znała się na broniach i wiedziała, że choć nie wygląda na magiczne, jest przepełnione potężną mocą.
- Bellono? - usłyszała dziewczęcy, niepewny głos. Enyo. Podniosła głowę i ze zdziwieniem zauważyła, że tatuaż na jej szyi zniknął. - To ty?
- Enyo? - Starała się opanować głos, dziwnie drżący. - Co się stało?
- Ja.. - Opuściła wzrok. - Świątynia powiedziała mi, że będę mogła wyjść, jeśli zostawię was tu. Nie chciałam tego, ale.. póżniej powiedziała, że.. Kesame..  - Enyo wyglądała na przerażoną. Niespecjalnie jej się dziwiła.
- Kesame nie żyje - stwierdziła pozornie spokojnie. - Rozmawiałam ze Świątynią. Powiedziała mi to. Powiedziała także wiele więcej. Świątynia to ja. Jestem tylko kawałkiem jej duszy.
Przez chwilę zauważyła na sobie zszokowany wzrok Enyo. Szkło pękło. Zobaczyła światło księżyca odbijające się od odłamków. Potrząsnęła głową.
- Chcę opuścić to miejsce. Smocze Ostrze musi wrócić do watahy.
Enyo nieznacznie kiwnęła głową i skierowała się do wyjścia. Zobaczyła jej wahanie, gdy przekraczała stare, drewniane drzwi - jakby za chwilę miały zatrzasnąć się i uwięzić ją z powrotem. Nie zrobiły tego. Enyo była wolna. Mogła iść, gdzie chciała.
Gdy przekraczała drzwi, usłyszała tylko ciche dziękuję. Potem wszystko pochłonęło jasne światło.
Zamrugała oczami. Świątyni nie było. Stała na zboczu jakiegoś wzgórza. W dole widziała zebraną bezładnie watahę. Poczuła nieprzyjemne ukłucie w brzuchu. Odwróciła się i zobaczyła wilka. Ciemnoszary basior z blizną na głowie i jednym okiem. Patrzył na nią nieufnie.
- Kim jesteś? - spytał.
- Nazywam się Bellona. Należałam kiedyś do waszej watahy, ale odeszłam niedługo przed wojną ze smokami. - Urwała na chwilę, po czym kontynuuowała, próbując w jakiś sposób przekazać złe wieści. - Kesame nie żyje. Zginęła, odzyskując Smocze Ostrze.

Airov?
Pociągnij to dalej. Plose.
Tak, ja nic nie wiem.

8 stycznia 2019

Od Afry cd. Nestera

Ptak był w nienaturalnej pozycji, nie ruszał się. Coś drgnęło w sercu Afry, a uśmiech zszedł z jej pyska. Odwróciła wzrok i niepewnie zapytała się Nestera:
- To co teraz robimy?
- Jeśli chcesz, możesz ze mną pójść zapolować, lecz nie powiem, nie zależy mi na twoim towarzystwie. - po krótkiej chwili ciszy, spytał - Czy przynajmniej masz jakieś pojęcie na temat polowań?
- Ależ oczywiście! Przecież bez tego nie przeżyłabym zbyt długo sama w lesie.
- No dobrze. - mówiąc to, szybko się oddalił, a Afra krzyknęła za nim;
- Czyli mogę z tobą iść?
- A jak sądzisz? - odparł, nie patrząc za siebie. Uradowana Afra szybko pobiegła za nim.
- Czy ten las ma jakąś nazwę? - pytała.
- Tia.
- A jaką?
- Las Phoenix'a.
- Ładnie. - uśmiechnęła się. - A masz jakieś ulubione miejsce? Albo ulubione jedzenie lub ulubiony kolor?
- Przestań, tyle, gadać. - odpowiedział poirytowany Nester, akcentując każde słowo. Afra zaczęła się śmiać, lecz sądząc po minie basiora, uznała, że nie żartuje i lepiej na chwilę się zamknąć. Resztę drogi spędzili w ciszy. Afra nie wiedziała co myśleć o niedawno co poznanym basiorze. Z jednej strony już go lubiła, lecz cały czas miała przed oczami tego ptaka. Jeszcze nigdy tak się nie czuła. Jej rozmyślania przerwał szept Nestera.
- W tych krzakach siedzi zając.  - wyszeptał.
- Naprawdę? Gdzie? - spytała.
- Ciszej... - syknął basior.
- Przecież jestem cicho. - Nester nic nie odpowiedział, tylko cicho westchnął. Afra naprawdę nie rozumiała o co mu chodzi. I do tego nadal nie widziała zająca,  którego ponoć widział Nester. Nagle coś się ruszyło w krzakach, a z nich wyleciało zwierzątko. Nester rzucił się na nie, zanim Afra zorientowała się, co właśnie się stało. Zajączek leżał już nieżywy w jego pysku.
- Chcesz trochę? - spytał.
- Chętnie! - odpowiedziała, a basior położył zająca na ziemi i oddzielił część dla Afry. Wdzięczna zaczęła jeść, Nester również, wyglądał tak, jakby nie jadł od bardzo dawna. Po skończonym posiłku, postanowili, że pójdą do centrum watahy, by spotkać się z Alfą. Afra bardzo chciała dołączyć do watahy. Idąc, Afra jakby od niechcenia rzuciła w stronę basiora:
- Opowiedz mi coś o sobie.

Nester?

Od Wichny cd. Nema

Tego dnia Wichna planowała świetnie się bawić. Miało być dobrze, jednak wyszło jak zwykle. W południe skończyła porządkować sprawy w swojej pracowni, a chwilę później szła już niedawno odkrytą ścieżką, prowadzącą nad jezioro, przy którym za pierwszym razem nie widziała innych wilków. Wydało jej się to dość dziwne w tak gorący dzień, lecz nadal miała nadzieję, że sytuacja utrzyma się jeszcze przez kilka godzin i będzie mogła je spędzić w słodkiej samotności, zanurzona po szyję w chłodnej wodzie. Zamierzała wieszczyć, a przepastna powierzchnia jeziora dałaby jej olbrzymią ilość energii. Wilczyca zabrała ze sobą czerwone świece, które miała postawić na najbliższym sobie brzegu. Niestety, wybrane przez nią starannie miejsce zdążyła już zająć nieznana jej para wilków, które na szczęście jej nie zauważyły. Vi, nie mając siły upominać się o cokolwiek, wróciła tą samą drogą, którą ta, przybyła. Zrezygnowana i niemająca ochoty już na nic, zdecydowała, że odwiedzi miejsce, o którym usłyszała kilka dni temu, a w którym widziała ostatnią nadzieję pozytywnego zakończenia tego wieczoru. Udała się do baru, w którym podobno sporo wilków przesiaduje w nocnych godzinach, gdy słońce nie rzuca na nie podejrzliwych spojrzeń.
Słońce zdążyło już całkowicie zajść za horyzont, pozostawiając lasy w półmroku jeszcze przez te kilka ostatnich, szarych minut, zanim zapadła zupełna ciemność. Wichna skierowała nos ku niebu i spojrzała na księżyc, którego, jak się spodziewała, nie zobaczyła, ponieważ miało miejsce jego zaćmienie. Co mogło to oznaczać dla demonicy? Wszystko, czego nie mogła tego dnia zdobyć – zaćmienie daje dużo lepszy przepływ między światem, a Otchłanią, którego wyjątkowo ostatnio potrzebowała. Cóż, skoro nie można dostać nieograniczonej mocy ściągania i zamykania bytów w ciałach, zawsze zostaje alkohol, prawda?
Weszła do baru, w którym o tej porze roiło się już od wilków wszelkiej maści. Jej uwagę przykuło kilka osobników, ale żaden na tyle, by się do niego dosiadła. W powietrzu unosił się słodki aromat soków, miodu oraz trunków, w który Wichna całkowicie się zanurzyła. Wybrała pusty stolik i usiadła przy nim, tyłem do lady, za którą krzątał się barman. Nie zauważyła kiedy do niej podszedł.
- Dobry wieczór. Co podać? – zapytał wilk, błyskając w jej stronę złotymi oczami, w których odbijały się płomyki świec. Stał przy niej, nosząc na pysku lekki uśmiech, jednak wydawał się spięty. Odwzajemniła spojrzenie, niestety już nie tak ciepłe jak jego. Ona się nie uśmiechała.
- Coś… Sama nie wiem… Może „coś-na-nieudany-wieczór”? – spuściła wzrok. Wypowiedziała te słowa tak, jakby to przez nieznajomego barmana zawalił się jej dzisiejszy świat, pretensjonalnie, na co wilk się lekko skrzywił.
- Zobaczę, co da się zrobić – kiwnął głową i odszedł. Vi westchnęła i oparła łapę o matowy, nieco nierówny blat. W czasie, w którym pracujący w tym miejscu basior mieszał różne składniki, ona obserwowała otaczające ją wilki. Kolorowe, uśmiechnięte… uśmiechnięte szczerze. Niektóre znikały w mroku nocy, inne pojawiały się, wkraczając w ciepłe, suche powietrze jaskini.
- Życzę smacznego – barman postawił przed nią naczynie. Zamrugała. Jej powieki coraz bardziej się do siebie kleiły. Skinęła mu głową w podzięce i zawahała się na chwilę.
- Wybacz, że wcześniej byłam oschła… Mój dzisiejszy wieczór miał wyglądać inaczej – powiedziała szybko i cicho, tak, żeby nikt prócz basiora jej nie usłyszał – Nie znamy się, a podobno pierwsze wrażenie jest najważniejsze. Może… Może chciałbyś się przysiąść, o ile nie musisz przez chwilę nikogo obsługiwać?

Nemo?

7 stycznia 2019

Od Faith cd. Antilii

- Jasne, pomogę. – zgodziła się, nabierając trochę pewności siebie, ale nadal nie patrzyła w oczy nowo poznanej, a jedynie na jej nos. Taki sposób jak podczas jakiegokolwiek występu, czy przemowy. Najlepiej jest patrzeć słuchaczom na punkt nad głowami, a nie prosto na nich.  Zawsze sprawiało jej trudność patrzenie w oczy nowo poznanym.  Niektórzy traktowali to jako brak szacunku, ale to wcale nie to. Miała nadzieje, że nieznajoma to zrozumie. Pomyślała, że w końcu może się na coś przydać, że w końcu ją ktoś doceni. Jej rodzice już wystarczająco dobitnie dali jej do zrozumienia, że do niczego się nie nadaje, ale chciała udowodnić, że wcale tak nie jest.  Może to i śmieszne, ale ucieszyła się jak szczenię któremu pozwoliło się pomóc w czymś ważnym.
- Jak mniemam znasz te tereny lepiej ode mnie...  Wiesz gdzie szukać takich okolic? Powinnyśmy także sprawdzać  wszelkie szczeliny skalne, między kamieniami i na drzewach.  - Odezwała się po chwili ciszy.
-  Tak, chodźmy. Tylko uważaj, żeby nie wpaść w błoto.  - ostrzegła -  sporo tutaj tego.
Tylko kiwnęła głową i udały się na północ. Szukały tejże rośliny w ciszy, co nieco stresowało Faith. Słychać było tylko nudzące komary i grające koniki polne w wysokich źdźbłach traw. Długo biła się ze sobą w duchu, aż w końcu odważyła się odezwać pierwsza, by przerwać tę ciągnącą się, niezręczną ciszę.
- Jesteś kimś w rodzaju medyka? – zapytała próbując dowiedzieć się czegoś o waderze i rozpocząć temat.
- Tak, zajmuję stanowisko uzdrowiciela. – odpowiedziała krótko i na temat, nie zamierzając kontynuować rozmowy.
Widocznie nie jest zbyt rozmowna. Stwierdziła, że nie będzie się narzucać, zresztą sama nie miałaby odwagi. Faith na początku zawsze była tylko posłusznie podążającym kompanem. Dopiero później stopniowo otwierała się dla osoby, która ten kontakt chciała z nią utrzymać. Z jednymi przychodziło to szybciej a  z drugimi wolniej, to już zależało od charakteru i uosobienia tejże osoby.
Kiedy to zagłębiały się w puszcze, ukazywały się  przed ich oczyma i nikły w smugach rozlewisk olbrzymie gnaty dębów. Gdzieś dalej płynęła struga rozlewając się w bagna. Nieruchoma woda świeciła się teraz spod wielkich liści i brudnych wodorostów w postaci bezkształtnych plam.  Wydawało się już, że są w idealnym miejscu, w którym gdzieś mógłby się znajdować spragniony przez nie leczniczy mech.  Jako iż śnieżna wadera potrafi zrozumieć rośliny, stwierdziła, że łatwiej będzie, jak dowie się od nich gdzie w tym miejscu mogą go znaleźć, żeby nie tracić czasu na każdy kamień, korzenie czy szczelinę, bo może zająć im to sporo czasu, a przecież może im swoimi zdolnościami ułatwić sprawę i być może… w pewien sposób zaimponować nieznajomej. No ale to było pewnie tylko w jej głowie.
 Skoncentrowała się i zaczęła szeptać chcąc się porozumieć. Robiła to najciszej jak potrafiła, mając nikłą nadzieję, że może jednak Antilia jej nie usłyszy. Zawsze zawstydzał ją fakt, że mogło to dziwacznie wyglądać. Jakaś wariatka gada sama do siebie, bo nikt inny nie słyszał tych głosów które słyszy ona. Brzmi zwariowanie, ale to w końcu magia. Na szczęście nie zetknęła się z zbędnym komentarzem, widocznie nieznajomą nie łatwo było czymś takim zadziwić i to w sumie na plus.
Drzewa i wszystkie zarośla które je otaczały postanowiły pobawić się w ,,ciepło zimno’’. Z tego co Faith zrozumiała, to im bliżej mchu się znajdowały tym dźwięki jej słyszalne miały być intensywniejsze. 
- Widzę, a raczej słyszę, że jesteśmy w dobrym położeniu. Jeśli jeszcze nie zauważyłaś, to rozumiem rośliny. Dzięki temu myślę, że odnajdziemy ten nasz mech. – wytłumaczyłam.
- Fantastycznie. – odparła, ale nadal jakoś tak… bez uczuciowo i nie przekonująco
Zestresowała się trochę tym, że jest tak oschła w stosunku do niej, ale szybko potrząsnęła głową. Widocznie po prostu trzeba więcej czasu by odnaleźć w niej większą sympatie.  Zabierając się w końcu do działania podchodziła do prawie każdego drzewa, jeśli zbliżała się do któregoś z nich, ale dźwięki były cichsze to od razu kierowała się w stronę innego.
W końcu natrafiła na rosły dąb którego korzenia były porośnięte tak długo śledzonym mchem. Spojrzała znacząco na Antilie by podeszła za nią bliżej. Gdy się zbliżyła wskazała jej głową mech. Wadera kiwnęła do niej głową i zebrała lepiącego się z  grubego korzenia dębu. Kiedy minęły już tak kilka drzew i kamieni porośniętych mchem, na ich drodze wyrosło ogromne drzewo. Jedna z jego rosłych i grubych gałęzi rozprzestrzeniała się nad cieczą która nie zachęcała swoją barwą ani wonią. Lecz jednak na samym końcu gałęzi znajdowała się spora ilość cennego mchu. Jako iż Faith chciała się wykazać, a lubi chodzić po drzewach i nie sprawia jej to większego problemu, postanowiła wspiąć się na nie i samej zebrać mech, czego później sama pożałowała.
- Widzisz tę wielką gałąź? – wskazała jej cel. – Jest tam dużo mchu, zdejmę Ci go. – uśmiechnęła się czując się potrzebna,  a raczej chcąc taką być.
- Na pewno poradzisz sobie sama? – zapytała unosząc brew.  – tam może być ślisko.
- Dam sobie radę, nie raz łaziłam po drzewach. – odparła śnieżna wadera coraz bardziej nabierając pewności siebie.
Wspięła się na drzewo bez większego problemu mimo iż było dosyć wysokie. Różniło się od innych tylko tym, że było bardziej śliskie no i brudne niż te po których chodziła do tej pory. Z początku szło gładko, zdolniacha dała radę dostać się na wypatrzoną przez siebie gałąź.  Powoli i starając się utrzymać równowagę zbliżała się do zielonego lepkiego celu. Już miała po niego sięgnąć gdy nagle trach… jak na pierwszy rzut oka potężna i wytrzymała gałąź okazała się spróchniałą i złamała się pod ciężarem wilczycy – mimo iż wcale niewielkim. Zanim sama zdążyła zrozumieć co się stało, wpadła w mokradła. Próbowała się wydostać, ale im więcej ruchów wykonywała tym głębiej się zapadała, więc zachowała spokój i przestała się ruszać, co było najmądrzejszym rozwiązaniem.

Od Nestera cd. Afry

Mówią, że dobro wraca, ale Nester nie był pewien, ile jest w tym prawdy. Do niego zdecydowanie nie wracało już od jakiegoś czasu, od czasu, gdy zdecydował się nie zabijać tamtej młodej sarny. Czy wykazał się dobrym sercem? Nie da się ukryć. Czy nadal był głodny? Jak najbardziej i nic nie zapowiadało, żeby jego przymusowy post się skończył. Niemniej, wyruszył na poszukiwanie czegoś. Czegokolwiek.
Basior ciężko stawiał kolejne kroki w gęstym upale. W końcu wilkowi udało się stworzyć drobnego ptaka, którego wypuścił na zwiad, by doniósł mu o napotkanych zwierzętach. Stworzonko jednak nie spisało się, co zdążył zauważyć już po kilku minutach, gdy wpadł na obcą, b a r d z o kolorową waderę. Ptak powinien go przed nią ostrzec… Już miał mimochodem spytać ją, czy nie widziała w pobliżu zajęcy, albo… Jednak powstrzymał się. Chyba aż tak zdesperowany nie był…
– Przepraszam, nie zauważyłam cię! – krzyknęła mu blisko uszu wadera, otrzepując się w runa, które przyczepiło się do jej sierści po tym, gdy się przewróciła. Przez cały czas się śmiała.
Nester wstał tylko, nie wiedząc do końca co robić. Nie oddalił się od centrum zbyt daleko, więc zawsze w razie problemów mógł liczyć na czyjąś pomoc. Te myśli jednak szybko go opuściły. Wadera zdecydowanie nie wyglądała groźnie, przypominała bardziej zmierzwionego, rozbawionego szczeniaka, niż wilka, który mógłby w jakikolwiek sposób zaszkodzić dorosłemu basiorowi. Spojrzał na nią z nic nie wyrażającym grymasem na pysku.
– To nic… - Nester też w końcu się otrzepał – Kim jesteś?
– Mam na imię Afra! I… Przechodziłam tędy. Od dłuższego czasu podróżuję. A ty?
– Co „ja”? – choć pytanie wadery było proste, wilk nie mógł się skupić. Nie chciał tam być, ona w jakiś sposób go niepokoiła.
– No jak masz na imię? Kim jesteś?
Samiec westchnął ciężko i spuścił nieco wzrok.
– Masz jakieś stado? – Afra zadawała kolejne pytania.
– Stop. Skończ chociaż na chwilę mówić – Nester wreszcie jej przerwał – Może wtedy ci odpowiem – dodał jeszcze ciszej. Wilczyca zamilkła.
– Nester. Moje imię to Nester i tak, należę do… - zastanowił się nad odpowiedzią – Dlaczego pytasz o stado?
– Chciałabym mieć znowu dom. Mówiłam ci już, że od dawna wędruję.
– Myślę, że mógłbym cię zabrać ze sobą, ale najpierw muszę znaleźć coś do jedzenia – mówiąc to, spojrzał na ptaka, który podleciał blisko i usiadł przy jego łapach.
– Ojej, to ty! – Afra uśmiechnęła się i z zachwytem pomachała do małego zwierzęcia, które zdążyło już wspiąć się wilkowi na czubki palców – On chyba cię lubi…
– Nie lubi… Ale jest mój. Wysłałem go, żeby znalazł zwierzynę w okolicy – Nester podniósł łapę do ucha, żeby usłyszeć świergot ptaka. Afra wydała się tym zachwycona i jeszcze szerzej się uśmiechnęła – Pech…
– Co…? – zapytała, wciąż patrząc na stworzonko.
Basior zrzucił ptaka na ziemię i rozgniótł go, wbijając w niego pazury.
– Bezużyteczność nie popłaca – przetarł łapą pysk i usiadł bezsilnie. Afra już się nie uśmiechała.

Afra? Nester ma akurat gorszy dzień :) 

Od Nema

Basior rozejrzał się po barze. Przy kamiennych stołach siedzieli ostatni goście, którym właśnie szykował drinki. Bar był w ogromnej jaskini, przy każdym stoliku za pomoc jaskini znajdowały się światełka nie oślepiające jednak klientów. Było już dosyć późno i Nemo powoli szykował się do zamykania baru. Trzy gotowe drinki poleciały do basiorów, a złotooki gasił światełka przy stolikach. Było coś około trzeciej w nocy, jednak światełko zostało przy dwóch stolikach co trochę go zaskoczyło. Zawsze widział jak ktoś przychodził i wychodził z baru, nie zmieniło to jednak faktu, że było trzeba obsłużyć klienta. Ruszył więc w stronę stolika, aby dowiedzieć się czego sobie życzy wilczyca, sądząc po drobnej sylwetce. Zatrzymał się przy stoliku i spytał.
- Czego pani sobie życzy o tak późnej porze? - spytał Nemo, czekając na zamówienie. Często również się zdarzało, że robił za psychologa, wysłuchując problemów i udzielając porad w różnych kwestiach.
- Powrotu do ciebie, kochanie. - Słysząc ten głos wszystkie mięśnie stały się napięte, a głowa mimo jego woli zwróciła się w stronę wilczycy. To była ona, zniszczyła mu życie, a teraz po takim czasie go znalazła. - Twój przyjaciel jednak nie okazał się tak dobry jak ty. - Nemo poczuł jak gardło zaciska mu się coraz mocniej.
- Nie wybaczę ci tego co zrobiłaś. - Powiedział najchłodniej jak tylko umiał.
- Wybaczysz mi wszystko, dobrze o tym wiesz - powiedziała i przybliżyła się do basiora, chwilę obserwowała go, po czym mocno się wtuliła, a on nie mógł nawet drgnąć, choć tak bardzo chciał stamtąd uciec. Oczy momentalnie zaszły mu mgłą.
Otworzył oczy i rozejrzał się wokół siebie, leżał na swoim posłaniu w jaskini. Wziął głęboki wdech, szukając zapachów. Nic jednak nie wyczuł.
- To był tylko koszmar - powiedział i przymknął na chwilę oczy, kładąc głowę na łapach. Po kilkunastu minutach wstał i przeszedł się na spacer, z którego ruszył do baru. Był zamykany zaklęciami dzięki czemu nikt tu niczego nie robił bez jego wiedzy.
Nadszedł kolejny wieczór, w dzień nie ma takiego ruchu, a tym bardziej że było słoneczne lato. Gdy słońce znikało, bar zapełniał się. Po kolejnych kilku godzinach szykowania jedzenia i napojów sytuacja z koszmaru się powtórzyła. Trzy drinki odesłał do stolika basiorów i spojrzał na stolik gdzie, miała być ona. Nie było tam jej jednak, był tam ktoś inny. Ruszył wiec po zamówienie z delikatnym uśmiechem.
- Dobry wieczór. Co podać? - spytał basior i spojrzał złotymi oczami na osobnika.

Ktoś?

6 stycznia 2019

Od Jake'a CD Redeshy

Bo jak zwykle udanym polowaniu razem z Redeshą postanowiliśmy, że udamy się na krótki spacer nad jezioro. Przez ostatni czas dużo o niej myślałem, przyjaźnimy się już parę miesięcy, ale dla mnie to nie jest zwykła przyjaźń, czuję, że to coś więcej.
Idziemy przez las a wadera, co chwilę mi się przygląda. Doszliśmy nad jezioro, stanąłem przy krawędzi, a Redeshya podeszła do mnie i wrzuciła mnie do zimnej wody.
- KURDE!!! - wykrzyczałem i pociągnąłem śmiejącą się w waderę za łapy tak, aby także wpadła do wody.
Zaczęła mnie chlapać i się śmiać a ja zrobiłem to samo. Zanurkowałem w zimnej wodzie i pociągnąłem ze sobą waderę. Pod wodą patrzyliśmy sobie w oczy. Wręcz zanurkowałem w jej czerwonych jak ogień oczach. Byłem bardzo szczęśliwy, mając ją tak blisko. Już wiem, dlaczego, gdy tylko przechodzi koło mnie, robi mi się gorąco. KOCHAM JĄ. Szaleję za nią.
Wynurzyliśmy się z wody. I razem zaczęliśmy się śmiać, patrząc sobie w oczy. Wadera wyszła z wody a ja zaraz za nią. Byliśmy cali mokrzy, ale nie przeszkadzało nam to. Postanowiliśmy, że czas wracać do jaskiń.
Czekam pod jaskinią Redeshy, bo powiedziała, że ma coś dla mnie i kazała mi czekać. Po chwili ujrzałem wyłaniającą się z jaskini waderę trzymającą w pysku skórzaną kurtkę. Położyła ją przede mną i powiedziała:
- Proszę.
- Nie wygłupiaj się - powiedziałem oburzony, lecz kurtka bardzo mi się podobała.
- Następnym razem ty mi coś kupisz - odparła z uśmiechem, a ja przymierzałem kurtkę.


- Leży jak ulał - uśmiechnęła się, a ja byłem taki szczęśliwy.
- Dziękuję - podbiegłem i mocno ją przytuliłem - kocham cię - po tych słowach wadera spięła się i odparła: …

Redesha?

Od Paina

Wyobraź sobie, że nareszcie skończyłeś pisać te idiotyczne kroniki, a tu taki wilczuś sobie umiera. I nici z odpoczynku, bo trzeba napisać. Kurde, czy te wilki naprawdę muszą umierać? I czy naprawdę muszą to robić w takie piękne dni, kiedy najchętniej wlazłbym do wody i nie wychodził? No cóż, najwidoczniej muszą. Tym razem padł delikwent o szlacheckiej nazwie "Harbinger Ghost". To imię chyba obiło mi się o uszy... Tak, Akatala coś o nim wspominała. Swoją drogą popularny chłopaczek. Kogo bym nie zapytał, każdy coś kojarzył, ale wciąż czułem, że mam za mało informacji. Jeśli naprawdę był taki charyzmatyczny, zasługuje na te osiem swoich zdań w kronice. Może więcej, może mniej. Ale raczej więcej, a skoro potrzebowałem więcej wiedzieć, musiałem również pytać tych, którzy są bardziej wtajemniczeni. Właśnie dlatego zwracałem się głównie do wader. Niektóre zdawały się kipić nienawiścią, a inne kompletnie nie chciały udzielać informacji. Właśnie dlatego wszystko to, czym dysponowałem, było jedynie nieobiektywnymi opiniami, a i tak nie było tego wiele. Szukałem potencjalnych źródeł informacji dosłownie wszędzie; w lesie, na bagnach, no gdzie się tylko dało. Brnąc przez zamuloną, brudną wodę, w ponurym jak zwykle nastroju, przez ciemno-zielone chaszcze ujrzałem nieznajomego wilka. Że było już po zmroku, na przejrzystym powietrzu zaczęła tlić się mgła, tak więc wiele nie widziałem.
- Ej! - krzyknąłem ani na chwilę się nie zatrzymując. Wilk zdawał się wbijać we mnie wzrok. Spuściłem łeb w myślach układając pytania do zbliżającej się rozmowy. Zapatrzony w chód swoich łap nie spostrzegłem, że od obcego dzieli mnie ledwo pół metra. Przełykając ślinę podniosłem wzrok i spojrzałem mu w oczy.
- Kojarzysz może niejakiego Harbingera? Chcę wiedzieć o nim dosłownie wszystko. Okoliczności śmierci i... takie tam.

Wilku? Udziel informacji poczciwemu Painowi.

Większość obrazków i zdjęć umieszczonych na blogu nie jest naszego autorstwa.

Proszę o nie kopiowanie treści z bloga w celach własnych bez wiedzy administratorki.

Szablon wykonała Fragonia dla bloga
Sisters of The Template