22 stycznia 2019

Od Victorii Nox Aeris cd. Taiyō


Wadera wyszła. W sumie szkoda, że nie mogła zostać. Mam nadzieję, że niedługo się spotkamy. Położyłam spać maluchy i udałam się spakować parę rzeczy. *Może Weugo zaopiekuje się nimi przez te 3 dni?* pomyślałam i położyłam się spać obok moich maleństw. Gdy się obudziłam, kolejnego dnia Zico pokazał mi list od siostry. Potem z łzami oczach wybiegł z jaskini. Z szoku nie wiedziałam co robić.
Gdy w końcu się otrząsnęłam, ruszyłam poszukiwać syna, bo wiedziałam, że córka jakoś sobie poradzi. Latałam praktycznie wszędzie. Wołałam i wołałam, aż została mi tylko Delta i Port. Zdecydowałam, że polecę do portu. W tamtą stronę wieje wiatr i będzie szybciej. Gdy w końcu doleciałam, okazało się, że jestem za późno. Mój syn...
On został utopcem!
Jak mogłam na to pozwolić?! Co ze mnie za Matka?!
Stałam na brzegu i wpatrywałam się w wodę. Siedziałam tam, aż zaczął się zmierzch. Potem się ogarnęłam i poszłam zdrzemnąć. Po 2 godzinach była noc. Noc z pełnią księżyca. Zabrałam torbę i wyszłam z jaskini. Szłam hen przed siebie. Tam, gdzie mnie łapy poniosą. Doskonale wiedziałam, że tylko w trakcie podróży jestem w stanie zapomnieć o bólach.
Była piękna noc. Trafiła się akurat prawie bezchmurna. Wkoło latały świetliki, a gdzieniegdzie rosły fluorescencyjne grzyby. Było wręcz cudownie. Sprawiłam, że moje znaki zaczęły świecić i wpasowałam się do cudownego otoczenia. Nie wiem nawet, kiedy znalazłam się daleko za granicami watahy. Nagle usłyszałam szelest.
- Victoria? Miałaś zostać ze szczeniętami - Taiyo wyszła zza krzaków. Znowu poczułam łzy na moich policzkach. Dlaczego jestem taka słaba?! Wadera widocznie się zmieszała. Ja spróbowałam się nieco ogarnąć i starłam łzy. Spróbowałam się uśmiechnąć, ale nie wyszło do końca. Stałyśmy tam i nie wiedziałyśmy co zrobić. Delikatny, ciepły wiatr muskał nasze futra. Gdyby nie ta niezręczna sytuacja byłoby wręcz cudownie.

Taiyo?

Może tak wspólna podróż w nieznane? (Postanowiłam nieco urealnić czas trwania akcji, bo oboje wiemy, że moich maluchów już nie ma w WSO).

Od Karaihe

Idąc przez ciemny tunel z całych sił - tak na wszelki wypadek - starałam się zapamiętać drogę. Nie była skomplikowana, ale w ciemności, mimo światełka Afry, łatwo się zgubić. W ciemności też ciężko coś dostrzec, dlatego analizowanie drogi wymagało wielkiego skupienia. Spokojnie oglądałam każdy szczegół i gdy tak sobie trwałam w zamyśleniu, usłyszałam przeraźliwy pisk, który wybił mnie z transu. Mimowolnie podskoczyłam i odwróciłam łeb w stronę dobiegającego dźwięku. Początkowo nie było widać nic. Z dezaprobatą, nad wymiar ostrożnie i powoli zbliżałyśmy się do celu. Gdy Afra oświetliła drogę, na chwilę zamarłam i odruchowo odwróciłam wzrok. Zdążyłam zauważyć jedynie zakrwawione ciało wilka. Głowa nabita była na pal obok. Krew ciekła strumieniami i to, co najbardziej mnie przeraziło - była świeża. Z odrazą ponownie spojrzałam się na truchło. Nie było na nim ran, ale jednak krew była wszędzie. I był to kolejny powód do niepokoju. Gdy pierwsze wrażenie opadło, spojrzałam na Afrę, dla której zastały nam widok również nie był przyjemny.
- Uciekamy. - szepnęłam łamiącym się głosem. Poderwałyśmy się do biegu, a ze strachu biegłyśmy tak szybko, że nikt nie spamiętałby drogi.
W panice uciekałyśmy długo, aż zdałam sobie sprawę, że to bez sensu.
- Stój! - szarpnęłam, sama się zatrzymując. Afra odwróciła się.
- To bez sensu. Znając moje szczęście, wyjście jest tak daleko, że prędzej padniemy z wycieńczenia. - skrzywiłam się.
- Też masz wrażenie, że ktoś tu jest i nas obserwuje? - zapytała wadera, niepewnie rozglądając się po ścianach tunelu.
- Oj mam. I to wrażenie zapędzi mnie do grobu. Ale ten wilk... został zabity przed chwilą i jego morderca musi tu być...
- Co chcesz zrobić? Nie chcesz chyba go spotkać? - wadera przekręciła łeb i z przerażeniem na mnie spojrzała.
- Nie. Nie chcę, ale tylko dlatego, że nie wiem, kim jest. Może być amatorem, który nie opanował swoich emocji, a może być potworem żyjącym śmiercią. - wyjaśniłam.
- Amatorem? - zewsząd odezwał się przenikliwy głos. Cofnęłam się, próbując znaleźć jego właściciela.
- Nie doceniacie mnie. Czuję się urażona... - sarkastycznie zakpił głos, po czym ucichł. Nie słyszałam nawet żadnego szelestu. Przerażona spojrzałam na Afrę.
- Zabawa w kotka i myszkę. Nie zabije nas w przeciągu kilku następnych dni, aż jej się znudzi. - szepnęłam, jak zwykle dzieląc się pesymistycznymi myślami z innymi.
- Musimy znaleźć wyjście. - stwierdziła wadera, akcentując słowo „musimy”. Twierdząco pokiwałam głową. Na łapach jak z waty, tym razem powoli, wręcz się skradając, szłyśmy obok siebie. Przez długi czas nie było żadnego odzewu. Zero.
- Ciekawe, czyżby już odpuściła. - zamyśliłam się na głos.
- Miejmy taką nadzieję. A może ktoś po prostu robił sobie żarty?
Nie odpowiedziałam. Zamiast tego uważnie patrzyłam się w przód, bo wydawało mi się, że widzę światło. Nie zamierzałam jednak pisnąć choćby słówka, bo o ile ta bestia tu jest, na pewno mnie usłyszy. Będąc coraz bliżej, wiedziałam już na pewno - wyjście! Uradowana spojrzałam na waderę, której gestem pokazałam, aby mimo wszystko zachowała ciszę. Wyjście nie było strome, było idealne, wręcz bajkowe. Gdy już słońce oświetliło nasze pyszczki, ozwał się podirytowany tym razem głos:
- Dokąd to?!
Wyjście zasypało się skałami. Jako ostatni poturlał się kulisty kamień, na którym wyryty był przekaz „Uciekajcie, wilczki...”. Po chwili tak krótkiej, że nie zdążyłam się nawet rozejrzeć, ze wszystkich zakamarków jaskini zaczęły wyłazić parszywe szczury, ze zmutowanymi pyskami czy ogonami.
- Oto pierwsza szansa na śmierć. Nie spartolcie tego! - zaśmiała się, można by rzec torturująca nas bestia. Przybliżyłam się do Afry i nabrałam gotowości do walki.

Powitajmy - oto Yumma!

autor nieznany

Twoja przeszłość jest zupełnie niezwiązana z tym, kim teraz jesteś.
Imię: Yuuma - z japońskiego daleki od prawdy
Pseudonim: Uta
Wiek: 3 lata
Płeć: Basior
Charakter: Kei to zamknięty w sobie indywidualista, nie lubi dostosowywać się pod innych. Jest jednak uległy gdy w grę wchodzi hierarchia watahy. Zazwyczaj chodzi samotnie rozmyślając o wszystkim i niczym. Nie mówi za dużo, woli myśleć. Kryje w sobie wiele tajemnic o których nie chce powiedzieć światu. Trudno wyprowadzić go z równowagi jeżeli jednak ktoś go zdenerwuje to ten bierze głęboki oddech i się uspokaja. Czasem broni słabszych od siebie. Lecz tylko kiedy widzi, że naprawdę nie dają sobie rady. Uwielbia za to czuć ból na samym sobie. Potrafi być bezwzględny ale tylko w nagłych przypadkach. Nie odczuwa ani nie okazuje emocji innych niż gniew oraz obojętność.
Wygląd: Jest dobrze zbudowany. Ma czarną sierść z delikatnymi prześwitami szarości. Jego oczy są koloru patynowej zieleni. Nosi na szyi srebrny srebrny łańcuszek z czerwonym kamieniem w środku.
Głos: Barwa jego głosu to baryton. Jest on zawsze oschły i bezemocjonalny.
Stanowisko: Strateg
Umiejętności: Intelekt: 10 | Siła: 15 | Zwinność: 3 | Magia: 15 | Wzrok: 2 | Węch: 3 | Słuch: 2
Rasa: Wilk Trucizn
Żywioły: Wilk Pustki i Wilk Trucizny
Moce:
-Może kogoś zabić poprzez dotyk dzięki  truciźnie zawartej w jego krwi
-Potrafi kontrolować próżnię
-Widzi zarys przebiegu jego strategii(bez wyniku i szczegółów)
-Kiedy będzie miał ranę może kontrolować wypływającą z niej krew i kształtować ją w miecze lub pociski z trucizną(tracie wtedy krew i staje się co raz słabszy)
Rodzina: Cała została zabita przez niego samego
Partner: Podoba mu się pewien biały wilk (nie zdradzi płci tej osoby)
Potomstwo: ---
Historia: Urodził się w watasze z której został wyrzucony, ponieważ zamordował całą swoją rodzinę. Jednak nie chciał tego zrobić. Nie panował wtedy nad swoją mocą. Po wydarzeniu został wyrzucony z watahy i błąkał się po różnych terenach ucząc się samokontroli. Kiedy stwierdził, że wystarczająco  już ją opanował. Odważył się dołączyć do tej watahy. Jednak nadal pracuje nad swoimi mocami.
Przedmioty: srebrny łańcuszek z czerwonym kamieniem w środku zawierający odtrutkę na truciznę z jego krwii
Jaskinia: Znajduje się ona w najgęstszym lesie blisko Lasu Pheonix'a. Wchodząc do holu mijamy figurkę rogatego węża. Idąc dalej wchodzimy do głównego i jedynego pomieszczenia w jaskini. Na środku znajduję się w futro białego niedźwiedzia służące mu jako łóżko. Na końcu pomieszczenia jest skrzynia w której ma najpotrzebniejsze rzeczy tj. kilka bandaży, gazę, zeszyt ze strategiami, ołówki, zapasowe futro, poduszkę, ciemny płaszcz oraz książkę z rodzinnych stron.
Właściciel: materadaria@gmail.com

21 stycznia 2019

Od Antilii CD Faith


Spojrzałam na ogromne drzewo. Ciemna kora była porośnięta jakąś ciemną rośliną, którą nie rozpoznałam. Długie gałęzie rosły w każdym kierunku, dzięki czemu korona była bardzo bujna. Na kilku gołych gałęziach rósł drogocenny mech, którego szukałam od dłuższego czasu.
Zauważyłam, że odnogi wiekowego dębu, na których rósł drogocenny mech, miały inny odcień w porównaniu do reszty rośliny.
– Na pewno poradzisz sobie sama? – zapytałam, lekko unosząc brew. Miałam złe przeczucie co do tej akcji. – Tam może być ślisko.
– Dam sobie radę – zapewniła mnie Faith. – Nie raz chodziłam po drzewach… – dodała szybko, po czym zaczęła się wspinać.
Ja natomiast uważnie oglądałam poczynania wadery, analizując jej postać.
Bardzo delikatnie stawiała kroki, zupełnie jakby obawiała się dotknąć czułego punktu rośliny. Poruszała się z gracją i lekkością, co świadczyło o jej delikatnej osobowości. Zauważyłam, że brakowało jej pewności siebie, co można było dostrzec dzięki tonowi jej głosu – był słaby i lekko wystraszony, zupełnie jakby bała się wyrazić swoje zdanie czy przeciwstawić się oprawcy.
Poza tym… przyznam szczerze, że jej moc była bardzo ciekawa. Sama mogę rozmawiać z roślinami, lecz do tej pory nie spotkałam się z wilkiem z taką wrodzoną mocą. Widać było, że jest inteligentna, choć trochę nieśmiała, przez co nie ma odwagi, by zwrócić na siebie uwagę.
Faith wspięła się na główny pień, po czym wybrała gałąź wychodzącą najbardziej na zachód – a co za tym idzie, znalazła się kilka metrów tuż nad taflą zielonkawej wody.
Zrobiła pierwszy krok, sprawdzając wytrzymałość gałęzi. Drewno zajęczało, lecz trzymało się mocno. Wadera zrobiła kilka kroków, przybliżając się do celu, lecz za każdym razem odnoga pnia skrzypiała coraz bardziej.
Zrobiłam krok w tył.
Nie podoba mi się to…
W tej samej chwili gałąź zaczęła pękać u podstawy. Wilczyca obejrzała się za siebie, chcąc zobaczyć źródło tego niepokojącego dźwięku.
Po czym odrośl oderwała się od macierzystego pędu. Faith natomiast wylądowała z hukiem w kolorowej brei.
Początkowo próbowała z niej wydostać się o własnych siłach, lecz przez to zaczęła jeszcze szybciej się zapadać.
– Nie ruszaj się! – poleciłam jej. Wadera zastygła w bezruchu, bojąc się cokolwiek powiedzieć czy nawet oddychać. Pomimo braku gwałtownych ruchów, wilczyca nadal opadała na dno.
Miałam niewiele czasu na wydostanie jej z tego bagna. I jeszcze mniej pomysłów w głowie.
Rozglądałam się dookoła, szukając jakiejś inspiracji. W oko wpadła mi ogromna wierzba płacząca, rosnąca kilkadziesiąt metrów od nas. Była wysoka na kilkadziesiąt metrów, a jej długie włosy leniwie kołysały się w rytm lekkiego wiatru.
Mogę użyć jej gałęzi jako liny, pomyślałam.
Bez słowa rozłożyłam skrzydła i przy pomocy kilku ich machnięć, znalazłam się przy drzewie. Wzniosłam się nieco wyżej, gdzie brązowe pędy zaczęły opadać w dół. Sprawdziłam ich wytrzymałość, a gdy wyniki okazały się zadowalające, zaczęłam je odgryzać.
– Przepraszam… – mruknęłam do drzewa, po czym z powrotem poleciałam do Faith z prowizoryczną liną.
Wadera była po szyję zanurzona w kolorowej brei. Nerwowo patrzyła we wszystkie kierunki, starając się jak najmniej ruszać głową.
– Już jestem – powiedziałam delikatnie. Usłyszałam w odpowiedzi ciche westchnienie ulgi.
– Za chwilę rzucę ci linę, a raczej hałas wierzby. Chwyć się jej jak najmocniej a ja spróbuję cię wyciągnąć.
Maz zaczęła wypełniać uszy Faith, przez co bałam się, że mnie nie usłyszała, ale postanowiłam zaryzykować. Rzuciłam waderze linę, a ta, na szczęście, złapała swoimi zębami. Mocno przycisnęła żuchwę do szczęki, po czym kiwnęła lekko głową na znak gotowości. Również chwyciłam pęd rośliny, po czym ponownie wzniosłam się w powietrze.
Po kilku metrach lina napięła się jak struna. Zacisnęłam mocniejsze zęby, modląc się, by wytrzymała, po czym zaczęłam mocniej bić skrzydłami o powietrze. Poczułam metaliczny smak w ustach. Postanowiłam podwoić wysiłki.
Do moich uszu doszedł jakiś dziwny dźwięk. Przypominał on stłumiony krzyk. Faith zacisnęła mocno powieki i przyłożyła uszy do głowy. Co mogło spowodować u niej taką reakcję?
W powolnym tempie Faith wychodziła na powierzchnię. Jej śnieżnobiałe futro było całe oblepione mazią o nie przyjemnym kolorze i zapachu. Zaczęła młócić nogami, chcąc jak najszybciej wydostać się z torfowiska.
Po kilku minutach można było zauważyć tułów wilczycy. Oprócz zielonkawej brei dostrzegłam czerwoną smugę, która rozpływała się na pół płynnej mazi, która świadczyła o świeżej ranie.
To by wyjaśniało taką reakcję u niej, myślałam, dodając fakty do siebie. Najprawdopodobniej zahaczyła o jakiś korzeń lub ostry kamień.
Wzmocniłam siłę uderzenia, dzięki czemu po chwili wyciągnęłam Faith z bagna. Obydwie wystrzeliłyśmy w górę z powodu nadmiernej siły, która została uwolniona. Zrobiłam fikołka w powietrzu, natomiast wadera przeleciała kilka metrów, po czym twardo wylądowała na ziemi. Potrząsnęłam głową, chcąc zatrzymać karuzelę w mojej głowie a następnie wylądowałam obok zielarki.
– W porządku? – zapytałam, zbliżając się powoli. Faith cała się trzęsła; ledwie trzymała się na słabych nogach. Kiwnęła delikatnie głową, po czym upadła z łoskotem na ziemię. Pobiegłam do niej, zmartwiona jej stanem.
Woda mogła zawierać jakieś toksyczne substancje… A rana tylko pomogła dostać się toksynie do organizmu.
– Leż – nakazałam, gdy wilczyca chciała spróbować wstać. Początkowo chciała zignorować prośbę, lecz w końcu usłuchała. Położyła głowę na wilgotnej ziemi i przymknęła oczy, biorąc głębsze oddechy. Ja natomiast zaczęłam oglądać ranę.
Rozcięcie przebiegało równolegle do linii kręgosłupa; było głębokie, co powodowało znaczną utratę ilości krwi. Niemalże natychmiast zaczęłam nucić zaklęcie zatrzymujące krwotoki. Po kilku chwilach rubinowa ciecz przestała barwić zielone gluty oraz białą sierść Faith. Wadera odetchnęła nieco, ponieważ wplotłam również wzór na zatrzymanie bólu.
– Wygląda to źle… – mruknęłam. – I nie obejdzie się bez szycia.
Wilczyca wstrzymała oddech. Ja natomiast zaczęłam się rozglądać za czymś, co mogło by zabezpieczyć ranę przed zakażeniem oraz pogłębieniem rozcięcia.
Faith zauważyła moje skupienie.
– Coś się dzieje?
– Nic. szukam czegoś, co mogłoby zabezpieczyć ten uraz… – Zmarszczyłam lekko nos, ponieważ bagna stanowiły idealne siedlisko dla mikroorganizmów, owadów i innych ciekawych organizmów…
– Chyba mam pewien pomysł… – Uśmiechnęła się nieśmiało, spoglądając na mnie z błyskiem w oczach. Zauważyłam, jak wyrównuje oddech i uspokaja serce.
Niespodziewanie na jej ciele pojawił się niebieski lód, który zaczął otaczać skaleczoną część ciała. Po kilku chwilach zamrożona woda zajęła całą ranę, zabezpieczając ją przed zakażeniem. Wadera wstała powoli na chwiejnych nogach. Podeszłam do niej, po czym wyciągnęłam skrzydło, by mogła się na nim wesprzeć. Śnieżnobiała podziękowała cichutko, najpewniej nadal wstydząc się cokolwiek powiedzieć.
Mnie to nie przeszkadzało. Lubiłam ciszę.
Nagle przypomniałam sobie o celu naszej podróży. Gdy upewniłam się, że Faith da radę utrzymać się w pionie samodzielnie, poleciałam szybko do grubego pnia dębu. Zebrałam kilka obfitych garści leczniczej rośliny, wypełniając torbę po brzegi. Szybko wróciłam do samicy, która ledwie stała na trzęsących się kończynach. Ponownie podałam pomocne skrzydło.
– Choćby do mnie. Tam zajmę się tą raną…

Faith? 

Od Faith do Whis'a


Kiedy tak wypatrywałam nowych członków naszej watahy, wygłupiających się w dali na łące, podszedł do mnie Whis z kwiatem w pyszczku. Był to kwiat z obfitą ilością płatków, o białym kolorze. Faith od razu rozpoznała kwiat i to w swojej rzadkiej białej odmianie.
- Oh, jaki śliczny! – zawołała w momencie gdy rzucił go pod jej łapy. – To Dahlia Julio, gdzie ją znalazłeś? Biała barwa tego kwiatu to rzadkość. Widocznie to naprawdę wyjątkowa łąka. – mrugnęła do niego.
Rozmawiali tak razem i bawili się, aż w końcu znów byli sami na łące. Trójka basiorów już dawno zniknęła wybierając się w nieznane. W pewnym momencie jednak samica wyczuła nieznany, niepokojący zapach. Wytężyła słuch, była pewna, że to mogli być kłusownicy. Jej twarz stała się kamienna. Spojrzała na Whis’a swym zaniepokojonym spojrzeniem. Wiedział, że coś się stało, że coś jest nie tak, ale nie wiedział jeszcze dlaczego.
- Musimy wracać, szybko. – zawołała poważnym tonem, chwyciła kwiat i ruszyła w biegu przed siebie razem z małym.
Coraz intensywniej było czuć obecność człowieka.
- Biegnij najszybciej jak potrafisz! Szybciej! Nie oglądaj się! – wołała za nim, wyobrażając sobie już najczarniejsze scenariusze,  ona nie musiała wyjść z tego cało, ale on tak. Kiedy spróbowała wyczarować między nimi a wrogiem grubą ścianę lodu, słychać już było pierwsze strzały. Niestety jeden z pocisków przeleciał przez lód gdy był jeszcze zbyt płytki by w nim utkwić. Słychać było tylko głuche uderzenie ciała o glebę. Jedyne co liczyło się dla młodej wilczycy, to to że nie było to ciało małego Whis’a tylko jej samej.
Ciepła ciecz spływała po jej futrze, nie miała sił by się podnieść. Słychać było krzyk przerażenia szczeniaka, ale ona już nie rozumiała co się stało, nie miała sił by się podnieść. Kiedy jej krew coraz szerzej rozlewała się wokół niej, dostrzegła niewyraźną postać Whis’a który ewidentnie używa jednej ze swoich umiejętności.
Wszystko stanęło w miejscu, a czas cofnął się o tę zaledwie nie całą minutę. Faith znów biegła przez polanę, próbując oddzielić od nich wroga. Jedyne co się zmieniło to reakcja jej przyjaciela.
- Faith,  biegnij w lewo! – zawołał za nią, by uprzedzić skutek wystrzału z diabelskiego żelastwa.
Nie pytając od razu zbiegła w wyznaczonym jej kierunku, dzięki czemu uniknęła śmiertelnego strzału. Drogę zagrodził lód, dzięki któremu nic im już nie groziło. Widziała, że młody jest już zmęczony, że adrenalina i cały ten bieg go zmęczył, więc chwyciła go w zęby i wróciła w głębie lasu. Było jej przykro, że musiał tak szybko przekonać się o niebezpieczeństwie na otwartej przestrzeni z której składała się polana. Może i była piękna, ale i zarazem bardzo niebezpieczna. Miała tylko nadzieję, że nie będzie się przez to bał, by kiedykolwiek ponownie ją odwiedzić. Jednak Whis widział więcej, widział coś czego nie chciał i nie powinien nigdy zobaczyć. Na szczęście mógł cofnąć to czego nie powinien doświadczyć żaden szczeniak.

Powitajmy - dołącza Laufey!

Autorem jest właściciel

Cierpienia nie da się opowiedzieć – nie ma smaku, barwy ani kształtu. Jest tylko ciężarem, który nosi się w każdej komórce ciała.

Imię: Laufey
Pseudonim: Gdy był mały, wołano na niego Wielkouchy, obecnie rzadko zdarza się, by ktoś się do niego zwracał w ten sposób. Jeśli wymyślisz coś nowego, to może pozwoli Ci się tak do niego zwracać.
Wiek: 5 lat
Płeć: Basior
Charakter: Zazwyczaj jest spokojny i cichy. Uwielbia noc i ciemność. Dzięki zaklęciom może nałożyć na siebie iluzję i unikać innych wilków w ciągu dnia. Nie lubi przebywać w towarzystwie większym niż cztery osoby na raz. Jest nieufny i ostrożny.
Jeśli się rzuci coś w obecności jego osoby, ciężko jest określić jego reakcję. Może wówczas zaatakować — atakuje nie w pełni świadomie, a powodem tego jest trauma z dzieciństwa — lub rozpłynąć się w postaci dymu i uciec z miejsca zdarzenia.
Wygląd: Ma granatową, grubą sierść. Uszy, łapy i ogon rozjaśniają się przy końcach (przez granatowy, niebieski, aż do białego). Poduszki na jego łapach są niebieskawo-morskie, a oczy granatowo-niebieskie. Na prawej przedniej łapie widnieje runa, symbolizująca jego byłe stanowisko (młodego samca Alfa), a po jej środku błękitny kryształ, którego działanie usiłuje rozszyfrować. Nazywa go pasożytem, bo pochodzi z kosmosu i nagle w niego wrósł.
Głos: Szczerze? Niewiele osób słyszało jego głos. Ponoć jest niski i ciepły. Przyjemny dla ucha ton ma działanie uspokajające.
Stanowisko: Ogrodnik
Umiejętności: Intelekt: 5 | Siła: 5 | Zwinność: 5 | Jaskinia: : 5 | Magia: 10 | Wzrok: 8 | Węch: 4 | Słuch: 8
Rasa: Wilk Nocy
Żywioły: Magia, lód, noc.
Moce:
  • Potrafi kontrolować lód (w każdej formie, grubości, ostrości itp.).
  • Potrafi rozpływać się w granatowej mgiełce i pojawiać się kilka metrów dalej.
  • Za pomocą starego, północnego zaklęcia potrafi zmieniać się w inne zwierzęta. Usiłuje udoskonalić proste czary umożliwiające mu samoobronę, np. tworzenie bariery ochronnej i kul energi posyłanych jako pociski na przeciwnika. Przeszukuje stare księgi magiczne i ćwiczy zapisane tam czary na regenerację i siłę, jednak niezbyt mu to wychodzi. 
  • W krysztale na łapie może przechowywać przedmioty (coś à la magiczny schowek).
  • Układa gwiazdozbiory na niebie (nie wzięły się one znikąd).
Rodzina: Ciężko mu o niej wspominać. Może kiedyś Ci opowie?
Obecnie uznaje Lucky'ego i Fionę za młodsze rodzeństwo.
Partner: Brak, bo po co? Ich trio wystarczy.
Potomstwo: ---
Historia: „Mieszkałem normalnie. Miałem cudowną watahę, która znajdowała się daleko na południu, w krainie wiecznego lodu. Byłem drugim synem Alf. Gdy miałem zaledwie półtora roku, wybrałem się do lodowej jaskini na spacer. Kiedy wróciłem, zastałem panikę. Po chwili usłyszałem huk i poczułem ogromny ból. Odrzuciło mnie na dobrych kilkanaście metrów. Ból był tak ogromny, że straciłem przytomność...
Obudziłem się pięć miesięcy później. W mojej łapie pojawił się dziwny kryształ. Próbowałem go wyciągnąć, ale bolało. Wrósł we mnie. Potem wstałem i ruszyłem w kierunku mojej rodziny. Miałem nadzieję, że jeszcze tam są. I byli...
Byli kryształowymi posągami, w kolorze fioletowym.
Załamałem się i odszedłem. Po roku wędrówki znalazłem dwa, samotne jaja sowy — zaopiekowałem się nimi. 
Już wkrótce wykluli się moi towarzysze: Lucky i Fiona. To moja jedyna rodzina.
Teraz otworzył się nowy rozdział mojego życia.
Rozdział z Watahą Smoczego Ostrza...”
Przedmioty: Kryształ lodu i kryształ ognia.
Jaskinia: „Zamieszkałem w porcie, na wybrzeżu. W pobliskim klifie znajduje się mnóstwo grotek. Ta znajdująca się najwyżej jest moja. Nie jest wielka, ale posiada długi tunel, prowadzący do moich szklarni, które znajdują się głęboko pod ziemią...
W samej grocie zmieszczą się może z cztery wilki i zostanie odrobinkę miejsca na wyprostowanie kończyn. W rogu znajdują się dwie skrzynie i torba z ziołami i roślinami magicznymi. W drugim kącie znajduje się duży, puchaty i gruby kocyk, w kolorze pomarańczowym. Jest moim legowiskiem.”

Ciekawostki:

  • Prowadzi nocny tryb życia.
  • Jego dieta składa się głównie z małych gryzoni, ryb i jagód.
  • Jego marzeniem jest posiadanie skrzydeł, aby móc latać ze swoimi przyjaciółmi.
  • Trudno jest zdobyć jego zaufanie, ale gdy je zdobędziesz, to dostaniesz niezastąpionego przyjaciela na całe życie.
  • Poszukuje informacji o krysztale z jego łapy.
Właściciel: wikizamarski@gmail.com

20 stycznia 2019

Od Hannayi cd. Ethereala


Drobna? Tak... Wiele wilków mi to mówi - stwierdziła w myślach. Wadera nie była pewna, czy miała to być obraza, czy zwykły, przyjacielski żart. Postawiła jednak na to drugie, gdyż po co z góry zakładać na to gorsze. 
Przeanalizowała drugie pytanie. Zapasów nie miała, w końcu mięso najlepiej smakuje na świeżo, czyż nie? Dlatego też w odpowiedzi pokręciła głową. 
Posłała mu łagodny uśmiech. Dobrze byłoby się jakoś dogadać, basior nigdy jej nie wyglądał na złego. Ewentualnie... Nieco czepliwego, ale to akurat Hannayi nie przeszkadzało, gdyż cierpliwość miała ze złota.
- Przykro mi, ale obawiam się, że jesteśmy zmuszeni sobie czegoś poszukać.
Basior spojrzał na waderę z lekkim rozczarowaniem.
- W sumie... I tak zaraz kończę wartę. - W jego tonie wyczuwalne było zniechęcenie.
Zlustrowała wilka od łap do głów. Jego futerko coraz bardziej przemakało. Jeszcze trochę i skończy się to na przeziębieniu. Już nie wspominając, że sama przemoczona była do suchej nitki.
- Powinniśmy się gdzieś schować, zanim któreś z nas się czegoś nabawi...
- Nie bój żaby. - Rozciągnął się. - Umieram z głodu, chodźmy na jakieś polowanie czy coś.
Wilk o dwukolorowych ślepiach ruszył przed siebie nie oglądając się na Hannayę. Chwilę wahała się, czy aby na pewno Ethereal pragnie jej towarzystwa, jednak odtwarzając w głowie ostatnie zdanie basiora, stwierdziła, że gdyby tak nie było, nie używałby liczby mnogiej. 
Nie minęła chwila, a Hannaya już kroczyła w równym tempie u boku skrzydlatego wilka. Wadera wyczuła z jego strony pewną niezręczność. Odsunęła się nieco by dać mu jeszcze więcej przestrzeni. Nie chciała by basior czuł się przy niej skrępowany. Poprawka - nie chciała, aby ktokolwiek czuł się przy niej w ten sposób. Dlatego umiejętność odczytywania aktualnych emocji z aury jest bardzo przydatna w nowych, jak i starych relacjach. Wielu jej bliskich mówiło, że Hannayah rozumie ich jak nikt w świecie, a to w większości zasługa tej właśnie mocy.
- Wiesz, gdzie iść?
To zdanie wyrwało ją z zamyślenia. Zerknęła na niego.
- Hm?
- Pytam, czy wiesz, gdzie iść - powtórzył twardo.
- Zdaje się, że do lasu.
- Głuuupia. Pokażę ci lepsze miejsce na polowania.
W ułamku sekundy skrzydła Ethereala rozpostarły się. Wadera zamrugała parę razy.
- Huh?
- Idziesz czy dygasz? - Uśmiechnął się, ukazując ząbki.
Nie potrzebowała dłużej się zastanawiać.
- Idę.

19 stycznia 2019

Od Inveth CD Rodwena


Inveth skrzywiła się lekko i zaraz po wypowiedzeniu w myślach tych dwóch dość znaczących słów, wstała, a zaraz potem znów usiadła, mlaszcząc głośno językiem. Wizerunek basiora odbijał się w rozkołysanej tafli wody; stał teraz prosto, a jego wzrok skierowany był na łapę, a dokładniej na skaleczenie, po którym nie było już praktycznie śladu. Trzeba przyznać, że początkowo młoda wadera z zazdrością spoglądała na to, jak szybko i bezboleśnie pozbywa się rany, lecz zaraz potem z wyższością spoglądała na tańczący po jej sierści ogień i gdzieś głęboko w sobie, może w sercu, stwierdziła, że nic nie pokona jej wspaniałych płomieni i tego, co może z nimi zrobić. Uwielbiała wsłuchiwać się w krzyk palonych żywcem ofiar, w trzask kości, które pękały pod naporem tak wysokiej temperatury. Nawet ten charakterystyczny zapach, choć nieprzyjemny i drapiący w gardło, sprawiał, że czuła się niepokonana. Napawał ją uczuciem, jakie było ją w stanie ogarnąć tylko po spaleniu czegoś, co jeszcze chwilę wcześniej żyło.
Uśmiechnęła się pod nosem, na tyle delikatnie, że basior nie zwróci w jej stronę wzroku i nie dostrzegł obłąkanego wyrazu jej pyska, ani szaleństwa, które na ułamek sekundy błysnęło w jej oczach. Swoją uwagę skupił na niej dopiero po chwili, kiedy – już uspokojona – znów ostentacyjnie chłapnęła paszczą. Uniósł grubą brew i oczekiwał na jej słowa, które niewątpliwie miała zaraz z siebie wycharczeć.
– No, właśnie, wcześniej nie było okazji – mruknęła i lekko przekrzywiła łeb, zapewne wyglądając przez to jak niesforne szczenię. – Jestem Inveth.
Basior wydał z siebie niski pomruk, który na dobrą sprawę nie znaczył nic. Zanim zdążył cokolwiek pomyśleć i nad czymkolwiek się zastanowić, ta już westchnęła z niecierpliwością, jakby siedzieli tu od dwóch dni. W ciszy.
– Jak ktoś ci się przedstawia, to wypada podać też swoje imię.
Tym razem to on zdawał się zirytowany. Otworzył pysk i zaczekał sekundę, tak na wypadek, gdyby In chciała wtrącić jeszcze jakąś kąśliwą uwagę. Milczała, więc wreszcie coś powiedział.
– Rodwen.
Uznał, że tyle wystarczy. Chciała jego imię, więc je dostała – niech teraz robi, co chce. Z poczuciem spełnienia obowiązku wyszedł z wody; krople spływały z jego łap na ziemię, przez co zostawiał za sobą mokre ślady. Kiedy szedł, słychać było ciche chlupotanie.
– Ej, ej! – zawołała wadera, doskakując do niego. Wiatr zmierzwił jej futro, przez co odruchowo zatrzęsła ciałem, aby przywrócić je do w miarę kontrolowanego nieładu. – Gdzie idziesz?
Miał ochotę nie odpowiadać w ogóle. Czy to jej sprawa, gdzie idzie? Był zmęczony jej obecnością i choć wydawała się interesująca, była zbyt głośna i nierozgarnięta, by być dobrą towarzyszką. Nie mógł jednak zignorować jej zupełnie, ponieważ znów przekrzywiła łeb pod dość nienaturalnym kątem (tak, aby spojrzeć na niego od boku i dołu jednocześnie) i zmarszczyła brwi. Mruknęła coś o odpowiedzi i braku kultury, a potem wyprostowała się i zagrodziła mu drogę.
– Gdzie idziesz?
– To zupełnie nieistotne – odparł. Tak naprawdę nie widział, gdzie idzie. Możliwe, że odpowiedź była bardzo prosta: przed siebie, na spacer, gdziekolwiek, byle nie tutaj. Inveth odchrząknęła i, brodząc z niesmakiem w wodzie, przeszła kawałek, aby go przegonić.
– Widzisz to? Zmoczyłam łapy. Muszę teraz się poruszać, żeby wyschły. Przejdziemy się.
Ostatnie zdanie zdecydowanie nie brzmiało jak uprzejme pytanie. Ba!, w ogóle nie brzmiało jak pytanie.
Ruszyła przed siebie, zaglądając co jakiś czas w tył, na wilka, który teraz szedł z błąkającym się po pysku wyrazem niepewności. Ta wadera zdecydowanie była inna niż wszystkie, które do tej pory poznał – niekoniecznie znaczyło to coś pozytywnego.
– Wiesz, że nie musiałaś przechodzić przez tę wodę, prawda? – zaczął, patrząc, jak jej ogon kołysze się w rytm jej energicznych kroków. Teraz i ona zostawiała za sobą mokre ślady, ale zdecydowanie mniejsze, niż te tworzone przez niego. – Wystarczyło przeskoczyć albo obejść ją dookoła.
Puściła tę uwagę mimo uszu, nie chcąc przyznać, nawet przed samą sobą, że była to próba pokazania, że zupełnie nie boi się wody. Nie to, żeby miała ku temu powody; zrobiła to tak na wszelki wypadek, gdyby kiedykolwiek przyszło mu na myśl, że może być inaczej. Odczuwała teraz tę mokrość całą sobą. Kropelki chłodnej cieczy wsiąknęły między futro i oblepiały jej łapy. Nie lubiła tego uczucia, zdecydowanie wolała swoje kochane płomienie, które notabene nie miały teraz szans połaskotać jej łap, bo te były przemoczone. Przeklęła pod nosem, a potem przeklęła drugi raz, kiedy potknęła się o jakiś kamień czy inne drewno.
– Mógłbyś być milszy... – warknęła w przestrzeń za sobą, czyli głównie do basiora, z ponurą miną idąc w przód. Chciała jak najszybciej dotrzeć do lasu Phoenix'a, by zapolować na to stworzenie. Nie była pewna, czy basior z entuzjazmem przystanie na tę propozycję, ale skoro już z jego powodu zmoczyła łapy, to powinien się zgodzić.
Tak przynajmniej myślała.

Rodwenie?

Powitajmy ponownie Gię!

Gia
https://images-wixmp-ed30a86b8c4ca887773594c2.wixmp.com/intermediary/f/0c242860-2dc7-4ec1-ab8d-b7968d96a679/d7711ql-57fb3fe6-fb7a-4660-9c3d-57fdce403776.png/v1/fill/w_922,h_867,strp/rose11_by_kayxer_d7711ql-pre.png
© Rose11 by Kayxer
Gia | Rok | Szczenię | Toxx | KP

17 stycznia 2019

Od Efraina CD Habiela


Obejrzał z każdej strony rany Habiela. Nie są duże, ale nie miał najmniejszej wątpliwości co do tego, że muszą go boleć. Dla zasady spytał basiora czy bardzo boli, na co ten pokręcił głową twierdząc, że zwyczajnie szczypie. Skinął głową na zrozumienie. Zaproponował przejście do pobliskiej jaskini, by schronić się przed kroplami deszczu. Habiel zgodził się i lekko kuśtykając przeszli schronu. Tam usiedli, a basior ponownie, lecz tym razem z większą uwagą, obejrzał zadrapania. Uśmiechnął się pod noskiem.
- No ale żeby aż tak się kogoś wystraszyć panie odważny?
Habiel posłał mu spojrzenie o czystym jak najczystsza kropla wody przekazem: ''Zejdź ze mnie k?''. Niemalże to słyszał, mimo że basior nawet nie otworzył swojej jadaczki. Po chwili jednak grymas z niego spłynął, a w zamian na jego pyszczku zagościło znudzenie wymieszane z oczekiwaniem.
- Po prostu coś z tym zrób...
- A magiczne słowo?
- Hokus pokus, czary-mary, liż te rany nim zostaniesz skopany - odparł zniecierpliwiony.
Efrain uniósł dumnie łeb, patrząc na basiora nieco z wyższością.
- Więc tak się bawimy? Nie zapominaj do kogo się zwracasz. Stoi przed Tobą sama El Chupacabra.
- Chyba El Chupa~ - powiedział jak takie małe dziecko próbujące przesadnie naśladować nauczyciela, który zaczyna prawić mu morały.
- Radź sobie sam.
Odwrócił się, by odejść. Był blisko wyjścia, jednak zatrzymał go głos basiora. Tylko czekał, aż się złamie. Cóż on zrobi bez Efraina, hm? Dla niego był nieporadnym szczeniakiem. Między innymi dlatego Habiel jest dla niego jak młodszy brat. Jakimś cudem ten niezdarny i hałaśliwy wilk, rozbudził w nim pewnego rodzaju braterską troskę. To aż dziwne, ale tak rzeczywiście jest. Mimo że zdarza im się sprzeczać, Efrain nie opuściłby Habiela. Wiele dla niego znaczy i byłby w stanie wszystko dla niego poświęcić. No... może nie wszystko... ale dużo. W końcu to on jako pierwszy wyciągnął do niego łapę nie bojąc się jego postaci.
Zielonooki zawrócił i przysiadł naprzeciwko Habiela.
- To jakie to magiczne słowo?~ - wyszczerzył się złośliwie.
- Proszę... - burknął.
Na to słowo skinął głową i podniósł odrobinę łapę basiora. Jako dobry przyjaciel i brat oczywiście pomoże mu ukoić to okropne szczypanie i użyczy swojej magicznej śliny, jakkolwiek to nie brzmi. Parę razy przejechał językiem po zadrapaniach. W jednym mrugnięciu powieki, na łapie nie została nawet blizna. Zerknął na Habiela. Wyglądał na nieco zdumionego, ale i zadowolonego.
- Dzięki. - odarł szczerząc się.
- Co Ty byś beze mnie zrobił.
- Wiele, ale uznajmy, że nic.
Parsknął, po czym wstał. Pogoda na dworze polepszyła się nieco, więc ruszył w kierunku wyjścia na spotkanie ze słońcem. Habiel skocznie dotrzymał mu kroku.
- Tak właściwie, przyszedłem do Ciebie nie bez powodu.
- To, czego chcesz?
- Wiesz, tak sobie chodziłem po łączce i dotarło do mnie, że w ogóle nie pokazywałeś mi swoich mocy.
- Iiii? - zaświeciły mu się oczy.
- Pokaż mi swoją brutalną naturę i udajmy się na polowanie.

Habielku?

Od Ethereala do Hannayah

Zbliżał się wieczór, a więc zbliżał się również koniec jego warty. Dlaczego zostałeś strażnikiem dziennym? – pytał sam siebie, ale zaraz moment znalazł sobie na to odpowiedź: Żeby mieć dla siebie całą noc. Miał dość ciągłych walk, które dodawały jego życiu trochę smaczku... Miał dość tych wilczych mordek, które błagały go o litość, a jeszcze wcześniej wyśmiewały się z niego. No i te ciągłe rehabilitacje po złamaniach albo długie i żmudne leczenia... Bycie strażnikiem jest fajne. Ostrzegasz i bronisz, jeżeli zajdzie taka potrzeba.
Zmrużył niezadowolony oczy, kiedy zauważył nadciągającą burzową chmurę. Wszystko miało już być idealnie. Spanko pod gołym niebem poprzedzone wielką ucztą po ciężkim dniu, ale nie. Musi się rozpadać. Porozciągał się, ponieważ łażenie w tę i we w tę, wcale ruchem nie było i mocno zastygnął się w swojej pozycji. Nie musiał długo czekać, aż pierwsza kropla postanowi zaatakować jego nos – poskutkowało to kichnięciem.
– Na zdrowie! – usłyszał za sobą melodyjny, waderzy głos. Znał już go.
– Aghhh – próbował się pozbyć tego łaskotania w nozdrzach. – Dziękuję.
Odwrócił się w jej stronę, och, znał ją. Po raz kolejny zmrużył oczy. Jeszcze dobrze nie zaczęło padać, a ta już była cała przemoknięta. Wywróciła się i wpadła w starą kałużę czy jak? Wpatrywała się w niego jak w obrazek, a ten sądząc, że ta ma do niego jakąś sprawę, po prostu czekał, aż po raz kolejny usłyszy jej głos. Przeliczył się, ponieważ przez dłuższą chwilę nie mówiła zupełnie nic.
– Próbujesz wywołać kataklizm, który zrobi mi krzywdę? – zapytał.
Wadera potrząsnęła łbem, jakby wyrwała się z transu i przez chwilę analizowała wypowiedź basiora. Na początku nie wiedziała, co odpowiedzieć, później zaczęła się nerwowo śmiać. Co w tym było zabawnego? Możliwość zabicia Ethereala? Sadystka... A nie wygląda. Zaburczało mu głośno w brzuchu, co go odrobinę speszyło przed wilczycą, która posłała mu ciepłe spojrzenie.
– Czyli nie tylko ja jeszcze nie jadłam – zaśmiała się.
– W deszczu trudno będzie coś upolować.
Skinęła mu głową i znowu stali w niezręcznej ciszy, co bardzo irytowało basiora. Deszcz zrujnował mu plany na dzisiejszy wieczór i noc, co teraz pocznie, no co? Jeszcze w dodatku Hanacia się przypałętała. Miał ochotę ją staranować i po prostu zignorować, ale coś mu mówiło i podpowiadało, że powinien spróbować się zaprzyjaźnić.
Należał do watahy, do sfory, która jest jedną wielką wilczą rodziną, gdzie rządzą się dziwnymi prawami, gdzie każdy z każdym stoi na równości. Zdrajcy nie są szanowani, a osobniki, które przeszkadzają całej wspólnocie, ma się za nic niewarte śmiecie. To całkiem inaczej niż wcześniej, gdzie takim śmieciem był każdy od samego początku, różnili się tylko wyglądem i charakterem, prace wykonywali te same.
– Hm, jesteś strasznie drobna jak na wilka, nie podmienili cię przypadkiem w lesie – Jego śmiech został zagłuszony przez głośne wołanie brzuszka o jedzenie. – Masz jakieś zapasy, prawda?

Nowość!

Kochane wilczki!
Przychodzimy dzisiaj do Was z nowością, która powinna ułatwić odszukiwanie konkretnych wątków. Przysporzy nieco pracy administratorom, ale jakoś to przeżyjemy.
O co chodzi?
Od dzisiaj każde opowiadanie będzie zawierało link do poprzedniego opowiadania z danego wątku, a także do następnego (o ile takowy będzie). Żeby łatwiej to zrozumieć, odsyłam do przykładu. Zwróćcie uwagę na początkowy i końcowy link.
Bardzo ważne jest też to, że od teraz do każdego opowiadania, które wysyłacie, musi być dołączony link do poprzedniego (czyli tego, na który odpisujecie). Dzięki temu dodawanie linków będzie sprawniejsze. Jeśli piszecie nowe opowiadanie i poprzedniego zwyczajnie nie ma, to nie załączacie nic. Proste.
Mamy nadzieję, że nowość dobrze się przyjmie.
Miłego wieczoru!,
Administracja

16 stycznia 2019

Powitajmy – oto Ethereal!

Vao-Ra

Nie wiem, czy to ja nie mam szczęścia do innych, czy inni nie mają szczęścia do mnie.

Imię: Ethereal
Pseudonim: Przez pryzmat matki zdarzają się sytuacje, kiedy nazywają go Cynthiuszem lub Cynkiem. Nie, nie lubi tego. Z kolei Hathrose zwykła wołać na niego Chmurek.
Wiek: 7 lat
Płeć: Basior
Charakter: Coraz częściej wmawia mu się, że jest niespełna rozumu. Jego wybryki, owszem, są dzikie i szalone, czasami wręcz niemożliwe, aby w nie uwierzyć, ale spokojnie, Ethereal pomimo bycia narwanym, ma łeb na karku i czasem zdarza mu się myśleć. Jest przeciętnie inteligentnym wilkiem, jednak zamiast na swojej mądrości, woli polegać na instynkcie, który rzadko kiedy go zawodzi. Nie lubi tracić czasu, nie ścierpi nudy – woli działać od razu, idąc na żywioł. Kocha ryzykować, nawet jeśli stawką jest jego własne życie. Zwykle jest pobudzony, a jak jeszcze dojdzie do tego adrenalina, to o panie, jest bardziej żywy i energiczny niż cała horda szczeniaków po południowej drzemce. Ciekawe, czy on w ogóle czasem śpi...
Basior nie jest jednak kretynem, na jakiego się wydaje. O dziwo, rzadko zdarza się, żeby porywał się z motyką na słońce i potrafi ocenić, kiedy jego siła i zdolności nie są wystarczające do wykonania danego zadania. Nie przecenia swoich umiejętności i zna swoje granice, jednakże nie żyje od dziś i wie, że może się doszkolić i potrenować, stając się z każdym dniem coraz lepszy. Dobrze wie, że potencjał każdego wilka jest nieograniczony, dlatego próbuje żyć tak, by wydobyć z siebie jak najwięcej dobrego. Poszerza swoje horyzonty, aby być lepszym i robi to nie tylko dla własnej satysfakcji, ale również dla innych, na których przyjdzie mu zależeć.
Nie w każdym widzi przyjaciela i nie od każdego wymaga, aby i w nim widzieć dobrego druha. Jest pomocny i zawsze służy dobrą radą, ale to ze względu na swoją anielską naturę, której nie idzie się wyzbyć. Złote serduszko, jednak nie zawsze przejmuje władzę nad jego osobowością. Ethereal czasem lubi być złośliwy i troszkę wredny w stosunku do innych. Nie ma na celu urażenia kogoś w sensie dosłownym, ale przewrażliwione na swoim punkcie osobniki... Niech lepiej od niego uciekają, kiedy weźmie go na złośliwostki. Oczywiście, jeśli ktoś mu się rozpłacze, nie musi długo czekać, by ten zaczął przepraszać i się tłumaczyć. Nie zależy mu na czyjejś krzywdzie i nie chce widzieć cudzych łez, bo znowu aktywuje mu się tryb dobrego aniołka...
Jest pewny siebie jak mało kto. Jego śmiałość często onieśmiela przeciwników i zaniża ich samoocenę albo wręcz przeciwnie – oni również stają się pewniejsi siebie i zaczynają uważać basiora za kogoś, kto lubi się wywyższać. Jakie zdziwienie ich ogarnia, kiedy podczas walki ujawnia się jego postrzelona natura i jego ruchów nie idzie za nic w świecie odgadnąć. Nie tylko podczas walki jest nieprzewidywalny, w codziennych relacjach również potrafi zaskoczyć w milszy lub nie sposób. No, przynajmniej sobie radzi jakoś z nudą, nie?
Ethereal jest basiorem, który nie płynie razem z prądem i nie podąża za ścieżkami wydeptanymi przez innych. Jest urodzonym indywidualistą i jeśli ma coś zrobić, najlepiej zrobi to sam. Nie daje sobą manipulować, nie daje sobie wmówić czyjegoś zdania. Dopóki całkowicie nie zatraci się w swojej dzikości i szaleństwie, będzie myślał za siebie i tworzył własne zdanie bez wtrącania się innych.
Powierzone sobie zaufanie basior traktuje jak świętość, mimo że od początku życia żył w środowisku, gdzie ufność miało się za nic. Dobrze wie, jakie to uczucie jest być zdradzonym i nawet wrogowi tego by nie życzył, dlatego tak mocno się stara, kiedy ktoś postanowi mu bezgranicznie zaufać i na nim polegać. Ta osoba nigdy się nim nie rozczaruje, naprawdę, ponieważ basior potrafi wykazać się rozgarnięciem i powagą, które do niego raczej nie pasują. Oczywiście zrozumie, jeżeli potraktujesz go jako kogoś, komu nie warto ufać, ponieważ sam nie zdaje się na innych – ze względu na bycie indywidualistą i przeszłość.
Wygląd: Ethereal, biorąc pod uwagę rozmiary, jest basiorem niczym niewyróżniającym się wśród swoich rówieśników. Jest masywniejszy, wyższy i lepiej zbudowany od przeciętnej wadery. Nie rozpadnie się pod wpływem mocniejszego wiatru, nie zostanie zniszczony przez zwykły dotyk.
Posiada śnieżnobiałe futro z kruczoczarnymi akcentami, odznaczającymi się na przydługich uszach, jako poprzeczna linia na środku i końcu skrzydeł, grzbietu oraz ogona. Większość jego ciała pokryta jest krótką sierścią, która dłuższa jest jedynie na grzbiecie i po bokach głowy, jednak w każdym miejscu jest ona przyjemna, niezwykle miękka i gładka. Jedynymi skazami są front jego pyska (a właściwie miejsce między oczami) i łapy – to blizny, które zasklepiły się czarną tkanką. Chociaż są już one stare, czasami zdarza się im sprawiać niemały ból swojemu właścicielowi.
Świecące ślepia straciły swój prawdziwy kolor – lewe przybrało szkarłatną barwę, a prawe walczy o zielononiebieską barwę z mdłą szarością. Poniekąd dodaje mu to trochę uroku.
Na grzbiecie swoje miejsce ma para potężnych skrzydeł uzbrojonych w pióra.
Głos: Posiada gruby, niski głos o melodyjnej barwie i czystym brzmieniu, czyli tak jak na przedstawiciela rasy aniołów przystało.
Stanowisko: Strażnik dzienny
Umiejętności: Intelekt: 5 | Siła: 6 | Zwinność: 7 | Szybkość: 5 | Magia: 6 | Wzrok: 7 | Węch: 7 | Słuch: 7
Rasa: Anioł
Żywioły: Powietrze, fale, ogień
Moce:
– kontrola nad powietrzem (np. nadawanie nowego kierunku wiatru, zatrzymywanie potężnych wichur, tworzenie niszczycielskich tornad, podgrzanie lub schłodzenie temperatury powietrza);
– władza nad ogniem (np. wzniecanie/gaszenie pożarów, ciskanie płomiennymi pociskami, pokrycie się ogniem, odporność na ten żywioł);
– panowanie nad falami (np. echolokacja, wywoływanie tsunami/trzęsienia ziemi, tworzenie wybuchów);
– tworzenie chmur.
Rodzina:
~ Cynthia – niepoprawna optymistka, zmaterializowane dobro, przewspaniała matka, jednak miała w swojej osobowości pewien defekt. Z początku udawało się jej to tłumić, ale koniec końców wyszło, że mogłaby stawać do walki na śmierć i życie o każdej porze nocy i dnia. Była naprawdę dobrą wojowniczką, jednak koniec końców przyszło jej zapłacić słoną cenę za swoją pasję. Poległa na polu bitwy, gdzie odbierając życia innym i tracąc własne, uratowała kilka innych istnień.
~ Tavaris – o ojcu za wiele powiedzieć nie może, ponieważ zna go tylko z opowieści matki. Nigdy jednak nie odczuwał żalu czy smutku. Nie mógł tęsknić za kimś, kogo nigdy nie poznał, kogo nigdy przy nim nie było.
~ Hathrose – zawsze była i będzie mu bliska, nawet jeśli już nie będą ze sobą utrzymywać kontaktu. Jest to jego jedyna siostrzyczka i tylko ona mu została. Jest dumny, mając kogoś tak cudownego jak ona w swojej rodzinie, jednak nie myśl, że będzie Ci o niej tak opowiadać... Raczej Ty poznasz ją jako irytującą waderę, która non stop się wymądrza.
Partner: ---
Potomstwo: ---
Historia: Basior nie miał traumatycznej przeszłości. Chociaż wychowywał się w stadzie, gdzie jednego dnia ktoś był twoim przyjacielem, a drugiego mógł być twoim oprawcą, nie czuł się w żaden sposób zagrożony i wychowywał się jak każdy normalny szczeniak. Miał tylko jednego rodzica, ale to mu nie przeszkodziło we właściwym rozwoju – matka wyrabiała się z wszystkimi rolami, jakimi została obdarzona przez życie. Była: kochaną i troskliwą rodzicielką; wyrozumiałym i kompetentnym nauczycielem; oddanym i lojalnym wojownikiem; godną zaufania i przemiłą przyjaciółką. Przekazała całą swoją wiedzę swoim młodym. Nauczyła ich wszystkiego, co sama umiała. Nie była jednak bez skaz, co odegrało się na Etherealu.
To była pierwsza zima basiorka, niedawno wrócił ze swojego pierwszego zlecenia. Pomimo zmęczenia i mocnej chęci uderzenia w kimono, postanowił odprowadzić matkę do punktu zbiórki – wyruszała z misją pomocy jednej ze stron konfliktu między wojowniczymi plemionami. Chciał na nią spoglądać tak długo, póki mógł, nie wiedział, kiedy zobaczą się następnym razem.
Podczas powrotu do swojego tymczasowego legowiska, został napadnięty przez wojowników, którzy ostatnio zostali pokonani przez Cynthię, a ta darowała im życie. Chciałabym napisać, że Cynek dał sobie z nimi radę, ale w pierwszych miesiącach swojego istnienia udało mu się jedynie wyrosnąć i nauczyć podstaw swoich mocy. Został dotkliwie zraniony, a kiedy stracił przytomność, postanowili dać mu spokój i zostawili z nadzieją, że pomoc nie dotrze na czas i szczeniak umrze pozostawiony na pastwę losu.
Nie mieli szczęścia, ponieważ nieco później po zaistniałej sytuacji, tamtędy przechodziła młoda waderka, najprawdopodobniej wracając do domu. Odrobinę zdziwiła się taką ilością śladu krwi, ale kiedy nadepnęła na coś miększego od zwyczajnego puchu śniegu, już mniej więcej wiedziała, co tam się wydarzyło. Bezzwłocznie udzieliła pomocy małemu basiorkowi, a słysząc, jak ktoś się zbliża – uciekła, jednak to dzięki niej życie Ethereala nie było już dłużej zagrożone. Podczas leczenia powoli odzyskiwał przytomność. Niestety był na tyle słaby, że udało mu się tylko otworzyć oczy i dojrzeć odchodzącą sylwetkę.
Cała reszta potoczyła się już naprawdę szybko. Zanim się obejrzał, był już dorosłym basiorem, któremu bardzo chętnie zlecano co raz to trudniejsze zadania, zdradzając, że czuje się wobec niego podziw i szacunek. Po śmierci swojej matki i po odejściu siostry postanowił opuścić swoje rodzinne stado. Nic już go tam nie trzymało, a ciągła walka o życie zaczęła mu się nudzić. Wtedy przez przypadek natknął się na watahę. Na początku się wahał, ale przekonywanie przez pewną waderę nie poszły na marne.
Przedmioty: ---
Jaskinia: Jego legowisko nie ma stałej lokalizacji i to nie dlatego, że sypia, gdzie popadnie. Basior uzyskał na tyle pożyteczną moc, że może tworzyć swoje małe królestwo na niebie za pomocą chmur. No, przynajmniej nie musi pamiętać drogi do domu.
Właściciel: Kaory [Howrse/Doggi-Game] | kaoryychan@gmail.com | Przecinek#1312 [Discord]
Inne zdjęcia: x | x

Nowa wadera — powitajmy Karaihe!


Rozum jest po to, by mieć czym pojąć, że należy się go jak najszybciej pozbyć, bo to on jest sprawcą wszystkich historycznych klęsk.
Imię: Karaihe
Pseudonim: Ze wszystkich pseudonimów przetrwały liczne skróty imienia (np. Kai), a także jeden oryginalny: Ais. Dla niekomplikowania sprawy zdarza jej się przedstawiać jako Karaihe Ais.
Wiek: 6 lat
Płeć: Wadera
Charakter: Karaihe to stworzenie pełne przeciwności, bo nosi w sobie dwie, walczące ze sobą cechy, czy raczej poglądy. Dwie — to pewnie według wielu mało. Dlatego tak wielu jest w błędzie.
Pierwsza przeciwność, mocno powiązana z jej mottem, wspaniałym, nieco abstrakcyjnym według niektórych, nie pozwala jej żyć naturalnie. To dlatego, że – naturalnie – Karaihe jest racjonalistką. Tak, wszystko musi analizować, wszystko filtrować swoim nieszczęsnym rozumem, ale wie, bardzo dobrze wie, że to złe. Działa niezgodnie ze swoimi poglądami, ot taka hipokrytka. Tyle że w tym przypadku hamuje swoje myśli, które gdy mają okazję do popisu, wylewają się z jej głowy. I to też nie jest fajne. Bo gdy te wstrzymywane myśli się wylewają, to wszystkie naraz, i wtedy Karaihe widzi, jakim jest niebezpieczeństwem. Bo wtedy z najczarniejszych zakątków jej umysłu wychodzą ciemne, przerażające pomysły. Pomysły, o których wolałaby nie wiedzieć.
Druga przeciwność - jej Siła kontra zasady moralne. Zasady mówią, że choćby już zabijać, czy ranić, to z umiarem. Jej Siła mówi, że trzeba niszczyć, wszystko, wszystkie życia i nie-życia. A siłę ciężko okiełznać. Bo nie mam tu na myśli mocy jej mięśni. Mam na myśli to coś, co wypełnia k a ż d y zakątek jej ciała, coś co buzuje w środku i co bardzo chce wyjść na zewnątrz. Ale jak się to coś wypuści, to tylko patrzeć jak pustoszeje okolice, jak bez litości zabija wszystko, aż - nareszcie - gdy znajdzie się ktoś silniejszy, kto tak tą Siłę zleje, z podkulonym ogonem ucieknie ona do swojego właściciela.
Teraz można już wywnioskować, że Karaihe jest niestabilna, zupełnie jak woda. Nieobliczalna, niebezpieczna, ale, szukając zalet - walcząca ze swoimi przywarami. Czasem jednak bardzo pragnie się wyzwolić i być sobą, co jednak, delikatnie mówiąc, nie wpływa pozytywnie na otoczenie.
W relacjach wilko-wilczych jest już bardziej sobą, w sensie jej charakter jest jej, nie kieruje się utartym przekonaniem, żeby robić dobre wrażenie, czy przynajmniej starać się być miłą osóbką. W prawdzie czasami nawet wysili się na cieplejszy głos, ale czasami burzliwie na kogoś spojrzy i wielce obrażona odejdzie, że aż strach za nią podążyć. I oto ona, nie przepadająca za towarzystwem, zimna suka. Nawet gdyby los zmusił ją do współpracy, to co najwyżej wywiąże się z tego szacunek, o przyjaźni nie wspominając. Ale ten szacunek magicznie nie sprawi, że cie pokocha i zacznie uwielbiać. Będzie milsza tylko wtedy, gdy będzie miała dobry humor. Ale i tak będzie wysyłać uszczypliwe komentarze, gesty, czy inne takie. Możesz mieć jednak pewność, że zdobywszy jej szacunek zdobyłeś też jej wierność - jej moce, jej kły i jej pazury. Wtedy wspomoże cię w boju. Ale nadal nie będzie ciepła. Dopiero jeśli odważysz się na szczerą rozmowę, i jeśli wadera tą rozmowę będzie ciągnęła i poczuje, że okazałeś jej wsparcie, wtedy może się uśmiechnie. Mimo wszystko do końca pozostanie sobą - będzie cię unikać, obrażać i sprawiać wrażenie, że cię nienawidzi.
A teraz pytanie - co jeśli ktoś zajdzie jej za skórę? Jeśli to będzie coś poważnego, jak zabicie kogoś, kogo chociażby lubiła, lub jakaś zdrada, wtedy winny poniesie karę. Wadera całe życie będzie się trudniła, by odebrać mu życie. Jeśli jednak zbrodnia nie będzie już tak poważna, lub Karaihe nie będzie w stanie kogoś zabić (ze względów psychicznych, rzecz jasna), to wtedy po prostu zniknie z czyjegoś życia. Słowem się nie odezwie, nie da drugiej szansy. Zapadnie się pod ziemie, ale tylko dla tej jednej osoby...
Ale z Karaihe można rozmawiać też i normalnie. Jeśli rozpozna, że ma do czynienia z osobą kompetentną i zdrową psychicznie, wtedy rzadziej będzie rzucać zimne wyrażenia. Wciąż nie będzie sprawiać wrażenia ciepłej i miłej, ale przynajmniej będzie się zachowywać stosunkowo normalnie. Tylko o czym z nią rozmawiać? To dobre pytanie, bo Karaihe nienawidzi jakichś gadek o pogodzie, lub typowych pytań: "co tam?". Jak z nią rozmawiać, to najlepiej na tematy filozoficzne. Nikomu o tym nie mówi, ale ona uwielbia filozofię. Czyta wiele tego typu książek, wręcz tonie w tej nauce. Każdą wolną chwilę spędza na rozważaniach. Są to rozważania na temat wielu rzeczy, ale jej ulubionym tematem są abstrakcje, z którymi niekiedy się utożsamia. I to też jest abstrakcja.
Wygląd: Karaihe nie grzeszy urodą. Wszystko przez męskie rysy całego ciała — mosiężne kończyny i brak tego czegoś. Nie jest zgrabnym wilkiem. Ładny w niej może być co najwyżej jasno-błękitny kolor. Tym, czego w sobie nienawidzi są te niedorozwinięte kikuty, wyglądem przypominające skrzydła. Cieszącym widokiem może być jeszcze jej długi, puszysty ogon, który tajemniczo lewituje, zachowuje się jak w wodzie – swobodnie się unosi.
Głos: Brzydki. Wysoki i zimny, a żeby innym nie pękały bębenki, Karaihe mówi szeptem.
Stanowisko: Omega
Umiejętności: Intelekt: 15 | Siła: 3 | Zwinność: 4 | Szybkość: 5 | Magia: 8 | Wzrok: 5 | Węch: 5 | Słuch: 5
Rasa: Wilk Wody
Żywioły: Woda, lód
Moce:
▪ panowanie wodą w każdym staniu skupienia; panuje, czyli robi co jej się podoba – zmienia temperaturę, manipuluje nią, niekiedy tworzy z niej różnorakie stwory.
▪ pobudzanie wielkich zbiorników wodnych, również tych stałych (stawy, jeziora) i przyciąganie ich zawartości (tworzenie fal, także potężnych tsunami).
▪ oddychanie pod wodą.
▪ sprawne poruszanie się w wodzie.
▪ filtrowanie wody, czyli oczyszczanie jej ze wszelkich zanieczyszczeń, co nadaje jej źródlany smak.
Rodzina: ▪ matka – Iffee
▪ ojciec – Todonari
▪ rodzeństwo, którego imion nie ma sensu podawać.
Partner: Śmieszne.
Potomstwo: Jeszcze śmieszniejsze.
Historia: Karaihe urodziła się w wysokich, ale to bardzo wysokich górach, zamieszkałych przez skrzydlate wilki. Wszystkie bez wyjątku miały skrzydła. I Karaihe, gdy się urodziła, je posiadała. Gorzej jednak radziła sobie z nauką latania, przez co została odrzucona przez rówieśników. Matka też za nią nie przepadała, a ojciec się jej wyrzekał. Karaihe naiwnie wierzyła w miłość rodzicielki. Gdy dorastała, a jej skrzydła nie rosły, zawsze szła wypłakać się do mamy. Tak samo gdy ktoś ją obrażał, szła do matki. Kochała ją i wiedziała, że z wzajemnością. Gdy i te starsze wilki chciały ją wygnać z powodu „inności”, jej matka je poparła. To był cios w serce. Wataha wygnała ją z gór, podśmiewając się z tego, że nie może latać. I wtedy Karaihe zrozumiała, że wszyscy są breją gówna z błotem. I ot tak znienawidziła cały świat. Dopiero gdy okazało się, że samemu nie łatwo przetrwać, szukała odpowiedniej dla siebie watahy. Ta wataha odpowiadała jej ze względu na podmokłe tereny. I tu już została.
Jaskinia: Jaskinia Karaihe jest wilgotna i chłodna, płynie przez nią lodowata rzeka, w której zwykła sypiać.
Ciekawostki:
▪ ciało Karaihe aż w 85% składa się z wody.
▪ Karaihe uwielbia filozofię.
▪ Karaihe często sypia pod wodą.
Właściciel: nofingelzmater@gmail.com | Rectus (H)

Od Whisa cd. Faith


Zabawa z Faith była czymś.. wyjątkowym. Brakowało mi tego, mimo iż nie byłem do niej do końca przekonany, polubiłem ją. Samica była troskliwa, kochana, przyjacielska i miła. Na chwilę obecną była jedyną zaufaną dla mnie osobą. W pewnej chwili obydwoje uznaliśmy, że najlepiej już będzie zrobić przerwę od tego całego brykania. Opadłem na trawę, pozwalając swojemu ciału na zasłużony odpoczynek. Moja opiekunka natomiast przysiadła i spojrzała w dal. Okazało się, że nie byliśmy tutaj jedynymi wilkami, niedaleko nas było ich jeszcze więcej. Wadera wpatrywała się w nich z zaciekawieniem, ja natomiast nie mogłem zrozumieć co w nich takiego fajnego.
Ziewnąłem, przeciągając się najciszej jak tylko mogłem. Nie chciałem jej przeszkadzać. Postanowiłem czekać, aż okaże mi zainteresowanie. W tym czasie odsunąłem się od niej trochę, by pooglądać motyle, latające z kwiatka na kwiatek. Byłem zainteresowany tym jak są ubarwione, widziałem różne kolory i wzory. Najbardziej spodobał mi się ten niebieskawo-czerwony.
Długo nie myślałem, ruszyłem za nim w pościg, usiłując go złapać. Jak na takie małe stworzenie był dosyć szybki i zwinny, dodatkowo latał i miał skrzydła.
Przyczaiłem się, kiedy mój cel usiadł na kwiatku. Naprężyłem mięśnie do skoku, koncentrując się jak najbardziej mogłem. Już miałem ruszać, kiedy moja łapa osunęła się, wydając przy tym dźwięk. Zwierzątko wzbiło się w powietrze, a ja mimo tego skoczyłem do przodu, próbując je złapać. Padłem ma ziemię, robiąc kilka przewrotów. Westchnąłem ciężko, podnosząc się. Na chwilę obecną wilk ze mnie był marny; nie umiałem zapolować nawet na marnego motyla. Pokręciłem głową, zrezygnowany.
Nagle moje oko coś wychwyciło. Spojrzałem w lewo, tam, gdzie jeszcze przed chwilą siedziała moja niedoszła ofiara. Ujrzałem piękny, biały kwiat. Nachyliłem się delikatnie, obwąchując go uważnie. Słodki zapach wypełnił moje nozdrza. W głowie od razu zrodziła mi się pewna myśl, kolor idealnie pasował do osoby, której chciałem to wręczyć. Chwyciłem łodygę pyskiem i pociągnąłem dosyć mocno do siebie. Roślina wyrwała się szybko. Zadowolony ze swojego znaleziska, ruszyłem do miejsca, gdzie ostatnio widziałem Faith. Po kilku minutach marszu odnalazłem ją, siedziała dokładnie w tym samym miejscu, w którym ją zostawiłem. Ciągle wpatrywała się w dal, w grupę wilków na łące. Podszedłem do niej dumnie, siadając tuż obok.
– Faith – odezwałem się po położeniu kwiatka pod jej łapami. – Mam coś dla ciebie, nic wielkiego.
Wtedy też samica się odwróciła, wyraźnie zaciekawiona moimi słowami. Ja tylko uśmiechnąłem się, trącając łapką podarunek. Byłem bardzo ciekaw jej reakcji, miałem nadzieję, że przypadnie jej do gustu i się spodoba.

Większość obrazków i zdjęć umieszczonych na blogu nie jest naszego autorstwa.

Proszę o nie kopiowanie treści z bloga w celach własnych bez wiedzy administratorki.

Szablon wykonała Fragonia dla bloga
Sisters of The Template