5 stycznia 2019

Od Antilii cd. Faith

Tego dnia, czy też nocy, otrzymałam w przydziale patrol Bagien. Uważnie patrzyłam, gdzie stawiam łapy, ponieważ tutejsze torfowiska bywają bardzo zdradliwe. Nie miałam zbytniej ochoty na kąpiel w zielonkawej wodzie z glonami i innymi... Ciekawymi organizmami wodnymi.
Wskoczyłam na nisko wiszącą gałąź, chcąc zobaczyć tarczę księżyca. Idąc przed siebie, rozmyślałam nad ostatnimi wydarzeniami.
Nasza wataha w końcu odzyskała moce, których od tylu miesięcy nam brakowało. Znaleźliśmy też miejsce, które możemy nazywać domem.
Jednak cena była wysoka, a Kesame zdecydowała się ją zapłacić.
Westchnęłam w duchu. Taka jest rola dowódcy...
Byłam tak zamyślona, że poślizgnęłam się na wilgotnym mchu, który porastał gałąź ogromnego dębu. Rozłożyłam skrzydła, by utrzymać równowagę i przy okazji nie wylądować w błotnistej brei. Gdy w końcu balans został przywrócony, spojrzałam na swoje opierzone kończyny. Ostatnio kość promieniowa daje mi się we znaki. Mogło to być spowodowane zmianą otoczenia lub komplikacją po ostatnim nieudanym lądowaniu na drzewie.
Nawet nie pytajcie.
Spojrzałam na mech, na którym przed chwilą się poślizgnęłam. Mogłabym zrobić specjalną maść wykonaną z tutejszego gatunku, który, podobno, ma właściwości lecznicze.
Musiałam znaleźć jakiegoś ogrodnika czy zielarza...
Zeskoczyłam z gałęzi, lądując w niewielkiej kałuży błota. Podniosłam łapy na wysokość oczu.
Pięknie, pomyślałam zła. Muszę zmyć jak najszybciej to błoto.
Rozejrzałam się za jakimś zbiornikiem z czystą wodą.
Nic. Tylko jeziora z pływającymi algami na powierzchni. Już chciałam wejść do limonkowej wody, kiedy gdzieś w mojej głowie odezwał się cichy głos.
Idiotka. Przecież masz swoją moc.
Odsunęłam się od brzegu i poszłam poszukać pewnego wgłębienia w ziemi. Po kilku minutach łażenia tam i z powrotem znalazłam coś w sam raz. Dziurę o szerokości kilku metrów i utwardzonym podłożem. Idealne.
Przymknęłam lekko powieki i wyrównałam oddech. Poczułam przypływ mocy oraz euforii, która towarzyszyła przy przywoływaniu zaklęć. Uwielbiałam to uczucie. Śmiem też twierdzić, że w pewnym stopniu uzależnia...
Gdy otworzyłam oczy, w zagłębieniu znajdowała się krystalicznie czysta woda, która odbijała srebrne światło Księżyca. Uśmiechnęłam się pod nosem, po czym powoli zanurzyłam łapy, pozbywając się brązowej mazi z futra.
Po kilku minutach nie został nawet ślad. Zadowolona ruszyłam dalej na patrol.
Wzięłam głęboki oddech, wypełniając nim całą objętość moich płuc. Dzisiejsza noc była ciepła, a powietrze lekko wilgotne. Komary leniwie bzyczały nad taflą jeziora, najpewniej wabiąc partnerki do tańca.
Grunt z każdym krokiem stawał się stabilniejszy, dzięki czemu chodziłam nieco pewniej po czarnoziemie. Ogromne drzewa zasłaniały niebo pokryte rozmaitymi gwiazdami. Przez nieliczne luki w konarach mogłam rozróżnić pojedyncze konstelacje.
Nagle przed oczami mignął mi mały, czarno-biały kształt przypominający borsuka. Ruszyłam w pościg za małym uciekinierem. Pożywienia nigdy za dużo, pomyślałam.
Ofiara biegła w kierunku północnym, gdzie znajdowały się bardziej niebezpieczne tereny. Gdy już chciałam zrezygnować, zwierzak odbił na wschód, oddalając się od groźniejszych bagien.
Nagle mały urwis wskoczył w krzaki. Nie myśląc wiele, zrobiłam to samo.
Taka okazja może się nie powtórzyć, a słyszałam, że borsucze mięso jest nawet dobre…
Przynajmniej to jakaś odmiana od dziczyzny.
Gdy wyskoczyłam z krzyków, miałam nadzieję złapać moją zdobyć.
Zamiast tego zderzyłam się głową z innym wilkiem.
W mojej czaszce eksplodował ból, który przyćmił mnie na moment. Ja jednak szybciej doszłam do siebie, w przeciwieństwie do drugiego wilka.
Natychmiast użyłam jednej ze swoich wrodzonych mocy, kamuflując się ciemnymi barwami, i wskoczyłam, czy też wleciałam, na gałęzie, które wisiały nad nami.
– P-p-przepraszam… – powiedział cicho wilk; czy też raczej wilczyca. Jej głos był melodyjny i bardzo delikatny. – Nie zauważyłam… – Zaczęła się rozglądać. – ...cię?
– Przedstaw się – rozkazałam bezbarwnym głosem. Spoglądałam na nią z góry, próbując ocenić jej wartość w walce oraz oszacować czy jest potencjalnym wrogiem. Użyłam uroku, który tworzył echo, dzięki czemu mój głos dobiegał zewsząd.
– N-na imię mam Faith… – powiedziała cichutko, powoli się cofając.
– Do jakiej watahy należysz?
– N-nie należę do żadnej watahy… – Wadera potknęła się o wystający korzeń ogromnego dębu, który stał za nią. Zbliżyła się do ogromnego pnia blokującego jej drogę ucieczki.
Mówi szczerze. A przynajmniej tak sądzę…
Postanowiłam dać jej kredyt zaufania. Zeskoczyłam z gałęzi, lądując kilka metrów od białej wadery. Miała smukłą sylwetkę oraz delikatną budowę ciała.
– Jestem Antilia z Watahy Smoczego Ostrza – powiedziałam na wstępie, mówiąc głosem spokojnym i z lekką nutą sympatii, by bardziej nie wystraszyć wilczycy. Wyciągnęłam łapę, chcąc pomóc waderze wstać.
Wilk zawahał się, lecz przyjął moją pomoc. Pomogłam Faith stanąć na nogach, po czym podziękowała mi cicho.
– Co tutaj robisz?
– Podróżuję...
– To znaczy? – Uniosłam brew.
Zaczęła nerwowo pobierać łapą nogę. Wzrok wbiła w kępkę trawy.
– Szukam nowego domu – powiedziała cicho.
– Każdy z nas czegoś szuka... – mruknęłam cicho. – Jeśli chcesz, możesz dołączyć do nas.
Samica w końcu spojrzała na mnie, będąc jednocześnie zaskoczona i ucieszona.
– Naprawdę?
Kiwnęłam głową.
– Chodź ze mną. Zaprowadzę cię do Alfy.
Faith przytaknęła, po czym posłusznie ruszyła za mną.
Podczas naszej drogi co jakiś czas zatrzymywałam się, by poszukać leczniczego mchu. Po pewnym czasie wadera odważyła się zapytać.
– Czego szukasz?
– Pewnej rośliny... A konkretnie mchu o właściwościach leczniczych – odparłam, sprawdzając jedną z roślin.
– Powinien być gdzieś w okolicach większej ilości wody i ze stałym dostępem do światła.
– Skąd wiesz? – Odwróciłam się do białej wilczycy.
– Jestem zielarką – powiedziała nieśmiało, oblewając się rumieńcem.
– Akurat mamy wolne miejsca... – przerwałam na chwilę. – Pomożesz mi?

Faith? Idziemy szukać mitycznego mchu? xD

Powitajmy Naurell!

Formularz usunięty na prośbę autora jego treści.
Właściciel: Toxx [H/D-G] | aveluci.yuo@gmail.com

Adopcja!

Naurell zostaje zaadoptowana!
Naurell | 9 lat | Bibliotekarz | Toxx | KP

Od Afry

Przez wysokie zaspy śniegu, powoli brnęła niska wilczyca. Głodna, zmęczona i zmarznięta, nie wiedziała co począć. Zatrzymała się. Słyszała tylko wyjący wiatr, a przez śnieg niewiele widziała. Postanowiła przejść parę kroków, gdy zobaczyła drzewa. „Pewnie jest tam las!” - pomyślała i weszła głębiej w zarośla. Tutaj już tak nie wiało, więc schowała się pod ośnieżonymi gałęziami drzew. Trawa i śnieg wydawał się taki miękki... Gdy już miała się położyć, poczuła zapach małego zwierzątka. Momentalnie wstała i ruszyła za zapachem. Skradała się dosyć długo, lecz Afra nie mogła odpuścić, była taka głodna. W końcu ją zobaczyła. Była to piękna tłuściutka wiewiórka. Już chciała ją dopaść, gdy rzuciło jej się w oczy, że wiewiórka ma różowe futerko. Afra patrzyła ze zdziwieniem i zafascynowaniem, gdy nagle jej obiad uciekł. Poniekąd wściekła, ruszyła w pogoni za wiewiórką, lecz nie zauważyła wystającego korzenia drzewa. Poleciała prosto na pysk, z ogromnym hukiem. Oszołomiona siadła na swój zadek. Obejrzała się wokół, żeby się upewnić, że nikt jej nie widział. Wstała i ze zrezygnowaniem w oczach, powlokła się dalej, przed siebie.
Zapadła noc. Zmęczona poszukała niewielkiej jaskini i tam zasnęła. Po nocy wstał dzień. Afra przeciągnęła się, strzepnęła z siebie resztki śniegu i zobaczyła uroczego ptaszka. Uśmiechnęła się i wstała. Ptak wesoło zaczął skakać po gałęzi, tak, jakby chciał dać jej znak, by poszła za nim. Zaczął odlatywać, a Afra rzuciła się za nim w pogoni. Uradowana, ze śmiechem na pysku biegła za ptakiem. Nie zauważyła idącego naprzeciwko jej wilka, więc z całym impetem wbiegła w nieznajomego. Oboje się przewrócili, a Afra śmiejąc się, powiedziała:
- Przepraszam, nie zauważyłam Cię!

Ktoś chce dokończyć? :3

|| następna część ||

Barwna i towarzyska - powitajmy Afrę!

hostowane
właściciel - majka.pam

Czasem człowiek o byle kamień z człowiekiem się wścieka, a życie jak osioł ucieka.
Takim drugim mniej oficjalnym jest: Bo trzeba być twardym jak żelki z biedronki.

Imię: Afra
Pseudonim: Nie ma. Może ktoś wymyśli?
Wiek: 6 lat
Płeć: Wadera
Charakter: Afra to wilczyca, dla której najważniejsi są rodzina i przyjaciele. Bez nich dawno by zwariowała. Jest lekko stukniętą waderą, oczywiście w pozytywnym znaczeniu, po porażkach lub po ciężkich sytuacjach trudno jest jej się pozbierać. Bardzo rozpamiętuje przeszłość oraz to, co ją zabolało, zamiast zapomnieć i cieszyć się jutrem. Uwielbia towarzystwo innych, wszędzie jej pełno, przez co często zapomina o różnych rzeczach... Jest bardzo empatyczna i wrażliwa, stara się każdemu pomóc i poprawić humor. Według mnie jest świetnym materiałem na przyjaciółkę :p
Afra, w swoim środku skrywa mroczne tajemnice, nie chciałaby, żeby wyszły kiedyś na światło dzienne. Czasem, kiedy naprawdę kimś gardzi, potrafią się u niej pojawić zachowania sadystyczne. Całe szczęście nie często się jej to zdarza.
Wygląd: Afra ma tęczowe włosy, które lubi wiązać w luźny warkocz. Jej futro jest koloru białego, wokół oczu posiada dwie różowe kreski.
Nie jest zbyt wysoka ani zbytnio chuda, jest taką malutką, pulchną kuleczką.
Na szyi ma medalion; łapacz snów, nosi go w celach ozdobnych oraz na szczęście.
Głos: Głos Afry nie jest za wysoki, jest bardziej taki pośrodku, z lekką chrypą. Dla niektórych jest on kojący, szczeniaki uwielbiają ją słuchać, gdy czyta im bajki.
Stanowisko: Psycholog
Umiejętności: Intelekt: 10 | Siła: 5 | Zwinność: 6 | Szybkość: 5 | Magia: 9 | Wzrok: 3 | Węch: 6 | Słuch: 6
Rasa: Wilk Światła
Żywioły: Światło, magia, dusza
Moce: 
- tworzenie iluzji; potrafi za pomocą magii zmienić swój wygląd oraz otoczenie wokół niej, np. podaje komuś jabłko, a tak naprawdę był to kamień. Taki stan potrafi utrzymać przez niezbyt długo czas, jest to dla niej wyczerpujące
- teleportacja w postaci światła
- lekkie manipulowanie światłem
- czasem widzi dusze zmarłych wilków, potrafi z nimi rozmawiać
- niewielkie przedmioty potrafi unieść za pomocą telekinezy
Rodzina:
Matka: Estera
Ojciec: Vinicjusz
Siostry: Prakseda, Berenika, Nike
Partner: Na razie nikt
Potomstwo: ---
Historia: Na świat przyszły trzy małe wilczki. Jedną z nich była Afra. Szczęśliwie dorastała w kochającej rodzinie, gdy w końcu urosła i postanowiła się usamodzielnić. Wędrowała w poszukiwaniu
nowej watahy, gdy myślała, że w końcu znalazła swoje miejsce, wataha musiała się rozpaść. Zmęczona ciągłą tułaczką, dotarła tutaj, z nadzieją pozostania tu dłużej.
Przedmioty: Jej ulubioną bronią jest sztylet, z ozdobną rączką. Afra do takich rzeczy ma słabość.
Jaskinia: Jaskinia Afry jest bardzo kolorowa oraz ozdobiona wielobarwnymi rzeczami, np. pamiątkami, pofarbowanym króliczym futerkiem i łapaczami snów. W jej jaskini można znaleźć różne dziwne przedmioty, więc jeśli szukasz czegoś niespotykanego, najprawdopodobniej znajdziesz to u Afry.
Ciekawostki: 
Afra najsłabszy ma wzrok, ponieważ sama mam problemy ze wzrokiem xD
Drugie motto o żelkach mam powieszone nad łóżkiem na tablicy korkowej.
Afra posiada sztylet wzorowany na tym od Bellatriks z filmu z Harrego Pottera.
Jej ulubionym kolorem jest fioletowy.
Nie lubi jeść wątróbki.
Właściciel: Howrse: majka.pam Doggi: Majkaaaaaa

4 stycznia 2019

Od Faith

Mniej więcej pół roku temu w Watasze Zimnego Wzgórza wybuchła kolejna z kłótni między Faith, a jej rodzicami. Rodzice młodej wadery nie mieli z nią zbyt dobrego kontaktu, byli zawsze surowi i nie tolerowali jej zainteresowań. Jako jedna z potomstwa pary wojowników powinna pójść w ich ślady, jak reszta rodzeństwa, ale tak się nie stało. Faith zawsze interesowało zielarstwo i alchemia, a nie przemoc. Nie tylko dlatego nie mieli ze sobą najlepszych stosunków. Vitani i Kazan od małego nie okazywali jej większej miłości w przeciwieństwie do jej rodzeństwa, gdyż była najsłabsza z miotu. Tego dnia stwierdziła, że to już dobry czas, by opuścić stado, w którym czuła się niedoceniana przez wszystkich. Postanowiła zaczekać do zmroku, aż wszyscy zasną i uciekła niepostrzeżenie. Oczywiście samej na początku nie było jej łatwo, ale czuła się wolna i poradziła sobie. Wytrzymałość to dobra cecha jej rasy. Czasami myślała o tym, czy rodzina jej szuka, ale nie spotkała nikogo z jej stada na swojej drodze. Pół roku później (czyli teraz) pewnej letniej nocy, kontynuowała swoją wędrówkę, docierając na bagna. Bardzo ceniła spacery późną nocą. Niefortunnie o tej porze zrobiła się głodna. – Będę musiała liczyć na jakieś nocne zwierzątko. – pomyślała i zaczęła węszyć oraz nasłuchiwać wyostrzając swoje wszystkie zmysły. Przeczesywała dokładnie każdy kąt w poszukiwaniu ofiary, a przy okazji mogąc odnaleźć nowy gatunek rośliny z nieznanego jej do tej pory terenu. W końcu usłyszała za sobą cichy szmer. Był to borsuk, zakradła się do niego. W idealnym do tego momencie przybrała pozę i wyskoczyła na niego zza zarośli. Pech chciał, że nieznajomy wilk w tym samym czasie co ona zapragnął tego samego borsuka i wpadli centralnie na siebie, a „jedzenie” korzystając z okazji, zwiało. Sytuacja wydawała się zabawna i Faith zaraz po zderzeniu z obcym zaśmiała się nerwowo, ale nadal była bardzo onieśmielona obecnością innego wilka.
- P-p-przepraszam… nie zauważyłam Cię… - tylko tyle wydukała i jakby czekała na reakcję nieznajomego, którego szczegóły wyglądu ledwo dostrzegała w ciemnościach.

Nieznajomy?

Powitajmy Faith!

Wykonane przez właściciela - zakaz kopiowania.
Lepiej umrzeć, niż zdradzić swoich przyjaciół

Imię: Faith
Pseudonim: Nie posiada
Wiek: 5 lat
Płeć: Wadera
Charakter: Faith mimo swojej zimnej natury wilka lodu jest wrażliwa, nieśmiała i niezdarna. Nie wierzy w siebie i ma niskie poczucie wartości. Gdy coś jej się nie udaje, ma skłonność do wpadania w dołek emocjonalny. Przejmuje się najmniejszymi błędami, na które inne wilki prawdopodobnie nie zwróciły nawet większej uwagi. Jest to spowodowane tym, że jej rodzice byli zawsze bardzo wymagający i nigdy nie okazywali zadowolenia nią. W relacjach towarzyskich zwykle woli stać na uboczu, chociaż nie cierpi samotności, ale przez jej nieśmiałość i lęki słabo sobie radzi w relacjach z innymi, potrzebuje ,,pomocy''. Kiedy opuściła rodzinne stado, musiała nauczyć się bycia zdaną na samą siebie. Czasem można odnieść wrażenie, że woli spędzać czas z roślinami i zdarza się jej zamykać w swoim wyimaginowanym świecie. Zazwyczaj unika większego towarzystwa, gdyż czuje się w takich okolicznościach niekomfortowo i boi się odrzucenia przez grupę. Woli jak najmniejsze skupiska wilków. Potrzebuje stałego zapewniania, że wszystko jest w porządku. Faith na początku może być nieufna, testuje potencjalnych przyjaciół przez długi okres czasu, ale gdy już kogoś zaakceptuje, to na dobre. Jednak kiedy ją skrzywdzisz nie zapomni Ci tego. Jest niezwykłą przyjaciółką. Wśród bliskich jej sercu staje się bardziej otwarta i rozmowna pomimo swojej nieśmiałości. Faith jest bardzo inteligentną waderą, jej głównym zainteresowaniem (którego nie popierali jej rodzice) jest zielarstwo i alchemia. Ma ogromną wiedzę na ich temat i bardzo kocha rośliny. Posiada całkiem pokaźny ogród w swojej pracowni jak i własnej jaskini.
Wygląd: Śnieżnobiała, wysoka wadera o długich łapach i bardzo smukłej sylwetce. Pomimo swojego wzrostu, wcale nie jest wyższa od przeciętnego basiora, choć od wader jej się zdarza, ale nie wiele. Jest wilczycą, obok której nie da się przejść obojętnie i każdemu zapada w pamięć. Głównie przykuwa w niej uwagę spojrzenie, ponieważ posiada różnobarwność tęczówek. Jedno oko o kolorze szmaragdu, a drugie zaś o barwie szafiru. Pod nimi nosi znamiona w kształcie plamek, których łącznie jest sześć. Ma długie rzęsy i grzywkę zawsze zaczesaną na bok, która zasłania jej jadowicie zielone oko, ale nie przeszkadza jej to. Tak samo posiada długi ogon, którym zgrabnie porusza podczas chodzenia. Jej poduszeczki na łapach, pazury, nos i wnętrze uszu oraz pyska są koloru beżowego. Na grzbiecie ma dłuższą sierść, a jej futro jest niezwykle miękkie oraz puszyste, bardzo o nie dba.
Stanowisko: Zielarz, Alchemik
Umiejętności: Intelekt: 14 | Siła: 3 | Zwinność: 8 | Szybkość: 5 | Magia: 5 | Wzrok: 5 | Węch: 5 | Słuch:5
Rasa: Wilk Lodu
Żywioły: Lód, Materia,
Moce: 

  • Może robić z lodem co jej się żywnie podoba.
  • Potrafi rozmawiać z roślinami. 
  • Transmutacja z lodu. 
  • Powoduje pojawienie się pętli z zarośli krępujących ofiarę.

Rodzina:
Matka - Vitani
Ojciec - Kazan
Brat - Newt
Brat - Sirius
Siostra - Chani
Partner: Nie ma nikogo, choć chciałaby mieć.
Potomstwo: Nie posiada, ale marzy o tym, by kiedyś założyć rodzinę.
Historia: Kiedy jeszcze należała do swojego rodzinnego stada pochodzącego z gór, gdzie zawsze panowała zima, pokłóciła się ze swoimi rodzicami. Opiekuni młodej wadery nie mieli z nią najlepszego kontaktu. Byli zawsze surowi i nie tolerowali jej zainteresowań. Jako jedna z potomstwa pary wojowników powinna pójść w ich ślady, tak jak to zrobiła reszta rodzeństwa, ale Faith była uparta i tak się nie stało, zresztą i tak nie nadawała się na wojownika. Wilczycę zawsze interesowało zielarstwo i alchemia, a nie przemoc. Nie tylko dlatego nie mieli ze sobą najlepszych stosunków. Vitani i Kazan od najmłodszych lat Faith nie okazywali jej większej miłości. W przeciwieństwie do jej rodzeństwa, gdyż urodziła się jako najsłabsza z miotu. Tamtego dnia, gdy już stała się dojrzała, stwierdziła, że to już dobry czas, by opuścić stado, w którym czuła się niedoceniana przez wszystkich. Postanowiła zaczekać do zmroku, aż wszyscy zasną. Prześlizgnęła się przed strażą i uciekła. Oczywiście samej na początku nie było jej łatwo, ale czuła się wolna i poradziła sobie. Wytrzymałość to dobra cecha tej rasy. Czasami myślała o tym, czy rodzina jej szuka, ale nie spotkała nikogo z jej stada na swojej drodze. Pół roku później, pewnej letniej nocy, kontynuowała swoją wędrówkę, docierając na bagna. Podczas polowania wpadła na obcą waderę, która zwała się Antilia i w zamian za pomoc w poszukiwaniu leczniczego mchu zaprowadziła ją do tejże watahy, która stała się jej domem. Mimo że wciąż myśli o swojej rodzinie, to jest jej tutaj bardzo dobrze i wataha jest jej drugą rodziną, tą, która ją akceptuje.
Przedmioty: Zwykle nosi ze sobą torbę z lekkiego materiału do której zbiera rośliny. Biała paproć, Dokument Fenrira (użyte)
Jaskinia: Jaskinia ta jest ukryta w skale. Jest to duża grota oświetlona przez promień światła z zewnątrz. Jej ściany pokryte są licznymi malowidłami wykonanymi przez samą Faith. W jaskini znajduje się również spiżarnia i miejsce w którym wadera przechowuje liczne rośliny i eliksiry. Daleko w głąb znajduje się źródło wody.
Ciekawostki:

  • W bitwie na śnieżki nie masz z nią szans. 
  • Potrafi i lubi chodzić po drzewach, więc nie zdziw się jeśli kiedyś spotkasz ją na jednym z nich. 
  • W trakcie rozmowy z nowo poznanym wilkiem, dopóki go lepiej nie pozna i zaufa mu, nie jest wstanie patrzeć mu w oczy. Zwykle wtedy wybiera sobie innych punkt na ciele wilka w który mogłaby się wpatrywać, lub po prostu wbija wzrok w ziemie lub jeszcze inny dostępny punkt.
  • Jej ulubiona zwierzyna to sarnina, ale unika jeleni, nie ze względu na upodobania smakowe, ale to że jeleń może ją zaatakować swoim porożem.
  • Panicznie boi się ognia (strach ją paraliżuje).
  • często można ją spotkać z myślami dalekimi od rzeczywistości. 

Właściciel: Sali #2187 | sylwia.mendrys@gmail.com

Od Ariene

Dzień był wyjątkowo ciepły. Gdzieś w oddali zachrypnięty feniks śpiewał swoją pieśń. Nie byłam w stanie stwierdzić, jakim cudem wszystko zleciało tak szybko. Pamiętam wszystko dokładnie, jakbym zaledwie wczoraj pierwszy raz wkroczyła na tereny Watahy Smoczego Ostrza. Wtedy również słońce tak samo grzało moje futro, choć było wtedy o wiele jaśniejsze. Odnosiłam wrażenie, że z każdym dniem ciemnieje odrobinę, choć ciężko było to zauważyć. Spotkałam wtedy Painę. Być może nie zdawałam sobie z tego sprawy, ale był on moim pierwszym przyjacielem. Pierwszym, który lubił mnie naprawdę taką, jaką byłam. Później natrafiłam na Beasta. Ten majestatyczny basior wiele zmienił w moim życiu. Wielokrotnie zastanawiałam się, co by było, gdybym wtedy się nie zgodziła. Nie poszła z nim przed siebie i.. Nie zakochała się w nim. Pierwsza wojna watahy sprawiła, że odkryłam swoją wojowniczą duszę. Członkowie watahy odchodzili, przybywali nowi. Teraz większość nawet nie słyszało o wojnie z potworami. Ja jednak znalazłam się w tej nielicznej grupie wilków, które pamiętają to dokładnie. Choć czasem zastanawiam się, czy nie wolałabym zapomnieć.
Gdy w końcu nastał pokój, doczekałam się dwójki szczeniąt. Jasny Elver, o niebieskich rogach i szara, skrzydlata Corners. Szkoda, że żadnego z nich już ze mną nie ma. Podobnie jak ich ojca. Beast zniknął któregoś razu. Mały basiorek postanowił udać się w podróż za tatą i nigdy nie wrócił. Corners zdawała mi się mieć kontakt ze światem umarłych, który wkrótce całkowicie ją pochłonął. Teraz, po dawnym życiu nie zostało mi nić. Czasem jednak zdarzają mi się sny o mojej przeszłości. Choć po wypiciu eliksiru nieśmiertelności przestałam się starzeć, czuję, jak powoli zmieniam się w proch. Skrzydła stają się większe, sierść ciemnieje, a oczy momentami błyskają rubinową czerwienią, jakby czarna magia dawała o sobie znać. Mój wewnętrzny demon zaczyna się przebudzać.

3 stycznia 2019

Od Coelicolae do Toxikity

Moje futro powoli odzyskiwało już blask, bujność, złamane kość zdążyły się zregenerować, waga powoli wracała do normy. Skóra przestała przeraźliwie zwisać ze szkieletu. Wszystko układało się… Jednak ta pustka, ta samotność i przede wszystkim stres oraz strach przed Nimi wyniszczały mnie od środka. To uczucie potęgowały jeszcze wszechobecna nuda i bezczynność. Coraz częściej zostawiałam Abyssusa samego w naszej małej jaskini, a sama udawałam się na wyprawy w dawno poznane gęstwiny lub polowałam zupełnie bez zapału. 
Spiżarnia pękała w szwach a mięsa, ziół oraz innych składników wciąż przybywało. Moje martwe ofiary w końcu zaczęłam porzucać w miejscach gdzie je zabiłam. 
Bycie zupełnie niepotrzebnym ogniwem w watasze napawał mnie strachem. A gdyby ktoś zechciał mnie usunąć? Było wiele powodów. Wiele przynajmniej umiałam sobie wyobrazić. 
~*~
Ja i pogoda to dwaj, wiecznie skłóceni przyjaciele. Wstałam wcześnie z nadzieją, że ten dzień będzie ciekawszy od poprzedniego i przyniesie mi jakieś pozytywne zmiany. Różnica temperatur w jaskini a u jej podnóża była znaczna. Promienie słońca rozlały się po moim kruczoczarnym grzbiecie niczym lawa, podgrzewając sierść. Gdy gazowy olbrzym powoli wyglądał zza bukowych liści, poszłam do czegoś w rodzaju gabinetu. Mojego prywatnego gabinetu. Lubię go bardzo mimo, że odkąd tu się znalazłam nie zawitał tutaj nikt poza mną. Pośrodku pomieszczenia stoi lekko wypolerowany, biały marmur. Po jednej z jego stron znajduje się prowizoryczny fotel, który składa się ze smoczego gniazda, zrobionego z grubych, jasnych gałęzi oraz futra różowego zwierzęcia zwanego mus ieiunium, wypchanego gęsimi piórami. Po drugiej zaś dywan z trwałego mchu. Na nim stoi gruby pień i podobne futro do tego na fotelu. U szczytu sufitu wisi parę rybich pęcherzy w pastelowych kolorach. W skalnej półce parę stosów papieru oraz książki mówiące o wilczej psychologii. Siedziałam i czekałam tam, aż cień starej wierzby sprzed wejścia nie zniknie z pola mojego widzenia. Miałam już wracać do szczeniaka, gdy w wejściu pojawiła się nieznajoma sylwetka. 
- Coel...
- Coelicolae - dokończyłam. - Pani przyszła do mnie? 
Kiwnęła głową. Serce zaczęło mi szybciej bić. 
“Nie zniszcz tego” - szepnęłam do siebie w myślach.

Tox? 
Wybacz mi proszę za jakość, siły i pomysł nie opuścił, ale postaram się jeszcze coś wykrzesać z tego wątku później.

2 stycznia 2019

Od Coral cd. Ren

Podeszłam bliżej, kurczowo zaciskając szczęki. Nie spodobał mi się ten kretyński pomysł alfy, nawet nie wiedziałam z kim mam do czynienia. Jednak rozkaz to rozkaz. Nie mogłam się wymigać.
- Witaj, jestem Coral. Dostałam rozkaz od alfy, by oprowadzić cię po terenach watahy - rzekłam donośnie, bez praktycznie żadnych emocji.
- Ja, Ren - odpowiedział zmieszany.
Przytaknęłam mu lekko i ruszyłam przed siebie.
- Pójdziemy do centrum, to najważniejsze miejsce w watasze. Tam odbywają się wszystkie spotkania i istotne wydarzenia. Leży pomiędzy dwoma wodospadami, nazwanymi na cześć dwóch pierwszych córek Taravii. Ingreed i Leodii.
- Kto to Taravia? - owczarek zapytał niepewnie.
- Uch, no tak. Masz prawo nie wiedzieć. W każdym razie Taravia była alfą watahy. Radzę ci to zapamiętać, jeżeli nie chcesz narobić sobie wstydu - spojrzałam surowo w złote oczy samca.
- A t-teraz idziemy dalej - odwróciłam się szybko tyłem, czując nagłą falę gorąca.
Po chwili namysłu podreptałam piaskową dróżką, unosząc za sobą kłęby kurzu. Po minucie dało się słyszeć wymowne kasłanie nowego.
Ku nagłemu przypływie nie wiadomo skąd radości, machnęłam ogonem, i zwinnym ruchem ukryłam się w krzakach. Uśmiechnęłam się niewinnie i usadowiłam się wygodnie. Ze swojej kryjówki poczęłam obserwować sporych rozmiarów samca w typie owczarka, znanego dla mnie, jako Ren. W tym zachowaniu miałam swój cel, choć ciąg krótkich ruchów, był spontaniczny.
- Ej! Gdzie jesteś? - odchrząknął, jednocześnie starając się rozwiać łapami kłęby kurzu.
Siedziałam jednak dalej nieruchomo, wstrzymując oddech.
- Aha, no dobrze, więc... - rozejrzał się dookoła. Zrobił kilka kroków w przód i nastawił uszu. Niczym dwie czujne antenki, nagle skierowały się w moją stronę.
- Ouch, niedobrze - pomyślałam i wycofałam się. Poruszałam z wolna ogonem, by wyczuć obiekty, znajdujące się za mną. Jeśli nic nie stało na przeszkodzie, robiłam cichuteńki krok w tył.
Ren począł zmierzać w moim kierunku z opuszczonym łbem. Jego oczy świeciły jak dwie dzikie iskierki, a w środku zdawały się tańczyć malutkie płomyczki.
Nagle poczułam coś długiego, szorstkiego i twardego pod łapą.
Odwróciłam się i spojrzałam na ziemię. Korzeń, gruby korzeń. Podniosłam wzrok nieco wyżej i ujrzałam doniosłe drzewo. Bez czekania rzuciłam się na nie, po czym zgrabnie wspięłam się na jedną z gałęzi.
- Tak samo robiłam z Harbingerem - nagle przypomniałam sobie dawne wybryki. Po jego śmierci, często nachodził mnie w snach, wywołując poczucie winy. Nie wiem dlaczego, lecz przytłaczało mnie ono każdej nocy.
Błądząc myślami po ogromnej fali wspomnień, kompletnie zapomniałam o owczarku, którego powinnam już dawno zaprowadzić do centrum.
- Jesteś tu jeszcze? - wyrwał mnie z myśli donośny i ciepły głos.
- W co ja pogrywam? - pomyślałam.
Doszło do mnie dopiero teraz, jak wielkim trzeba być idiotą, by odgrywać takie sceny.
Raz kozie śmierć zahaczyłam tylnymi łapami o gałąź, a ogonem ściśle ją oplotłam.
- Raz... dwa... trzy! - przymknęłam oczy i puściłam się w dół. Poczułam nagłą ulgę, gdy dotarło do mnie, że plan się powiódł. Wisiałam na gałęzi głową w dół, jak to w zwyczaju mają nietoperze.
Wisiałam więc tak, cała skrępowana i onieśmielona przed podejrzliwym i stalowym wzrokiem Ren'a.

Ren? Wybacz, jakieś takie krzywe wyszło :/

Od Inveth CD Rodwena


Na początku jedynie patrzyła na odchodzącego basiora. Wysunęła język i, kiedy nie widział, zaprezentowała go w całej okazałości, nadal mając mu za złe, że zgasił jej płomienie. Podobało jej się to, jak tańczą pomiędzy krzewami i pustoszą krajobraz, nawet, jeśli nie trwało to długo. Lubiła swoje płomienie. Tak, zdecydowanie lubiła.
Miała nadzieję, że się odwróci, bo jego rozmiary i niedźwiedziowaty wygląd ją zainteresowały. Czekała chwilę, lecz szybko zniecierpliwiła się i zawołała krótkie „Hej, czekaj!”, a potem podbiegła do niego, w drodze zapominając o żywionej do basiora urazie.
– Gdzie idziesz? – zapytała, marszcząc brwi.
Odwrócił się i obrzucił ją zimnym spojrzeniem, takim, jakiego nie powstydziłby się zawodowy pokerzysta. Na początku milczeli oboje, wpatrzeni w sienie nawzajem: on lekko pochylony, ona z łbem zadartym dziarsko do góry, jakby wcale nie przeszkadzała jej znaczna różnica wzrostu.
– O co chodzi?
– Pytam, gdzie idziesz – powtórzyła, unosząc brew.
– Nie wiem.
Westchnęła i choć przez chwilę wydawało się, że odejdzie, ta została i jedynie uśmiechnęła się ciepło. Wyprzedziła basiora i, depcząc po miękkiej trawie, ruszyła do przodu, wcześniej dając łbem sygnał, żeby szedł za nią. Ku zdziwieniu całej dwójki, poszedł.
W drodze Inveth skakała po kamieniach. Wybierała te – jej zdaniem – najładniejsze, okrągłe i błyszczące, chyba, że akurat nie było innego w pobliżu. Wtedy odpuszczała i wskakiwała na byle jaki. Wszystko, by nie dotknąć ziemi, bo wtedy przegrałaby tę małą gierkę, którą toczyła sama ze sobą. Postawny basior obserwował ją kątem oka i po prostu szedł do przodu, zapewne nie przejmując się tym, czy jego łapa dotknie kamienia, suchej ziemi czy kępki zażółconej trawy. Wadera przejmowała się tym aż nadto, balansując czasami na dwóch łapach; kiedy przyzwyczaiła się do skoków, przyśpieszyła, chcąc szybciej dotrzeć tam, gdzie właśnie zmierzali.
Było duszno. Słońce przypiekało od rana i czarne futro Inveth sprawiało, że czuła dotkliwe gorąco rozpływające się po całym ciele; mimo tego była radosna. Gorące temperatury to prawie jak ogień, pomyślała, skacząc na kolejny kamień. Ten był ciemny, chropowaty i wyschnięty jak wszystkie inne.
Rodwen wciąż szedł obok, choć przecież wcale nie musiał. Po chwili syknął i przykurczył prawą łapę do ciała, wpatrując się w ziemię; ostry odłamek skalny leżał praktycznie na środku, błyszcząc teraz złowrogo. Wadera parsknęła śmiechem, prawie spadając przy tym z jednego z otoczaków, wyrzuconych na brzeg i przeniesionych tu przez jakieś zwierzę.
– Jakbyś skakał tak, jak ja, to nic by ci się nie stało – zaśmiała się i ruszyła dalej, wiedząc, że już niedaleko.
Szli już długo. Naprawdę długo. Trochę milczeli, trochę rozmawiali o pogodzie, trochę było też monologów wadery.
– ...i właśnie dlatego lubię upalne dni. Kawałek jakiegoś kryształu i można upiec kilka owadów – dokończyła, a on skrzywił się niewyraźnie.
– To bezsensowne krzywdzenie.
– Pewnie tak – mruknęła i rozglądnęła się, w poszukiwaniu kolejnego punktu do skoku.
Na prawo brak, na lewo brak, z przodu też nic na to nie wskazuje. Czyżby trzeba było już dotknąć ziemi? Zmrużyła oczy i dostrzegła niewielki kamyk w odległości dwóch skoków. Jęknęła i na moment straciła równowagę, lecz zaraz ją odzyskała.
Rodwen przystanął, patrząc na nią ze zdziwieniem. Kiwała się na boki i wgapiała w niego, jakby chciała ocenić jego wartość czy przydatność jedynie na podstawie postury i lokalizacji. Uniósł brew i postanowił się odsunąć, ale było już za późno. Inveth odbiła się mocno tylnymi łapami i wyprężyła ciało. Skok był wymierzony, a basior stał w idealnym miejscy; nie za blisko, ale też nie za daleko. Mniej więcej w połowie, może troszeczkę bliżej celu, ale nadal idealnie. Jęknął ciężko, kiedy przednie łapy wadery wbiły się w jego grzbiet, a potem drugi raz, kiedy odbiła się i wylądowała na następnym kamieniu. Zatoczył się do tyłu, a ona z uśmiechem na pysku krzyknęła „Przepraszam!” i wróciła do świętowania udanego skoku.

Rodwen? Mówiłam, że dziwne XD

|| następna część ||

Od Airova CD Roki

Patrzył na nią przez moment, nie za bardzo rozumiejąc, jaki ma plan. Potem jednak odwrócił wzrok i gdyby miał ramiona, toby zapewne nimi wzruszył.
Oboje w ciszy sunęli przed siebie, a słychać było jedynie szumiący wiatr. Podrywał leżące na ziemi liście i dawał wytchnienie od gorącego, suchego powietrza.
– Ciężko będzie nam znaleźć coś, co jest niewidzialne – odezwał się, znów podejmując temat tajemniczego żmijoptaka. Nie wiedział, czym dokładnie jest, ale skoro wadera chciała go znaleźć, to musiał jakoś obejść tę przeszkodę.
Spojrzała na niego kątem oka, a później znów skupiła się na drodze. Rozglądała się na boki, zapewne szukając jakiegoś śladu, który naprowadziłby tę dwójkę na poszukiwanego zwierza.
– Musimy mieć jakiś plan – odezwał się znowu. Była skupiona, czuł to; jej uszy drgały za każdym razem, gdy w pobliżu coś zaszeleściło.
– Jesteś alfą – kąciki ust powędrowały do góry, oczy lekko rozjaśniły się w uśmiechu – wymyśl coś.
Przymknął oczy. Było tak spokojnie, ciepło. Promienie słońca grzały przyjemnie jego futro i miał ochotę poleżeć gdzieś na łące, wśród kwiatów. Najlepiej z Roki obok siebie.
– No dobra – zaczął. – Gdzie najczęściej się je spotyka?
Zmarszczyła brwi i przez chwilę myślała.
– Wydaje mi się, że gdzieś przy wodzie, najlepiej w lesie... Ale nie jestem pewna.
– No dobrze, czyli kierunek: biblioteka – mruknął wesoło i ruszył w lewo, wąską, wydeptaną zapewne przez leśne zwierzęta ścieżką.
Nie szli długo. Tak naprawdę już po chwili stali pod niewielkimi drzwiczkami, które wręcz żałośnie wyglądały w porównaniu do tych z biblioteki na poprzednich terenach. Airov westchnął cicho, bo choć na żywo nigdy ich nie widział, Kesame opowiedziała mu o wszystkim, co się działo w przeszłości.
Kesame. Zmarszczył brwi i lekko się otrząsnął, kiedy fala wspomnień w niego uderzyła; przełknął ślinę, poczuł ukłucie gdzieś w sercu, ale potem przeszło i nie było już nic, nic oprócz tu i teraz. Oprócz Roki, ciepłych słonecznych promieni i zapachu błękitnego nieba. Głęboki wdech, żeby wrócić do rzeczywistości już na dobre.
Od dawna zastanawiał się, czy Kesame żyje. Uznano ją za martwą, to prawda, ale on miał to swoje przeczucie, które mówiło co innego. Kiedy dusze powracały na ziemię, on jej nie znalazł, choć przecież szukał – wiedział, że gdyby mogła, to by wróciła. Wróciła i wyjaśniła sprawy, które wyjaśnić powinna, a do tego dała parę cennych wskazówek i ostrzeżeń, jak to ona. Chciał jeszcze raz wysłuchać opowiadań o jej rodzinie, bo chociaż nie znał jej całej, to czuł się jej częścią.
Zrozumiał, że Roki mówi coś do niego. Znów o alchemicznych sprawach, tych, których za bardzo nie rozumiał.
– To co, wchodzimy? – zapytała, patrząc na niego podejrzliwie. Skinął łbem i uchylił przed nią drzwi, a potem przepuścił ją, na co ona zareagowała lekkim rumieńcem. Uśmiechnął się; lekko, tak, by nie zauważyła.
Książek było niewiele. Wcześniejsze zostały utracone, dlatego teraz półki (których również nie było zbyt dużo) stały opustoszałe, czekając na jakieś mniej lub bardziej istotne egzemplarze. Roki od razu skierowała się w stronę grubej księgi, od której czuć było zapach kurzu. Wygrawerowany na grzbiecie złoty napis Fauna i Flora dość dosadnie wskazywał temat jej zawartości. Wadera otwarła ją delikatnie, tak, by nie rozsypać kartek – niektóre były już powyrywane, a większość mogła skruszyć się przez nieostrożne użytkowanie. Basior odbierał jej byt wszystkimi zmysłami i nawet nie zauważył, jak bardzo skupił się na księdze. Później szukali wzmianki o żmijoptaku; jakiejkolwiek, która pomogłaby im zlokalizować i złapać zwierzę.
– Zaraz wrócę – szepnął w końcu basior, odrywając wzrok od pożółkłych kartek i odchodząc do osobnej alejki, gdzie, jak sądził, znajdzie kolejną księgę. Tym razem o magicznych stworach.
Dwójka wilków stała nad księgami i czytała, a wokoło nie było już nikogo. Suche powietrze nie sprzyjało książkom, lecz wyrządzało mniej szkód niż wilgoć. Później rozległ się huk – głośny i pusty, taki, jaki wydają uderzające o siebie drewniane, ciężkie półki. Jeden z wilków oberwał w głowę, polała się krew, choć niezbyt dużo. Drugi zerwał się z miejsca i z dudniącym sercem ruszył na ratunek.

Roki? 
Decyduj który.

1 stycznia 2019

Od Wichny cd. Røda

Po tym jak Rød opuścił ją, żeby pójść do pracy, Wichna postanowiła również udać się na poszukiwanie miejsca, gdzie mogłaby ulokować swój interes. Oczywiście zwróciła uwagę na to, że basior obruszył się, kiedy usłyszał do jakiego rodzaju należy, chciała więc zorganizować się tak, by inne wilki jej jakkolwiek zaufały. Dość szybko trafiła na sporą gawrę i złożyła tam część rzeczy, które zebrała po drodze, bądź miała wcześniej. Zioła, świece, naczynia… Wszystko czego kiedykolwiek używała podczas swoich rytuałów. Kiedy już skończyła, wyszła na zewnątrz, w wieczorny mrok. Nie była zmęczona, więc powili stawiała kolejne kroki w świetle przysłoniętego księżyca.
Ostatecznie wróciła do miejsca wcześniejszego spotkania z Rødem. Nie wiedziała dokładnie w którą stronę wtedy poszedł, ale czy na pewno chciała to wiedzieć? Czy to nie wyglądałoby jak śledzenie go? Ruszyła w którąkolwiek stronę, byle by nie wrócić tą samą drogą, do swojego warsztatu. Mijała kolejne drzewa, z powrotem zagłębiając się w las. Nagle przemknęło przez nią kilka niespokojnych myśli, które chciały się jej uczepić, jednak odepchnęła je. Szła dalej, niewzruszona, aż dojrzała delikatne światło w oddali. Obejrzała się wokół siebie, sprawdzając, co spowodowało spadek temperatury. Uśmiechnęła się lekko, widząc, że u jej łap zbierają się obłoki chłodnej, wilgotnej mgły. To podniosło ją na duchu. Zawsze uwielbiała chłód, a szczególnie ten wyjątkowy, przenikliwy i parny, który zawsze odczuwa się przy zetknięciu z zimną wodą. Miała dobre przeczucie.
Światłem, które widziała, okazał się blask kilku świec, ustawionych rzędem przy drzewie. Stanęła przed nimi i przekrzywiła głowę w oczekiwaniu. Nie wiedziała co tutaj oznacza ustawienie światełek, zdawała sobie sprawę z tego, co to oznacza wszędzie indziej.
- Kogo moje oczy widzą – Vi usłyszała znajomy głos dochodzący z ciemności. Odpowiedziała powitaniem i skinieniem drobnej głowy. Basior przedstawił swój plan na najbliższe godziny.
- Czym jest Grota Diabła? – zapytała po chwili milczenia. Wilk wzruszył ramionami i uśmiechnął się. – Skoro tak, nie mam powodów, żeby się nie zgodzić. Masz szczęście, że nie mam na dzisiaj innych planów – odpowiedziała chytrym uśmiechem, ukazując szereg ostrych zębów. Oczy jej rozbłysły.
- Po co wyprzedzać fakty? Słyszałem tylko, że ciekawie może być tam pójść.
- Prowadź, Rød.
Wichna nieco się rozluźniła. Zawsze denerwowało ją to, że przy początkach nowych znajomości używała tonu arystokratki, który nijak się miał do jej teraźniejszych zamiarów. Oczywiście, chciała być szanowana, ale w tych czasach może zbytnią dostojnością narobić sobie kłopotów. Skrzywiła się, myśląc o tym.
- Na pewno wiesz gdzie jest ta Grota Diabła?
- Teoretycznie, chociaż jeszcze tam nie byłem. Usłyszałem o niej przypadkiem, kiedy ktoś o niej mówił. Nie zdziwiłbym się gdybyśmy zbłądzili… - Vi popatrzyła na niego krzywo – Ale nie przewiduję, żeby tak było… - wydał się jakiś nieswój.
- Skoro i tak jesteśmy przez chwilę na siebie skazani – to, co powiedziała, wydało się ją nieco bawić – opowiedz coś. Jak tutaj trafiłeś i w ogóle… Nie, żebym spodziewała się nie wiadomo jakiej historii, ale miło jest zabić jakoś czas.
- Nie wiem, co miałbym ci powiedzieć – znów wzruszył ramionami. Jego głos się lekko obniżył – to raczej nic specjalnego. Wędrowałem i w końcu spotkałem tę watahę. I zostałem. Zgaduję, że twoja historia jest dużo bardziej burzliwa – widocznie nie spodobał mu się wcześniejszy komentarz Vi – Możesz opowiedzieć… żeby zabić czas…
- Wolałabym nie… W przeszłości robiłam różne rzeczy. Różne złe rzeczy – Wichna uśmiechnęła się szerzej na te wspomnienia – Obejrzyjmy najpierw tę Grotę. Sądząc po jej nazwie, mógłbyś nie chcieć przebywać tam ze mną.
Ruszyła truchtem, żeby wyjść na prowadzenie. Przez chwilę nie chciała łapać kontaktu wzrokowego z wilkiem.
- Patrz, to tutaj? – Vi wskazała skaliste zbocze pagórka porośniętego świerkami. Między drzewami dało się zobaczyć wąskie przejście, prowadzące pod ziemię.
- Przekonamy się.
Ostrożnie weszli do jaskini. Do jej wnętrza nie docierało żadne światło, więc wilki znalazły się w całkowitych ciemnościach i ciszy. Słychać było tylko ich miarowe oddechy, jeden lżejszy od drugiego.
- Jakieś pomysły? – zagaiła wilczyca, spoglądając, jak jej się przynajmniej wydawało, w stronę Røda.

Rød?

Od Saori de la Pesadilli – „Bestia”

Wielkie, łuskowate, koto-podobne monstrum prężyło swoje olbrzymie cielsko o skórze ciemnopurpurowej, wręcz czarnej, połyskującej, na upalnym słońcu przy Ujściu Rzeki, wyczekując w zaroślach potencjalnej ofiary. Nikt nie śmiał podejrzewać, iż ów stworzeniem był nie kto inny, jak najgorsza żmija spod czarnej gwiazdy, którą była Saori — ta sama wadera, która uprzykrzyła życie coraz to większej ilości osób w watasze. Od dawna stworzenie, które niegdyś zobaczyła na własne oczy, bardzo jej się podobało; na tyle, iż od pewnego czasu zmieniała swoją formę tylko na tę, a przemieniała się w zwykłą siebie tylko wtedy, kiedy miała sprawy do załatwienia na terenach watahy, gdzie musiała stanąć się z powrotem sobą i znieść dziesiątki nienawistnych spojrzeń. Jednakże na waderze o seledynowych tęczówkach nie robiło to żadnego wrażenia, bynajmniej do momentu, w którym ktoś postanowi skrócić jej żywot o resztę życia kwestią paru sekund.
– No dalej, gdzie są wszystkie zwierzęta...? – rozmyślała po cichu, gdyż w swojej obecnej formie nie miała szans na to, by wypowiedzieć jakiekolwiek słowo. Głód zaczął poważnie jej doskwierać, a w letnim, gorącym sezonie trudno było o dziwo o zdobycz, gdyż każdy rzucał się na największe i najsoczystsze kąski, kiedy tylko nadarzyła się taka okazja. – Coś musi wkrótce się zjawić... Nie wierzę, że wszystko zeżarli... – niecierpliwiła się, wskutek czego zaczęła stukać długim, grubym, czarnym pazurem o ziemię.
W końcu w zasięgu jej widoku kocich, choć trudno sprecyzować, czy nie gadzich ślepi pojawił się pokaźnych rozmiarów łoś. Tłuściutki, soczysty, a do tego najsmaczniejszy na surowo, wręcz idealny dla stworzenia takiego, jakim była aktualnie Saori.
Wytyczając sobie cel, przyczaiła się w zaroślach, czyhając na dobry moment niczym wygłodniała lwica, po czym, kiedy łoś przystanął, wyskoczyła na swą zdobycz z pazurami i wysuniętymi, czarnymi kłami, a z jej pyska wydał się głośny, gardłowy ryk, który spłoszył niewielkie stadko ptaków, które niebawem odleciało w zupełnie inną stronę. Jednak w miejscu, w którym Saori miała powalić i przywrzeć zwierzę do ziemi, wygryzając się w jego szyję, rogaty zniknął, rozpływając się w powietrzu. Wadera rozejrzała się w szoku po okolicy, aż zauważyła swoją niedoszłą zdobycz parę metrów dalej, niewzruszoną, skubiącą trawę. Saori potrząsnęła głową na boki i zmrużyła mocniej oczy, po chwili je otwierając, a łoś jak stał, tak stał w tym samym miejscu. Monstrum obnażyło zębiska i ruszyło ponownie na roślinożercę, lecz ten w porę zaczął uciekać w zarośla; oczywiście Saori rzuciła się za nim biegiem, warcząc do siebie i łapiąc jego dziwny, drażniący nozdrza zapach, aczkolwiek specyficzny, dzięki czemu trudno było go zgubić; przyczyniał się również do tego jej bardzo dobrze rozwinięty i wyostrzony słuch, przez co słyszała stukotanie racic o trawę, czy kamienie.
Po paru sekundach gonitwy, zwierzę nagle zniknęło z jej pola widzenia, tak samo, jak zanikł jego zapach, również niczego nie było słychać. Tak, jakby łoś zapadł się pod ziemię — był łoś, łosia nie ma. Kiedy wadera się rozejrzała, była w zupełnie innym miejscu, co nie powinno się stać. Nagle znalazła się na drugim końcu watahy – na Bagnach. Chwilowo głowiła się, jak w tak szybkim czasie znalazła się po drugiej stronie watahy, skoro było to absolutnie niemożliwe. Saori ponownie rozejrzała się dookoła, aż na swojej drodze, dokładnie naprzeciw niej, zupełnie znikąd pojawiła się tajemnicza postać, której w żaden sposób nie dało się sprecyzować, poza niepełnym opisie wyglądu: biała, zakapturzona zjawa, dosiadająca dosłownie pozostałości z jelenia o pokaźnym porożu, również tego samego, srebrzystego umaszczenia. Było to dla niej co najmniej dziwne i niepokojące. Miała zwidy, coś jej zaszkodziło? Tego nie wiedziała.
Postać dosiadająca istnego truchła podniosła również osłoniętą przez srebrzystą pelerynę dłoń, z której pozostały same ostro zakończone kości, po czym palcem wskazującym wskazała przed siebie, gdzie stała Saori. Szepnęła niezrozumiałe dla wadery słowa, które rozniosły się po jej głowie nieznośnym szumem, powodując u monstrum rosnące z każdym uderzeniem bicia serca bóle głowy. Wstrząsnęła głową i cofnęła się parę kroków w tył, biadoląc żałośnie pod nosem z bólu, a szepty tajemniczej istoty stawały się coraz głośniejsze, aż rozległ się głośny pisk, który ogłuszył waderę, powodując jej omdlenie. Padła bezwładnie na ziemię, a przed oczami zostały jej tylko niewyraźne mroczki, które wraz ze stukotem racic o kamienne podłoże, utuliły Saori do niechcianego snu...
₪₪₪
Ból, strach, otępienie, dekoncentracja — uczucia te zawładnęły umysłem Saori, kiedy ta wybudziła się z przeraźliwego koszmaru. Wstała, stając niepewnie na czterech, ciężkich łapach, spostrzegając, że podczas nadejścia dziwnej niemocy jej ciało nie przemieniło się z powrotem w zwykłego, magicznego wilka, co powinno stać się od razu po straceniu przez waderę przytomności. Wymruczała coś pod nosem, po czym skupiła całą siłę w umyśle i zacisnęła zęby, koncentrując się na zaklęciu, które miało odmienić ją z powrotem, jednak.. nic takiego nie nastąpiło.
Saori zaczęła się bać, w tym i panikować. „Nie, to niemożliwe...” – myślała – „...to się nie mogło stać!”. Poczęła maszerować w kółko, rozmyślając, co mogło pójść nie tak. Wszystkie myśli krążyły po jej głowie, żadna nie miała sensu, ani grama logiki; to było wręcz niemożliwe, aby mogło się ziścić, a jednak coś takiego miało miejsce, właśnie tu i teraz, tylko dlaczego akurat ona, dlaczego nie ktoś inny? — to pytanie targało nią od środka najbardziej, lecz zaraz po tym naszła ją eureka: trzeba to odkręcić, tylko... Jak?
– Weź się w garść, dziewczyno, opanuj się! – zganiła się, starając się uspokoić. Na marne. – Nie, to na pewno chwilowe, na pewno uda mi się odczarować, to tylko kwestia czasu! – zmartwiła się, nie wierząc we własne słowa, choć tak bardzo chciała. – No dobra, spróbujmy jeszcze raz... Tym razem na pewno się uda! Przecież nie jestem aż taką niedorajdą, jak moja siostra... – zirytowała się na myśl o znienawidzonej siostrze, której obecnie nie miała obowiązku znosić, jednak nie to było jej największym zmartwieniem.
Podjęła się próby: ponownie zebrała w sobie wszystkie siły, skoncentrowała się i... Nic. Znowu.
– Ugh, meretrix! – przeklęła siarczyście w swoim lubym języku, po czym siadła ciężko na trafie, wzdychając cierpiętniczo. – A mogłam nie podstawiać nogi temu szczeniakowi... – burknęła niezadowolona pod nosem, czując, jak gotuje się od środka, a złość wzrasta z każdym branym przez nią oddechem. – Mogłam się jednak nie przemieniać...
Wstała z ziemi i pognała z maksymalną prędkością przez las, zawiłe pnącza i wystające grube korzenie zakrzywionych drzew, mknąc siną w dal. Jej celem było Gniazdo Żmij, a konkretnie jej wnętrze. Miała zamiar skryć się w Skalistym Zboczu, miejscu, do którego się nie chodzi ze względu na wielkie niebezpieczeństwo gigantycznych węży, wyskakujących z dziur pomiędzy ścianami Kanionu Cieni. Saori jednak wiedziała, iż są to tylko mity i w zupełności nie bała się mitycznych kreatur. Jedynego, czego powinni bać się odwiedzający, to monstrum, które już niebawem miało przybyć do wytyczonego przez siebie celu.
₪₪₪
Dzień przeminął prawie w całości; słońce chyliło się ku zachodowi, klimat zaczął się ochładzać. Upał w końcu dawał zwierzętom żyć i normalnie funkcjonować, wyjść spod cienia, połasić się na łące, lecz nie dotyczyło to Saori. Ona, zmęczona długim dystansem do przebiegnięcia, osunęła się po ściance klifu i padła zmęczona na wysuszoną pod wpływem gorącej temperatury trawę, dysząc ciężko. Zdecydowanie nie nadawała się na długodystansowca, wiedziała też, że taka podróż porządnie da popalić jej organizmowi, jednak nie mogła pozwolić, by ktoś ją zobaczył. Tylko pomiędzy potrzaskiem Kanionu Cieni była bezpieczna; wilki za bardzo się bały, by zapuszczać się na te odległe tereny, co dawało jej premię do niełatwego odnalezienia jej. Zresztą, któż chciałby wszcząć poszukiwania za kimś tak ohydnym, jak Saori? Odpowiedź jest jasna i raczej jednogłośna: nikt.
Wreszcie przyszła pora na odpoczynek. Ziewnęła ogromną, czarną paszczą, wypełnioną czarnymi, pozakrzywianymi do środka kłami długości sięgającej na oko dwudziestu centymetrom, by po chwili kłapnąć nią i ułożyć wielki pysk na łapach. Owinęła się swoim cienkim, acz długim ogonem i uspokajając oddech, postarała się zasnąć. Jednak nawet w miejscu, w którym nie spodziewałaby się, że mógłby się ktokolwiek zapuścić, wyczuła swoimi licznymi czułkami, służącymi do odbierania innych bodźców ruch z odległości około trzech i pół kilometra, co nie wróżyło dla niej dobrze, zwłaszcza że chód, wielkość łap i ich ciężkość wskazywały na jej wilczego pobratymca. Powoli wstała, chwiejąc się lekko z powodu osłabienia i przeszła kawałek dalej, przedzierając się przez zarośla, aż w końcu dojrzała miejsce idealne na kryjówkę, czy to przed innymi zwierzętami, magicznymi wilkami, czy nawet przed pogodą — gigantyczną, przestrzenną jaskinię, ukrytą za splątaną warstwą gęstych lian opadających z półki skalnej. Była wprost idealna, by pomieścić ogromnego potwora, którego wysokość ciała w kłębie mierzyła sobie około dwóch i pół metra, długość zaś pięciu. Nim ktokolwiek zdołałby się obejrzeć, zniknęła za gęstwiną, zacierając za sobą wszystkie ślady i wskoczyła z lekkim trudem na skałę, by ułożyć się na niej wygodnicko i nareszcie wybłagać Astreę o zasłużony odpoczynek, jakim miał być sen dla wadery, starając się zbagatelizować wygłodniały żołądek domagający się pokarmu, choć... Czy można ją było nadal nazywać członkiem Watahy Smoczego Ostrza?

Ktosiu?
Uprzedzam, iż opowiadanie to jest dla mnie bardzo ważne i chciałabym je kontynuować poprzez osobę, która ma w sobie dużą dozę kreatywności i pomysłu, jak je ciągnąć. Liczę na dłuższe odpisy, niekoniecznie szybkie, gdyż rozumiem, iż można nie mieć czasu, aczkolwiek nie w miesięcznych odstępach. Na opowiadanie, które będzie liche zwyczajnie nie odpiszę.
Tyczy się to również tych, z którymi mam już wątek, obojętnie jaką moją postacią!

2019!

3... 2... 1... Nowy Rok!

Ale zaraz, zaraz... Najpierw pora na podsumowanie. Rok 2018 był owocny i pełen zwrotów akcji. Było dobrze i było źle, WSO w minionym roku dostało kilka mocniejszych ciosów od administracji, ciężko było nam się pozbierać, aby złożyć to wszystko w jedną całość, ale po kilku poważnych i mniej poważnych rozmowach dotrwałyśmy do tego momentu i wraz z Wami możemy świętować kolejny Nowy Rok. Wspólnie napisaliśmy 1213 postów; w okresie szczytu naszą watahę zamieszkiwała setka wilków.
Teraz jednak trochę smutnych wiadomości. Pożegnaliśmy dwie Alfy – Kesame oraz Taravię, a w gronie administracyjnym nastąpiły dość duże zmiany: doszła do nas nowa moderatorka – Toxx, a zarazem zgniótł nasze serduszka na miazgę Harbiner Ghost swym odejściem (mimo to, dał się przekonać na robienie mniej ważnych rzeczy, jego napis nadal świeci na różowo). 

Plany na rok 2019?
  • Prawdopodobnie wprowadzenie fabuły.
  • Odświeżenie stron z wiarą.
  • Lepsza organizacja administracji (trzymajcie kciuki).
  • Przeżyć.

I w końcu życzenia. Nie wiem, od czego zacząć, przede wszystkim nie traćcie wiary w siebie, korzystajcie z życia, cieszcie się małymi i dużymi rzeczami. Większość z Was, jak i nas chodzi do szkoły, więc życzymy wszystkim dobrych ocen oraz mniej stresu. Dbajcie o swojego wilka oraz karmcie coś, co jest odpowiedzialne za wytwarzanie weny, ale przede wszystkim spędźcie ten rok jak najlepiej, rozwijając się i swoje zainteresowania i abyśmy spędzili go razem.

Administracja WSO:
Airov, Lumen, Nathing, Harbinger oraz Toxx.

Większość obrazków i zdjęć umieszczonych na blogu nie jest naszego autorstwa.

Proszę o nie kopiowanie treści z bloga w celach własnych bez wiedzy administratorki.

Szablon wykonała Fragonia dla bloga
Sisters of The Template