5 lutego 2019

Nowe tereny!

W stronie tereny pojawił się nowy odnośnik, który przenosi nas do lokacji znajdujących się w centrum.


Myślę, że jest to ciekawe urozmaicenie naszego małego świata, jeśli macie jeszcze jakieś pomysły, zastrzeżenia piszcie śmiało.

Administracja

Od Airova cd. Fasoli


– Może pomogę w poszukiwaniach? – zaproponowałem, a uśmiech wciąż nie znikał z mojego pyska.
Fasola – swoją drogą bardzo oryginalne imię, które przyciągało samym swoim brzmieniem; prostotą i oryginalnością jednocześnie, bo przecież nigdy jeszcze nie spotkałem wilka, który nosiłby tak prozaiczne imię, jak fasola – odwzajemniła tę uprzejmość i skinęła lekko głową, dając tym samym sygnał, że z chęcią przyjmie moją pomoc. Ruszyliśmy do przodu. Znałem te ziemie na tyle, aby wiedzieć, gdzie znaleźć najlepsze miejsce na zamieszkanie. Cisza przeciągała się i towarzyszył nam jedynie cichy takt wybijany przez nasze kroki, głuche uderzenia o suchy żwir.
– Skąd takie oryginalne imię, jeśli mogę zapytać? – zagaiłem, chcąc jakoś przerwać ciążącą nad nami ciszę. Nigdy nie byłem fanem hałasu, a brak rozmowy nie był czymś, co by mnie krępowało, jednak teraz uznałem za stosowne się odezwać. Wyczuwanie napięcia innych wilków to całkiem przydatna umiejętność.
Na początku nie odpowiedziała, choć wyłapałem w jej oku pojedynczą iskierkę; tajemniczy błysk, który miał sprawić, że zapragnę tej wiedzy, choć przecież jej nie potrzebowałem.
– Nie ma oryginalnej historii – odparła wymijająco, niemal nonszalancko, nie zwalniając kroku. Skwitowałem to niskim pomrukiem zrozumienia, skupiając wzrok na krętej ścieżce i kołyszących się na wietrze liści.
Na pozór świat wydawał się spokojny, choć przecież tysiące zwierząt w pobliżu szykowało się na nadejście zimy. Gdy tylko skupiło się wzrok na konkretnym punkcie, zaraz dostrzegało się ruchome elementy lasu, skomplikowanej machiny; wszystko współdziałało ze sobą, zazębiało się i uzupełniało, a mnie pochłonęła ta niesamowita organizacja tak bardzo, że następnego pytania nie zadałem, pozwalając ciszy pomiędzy nami trwać. I wydawało mi się, że żadnemu z nas to nie przeszkadzało.

– To całkiem przyjemna okolica – skwitowałem, przechodząc pod jedną z zawieszonych nisko gałęzi. Fasola nie musiała się schylać, ja za to co jakiś czas obrywałem po uszach pomniejszymi gałązkami, nie przejmując się tym za bardzo. Uśmiechnąłem się w stronę wadery niczym wytrawny agent nieruchomości, przepuszczając ją przed siebie.
Wokół było zielono. Pomimo czającej się za rokiem zimy było zielono, soczyście i jakby ciepło, choć to ostatnie było zapewne zwykłym złudzeniem; wiatr wiał bowiem nieprzerwanie, mierzwiąc futro i ochładzając powietrze coraz bardziej. Tak, za kilkanaście dni na pewno zacznie padać śnieg.
– Jest jakiś kruczek?
– Oprócz upierdliwego alfy? Raczej nie.
Nie zaśmiała się na głos, lecz znów uśmiechnęła ciepło, a ja to doceniłem. Jeszcze przez chwilę rozglądaliśmy się na boki, powoli i bez pośpiechu, bo właśnie taka aura tu panowała. Spokój w nieruchomych iglakach, spokój w pokrytej szronem ziemi, spokój w kłębkach wydychanej przez nas pary. Czułem, jak co jakiś czas rzuca mi ukradkowe spojrzenie, lecz było to zupełnie normalne, więc po prostu kontynuowaliśmy, przechodząc pomiędzy alejką karłowatych krzaków. Widziałem, jak wprawnym okiem ocenia rośliny i wręcz byłem pewny, że je ocenia, tak jak ja oceniałem nowo poznane wilki.
Znajomy głos usłyszałem dopiero później, kiedy zdążyliśmy zmienić trasę kilkanaście razy, lawirując pomiędzy krętymi strumykami i pniami o grubej korze. Oprowadzałem waderę i opowiadałem jej o tym, co wiedziałem, nie zdradzając szczegółów, które mogłyby w jakikolwiek sposób zaszkodzić jej lub watasze. Głosem okazała się biegnąca w naszą stronę Roki, jak zwykle z kącikami ust uniesionymi wysoko. Jej jasne oczy wydawały się błyszczeć i na ich widok nie byłem w stanie powstrzymać uśmiechu, który sam cisnął mi się na pysk.
– Fasolo – odezwałem się w stronę stojącej obok mnie wilczycy, która teraz przyglądała się nadbiegającej sylwetce. Nie wydawała się podejrzliwa czy też spięta, wręcz przeciwnie: stała pewnie na łapach i zdobyła się nawet na uprzejmy uśmiech, aby powitać nieznajomą. Przez głowę przemknęła mi myśl, że musi czuć się przy mnie względnie bezpiecznie. Cóż, to bardzo dobrze. – Oto Roki. Roki, to Fasola, nowa członkini.
Wymieniły uprzejmości, które wymienia się na początku znajomości, starając się nie powiedzieć nic głupiego i zapamiętać imię współrozmówcy. Ja tymczasem wsłuchiwałem się w ćwierkot ptaków, zapewne jeden z ostatnich koncertów przed zimą. Tym razem miał ciepłą barwę, a przez to dźwięki były słodkie, różowe, rozlewały się po całym ciele przyjemnym poczuciem ukojenia. Gdyby nie okoliczności, zapewne na moment pozwoliłbym sobie na zamknięcie oczu i wyciszenie, które potem przerodziłoby się w lepszą koncentrację.
Rozmowa obok mnie trwała dalej, a ja postanowiłem się wtrącić, choć bez niepotrzebnej nachalności.
– Pomagam w poszukiwaniach nowego lokum dla Fasoli – oznajmiłem, wykonując nieznaczny ruch łba w kierunku wiodącej dalej ścieżki. – Ta okolica wydaje się całkiem interesująca.
Pozornie posłałem zielonkawej waderze znaczące spojrzenie, nie chcąc niczego narzucać, lecz ta nie zareagowała w żaden szczególny sposób; uznałem to więc za cichą zgodę. Okazję wykorzystałem od razu.
– Może chciałabyś się przyłączyć?

Roki? Fasola? c:

|| następna część ||

4 lutego 2019

Od Nathing cd. Yummy


– Ładny – powiedziałam, wskazując na węża.
– Dziękuję. To pamiątka z poprzedniej watahy.
To przypomniało mi, że basior jest przecież nowym członkiem.
– Jak ci się u nas podoba?
– Jest.. ym.. – zastanowił się – ...całkiem miło.
– Znasz już tereny?
– Tak, jeden z wilków mnie oprowadził.
Kiwnęłam głową, patrząc w deszcz na zewnątrz. Jaskinia sprawiała wrażenie bardziej przytulnej od mojej. Pod ścianą znajdowało się białe futro, służące zapewne właścicielowi za legowisko. Kształtem nie przypominała mojej i była od niej większa. Co najważniejsze - i jedyne co mnie tu sprowadziło - było tutaj sucho.
– Zaproponowałbym herbaty, ale niestety obecnie nie mam.
– Nic nie szkodzi. Nie chcę się naprzykrzać. Pójdę jak tylko przestanie tak lać.
– Nie, spokojnie, nie ma problemu – powiedział szybko.
Zapanowała chwilowa cisza. Ja stałam przy wejściu, patrząc w las, on krzątał się po jaskini.
Najwyraźniej nie pasowało mu to dziwne milczenie, bo po chwili się odezwał.
– Nie mogę sobie przypomnieć jak masz na imię.
Czemu miałbyś je pamiętać, skoro się nie przedstawiałam?
– Nathing. A ty byłeś... – przywołałam z pamięci chwilę w której wilk dołączył do watahy, ale nie mogłam przypomnieć sobie jego imienia. Coś na Y.
– Yumma. Jesteś betą – stwierdził.
– Faktycznie.
– Myślisz, że... – zaczął, ale jakby się rozmyślił. Kiedy znowu się odezwał, wydawał się myśleć o czymś zupełnie innym – Znasz zapewne wszystkie wilki..?
Beta idealna zapewne zdałaby wszystkich obecnych i byłych członków a także ich rodziny, dzieci, partnerów, przynajmniej najważniejsze informacje o nich, ewentualnie 3/4 ich życia. Ale ja nigdy nie byłam Betą idealną. Przedstawiano mi zawsze nowe wilki i szczeniaki, ale nie byłam w stanie spamiętać członków będących u nas krócej niż  przez miesiąc, a jeśli chodzi o resztę to byłam w stanie w większości dopasować ich wygląd do imienia, skojarzyć niektóre najbardziej charakterystyczne cechy. Nigdy nie interesowali mnie pozostali członkowie. Po prostu istnieli gdzieś w tle. Kiedyś próbowałam jeszcze to ogarnąć, poznać i uporządkować nowych w swojej głowie, ale dawno już to porzuciłam.
– Raczej. Czemu pytasz?


Yumma? Zapytasz?

Odchodzi

Powód: decyzja właściciela.

Canis-ferox
Rød | 14 lat | Sklepikarz | bay.jr@interia.pl | KP

Od Laufeya cd. Yummy


Powoli szliśmy w kierunku gór. Aethus cynapium to jedna z mniej pospolitych roślin, ale te tereny obfitują w te kwiaty. Szedłem w umiarkowanym tempie. Yumma szedł kilka kroków za mną. Powinniśmy dojść na miejsce przed północą...
Księżyc leniwie wyłaniał się zza lekkich obłoczków. Na bagnach pojawiały się małe samozapłony metanu. To niezwykłe, ale niebezpieczne zjawisko. Błękitne płomienie umilały mi drogę i nieco rozjaśniały okolicę. Co jakiś czas można było usłyszeć pohukiwanie sów. Po około dwóch godzinach dotarliśmy do podnóży gór. Zmierzaliśmy do niewielkiego wodospadu.
W grocie za nim znajdowały się poszukiwane rośliny.
Gdy dotarliśmy, Yummy zrywał kilka uroczych roślin, a ja poczułem ból w łapie z kryształem. Wyszedłem z groty i usiadłem kilka cm przed wodospadem. Moczyłem łapę w chłodnej wodzie. Mimo wszystko ból nie ustawał, a wręcz przeciwnie! Narastał. Zacząłem nieco panikować. Nigdy wcześnie mi się to nie zdarzało.
– Głupi pasożyt! Gdyby nie ty i twoi koledzy z kosmosu nie siedziałbym tu w jakiejś watasze! Miałbym rodzinę i Lilę! – Wystękałem przez zaciśnięte zęby. Miałem cichą nadzieję, że Yummy tego nie słyszał, ale po chwili platynowo-zielone oczy wpatrywały się we mnie z czymś w stylu zdziwienia.
– Jaki pasożyt? – spytał, po czym zerknął na moją łapę. – Masz kryształ w łapie? – bardziej stwierdził, niż spytał. Ból stał się nie do zniesienia. Nie chciałem, by na mnie patrzył w tym stanie.
– Idź już. Masz kwiatów na trzy napary – powiedziałem, zaciskając zęby i z trudem wstając. Basior przez chwilę stał w miejscu. Potem tak jakby zaczął się kręcić w kółko albo mi się tak wydawało. Szedłem w kierunku zejścia z góry. Jedyna droga w dół prowadziła wzdłuż stromego zbocza. W pewnym momencie zobaczyłem mroczki przed oczami, a potem zaczęło mi się kręcić w głowie. Nagle zabrakło mi gruntu pod łapami. Usłyszałem tylko krzyk "LAUREN!" i nastała ciemność.

Yumma?
Laufey żyje i będzie żył jeszcze długo ;)

Odchodzi

Przepraszam wszystkich, zwłaszcza Ciebie, Tęczo, jednak mam już tak bardzo dość tej postaci, że nie jestem w stanie napisać nią niczego. Może kiedyś wróci, nie mówię, że nie. Na tą chwilę jednak ta postać odchodzi w zapomnienie. Nie morduj Chastera, nieporadny pluszak z niego, lubię go.

Ariene
Ariene | 18 lat | Biały Mag | Pan Frodo | KP

Jej Lupus przekazuję innemu mojemu wilkowi - Lumen. Nie chcę, by to, co nią wypracowałam przez tak długi czas przepadło.

Od Faith cd. Habiela


Jako iż powoli zbliżała się zima, tego ranka Faith wybrała się na poszukiwanie zapasów. Wyszła z jaskini, kiedy jeszcze świtało, zostawiając Whis’a samego śpiącego jeszcze w jej grocie. Jesień to piękna pora roku. Kolorowe liście szybując w powietrzu upiększają ten szary świat. Mimo iż zdecydowanie ulubioną porą roku Faith była zima, tak jak przystało na wilka lodu. Wadera wypatrywała wiewiórek zbierających orzechy i żołędzie. Susłów, które wrzucają do swoich norek różne owoce. Sarny pożywiające się korą drzew i wyszukujących kępek trawy. Mimo iż był to bogaty okres dla drapieżników, to zdarzało się, że ciężko było wyłapać zwierzynę. Zwierzęta te nie są głupie, wiedzą, że wilki też są głodne. Chodziła tak po lesie, rozglądała się i węszyła za zwierzyną, ale tego dnia ani śladu było. Gdy tak spacerując już traciła nadzieję na zdobycz, z pobliskich zarośli stojących tuż przed nią wyskoczyło zwierzątko. Był to królik. Nie spodziewała się tego i stało się to tak nagle, że prawie się wystraszyła. Instynktownie chwyciła zębami za kark stworzenie, które próbowało przebiec między jej łapami. W tej samej chwili z zarośli wyłonił się łeb obcego wilka. Właściwie to tak jakby obcego, bo rozpoznała go. To ten wilk, któremu przyglądała się, gdy była z Whis’em na łące. Wiedziała, że on jej na pewno nie kojarzy. Nie zauważył jej tamtego dnia, był zajęty wygłupianiem się z dwoma innymi wilkami. Serce jej mocniej zabiło, nie miała pojęcia jak się zachować. Nigdy nie radziła sobie najlepiej w kontaktach z innymi. Na jego ziemistym pysku widziała rozczarowanie, widocznie ten królik miał być jego śniadaniem. Odważnie zrobiła kilka kroków, tak by przeszli na drugą stronę zarośli, a potem położyła martwego królika na ziemi, tuż przed nim i podsunęła mu go nosem.
- To chyba Twoje. – odezwała się i za wszelką cenę starała się unikać jego wzroku, on natomiast przypatrywał się jej, co wcale nie ułatwiało jej sprawy. Jak zawsze wybrała sobie punkt, gdzieś na jego ciele gdzie mogła patrzeć.
- Ty go złapałaś, jest Twój. – miał głęboki, melodyjny i miły głos o niskiej tonacji.
- To Ty go wytropiłeś, mnie tylko szczęściem wpadł w łapy. – nie ustępowała, domyślała się, że też musi być głodny.
- Naprawdę, jest Twój.
- Skoro nic Cię nie jest w stanie przekonać, to może chociaż się nim podzielmy? Nie jest to zbyt wiele, ale będzie sprawiedliwie i nikt nie będzie z nas chodził głodny.
- Hmm… - basior zastanowił się chwilę. – no dobrze, niech Ci będzie.
Podczas wspólnego posiłku wadera nieśmiało zdecydowała się kontynuować rozmowę.
- Jestem Faith, a Ty jak masz na imię?
- Habiel. – odpowiedział po przełknięciu kawałka mięsa.
- Też jesteś tu nowy? – ciągnęła.
- Masz na myśli to, czy należę do watahy, do której należy to terytorium?
- Tak.
- Owszem. Skąd wiedziałaś, że nie należy się mnie obawiać? – Faith zakłopotało to pytanie, ale zaraz odpowiedziała.
- Powiedzmy, że znam Cię już z widzenia.
Ich rozmowę zakłócił hałas dobiegający z tyłu. Był to ryk. Obrócili się, a ich oczom ukazał się ogromny niedźwiedź, który swoją postawą, na pewno nie sprawiał wrażenia nastawionego przyjaźnie dla wilków. Szarżował wprost na nich.

Habiel?

3 lutego 2019

Igła w stogu Fasoli


Moim wybawcą był Alfa i to nie byle jaki. Dumny, umięśniony i z błyskiem w oku. Nawet pode mną ugięły się kolana, gdy od niechcenia posłał mi pewne obaw spojrzenie, ale o tym później. W końcu na jego oczach ktoś prawie stracił życie. To takie szokujące. Zdążyłam się pogodzić z tym, że zgniję w dziurze pełnej igieł. Przestałam się nawet wiercić i tak czułam się, jak szwajcarski ser. Właściwie ciekawiło mnie, jak taki ser smakuje. Nigdy nie byłam fanką nabiałów, prawdopodobnie ze względu na miejsce, w którym się wychowałam, nie miałam okazji nawet spróbować mleka, tego wilczego też. Moje rozmyślania przerwał niesamowity ból wywołany ruchem. Zaczęłam piszczeć i skomleć nie zwracając uwagi, na to, czy komuś przypadkiem zacznę przeszkadzać. Wilk, który wpędził mnie w te kłopoty, z pewnością już sobie poszedł, a teraz jakaś tajemna siła wyciągała mnie na chama z nory, przyprawiając mnie o ból porównywalny do obdzierania ze skóry. Nie pytajcie nawet, skąd o tym wiem. Otworzyłam załzawione oczy i spojrzałam na kreaturę, która bardzo chciała mi zrujnować tak pięknie zapowiadający się dzień. Basior jednak nie odszedł i wracamy teraz do początku mojego wywodu. Właśnie w tamtej chwili samiec wytłumaczył mi, kim jest i zaoferował pomoc. Czułam się na tyle źle i niezręcznie, że nie byłam w stanie wypowiedzieć ani jednego słowa. Po prostu skinęłam głową.
***
Po wizycie u uzdrowicielki czułam się jak nowa, dodatkowo dostałam ofertę pracy jako swatka, którą przyjęłam z przyjemnością, a tym samym zgodziłam się na należenie do watahy smoczego ostrza. Alfa jest naprawdę przekonujący. Właściwie wiedziałam o nim tyle, co nic. Miał bliznę, czerwone oczy, był inteligentny i okazało się również, że potrafi żartować w dobrym stylu. Pierwsze wrażenie, jakie na mnie wywarł, przypieczętowało mój pobyt tutaj. Żałosne. Nie powinnam się tak szybko poddawać. 
— Słucha mnie pani? — uniosłam głowę, spoglądając na waderę siedzącą naprzeciwko mnie. Była starsza, a jej sierść, niczym smoła spływała lekkimi falami, dotykając brudnej, kamiennej podłogi w jaskini, którą odziedziczyłam po byłej swatce. Nie wiem, dlaczego tak mnie nazwała. 
— Jasne, że tak. Czyli uważasz, że po tylu latach to wina twojego ojca? Nawet niestabilność i pragnienie czegoś więcej? — i zaczęła dalej trajkotać o nienawiści do niejakiego, właściwie już nie pamiętam do kogo. A na dodatek był młody, dało się to wyczytać z braku siwizny i energii, która od niego biła. Za jakie grzechy muszę tutaj siedzieć do późna? Pierwszy raz od dawna nie interesowały mnie cudze miłosne uniesienia. Teraz ważna byłam ja.
— Wiesz — zaczęłam — po prostu musisz im dać do zrozumienia, że to nie dla ciebie, a wszystkich, którzy nazwą cię tak, jak kiedyś twoją matkę, po prostu zabij.
W jednej sekundzie przez jej pysk przeszedł cień zmieszania, zniesmaczenia radości i zdziwienia. 
— No żartowałam. Jeśli jeszcze coś się wydarzy, daj znać. Wiesz gdzie mnie szukać. 
I wyszła, a ja zaraz za nią. Wszystkie zapisane notatki wzięłam w zęby i ruszyłam w stronę, no właśnie. Czego? Nie chciałam zostać w tej obskurnej jamie, ale nie miałam innego miejsca do spania. Kolejny raz miałam liczyć na litość pana Alfy? Jestem dorosła, sama sobie poradzę. 
— Dobry wieczór. Jak ci minął pierwszy dzień? 
Niezdarnie podskoczyłam na dźwięk głosu, który dobiegł zza moich pleców. Też mi łaska, pytać się kogoś z zaskoczenia. Zwróciłam się w stronę wilka.
— Interesująco panie Alfo, aczkolwiek jestem już senna, a nie mam gdzie spać, więc proszę mi wybaczyć, ale będę już iść. Muszę poszukać c z e g o ś  — szczególnie zaakcentowałam to słowo — do spania.
— Mhm czegoś — przytaknął z powagą głową. — Ta jaskinia ci nie odpowiada?
— Jest trochę za bardzo nie w moim guście panie Alfo.
Basior przez chwilę wpatrywał się w jeden punkt, a później posłał mi zmieszane spojrzenie.
— Nie przedstawiłem się?
— Tak się składa, że nie — wysepleniłam, czując smak rozpuszczonego tuszu w pysku. 
— Wybacz mi. Mam na imię Airov, możesz tak do mnie mówić.
— Fasola — podałam mu łapę. Chwycił ją delikatnie i potrząsną. W tym samym momencie spod sierści wydostał się mały, różany kolec. — Pozostanę jednak przy panu Alfie. Wychowanie nie pozwala mi na zwracanie się do kogoś o wyższym stanie po imieniu. 
— Jak uważasz — uśmiechnął się grzecznie.

Panie Alfo? Airov?
Wielki powrót?

|| następna część ||

Od Yumma CD Laufey


Przytrzymywałem wilka łapami. Mimo panujących ciemności poznałem go, był to nowy członek watahy. Lauren... Laumem... Lafej... chyba tak się nazywał. Podczas jego przywitania zapamiętałem jedna rzecz, jest wilkiem nocy. A z racji tego, że aktualnie jest noc, trudno będzie go zgubić.
- Chciałem dowiedzieć się, kto mnie przewrócił - powiedział basior - Ale już wiem. Masz na imię Yumma, prawda?
- Tak - pokiwałem głową, schodząc z basiora.
- Jestem Laufey - przedstawił się.
Byłem blisko jego imienia. Jednak nie na tyle blisko, żebym mógł go tak nazywać.
- Więc teraz już wiesz, kto cię przewrócił - powiedziałem - Możesz już iść.
- Nie do końca... - zaczął.
- Co chcesz jeszcze wiedzieć Lauren? - spytałem.
- Laufey - poprawił ze spokojem- Dlaczego to zrobiłeś?
W tym momencie trochę mnie zdziwił. Niby spodziewałem się takiego pytania, ale nie myślałem, że zada je tak wprost. Muszę szybko wymyślić jakąś wymówkę.
- Nie zauważyłem cię.
- Ale przecież na końcu się zaśmiałeś.
- Ten śmiech był dlatego, że znalazłem jedna z trujących roślin przy dróżce.
- Interesujesz się roślinami?- spytał zaciekawiony.
- Nie, ale jestem wilkiem trucizny i trochę znam się na trujących roślinach.
- Ja za to jestem ogrodnikiem i wiem bardzo dużo o roślinach - powiedział z entuzjazmem - Jakbyś chciał się dowiedzieć o jakiejś, to z chęcią ci pomogę.
- Gdybym miał problem, to się do ciebie zwrócę- spojrzałem w niebo- A wiesz może, gdzie znajdę roślinę Aethusa cynapium?
-T ak, rośnie niedaleko gór - kiwnął głowa - możemy tam iść, jeżeli chcesz.
Nadal mu nie ufałem, ale mógł doprowadzić mnie do rośliny. Znalazłem wzmiankę o niej w mojej książce. Było tam napisane, że działa uspokajająco na wilki trucizny. Nie szkodziło mi, więc spróbować.
- To chodźmy - powiedziałem.
Laufey ruszył, a ja za nim.

2 lutego 2019

Od Laufeya Quest #8 (zawód)

Obudziłem się jak zwykle przed zachodem słońca, podlałem rośliny w szklarniach i porozmawiałem chwilę z moimi sowimi przyjaciółmi. Lucky rozpoczął etap hibernacji i zasnął w swoim mini wulkanie. Postanowiłem udać się poszukać Laz-deus*, w jednej z tutejszych jaskiń. Laz-deus to magiczna roślina o właściwościach leczniczych i wzmacniających wydajność organizmu. Jest mi potrzebna do zrobienia kilku eliksirów, a na tych terenach ma idealne warunki wzrostu…
Zabrałem kilka fiolek z wodą i schowałem je do kryształu. Wyszedłem z mojej groty i ze spokojem ruszyłem w kierunku Lasu Phoenix’a. po drodze mijałem wiele pięknych roślin, o nietypowych zdolnościach. Niestety oprócz wyglądu nic nie dawały, a każda z nich zaczyna i kończy swój żywot równo z nocą. Ta noc była spokojniejsza niż poprzednie. Na niebie nie było żadnej chmurki, wiatr był ledwo wyczuwalny, a księżyc był w nowiu. Drzew powoli przybywało, gdzieniegdzie słychać było pohukiwania sów lub piski phoenix’ów. Jedno z tych cudownych, ognistych istot latało nad moją głową do póki nie dotarłem do ognistych źródeł. Wszedłem w tunel i powoli schodziłem coraz niżej. Musze się przyznać, że byłem już  tej jaskini. Doskonale wiedziałem, ze to czego szukałem powinno znajdować się w największej części jaskini. Gdy dotarłem na miejsce okazało się, że ktoś mnie ubiegł. Ku mojemu zdziwieniu na ziemi znalazłem odciski stóp człowieka.
- Niemożliwe. Przecież ludzie nie wiedzą nic o roślinach magicznych. Nie wierzą nawet w istnienie magii. - Powiedziałem sam do siebie. Nagle moim oczom ukazało się niesamowite nasionko. Było wielkości mojej łapy. Z pozoru wyglądało jak ogromna truskawka, ale było białe w czarne łaty. Na samym czubku znajdowała się para  małych rogów.
Długo nie myślałem. Zabrałem nieznajome mi nasionko i ruszyłem do domu. Muszę zorganizować mu kilka rzeczy. Nie wiem, czy przeżyje w moich szklarniach.  Gdy tylko dotarłem do mojej groty szukałem jakiejś doniczki. Starannie przygotowałem glebę i zasadziłem nasionko. Podlałem delikatnie wodą i przygotowałem dwa specjalne wkraplacze. Jeden zawierał wodę, a drugi specjalną mieszankę odżywczą z minerałami i witaminami. Postawiłem doniczkę obok wejścia do groty i przygotowałem notes. Zapisałem osiągnięcia i udałem się na kolację. Następnie wróciłem i poszedłem spać.

*KOLEJNEGO DNIA*

Obudziłem się tym razem wcześniej. Dużo wcześniej, bo była ledwie szesnasta. Dla mnie to troszkę po północy.  Spojrzałem na roślinkę, w doniczce. Puściła pierwsze pędy. Szybko ją zmierzyłem i opisałem obserwację w notesie. Zrobiłem jej szkic i dodałem odżywkę oraz wodę. Potem znowu spróbowałem spać. Tym razem jednak obudziłem się o odpowiedniej porze. Podlałem roślinność w szklarniach i znowu zauważyłem postęp u owej roślinki w doniczce. Pojawił się dziwny pąk, a może kwiat(?) Przypominał nieco muchołówkę, tylko miał bardziej kształt krowiej głowy. Obecnie był niewielki i chyba spał. Miał jakieś piętnaście cm wzrostu. Tym razem odżywka została nie ruszona. *Dziwne* pomyślałem i poszedłem do biblioteki poszukać czegoś o tej roślinie. Nic  nie znalazłem. Ta informacja po części mnie zadowalała, bo mogłem odkryć nowy gatunek, a z drugiej strony zasmucała. Prawdo podobnie człowiek odkrył tą roślinę. Siedziałem i nic nie robiłem. W końcu przysnąłem na plaży. Obudziłem się tuż po wschodzie słońca. Opłukałem się w morzu, zjadłem rybę i wróciłem do groty. Gdy wchodziłem zastałem szokujący widok.
- TY JESZ MYSZ! - zawołałem, a roślinka jakby na mnie spojrzała i połknęła zdobycz. Pod jej brodą pojawiły się małe dymiona.
- Ty zjadłaś mysz - powiedziałem nieco ciszej i zapisałem to w notesie, który przeniosłem na drugi koniec groty, aby przypadkiem nie został zjedzony. Roślinka miała już około pół metra i trzeba by ją przenieść w inne, nieco wyższe miejsce. Ostrożnie do niej podszedłem i owinąłem doniczkę w jakąś chustę. Stworzyłem lodową skrzynkę i wsadziłem do niej pakunek.
- Trzeba Cie jakoś nazwać…  Krówka? – spytałem rośliny, która chyba patrzyła na mnie z politowaniem. Nie miała oczu, ale dziwnie przechyliła głowę.
- To jak inaczej? - spytałem i powoli zjechałem ze skrzynką na plażę.
- Muuuuuu! - odezwała się roślina
- Wybacz ale nie znam krowiego… może Krowo-kwiat? Wiesz krowa i kwiat - tym razem roślina nie zareagowała w ogóle.
- Czyli Krowo-kwiat – podsumowałem i rozglądałem się za odpowiednio wysoką grotą. Krowo-kwiat był ode mnie szybszy i zwrócił swoją głowę w kierunku niewielkiego otworu w połowie drogi do mojej groty.
- Mu – trącił mnie lekko i pokazał swoje znalezisko. Zabrałem skrzynkę i ruszyłem powrotem na górę. Tym razem jednak zatrzymałem się przed wskazanym punktem. Ku mojemu ogromnemu zdziwieniu grota była wysoka na około dwa metry, a p w pewnym miejscu dodatkową się obniżała o półtorej miejsca.  Ostrożnie wprowadziłem Krowo-kwiat. Zostawiłem go na chwilę i pobiegłem po Ziemię. Dużo ziemi. Przyniosłem ponad dwadzieścia kilogramów tego surowca. Starannie przygotowałem glebę. Usypałem ją w najgłębszym miejscu jaskini i stworzyłem tam lodową bryłę aby w trakcie topnienia nawadniała teren. Przysypałem lód i usypałem jeszcze trochę ziemi. Ostrożnie pozbyłem się doniczki z Krowo-kwiatu i położyłem roślinę pod najwyższym punktem jaskini. Przysypałem starannie aby się nie wywróciła i lekko przyklepałem glebę. Poszedłem do mojej groty i poszukałem narożników z drewna. Kładzie się je przy krawędziach usypanego terenu i wbija w skałę, aby ziemia nie roznosiła się po całym pomieszczeniu. Poszedłem jeszcze złowić ryby do wiadra i zaniosłem je do kwiatu. Może je zje?. Nadszedł zachód słońca, a ja udałem się na spoczynek. To dziwne, ale chyba przywiązałem się do tej rośliny i specjalnie zmieniam tryb życia na pół nocny, pół dzienny…

*KOLEJNY DZIEŃ- POŁUDNIE*

Z bólem stwierdziłem, że muszę opowiedzieć o Krowo-kwiecie Alfie i Becie. Zrobiłem kopię notatek i powoli zmierzałem do Centrum. Zobaczyłem Nathing i Ariova. Nieśmiało podszedłem do rozmawiających wilków.
- Przepraszam, że przeszkadzam. Mam niesamowite odkrycie, a konkretnie roślinę. – podałem im notatki i czekałem, wpatrując się w ziemię. Nie ośmieliłem się podnieść wzroku.
- To faktycznie niesamowite odkrycie. Dobrze, że nam o tym mówisz. – Odpowiedział Ariov
- Jako, że jesteś ogrodnikiem zostawiamy Krowo-kwiat pod twoją opieką. Przekaż te informacje bibliotekarzowi i donoś nam o postępach tej rośliny. – powiedziała Nathing
Grzecznie się pożegnałem i udałem do biblioteki. Przekazałem notatki i udałem się do domu. Do mojego Krowo-kwiatu i szklarni.

*Laz-deus – Łza bogów

Od Victorii cd. Laurentis


Spojrzałam w kierunku, w którym patrzyła Laurentis. *W końcu coś, o czym z chęcią posłucha* Pomyślałam, bo doskonale wiedziałam, że mnie nie słuchała. Dla mnie to codzienność...
Nie spodziewałam się jednak żadnego pytania z jej strony.
- To co? Opowiesz mi coś o tym, czy nie? - Spytała bez większych emocji. Mogłam nawet wyczuć nutkę irytacji. W końcu Odpowiedziałam lekko tajemniczym i spokojnym tonem głosu, który jest u mnie rzadkością:
- Wkoło tego miejsca krąży wiele legend... - powoli ruszyłam wybrzeżem w kierunku owego miejsca. Wilgotny piasek zapadał się lekko pod moimi łapami i zostawiał równomierne ślady. Była godzina po wyżu słońca. Zauważyłam, że wadera widocznie myślała, czy za mną podążać...
- Wiemy, że ten gród zbudowali ludzie i pisali kroniki, które można tam jeszcze znaleźć. Swoje osiągnięcia uwieczniali na malowidłach i rzeźbach. - Widocznie przekonałam ją tymi informacjami, ponieważ szła już obok mnie
- Jak ich nazywano?- spytała
- Nie znamy dokładnej nazwy. Jest kilka teorii na ten temat. Najbardziej wiarygodne mówią, że zwą się Czerwonymi bądź Szkarłatnymi Płaszczami. Nazwa wzięła się od ich strojów. W ruinach można znaleźć  też tony czarnych pereł. Prawdopodobnie po to przybyli na te tereny. Szacowany wiek to około 300-400 lat temu. Toczyli oni wojnę z mieszkającymi tu niegdyś wilkami. Mieli też Bożka o idiotycznym imieniu "PUCEK". Był przedstawiany jako umięśniony, czarny i duży basior. Miał ogon rekina, skrzela i krwisto czerwone oczy. Jego zęby i pazury były równie ostre co kły owej morskiej bestii... To niesamowite, nie sądzisz?
Wadera nie odpowiadała. W jej fioletowych oczach, które z pozoru mogły by zabijać widziałam iskierki jakiejś emocji. Tylko jakiej? Tego już nie wiedziałam. Powoli zbliżaliśmy się do celu. Nawet ja się nie odzywałam. Całkiem przyjemna ta cisza...

*NA MIEJSCU*

Gdy dotarłyśmy na miejsce stałyśmy przez 15 minut przed murami. Zachodzące słońce odbijało się od marmuru, który nawet po tylu latach nadal prezentował się dumnie.
- Trzeba będzie gdzieś przenocować... - Powiedziałam i wzleciałam w powietrze aby się rozejrzeć nad bezpiecznym miejscem do spania. Znajdowało się tu samotne, stare drzewo. Jego rozłożyste konary i korzenie dawały idealne schronienie. Laurentis widocznie również pomyślała o tym co ja. Usłyszałam burczenie w brzuchu wadery, a po chwili w moim. - Jadasz owoce morza?
Nie usłyszałam odpowiedzi. Odeszłam kawałek. W pewnym momencie zauważyłam zająca, a raczej usłyszałam jego pisk, gdyż po chwili Laurentis zajadała się kolacją. Postanowiłam złapać sobie jakąś rybkę. Zjadłam i udałam się na spoczynek. Wleciałam na grubą gałąź i położyłam się...
- Rano pójdziemy do biblioteki i katakumb. Pokażę Ci ołtarz tego całego "Pucka" i jeszcze jedno niesamowite miejsce. Lepiej się wyśpij, bo jutro dużo chodzimy. -Powiedziałam i jak na zawołanie zasnęłam.

*RANO*

Rano obudziłam się tuż przed wschodem słońca. Rozciągnęłam się szybko i Ostrożnie obudziłam waderę.
- Dlaczego mnie budzisz? - spytała bez emocji, ale wiedziałam, że się zdenerwowała, bo kto by nie był?
- Wstawaj bo się spóźnimy. Natura nie będzie na nas czekać. - Ruszyłam powoli w kierunku małego klifu tuż obok murów. Miejsce było nie do końca bezpieczne, ale idealne aby spektakl był powalający. Po chwili Doszła Laurentis. Usiadłam i wpatrywałam się w horyzont przed nami. Kątem oka zauważyłam, że wadera zrobiła tak samo. Po kilku sekundach zaczęło się...
Słońce powoli wstawało, a wraz z nim zaczął się przypływ. Można było usłyszeć mewy i szum morskich fal. Wszystko powoli budziło się do życia. Coś wspaniałego...
Pół godziny później zjadłyśmy śniadanie i ruszyłyśmy w tylko mi znanym kierunku.      Fioletowo-oka ostrożnie szła za mną. Po starych granitowych schodach zeszłyśmy w piwnice. Na ziemi korytarza było rozbite szkło, stare deski, szkarłatny materiał i gdzieniegdzie złote monety. W rogach pojawiły się niesamowite pajęczyny. Gdy skręciłyśmy w prawo znalazłyśmy się w przedsionku prowadzącym do biblioteki. Na ścianach wisiały obrazy, a przez szczeliny w suficie wpadało słońce. Zatrzymałam się przed jednym z nich. Przedstawiał on małą dziewczynkę w towarzystwie Pucka. Laurentis podeszła do mnie i również się w to wpatrywała. Miałam wrażenie, że widziałam te oczy. W świecie ludzi pewna kobieta miała identyczne. Czy to może być przypadek? Czy to coś więcej?
Towarzyszka wpatrywała się we mnie swoim przeszywającym wzrokiem. Zupełnie jakby chciała czytać moje myśli,ale przecież nikt nie umie czytać w myślach! Prawda? Spytałam samej siebie (w myślach)...
 Powoli ruszyłam w kierunku drzwi, które z małym trudem otworzyłam. Weszłam do środka i przeleciałam się po bibliotece, której kopuła była w połowie zawalona. Miała okrągły kształt. Oświetlało ją światło słoneczne, i w sumie gdyby nie fakt, iż Laurentis nie ma skrzydeł wleciały byśmy przez otwory w resztkach sufitu.
- Dobra. Gdy się napatrzysz to powiedz i idziemy do katakumb. Jest to dość spory obszar i muszę Ci pokazać dwa miejsca oddalone od siebie pięcioma godzinami drogi więc było by super, gdybyśmy spędziły Tu max dwie godziny - powiedziałam. Potem podleciałam do ogromnego stołu, na którym były mapy tego grodu. Musiała sobie przypomnieć, które korytarze były zawalone, lub zalane wodą, aby nas nie zabić. To znaczy ja bym przeżyła w wodzie ale nie wiem jak Laurentis...

Laurentis?
Jak myślisz, znajdziesz tu coś ciekawego?

Od Faith cd Whisa


- Hmm… - mruknęła zastanawiając się chwilę. – No dobrze, jesteś już na tyle duży, że możesz ze mną iść. – powiedziała z uśmiechem na pysku i ruszyła dalej, a Whis tuż za nią dumnym krokiem, te słowa zadziałały doskonale na jego młodzieńcze ego, a zwłaszcza, że pochodziły od niej. Kroczyliśmy wąską ścieżką prowadzącą do lasu. Powoli pochłaniały nas kolorowe drzewa. Niebo było czyste jak łza. Promienie słońca przebijały się przez coraz gęściejsze konary drzew. W powietrzu czuć było lekki i tańczący podmuch wiatru. Gdy znaleźli się już w środku żywego lasu, nagle zatrzymała się na górce, tak że Whis prawie by na nią wpadł i uderzyłby głową o jej łapę. Rozglądała się uważnie i nasłuchiwała. Szczeniak uważnie się jej przyjrzał i zapytał z zaciekawieniem.
- Co Ty teraz robisz?
- Obserwuję.
- O, aha… obserwujesz… - przytaknął – co to obserwowanie? – zapytał marszcząc brwi w śmieszny sposób.
Nie można było zaprzeczyć, mały zagiął tym pytaniem młodą waderę. Przez chwilę myślała, jak mu wytłumaczyć daną czynność aż w końcu podjęła się wyzwania.
- Trzeba patrzeć. Słuchać. I węszyć. I to jednocześnie.
- O! Ja też tak potrafię! Patrzeć, słuchać i węszyć! - zaczął wykonywać śmieszne ruchy uszami i  noskiem zaciągając się kilkakrotnie w ciągu krótkiego czasu, ale nie wychodziło mu to tak jak powinno.
Samica westchnęła tylko i zamknęła oczy.
- Spróbuj poczuć las który Cię otacza.
Również zamknął oczy i zaciągnął się nosem. Nie potrwało to nawet pół minuty a otworzył jedno oko i spojrzał nim na Faith, która nie przerywała swego skupienia.
- Chyba nic nie czuję. – powiedział natychmiast po wypuszczeniu nabranego wcześniej powietrza.
- Stado bawi się na polanie.
- Skąd to wiesz? – otworzył już obojga oczu, teraz już patrzył na nią z fascynacją.
- Czujesz jak ziemia drży pod łapami? – powoli w końcu otworzyła ślepia, a mały spojrzał pod swoje łapy. Faktycznie czuł małe wibracje.  – A teraz posłuchaj mnie. – zaczęła jeszcze poważniej i znacznie ciszej. – Tam w zaroślach. Tak, tam gdzie patrzysz. Tam właśnie chowa się wiewiórka. Idealna zdobycz dla Ciebie.
- Wiewiórka?!  - Mały podekscytował się, Faith uciszyła go gestem. – Uważaj, bo ją spłoszysz, i co nam pozostanie z nauki? Przygotuj się do skoku. Odliczę do trzech, a Ty rzucisz się na to stworzenie i zabijesz przegryzając mu kark. Nie przejmuj się, jeśli Ci się nie uda. – na koniec przy tych słowach uśmiechnęła się do niego, dodając mu wsparcia.
Whis obniżył przednią część ciała i podniósł kuperek do góry wyprężając się do skoku w stronę zarośli. Faith krzyknęła i mały wystartował jak z procy za małym celem, ale zamiast za kark, złapał wiewiórkę za ogon i udało się jej mu wyrwać, zostawiając go z jedynie garścią sierści pochodzącej z ogona stworzenia. Wrócił do wadery zawiedziony. Ona i tak powitała go uśmiechem.
- Mówiłam, żebyś się nie przejmował jak Ci się nie uda. Nie jesteś pierwszym ani ostatnim któremu   się nie udało za pierwszym razem.
Whis tylko pokiwał głową ze zrozumieniem, ale i tak trapiło go to, ponieważ chciał zaimponować swojej opiekunce. Tego dnia polowanie nie skończyło się jedynie na wiewiórce. Po kilku próbach wpadł na inny pomysł. Zamiast skradać się za pożywieniem, pomyślał, że spróbuje zaskoczyć sama Faith. Był taki moment kiedy popadła w zadumę jak to się jej zdarzało i wpatrywała się w dal, siedząc w pustej przestrzeni.  Skradał się tak jak go uczyła i wyskoczył na nią tak jak go uczyła, ale nie udało mu się jej przechytrzyć. Samica przechyliła się i mały wyskoczył przy czym zrobił przewrotkę.
- Skucha.  – zachichotała Faith, ale w taki sposób, by nie urazić go, sam zaczął się śmiać.
Mijały tak dni, miesiące. Ta dwójka nie rozstawała się. Whis w ciągu tego czasu wiele się nauczył.  Dużo ćwiczył. Nadszedł ten czas gdy to już nastoletni basior postanowił spróbować jeszcze raz i przechytrzyć waderę. Zakradł się do niej gdy znów się rozmarzyła. Do tej pory nic się nie zmieniła. Tym razem był szybszy, zwinniejszy i ciut większy. Skoczył na nią i zrobił przewrotkę, ale teraz razem z nią, tak że runęła na grzbiet i leżała pod nim. Trzeba było przyznać, że była zaskoczona, ale jednocześnie i rozbawiona.

Whis?

Od Habiela do Faith

Orzeźwiające powietrze dostawało się do nosa Habiela, jednak basior nie potrafił w nim wyłapać jakiegokolwiek zapachu zwierzyny łownej. Wiatr jedynie skutecznie mu to utrudniał, wiejąc w zupełnie inną stronę. Basior jednak ciągle szukał sobie śniadania. Na swojej drodze spotykał tylko stare królicze czy sarnie ślady, bądź zapachy sprzed paru wschodów słońca. Wciąż niuchając powietrze podążał za najświeższym tropem, który znalazł. Po chwili dostrzegł dosyć dużego królika, skubiącego kępkę trawy. Jego ofiara znajdowała się około długość drzewa od niego. Miał dużą szansę wyskoczyć teraz i złapać królika za łapę czy ogon, jednak równie łatwo mogłoby mu śniadanie uciec. Musiał dokładnie przeanalizować swoje położenie, co, nie oszukujmy się, przyszło mu z niewielkim trudem. W końcu uznał, że lepiej będzie się jeszcze trochę zbliżyć do zwierzaka, uważając, by nie potrącić po drodze żadnej gałązki lub kamienia, by go nie usłyszał. Habiel wytężył wszystkie swoje zmysły i ruszył powoli do przodu. Oczy miał szeroko otwarte, a łapy stawiał w całkowitym skupieniu. Gdy uznał, że odległość jest odpowiednia - zerwał się do biegu. Królik wystartował z lekkim opóźnieniem, lecz tuż przed kłami Habiela zniknął w krzakach. Wilk włożył w nie głowę, mając nadzieję, że uwięziony królik zaraz stanie się jego posiłkiem. Jednak to co ujrzał za zieloną zasłoną nieco go zaskoczyło. Mina mu zrzedła na widok białej wadery trzymającej w pysku świeżo upolowaną zwierzynę. Westchnął rozczarowany. Sytuacja wskazywała na to, że Habiel wróci do jaskini z pustym brzuchem, jednak basior usłyszał wadera zrobiła parę kroków w jego stronę. Sierść zjeżyła mu się na karku.

- Na osty i ciernie... - mruknął pod nosem, zestresowany nieuniknionym już spotkaniem z wilczycą. Obrócił nieco łeb, by nieco się jej przyjrzeć. Wysoka, śnieżnobiała wadera o bardzo, bardzo smukłej sylwetce, długich łapach. Jedno oko miała zakryte grzywką, drugie o kolorze szafiru unikało jego wzroku jak tylko mogło.

Faith? Kra, sorry, że tak długo XD

|| następna część ||

1 lutego 2019

Fasola w stogu igieł

Kolejny raz cofnęłam się w czasie. Dnie były zimne, a noce gorące. Piekielne powietrze Dekani naprzemiennie mroziło i gotowało krew w żyłach, a wszystko za sprawą małej, zielonej włochatej kulki, czyli mnie. Mama mówiła, że to wina żywiołów, które mi przyznano, ojciec bronił ich za wszelką cenę, za to obwiniał rasę, a tego niestety nikt już nie mógł wybrać. Wilki urodzaju powinny dbać o równowagę w świecie fauny i flory, a przy okazji ładnie wyglądać. Mają bogate wnętrze i wzbraniają się od rozlewu krwi, niestety ja o tym nie wiedziałam, dziwne, prawda? Za każdym razem, kiedy zasypiałam, okoliczne drzewa oraz pola pożerał ogień, wszystko wracało do normy, gdy się budziłam,  jak za dotknięciem magicznej różdżki. Po jakimś czasie rada starszych postanowiła mi odebrać żywioł ognia. Wszyscy, nawet ja, byli zgodni, że to wyjdzie stadu na dobre. Tak też się stało, przyroda przestała umierać i jedynie dnie pozostały chłodne, jak wcześniej bywało.
Zatrzasnęłam łapą notes w skórzanej oprawie i ruszyłam przed siebie. Nie miałam konkretnego celu, nie licząc przeżycia. Byłam pewna, że wdarłam się na teren obcej watahy dzień temu, ale do tej pory jeszcze nikogo nie spotkałam. Może to i lepiej. Z zainteresowaniem przyglądałam się niewysokim brzózkom, które tworzyły większą część lasu. Co jakiś czas zatrzymywałam się, aby popatrzeć w niebo, określić kierunek wiatru. Słońce było wysoko, gdy dostrzegłam swój najgorszy koszmar. Wilk. Wysoki, szary, a właściwie może czarny basior z blizną na prawej skroni. Nie wyglądał na kogoś, kto szukał towarzystwa, z pewnością również się nie zgubił. Gdybym spotkała go latem, mogłabym ukryć się wśród traw, ale teraz między złotymi liśćmi byłam bezbronną sarną. Na ucieczkę było za późno. Nieznany osobnik zbliżał się niebezpiecznie szybko, a ja czekałam. Oczywiście miałam w zanadrzu kilka sztuczek, które byłyby w stanie uratować mi życie, niestety ich ilość do tej pory jest bardzo ograniczona.
— Wkroczyłaś na teren Watahy Smoczego Ostrza wadero. — Jego głos o dziwo okazał się miły i ciepły. Nie miał w sobie krzty pogardy, której oczekiwałam. — Masz zamiar tak stać?
— Nie. Możliwe, że się zgubiłam, więc wybacz, jeśli naruszyłam twoje terytorium.
— Z pewnością się zgubiłaś. Skąd pochodzisz? — Zapytał.
— Nie wypada mi tego mówić wilkowi, którego nie znam. O ile jest to możliwe, chciałabym już odejść. — Zaczęłam się cofać, nie zważając na rzeczy, które w obecnej chwili się za mną znajdowały. Nie spostrzegłam, kiedy jedna z moich łap straciła oparcie i runęłam w dół. Okazało się, że sama podróż nie była tak bardzo nieprzyjemna, jak ją wtedy odbierałam. Skowyt i pisk wydobył się z mojego pyska dopiero wtedy, gdy upadłam na grzbiet, nadziewając się tym samym tysiącem igieł pochodzących z różnych roślin i przyrządów. Mało prawdopodobne? Nawet nie wiecie jak.

Powitajmy Fasolę!

ThousandLeaves
Oh, I beg you, can I follow?
Oh, I ask you, why not always?
Be the ocean, where I unravel
Be my only, be the water where I'm wading
You're my river running high, run deep, run wild

IMIĘ: Jej imię brzmi lekko i elegancko - Libellule ( czyt. Liibelul). Niestety wadera go nie lubi i posługuje się prostacką nazwą zaczerpniętą od rośliny strączkowej, a jest to Fasola.
PSEUDONIM: Lili
WIEK: 3 lata
PŁEĆ: Wadera
CHARAKTER: Bycie młodym jest głupie, bycie zakochanym jest głupie, bycie samotnym jest niebezpieczne. Nadawanie sobie imienia na cześć rośliny strączkowej jest niepoważne. Fasola wyznaje w życiu jedną, żelazną zasadę, która jest fundamentem jej istnienia. Rób tak, aby inni omijali cię szerokim łukiem, ale żeby byli od ciebie zależni, bo inaczej piorun ich trzaśnie. Stroń od wszystkiego, co głupie, ale pamiętaj, że przyjaciół trzyma się blisko, a wrogów jeszcze bliżej. Dobrze, sumując, są to jednak trzy zasady, które wielokrotnie uratowały jej zielony tyłek. Fasola jest typem samotniczki i wbrew pozorom w porównaniu do innych naprawdę nie potrzebuje towarzystwa. Jako zwierzę stadne należy do watahy jedynie ze względów etycznych, nie chce być brana za wariatkę. Sporą część wolnego czasu poświęca na czytanie, analizowanie oraz obserwację. Jest miłośniczką miłości, jeśli można tak powiedzieć. Uwielbia studiować kolejne książki poświęcone rozwijaniu się relacji międzywilczych, poznawać zakochanych w sobie bohaterów, a przy okazji utożsamiać się z jednym z nich. W otoczeniu rzeczywistym jej głównym zajęciem jest dbanie o dobrobyt - chociaż nie poświęca temu zbyt wiele czasu - oraz swatanie i leczenie złamanych serc. Tylko podczas swojej pracy ma kontakt z wilkami. Czerpie z tego wielką przyjemność, nie odczuwa tego, jak pracy wśród swoich rodaków, a raczej zapoznanie się z kolejną interesującą historią. Jest marzycielką, nadaje imiona roślinom oraz innym żyjątkom, z którymi spędza sporo czasu. Mimo skutecznego unikania wilków płci męskiej w głowie ma już wizję swojego ślubu oraz tego, jak wychowuje gromadkę szczeniąt. Ewentualnie do końca świata pozostanie sama wraz ze swoimi ulubionymi postaciami, żyjąc ich życiem. Wbrew pozorom Libellule nie jest pomocnym wilkiem i jest leniwa. Szuka okazji do tego, aby wykorzystać kogoś i uciec od zbędnej pracy. Nie lubi wdawać się w bezsensowne dyskusje ani słuchać pustych żartów. Interesuje ją świat prawdy, chciałaby kiedyś poznać, jak naprawdę powstał, czy bóstwa maczały w tym swoje łapy i czy w ogóle istnieją. Jej patronką jest Fenrir oraz Theris, po których zdecydowanie uzyskała takie cechy, jak opiekuńczość i siła, ale swoje serce zdecydowanie oddała Ifrytowi. Jest zbyt młoda, aby bawić się w wyrocznię, ale nie zważa na to i codziennie ocenia każdego mijanego wilka, próbuje odczytać jego przeszłość, wpatrując się w oczy, co z kolei nie zawsze jest proste.
WYGLĄD: Średniej wielkości, zielona wadera. Nic dodać, nic ująć. Oczy w kolorze szmaragdu, sierść w odcieniach wiosennej oraz letniej trawy. Na szyi niekiedy można zobaczyć zieloną obrożę z wplecionymi kwiatami.
GŁOS: Wielobarwny, niejednolity. Zmienia się wraz z porą dnia, roku oraz nastrojem. Zazwyczaj jest jednak wysoki i lekki, przyjemny dla ucha, chociaż nie często można go usłyszeć. 
STANOWISKO: Swatka
UMIEJĘTNOŚCI: Intelekt: 10 | Siła: 5 | Zwinność: 10 | Szybkość: 5 | Magia: 6 | Wzrok: 5 | Węch: 4 | Słuch: 5
RASA: Wilk urodzaju
ŻYWIOŁY: Woda, Powietrze, Ziemia
MOCE: 
Murmure - dość specyficzna moc polegająca na rozmowie z glebą, roślinami, wodą oraz niektórymi zwierzętami, które przyczyniają się do wzrostu roślin, ciągłości kręgu życia. Pomocna, choć unikana przez Fasolę ze względu na jej specyficzność. Tylko głupek rozmawia z warstwą piachu i kamieni, ale szaleniec na dodatek dostaje od nich odpowiedź.
Puissance - zmuszanie roślin do wzrostu.
Pourrir - jedna z paskudniejszych mocy, która pozwala Fasoli zabić roślinę. O ile będzie wytrwale ćwiczyć, w przyszłości będzie mogła używać jej również przeciwko małym zwierzakom, a może i wilkom? Granica w tym wypadku nie jest znana.
Illusion - odczytywanie życiorysu, zamiarów oraz charakteru wilka. W 79% moc ta się nie sprawdza, ale wszystko jest do wyćwiczenia. 
Clef - umiejętność budzenia roślin poprzez śpiew.
Potrafi się zapalić, nie odczuwa wtedy bólu, efektem ubocznym jest pozbycie się sierści. 
RODZINA:
Louise - mama
Valentine - tata
PARTNER: Do tej pory jedynie marzyła i może tak pozostanie. 
POTOMSTWO: Brak
RELACJE: 

  • Airov - chyba traktuje ją, jak dobrą koleżankę, sama Fasola angażuje się ciut bardziej.
  • Ethereal - dobry znajomy.
HISTORIA: Dopiero się zaczęła. Nie ma o czym opowiadać, w ciągu dwóch lat życia nic ciekawego się nie wydarzyło. Chyba że zmiana imienia jest czymś interesującym.
PRZEDMIOTY: Eliksir mocy (użyty)
JASKINIA: Gniazdo Żmij jest jej ulubionym miejscem do spania.
CIEKAWOSTKI: Brak
WŁAŚCICIEL: Fever | HarbingerGhost | HG 🐺🔫#9894

Większość obrazków i zdjęć umieszczonych na blogu nie jest naszego autorstwa.

Proszę o nie kopiowanie treści z bloga w celach własnych bez wiedzy administratorki.

Szablon wykonała Fragonia dla bloga
Sisters of The Template