29 grudnia 2017

Ogłoszenia

Wilczki!
Mam dla Was dwie wiadomości. Zacznę może od tej ważniejszej...

Mamy grafika! Kim jest owa tajemnicza osóbka? 
A pamiętacie starą alfę, siostrę Taravii? No, to ona :D

Będzie tworzyć nowe bannery, jakieś mniejsze, ozdabiające grafiki, a poza tym będzie czuwać nad wyglądem watahy razem ze mną, Kesame (czy tam Taravią, jak kto woli). Zdajemy sobie sprawę, że WSO nie należy do najpiękniejszych blogów, więc od teraz, małymi kroczkami, będziemy to zmieniać :3


Druga sprawa to postarzanie. Sporo osób stwierdziło, że wilki za szybko się starzeją, dlatego też od dzisiaj [29.12.2017] wilki będą starzeć się każdego 15 dnia parzystego miesiąca. Czyli kiedy dokładnie? 15.02 [luty]; 15.04 [kwiecień]; 15.06 [czerwiec]; 15.08 [sierpień]; 15.10 [październik]; 15.12 [grudzień]. Tak jak dotychczas - o rok. 
Z tego też względu właśnie w tych dniach dodawane będą Lupus - tak jak dotychczas, po 500 L na łebek. Troszkę zbiedniejemy, ale wartość Lupus wzrośnie :D

Miłego wieczoru!,
Kesame.

OD Mizuki CD Carfid

Spojrzałam na basiora, unosząc uszy. Rzadko kto, dla mnie cokolwiek robił z dobrych intencji... Uśmiechnęłam się lekko i usiadłam obok niego.
- ... Dziękuje... - spojrzałam na niego, a ten odwrócił głowę w moją stronę.
- Za co?
Zaczęłam pazurem jeździć po ziemi. Ciężko mi było ostatnio rozmawiać z kimkolwiek. Mało kiedy wychodziłam z jaskini i... Wzięłam głęboki wdech i spojrzałam na niego ponownie.
- Ostatnio... - przetarłam pyszczek, łapą - Miałam, mam ciężki okres. Bardzo, ciężki.
- Nie trudno to było poznać.
Zaśmiałam się cicho na jego słowa. Dawno nie czułam lekkiego szczęścia. Wzięłam głęboki wdech i uśmiechnęłam się szerzej. Naprawdę mi to poprawiło humor. Spojrzałam na pianino.
- Trudne to? - zapytałam, patrząc na klawisze. Delikatnie stuknęłam łapą o jeden klawisz. Pianino było cudnie nastrojone. Rzadko kiedy, słyszałam tak cudne brzmienie.
- Lata praktyki.
- Naprawdę? Czyli... Gdybym cię poprosiła o prywatne lekcje gry na pianinie, to byś je robił?
- Hmm... Pomyślę.
Uśmiechnęłam się. To nigdy nie znaczyło stu procentowego nie! Wstałam i pobiegłam trochę przed siebie.
- Dziękuje za gościnę - uśmiechnęłam się i lekko skinęłam głową - mam nadzieję, że się jeszcze spotkamy. Carfid.
Wyszłam z jego miejsca pobytu i pobiegłam na polankę. Jest tam sporo śniegu, więc mogłam zrobić, to, czego dawno nie robiłam...


****
Tarzać się w śniegu.
- JUPII!! - wskoczyłam w zaspę śniegu i zaczęłam się w niej tarzać jak szczeniak. Była na tyle gruba, że mogłam sobie w niej chować i wyskakiwać, niczym delfin z wody. Uwielbiałam to, uwielbiałam zabawę, a  śnieg jest do tego idealny. Wytarzałam się w nim i szybo wstałam, by się otrzepać. Moje futerko było już mokre, ale to mnie przeszkadzało w zabawie. Ponownie wskoczyłam w śnieg i zaczęłam się czołgać po nim. Chichotałam, czując, jak śnieg mnie łaskocze po nosie. Po chwili jednak na coś wpadłam. Podniosłam łeb, podnosząc też na swojej głowie i pysku trochę śniegu. Prze de mną stał Carfid.
- Co ty robisz? - spytał, a ja zamilkłam. Ups...


Carfid? x3

Od April i Asacrifice do Nocty

[April]

- Długo jeszcze, będziesz nas prowadził po tym pustkowiu? - mruknęłam cicho w stronę ojca oczekując od niego jakichkolwiek wyjaśnień. Od paru dni nie odezwał się do mnie słowem, jedynie używając nielicznych znaków machając mi głową bądź przewracając oczami. Jakby mu ktoś język odciął. Było to dla mnie denerwujące, jednak z czasem nauczyłam się maskować swoje uczucia i emocje. Nie zdziwiłam się, gdy wciąż po pięciu minutach nie otrzymałam odpowiedzi. Rozglądałam się dookoła próbując chodź trochę przypomnieć sobie otoczenie, zapach i wszystko inne co mogło by świadczyć o tym że jesteśmy już w domu. W upragnionym od dawna domu, bezpiecznym, spokojnym domu. Rozmarzyłam się, przez co prawie wpadłam na drzewo. Otrząsnęłam się i zauważyłam że ojciec wpatruje się w jakiś kamień. Podeszłam do niego i spojrzałam na kamień, na którym wyryty był znak jaki kiedyś po sobie zostawiliśmy na wypadek gdybyśmy nie wiedzieli którędy wejść. Uśmiechnęłam się. Nie czekałam już na Asacrifice. Popędziłam przed siebie czując wielką ulgę. W pewnym momencie przed moimi oczami ukazało się centrum watahy. Byłam szczęśliwa i nie mogłam się doczekać, gdy zobaczę mamę. Miałam zamiar iść dalej, lecz poczułam jak coś mnie przytrzymuje. Obróciłam się do tyłu, mierząc ojca wzrokiem. Uniosłam brew w górę.
- Co?
- Nie sądzisz, że gdy nas zobaczą stwierdzą że to niemożliwe byśmy byli żywi? - burknął. - Miałem już taką sytuację z twoją matką i uwierz, nie przywitano nas z otwartymi rękami.
Może miał rację. Mogliby pomyśleć że to nie my, tylko jakieś inne wilki podszywające się pod nas. No ale jednak, mamy tysiące dowodów na to że jesteśmy prawdziwi. Przewróciłam oczami i wolnym krokiem ruszyłam za Asacrifice.

[Asacrifice]


Dom. Wreszcie, po długiej wyprawie. Nie wiem, czy będzie tu dla mnie jeszcze miejsce. Nocta kiedy mnie zobaczy z pewnością zrobi awanturę, i będę musiał się wynosić. April oczywiście nie jest niczemu winna, nie miała wyboru. Nocta ma prawo być na mnie wściekła, gdyby jednak rzuciła się na mnie z płaczem byłbym bardzo, bardzo zdziwiony. Szliśmy wolnym krokiem, kierując się w stronę naszej rodzinnej jaskini. Miałem nadzieję że zastaniemy tam Noctę albo chociaż Mizuki, jednak jaskinia była pusta. Usiadłem na progu i poprosiłem April aby poszła ich poszukać. Porozglądałem się po domu chwilę, i postanowiłem że nie mogę tak po prostu wrócić z niczym. Poszedłem na wzgórza Evendim. Wydaje mi się że tylko tam znajdę idealne róże, które wręczyłbym mojej ukochanej. Chciałbym pokazać jej jak bardzo było mi jej brak, i jak bardzo żałuję tego w jaki sposób się z nią pożegnałem. Zrobiłeś to dla jej bezpieczeństwa. - przeleciało mi przez myśl. Gdybym nie odszedł i nie pomógł April pozbyć się cząstki demona z pewnością odrodziłby się na nowo, i tym razem zniszczył psychicznie moją córkę. Nie mogłem na to pozwolić. Szedłem dosyć powoli, rozglądając się non stop za jakimiś ciekawymi różami. Wpadły mi w oko takie niezwykłe, czarne róże. Od razu je zerwałem. Bez namysłu, jak najszybciej. Ukułem się lekko w łapę, jednak nie sprawiło mi to szczególnego bólu. Wróciłem do jaskini, gdzie przed nią zauważyłem rozmawiające trzy wadery. Mizuki i April wyglądały na bardzo zadowolone. Nocta stała obok nich i przyglądała się dziwnie April. Wyglądała jakby wciąż nie dowierzała, że ją widzi. Wyciągnąłem bukiecik róż zza pleców i stanąłem na środku drogi czekając, aż się obróci. Chwila, wziąłem oddech. Nocta spojrzała niepewnie w moją stronę, po czym do oczu napłynęły jej łzy. Poderwała się, i zaczęła iść w moją stronę. Widziałem w niej gniew i rozżalenie. Byłem przygotowany na cios, który po sekundzie mi zadała. Na moim policzku pozostał ślad.
Podobny obraz- Jak możesz! - warknęła. - Zostawiłeś mnie, nie mówiąc nic!
- Nocta... - próbowałem ją uspokoić.
- Zamknij się! Najpierw dałeś mi nadzieję, stworzyłeś rodzinę, a później znikasz bez słowa!? No zapomniałam, wracasz z różami i myślisz że tak wszystko naprawisz?! - krzyknęła na mnie. Weź się w garść, głąbie. Usłyszałem głos w mojej głowie, zachęcający mnie do działania. Odłożyłem róże na podłogę, złapałem ją i przytuliłem mocno do ciebie, po czym pocałowałem w czoło.
- Brakowało mi ciebie, Nocta. Nie zostawiłbym cię, gdybym nie musiał. Wiesz o tym. To była krytyczna sytuacja, i nie mogłem sobie pozwolić na wyjaśnienia. Jednak to nie zmienia faktu, że kocham cię najmocniej na świecie i bardzo żałuję tego wszystkiego. - powiedziałem patrząc w jej zapłakane oczy.



Nocta?
Chciałaś z różami, masz z różami :>

Od Loedii cd. Orbisa

Szliśmy przed siebie, pozostawiając na śniegu niewyraźne ślady łap. Był nieco wyższy, szedł po mojej prawej stronie, co lekko mi przeszkadzało. Zatrzymałam się więc, pozwalając mu nieznacznie się wyprzedzić, po czym szybko przeszłam na drugą stronę ścieżki i dołączyłam do niego.
- Co robisz? - zapytał, unosząc brew.
- Tak będę lepiej cię widzieć.
- Och, to miłe - uśmiechnął się krzywo, na co ja warknęłam. - Coś nie tak z prawym okiem?
- Nie widzę na nie - wyjaśniłam.
Skinął łbem, nie dopytując już o nic, lecz podświadomie wiedziałam, że ciekawi go ta historia. Postanowiłam jednak milczeć, nie chcąc się nią dzielić.
- A, właśnie - mruknęłam, zatrzymując się. Również to zrobił i przekrzywił nienaturalnie łeb, przez co zaśmiałam się w duchu.
- Hm?
- Jeszcze raz nazwiesz mnie Loesią - zbliżyłam się do niego - to cię zabiję.
Zamrugał kilkakrotnie i pokręcił łbem.
- Prawie się przestraszyłem, Loesiu.
Ostatnie słowo wymówił sylabami, delektując się nim. Zazgrzytałam zębami i wpatrywałam się w niego, niepokojąco spokojna.
- Masz ostatnią szansę - rzuciłam i ruszyłam dalej, zastanawiając się nad tym, gdzie moglibyśmy się udać. Otworzył pysk, ale zamknął go praktycznie od razu, uśmiechając się pod nosem.
- Może pójdziemy pod drzewo Rees?
- Romantyk.
Prychnął cicho i zatrzymał się. Z westchnięciem również stanęłam i spoglądałam na niego spode łba.
- To co chcesz robić?
- Może wybierzemy się gdzieś poza watahę?
W oczach zatańczyły mu ciekawskie ogniki.

Słońce schowało się za nieboskłon. Szare niebo wydawało się wyższe niż kiedykolwiek, a drzewa szumiały złowrogo. Staliśmy obok siebie, przyglądając się z ukrycia strażnikom.
- Tak blisko wolności - jęknęłam. Przyglądał mi się, ale chwilowo miałam inne zmartwienia.
- Nie możemy wyjść?
Uśmiechnęłam się gorzko.
- Ja nie - na te słowa zmarszczył brwi, ale nie dałam mu możliwości zadawania pytań. - Chciałabym się stąd wyrwać.
- Po prostu jakoś je ominiemy.
- Na dłużej - dodałam. - Co ty na to, żeby uciec na parę tygodni?
- Loesiu. Jest zima, a poza watahą ciężej o zwierzynę.
Westchnęłam i zawróciłam, ale Orbis zatrzymał mnie, kładąc mi na karku łapę.

Orbisku? :>

Od Carfida CD Mizuki

- Przepraszam..? Co się stało? - spytałem, wpatrując się w waderę. Wydawała się niezwykle przygnębiona, a jej ruchy były bardzo szybkie i niespodziewane. Chyba straciła kogoś bliskiego, lamentowała coś pod nosem, a na jej pysku widać było ślady zaschniętych łez. Samica podniosła się i spojrzała na mnie zdziwionym spojrzeniem.
- Nie, nic - odparła cicho, lecz w jej zachowaniu coś było nie tak. Tak, Carfid, może lepiej się nie odzywaj, bo jeszcze coś zawalisz, jak zawsze. Niby się tym nie zamierzałem interesować, lecz ciężko było jej nie pomóc w takiej sytuacji.
- Eeee...Carfid - odparłem zmieszany, podając jej łapę. Nie do końca wiedziałem, jak zachować się w takiej sytuacji. Nigdy nie miałem podejścia do kobiet, zawsze coś zawaliłem. Zresztą, moja najdłuższa przygoda z jakąkolwiek kobietą zawsze kończyła się na rozmowie, tyle.
- Mizuki - odparła obojętnie, delikatnie ściskając moją łapę. Ciągle wpatrywała się w ziemię, a jej niespokojnie łapy co chwilę dotykały śniegu, lodu...
Przez dość długą chwilę staliśmy w zupełnej ciszy. Żadne z nas nie potrafiło się odezwać czy nawiązać jakiejkolwiek konwersacji. Wziąłem głęboki wdech, unosząc wzrok na Mizuki.
- Może poprawi Ci humor...emm...jak coś zagram? - spytałem nieśmiało, a moje oczy niespokojnie świdrowały. Samica ostrożnie podniosła na mnie wzrok i obdarzyła mnie bardzo delikatnym uśmiechem.
Ruszyłem przed siebie, co jakiś czas obracając głowę w bok i patrząc na waderę.
- To jakieś 5 minut drogi stąd - mruknąłem, wypatrując wejścia do mojej jaskini. Kiedy już dotarliśmy na miejsce, mocnym ruchem odrzuciłem wiszący nad wejściem koc, zapobiegający uciekaniu ciepła i wszedłem do domu. Obserwowałem waderę spod grzywki. Jej niebiesko-fioletowy błyszczały do łez.
Usiadłem przy pianinie i zerknąłem znacząco na nią. Zacząłem powoli grać, ostrożnie muskając klawisze, by wydawały delikatne dźwięki.



Mizuki?

OD Sinner

Siedziałam w swojej klatce, będąc podłączona do jadu, który ponownie trawił moje ciało. Nie chciałam tego niszczyć, przyzwyczaiłam się do bólu, a on mi pomagał odkrywać prawdę, wobec szczęścia. Okrutne istnienie, które nie ma prawa bytu. Podszedł do mnie mój opiekun. Chciał mnie pogłaskać, ale warknęłam, by się nie zbliżał. Ten tylko otworzył klatkę, a ja wyszłam, ciągnąc za sobą saszetkę z jadem. Położyłam ją na swoim grzbiecie, by się nie ciągnęła, a ja poczułam, jak przez jad, szybciej mi bije serce. Gdy byłam przed salą treningową, zdjęłam kable i weszłam do pokoju destylacji. Wstrzyknęli mi adrenalinę, a moje serce zaczęło szaleć, razem ze mną. Zaczęła mi się toczyć ślina z ust.
- Dobra, wadera gotowa do próby kontrolnej. - usłyszałam przez głośniki. Zaczęłam się rozglądać i po chwili poczułam zapach krwi. łańcuchy, lekko zabrzmiały. Dzisiaj miałam osiągnąć cel. Być mordercą, maszyną do zabijania, gotowa do zniszczenia tego szczęścia, by ocalić wszystkich przed tym strasznym losem. Być kimś, kim zawsze chciałam być. Maszyną do zabijania. Bez skaz, bez czegokolwiek. Otworzyli mi drzwi i wtedy... Coś wybuchło. Poczułam mocną falę uderzenia. Przymknęłam oko i zobaczyłam, jak wilki weszli na mój teren. Warknęłam wściekła i zaczęłam atakować każdego, kto mi stanął na drodze. Zabiłam, zagryzłam, byłam tym, kim chciałam. Warknęłam głośno i miałam właśnie zaatakować kolejną osobę, gdy...
- Nie bój się.
Usłyszałam pogodny, męski głos. Stanęłam jak wbita. Odwróciłam wzrok i zobaczyłam brązowego basiora z czerwoną apaszką. Warknęłam na niego i skoczyłam, a ten tylko stał.
- Wiem, że cię strasznie torturowali.
Ponownie jego głos mnie zatrzymał. Moje szaleństwo, jakby opadło, a serce... Dziwnie zamilkło. Jego uśmiech... Nigdy nie czułam takiego...
- Jestem Jason, a ty?

***
- Jestem Sinner - odpowiedziałam Alfie, stając niechętnie przed nią. Łańcuchy powoli grały przy moich łapach. Wadera ilustrowała mnie wzrokiem.
- Nie by--
- Tak, czy nie?
Wadera zamilkła. Chyba nie była przygotowana na kogoś takiego jak ja. Warknęłam cicho, czekając na jej odpowiedź. Musiałam gdzieś zacząć swoje morderstwa, a to będzie odpowiedni wybór. Wataha mała z naiwną jak dzieciak, Alfą. To będzie kaszka z mleczkiem.
- Tak. Witamy w naszej rodzinie! - uśmiechnęła się, a ja warknęłam na nią. Naiwna, próbuje mnie udobruchać uśmiechem. Ta wzięła głęboki wdech i spojrzała na mnie.
- Poszukaj Naxeta. On Cię może oprowadzić po terenach.
- Sama to obczaję, dziękuje.
- To twój obowiązek, a także rozpoczę--
- Podziękuje - powiedziałam oschle, a ta wzięła głęboki wdech. Wyszłam z jej jaskini, a po chwili wszedł jakiś basior z zielonymi konturami.
- Naxet! Świetnie się składa! Sinner, zaczekaj! - wadera mnie zatrzymała swoim głosem. Warknęłam. Cholerka, już mnie samej nie puści...
- Tak, Kesame? - spojrzał na waderę pytająco.
- Może byś oprowadził naszą  nową członkinie po terenach? - zapytała z szerokim uśmiechem. Radość.... Ghrr... Rzygać mi się od niej chce. Uważają, że to jest cudne, piękne, a tak naprawdę tylko to czeka... Aż zada cios.
- Z wielką przyjemnością - odwrócił się do mnie - a więc... Ty musisz być tą nową duszyczką. 
- Spadaj.
- Muszę wykonać polecenie Alfy. 
- Woah, cudownie, tam coś, tam siamto, tam tralanto, już wiem, wykonałeś zadanie, a teraz spadaj, mam ważniejsze rzeczy do roboty, niż siłowanie się z jakimś basiorem.
Ten tylko się uśmiechnął.
- Co w tobie tyle a--- w tym momencie rzuciłam się na niego i uniosłam łapę.
- Dwie zasady. Nie uśmiechasz się do mnie, nie dotykasz. Jasne? - puściłam go, a ten pytająco na mnie spojrzał.
- Okey...? To co? Idziemy? - spojrzał znowu na mnie. Wzięłam głęboki wdech.
- Niech będzie - mruknęłam.
Za co ja to robię... 
 
Naxet? X3

Od Antilii cd Symonidesa

Od razu oprzytomniałam. Odwróciłam się i zrobiłam kilka kroków naprzód w poszukiwaniu mojego syna. Rozejrzałam po miejscu, gdzie przed chwilą toczyła się walka. Miejsce wyglądało… koszmarnie. Wszędzie były ciała, zamoczone w… Nie chciałam walczyć, jednak zmusili nas do tego. Nie lubię zabijać, ale gdy w grę wchodzi moja rodzina, jestem gotowa zrobić wszystko…
- Ayoko?! - zawołałam zaniepokojona. Podczas walki jeden z wilków rzucił się na niego. Bałam się o niego. Nie wiem, czy doznał jakieś poważniejsze obrażenia i czy…
- Mamo! - zawołał radośnie szczeniak, wybiegając zza krzaków. Nie utykał ani nie trzymał się za brzuch czy pierś. Odetchnęłam z ulgą i szybko do niego pobiegłam, zamykając w niedźwiedzim uścisku.
- Ayoko! Nic ci nie jest? Nic cię nie boli, nie krwawisz… - zasypywałam go lawiną pytań. Martwiłam się o niego. Ważne, że jest cały.
- Nic mi nie jest, mamo. Uspokój się - mówił, wtulając się we mnie. Cieszę się, że nic mu się nie stało. Najwyżej będzie miał kilka siniaków i zadrapań.
Symonides nie miał tyle szczęścia.
Poprosiłam, aby młody został tam, gdzie stał, żeby nie musiał oglądać zwłok tych wilków. Sama poszłam do basiora, aby sprawdzić, w jakim jest stanie.
Nie wyglądało to dobrze. Był wycieńczony i resztkami sił opierał się o pień drzewa. Ciemne futro było ubrudzone krwią. Większą część twarzy również pokrywała rubinowa ciecz, która zalewała nos i oczy. Gdy do niego podchodziłam, mrużył je, aby zobaczyć, kto się zbliża.
- Antilia…? - zachrypiał. Z każdą chwilą był coraz słabszy. Kiedy walczyliśmy, adrenalina pozwala mu stanąć do walki. Teraz kiedy hormon przestaje działać, on niknie w oczach.
- Jestem - powiedziałam. Spojrzałam na jego kończyny piersiowe. Jedna z łap… Zardzewiałe ostrze, prawdopodobnie starego sztyletu, przebiło nogę, prawdopodobnie przechodząc przez kość. Rana mocno krwawiła, co mogło sugerować uszkodzenie większych naczyń krwionośnych. Wilk trząsł się, możliwe, że z zimna, sądząc po utracie takiej ilości krwi. Muszę mu pomóc.
I to natychmiast. Inaczej…
Zauważyłam, że jego oczy zaczęły powoli mętnieć.
- Symonides? Patrz na mnie - poprosiłam. Podniosłam jego głowę na wysokość moich oczu, tak aby nasze spojrzenia krzyżowały się.
- Szumny…
- Co?
- Mów mi po prostu Szumny.
- Lub Simo - uśmiechnęłam się blado. Jednak po chwili spojrzałam na niego ze smutkiem. Szumny to zauważył.
- Coś się stało? - zapytał słabo.
- Ech… - westchnęłam. - Przepraszam. Nie wiedziałam, że tak się stanie… -
- Nikt tego nie… wiedział… - mówił z coraz większym trudem. - Nie mogłaś… tego… przewidzieć - Spojrzałam na niego. Nie wytrzyma tak długo.
- Nic nie mów. Oszczędzaj się. -poprosiłam. Wstałam i podeszłam do młodego, aby przekazać mu, co ma teraz zrobić.
- Musisz teraz pobiec po Alfę oraz jakiegoś medyka. Przekaż, że Symonides jest ciężko ranny i powiedź, im że na terenie watahy znalazły się nieznane i wrogie wilki… -
- Mamo a co z tobą? - zapytał. Dopiero teraz zaczęłam odczuwać ból w klatce piersiowej. Niewielka strużka krwi powoli spływała po moim śnieżnobiałym futrze.
- Nic mi nie będzie. - zapewniam, ledwie wierząc samej sobie. -A teraz biegnij. -przytuliłam go na pożegnanie, przy okazji znowu brudząc go krwią i patrzyłam, jak się oddala. Wróciłam do Simo, aby dotrzymać mu towarzystwa, jednak po krótkiej chwili zasnął. Wiedziałam, że muszę coś zdziałać, inaczej będzie źle. Udało mi się znaleźć kilka długich liści i kilka cienkich lian. Użyłam ich jako prowizoryczny bandaż, aby chociaż częściowo zatamować krwotok w lewej nodze. Kiedy skończyłam, położyłam się obok niego i odkryłam go skrzydłem, aby zapewnić mu ciepło. Pozostało czekać na pomoc…
***
Nie czekałam za długo. Kesame szybko się pojawiła a wraz z nią Kiara- jedna z uzdrowicieli. Szybko oceniła sytuację i udało nam się przenieść Simo do jaskini medyków, gdzie się nim zajęto. Ja miałam złamane dwa żebra, jednak szybko powinny się zrosnąć. Alfa poprosiła mnie i Ayoko, abyśmy przyszli do niej, ponieważ kiedy młody przybiegł poinformować ją o zajściu, mówił dosyć chaotycznie oraz niezrozumiale więc musieliśmy to przestawić w dość logiczny sposób. Kiedy w końcu znalazłam się w swoim łóżku, moje szczęście nie znało granic.
***
Byłam w jaskini Simo. Kiara postanowiła przenieść go do siebie, ponieważ uznała, że tam szybciej dojdzie do siebie. Co jakiś czas zaglądała i doradzała czy wszystko w porządku. Zagadałam do niej z pytaniem, czy ewentualnie ja też mogę zostać uzdrowicielką. Nie widziała przeciwwskazań, ba, nawet uważała, że do tego się nadaję. Tak więc niedługo zostanę uzdrowicielką, ale najpierw muszę się nauczyć podstaw i zaopiekować się Symonidesem. Nadal spał.
Aż do dzisiaj. Akurat sprzątałam trochę jego jaskinie- wycierałam kurze itp. — kiedy basior zaczął cicho coś bełkotać i jęczeć. Podeszłam do niego, a ten powoli otworzył swoje złote oczy. Był nieco oszołomiony i nie wiedział, gdzie jest, dlatego chciał się szybko zerwać z łóżka, ale szwy na brzuchu mu na to nie pozwoliły. Spojrzał na mnie pytająco.
- Co..? Gdzie jestem? - zapytał szybko, jednak widziałam, że mówienie sprawia mu małą trudność.
- Jesteśmy w twojej jaskini. - odpowiedziałam.
- Jak długo… - zamyślił się, szukając słowa- spałem? -
- Prawie cztery dni - powiedziałam. Bałam się, że w ogóle się nie obudzi. -Jak się czujesz? -zmieniłam temat.
Złote oczy spojrzały na mnie. Nie wiem czemu, ale wtedy się uśmiechnęłam, a po chwili Simo też miał na pysku uśmiech.
- Nawet dobrze… -wyczułam, że nie jest ze mną szczery. Pewnie nie chciał mnie martwić swoim stanem.
- Marny z ciebie kłamca -zażartowałam. Basior zaśmiał się cicho i rozejrzał się po jaskini w poszukiwaniu czegoś. Lub kogoś.
- A gdzie Ayoko? -zapytał.
Obejrzałam się. Nie było go w jaskini, więc pewnie bawi się na śniegu.
- Młody chyba bawi się na zewnątrz… - pewnie odpowiedziałam, lecz mimowolnie zajrzałam na zewnątrz. Już chciałam zawołać imię mojego syna, kiedy coś zauważyłam.
Ślady niewielkich łapek w śniegu.
W pewnym momencie ślad się urywa, jakby szczeniak rozpłynął się w powietrzu…
To nie wróżyło nic dobrego.

Symonides? Lubię jak coś się dzieje xd

Od Kianixie CD Antilli

Niewielki wilczek zatrzymał się tuż przy mnie. Czarny basiorek spojrzał na mnie nieśmiało, po czym cofnął się kilka kroków. Uśmiechnęłam się delikatnie w jego stronę. Sprawiał wrażenie przestraszonego i zagubionego.
- Zgubiłeś się? - zapytałam łagodnie. Jego różnobarwne oczka spojrzały na mnie, po czym mały skinął lekko głową - Gdzie ostatnio widziałeś mamę?
- Nie pamiętam... - zadrżał lekko.
- Spokojnie, znajdziemy ją.
Wtedy też ukazała mi się sylwetka wadery idącej żwawym krokiem w naszą stronę. Wyraźnie ucieszyła się na widok szczeniaka. Przedstawiła się mi, po czym wdała w krótką rozmowę. Gdy usłyszałam propozycję odwiedzin, nie byłam pewna, co powinnam odpowiedzieć. Z jednej strony dawno nie rozmawiałam z nikim, poza moim psychologiem, co byłoby miłą odmianą, z drugiej nie wiedziałam, czy jestem już na to gotowa. Ostatecznie jednak zgodziłam się. Po drodze zajrzeliśmy do mojej jaskini, bym mogła zostawić w niej koszyk z zebranymi wcześniej roślinami.

~*~*~*~*~*~

Usadowiłam się na poduszce, trzymają w łapie kubek. Woń zielonej herbaty sprawiała, że miałam ochotę się jej napić. Była jednak zbyt gorąca, bym mogła to zrobić. Wpatrywałam się wiec jedynie w parę, unoszącą się do góry. Rozmowa z Antillią szła jak na razie gładko i nie sprawiała mi większych problemów. W końcu jednak pewne pytanie lekko mną wstrząsnęło.
- A ty masz szczeniaki? - zapytała nieświadoma tego, jaką burzę myśli wywołała w mojej głowie.
- Chciałabym, ale nie mogę... - odpowiedziałam wahając się odrobinę.
Upiłam mały łyk ciepłego napoju.
- Dlaczego?
- Stan psychiczny mi nie pozwala... - mruknęłam cicho.

Antillia?

OD Mizuki

Wyruszyłam. Biegłam, uciekałam, nie wiem nawet czemu. Zatrzymałam się, czując na sobie dokładnie ten sam, który mnie prześladował.
Potwór... Odwróciłaś się od swojego przeznaczenia, cieniu.
Zaczęłam się gorączkowo oglądać. Czułam jak... Coś we mnie pęka, jak w moje ciało się wbija tysiąc cieni. Stałam, cała drżąc.
- K-Kim jesteś?! POKAŻ SIĘ! - wrzasnęła, rozglądając się gorączkowo. Po chwili, zaczął po moich łapach sunąć cień. Prze de mną pojawiła się czarna istota z fioletowymi oczami. Objęła mnie jednym z cieni.
Zostawił cię... Twój kochany ojciec...
- Nie... PRZESTAŃ! ON WRÓCI! NA PEWNO WRÓCI!
Nadal się trudzisz, Mizuki? A może raczej Mendancio?
- PRZESTAŃ! - uderzyłam łapami o ziemię i zaczęłam płakać - ON WRÓCI! PRZYPROWADZI APRIL I...
Czy na pewno to twój ojciec? W końcu był bezpłodny...
- ZAMKNIJ SIĘ!
Przestań się oszukiwać...
- WYSTARCZY!
Przestań udawać, że możesz być inna...
- POWIEDZIAŁAM DOŚĆ!
W tym momencie moje oczy wypełniły się całkowicie czerwienią i złapałam cień. Wilka, który dymił czarną emulsją. Poczułam jego uśmiech.
- Zabij mnie i dopełnij swojego przeznaczenia...
- NIE BĘDĘ JAK TY!
W tym momencie, zamiast cienia, była moja matka. Cierpiała, wyglądała, jakby miała zaraz zacząć płakać.
- M-Mamo!? 
- Skarbie, proszę, zakończ moje cierpienia...
- Mamo! - odsunęłam się od niej. Jej ciało zaczęło się rozpadać, część pyska opadła, a mięso, jakby skwierczało. Zaczęłam ryczeć, byłam tak przerażona.
- MIZUKI BŁAGAM, ZAKOŃCZ TO!
Nie wiedziałam, co mam zrobić, ja... Się tak bałam... 
Nie potrafisz nawet pomóc własnej matce? Nie powstrzymuj się... 
Zamknęłam oczy. Poczułam, jak negatywna energia, przeszywa moje ciało. Spojrzałam na swoją matkę i zaczęłam ją faszerować jak szaszłyk.

 

*****
 
Wrzasnęłam, budząc się cała we łzach. Zaczęłam dyszeć, a moje łapy, były smugą cienia, jednak szybko się wybudowały. Wstałam i wybiegłam z jaskini. Próbowałam złapać oddech. Tyle pytań, tyle..
Kim ja jestem? Jak skończę? Czy naprawdę nas ojciec zostawił, bo...
Zaczęłam płakać jak głupia. Kochałam go. Był dla mnie tak ciepły, miły, a potem... Nas zostawił. Położyłam się na śniegu, który zaczął mnie szczypać w nos, a ja zaczęłam płakać tak, że drżałam. Nie wiedziałam, czy z zimna, czy nie...
- Przepraszam..? Co się stało?
Usłyszałam jakiś głos. Podniosłam się i zobaczyłam jednego wilka.


Chętny?

Od Reny

Gwałtowny podmuch zimowego wiatru poderwał z ziemi garście płatków śniegu i cisnął nimi na wszystkie strony, zmuszając do pozornie nieskładnego tańca. Prócz trzeszczenia zamarzniętych gałęzi drzew, w lesie panowała całkowita cisza. Żadne zwierzę nie zakłócało tego charakterystycznego o tej porze roku spokoju. W panującej na około ciszy chrzęst zapadającego się pod czyimś ciężarem śniegu mógłby uchodzić za raniący uszy hałas. Kto był zatem jego sprawcą?
Biała wadera, Rena, przedzierała się w milczeniu przez zaspy, brnąc przed siebie pomimo wdzierających się pod powieki śnieżno-lodowych płatków. Zima od zawsze była jej ulubioną porą roku, głównie przez wzgląd na fakt, że niewiele istnień zakłócało wówczas jej samotność. To nie tak, że Rena nie lubiła towarzystwa innych wilków, nic z tych rzeczy! Od zawsze uwielbiała spędzać czas z bliskimi, wspólny śmiech i żarty, chwile wypełnione radością, przyjaciółmi. Ostatnimi czasy coś się jednak zmieniło. Rena zaczęła się w sobie zamykać, izolować od innych i... zaraz. Czy ona właśnie mówi do siebie?
Z pewnością jest sama, a mimo to zdaje się prowadzić całkiem żywą, choć jednostronną konwersację. Ułożyła coś na pniu pozostałym po upadłym drzewie, coś małego. Żółty jaskier.
Jego płatki są wystrzępione przy brzegach, wygląda na stary i nieco wymięty, lecz mimo tego zachował swoją słoneczną barwę, tak nietypową i jakby niepasującą na tle tego śnieżnego krajobrazu.
- Nie martw się, Skarbie - głos Reny był miękki, z wyczuwalną sympatią, gdy lekko trąciła nosem delikatny kwiatek, wciągając do płuc jego wyblakły już zapach. - Powtarzam Ci, że ta wataha wygląda na naprawdę sympatyczną. To dobre miejsce na spędzenie życia.
Odpowiedziała jej jedynie grobowa cisza.
- Poza tym, - kontynuowała Rena, - Słyszałam, że niedługo na świat mają tu przyjść szczenięta, więc będziesz miała się z kim bawić.
Jaskier milczał jak zaklęty.

Harbinger? :)

Harbinger cd. Ingreed

Niebieski płomyk był coraz dalej, lecz nadal nie znikał. Nieustannie próbowałem go dogonić.
Jeden skok. Zatrzymałem się na skraju zbocza. Mogłem stamtąd dostrzec rzekę. Na początku nie byłem pewien, ale tak. Nad brzegiem strumyka stały cztery wadery. Nie byle jakie. Taravia, Loedia, Ingreed i Kesame. Jedna piękniejsza od drugiej. To takie dziwne zauroczyć się czymś, czego się nawet nie zna. Bazując na wyobraźni, kreujemy sobie postacie, które nie istnieją. Prawie. Jedna z nich jest moja. Nagle postacie zlewają się w jedną wilczycę. Jest ona czarna jak smoła. Patrzy wprost na mnie.
***
To tylko sen. Spojrzałem na In, przebudziła się.
- Gdzie byłeś? Kiedy wróciłeś?
- Na cmentarzu i w bibliotece. Później wstąpiłem do centrum. Co chcesz dziś robić?
Popatrzyła mnie z ukosa i prychnęła.
- Harbingerze. Wiem, że jesteś dumnym i silnym basiorem. - Odchrząknęła. - Wiem, że, nie ma dla ciebie różnicy, noc czy dzień, możesz robić wszystko, jeśli ktoś cię o to tylko poprosi, ale ja jestem tylko zwykłą waderą, która wie, że noc jest od spania a dzień od plątania się po lasach. DOBRANOC KOCHANIE.
Westchnąłem, a następnie ułożyłem głowę w zagłębieniu jej szyi. Co jakiś czas czułem, jak przełyka ślinę.
- Nie śpisz?
- Dusisz mnie, poza tym się rozbudziłam. - Ugryzła mnie w ucho i na dodatek zahaczyła zębem o kolczyk.
- Bolało? - zapytała.
- Nie. Śpij już.
Zapadła cisza. Wstałem i usiadłem w przejściu groty.
- Harbingerze? Jak wyglądam w twoich oczach?
- W sensie?
- Opisz mój wygląd.
Musiałem się chwilę zastanowić.
- Cóż. Jesteś smukła, masz długie łapy, chociaż nadal jesteś niska. Uwielbiam twoje znamię. Kolor twojego futra kojarzy mi się z krwią. Nie znoszę twoich oczu. Nie podobają mi się, ale i tak cię kocham. A ja? Jak wyglądam?

In?

Powitajmy Sinner!

znalezione na Pinterest
Kiedy ktoś się Ciebie pyta "Wolisz zabić go czy ją?" nie wybieraj. To pierwszy krok do zniszczenia i spaczenia twojego życia. Gdy wybierzesz go, ona cię będzie nawiedzać. Gdy wybierzesz ją, on będzie cię nawiedzać. Zatem czym jest odpowiedź? "Wolę uśmiercić siebie samą" .

Imię: Tak naprawdę nie przedstawia się prawdziwym imieniem. Jest znana jako Sinner. Jej imię pozostanie tylko w jej sercu.
Pseudonim: Chain, Sin lub po prostu Nightmare. Nie toleruje innych przezwisk.
Wiek: Jest dosyć młoda, bo ma raptem 8 lat.
Płeć: Wadera
Charakter: Sinner jest oschłą waderą. Zimną i skrytą w sobie. Nie mówi nic o sobie. Nie uśmiecha się, nie pokazuje emocji. Nikt za bardzo nie wie, jaka jest, to jest chodząca zagadka. Pokazuje się jako w połowie maszyna do zabijania. Jest agresywna, bardzo łatwo wpada w agresję. Ma bardzo dużą przestrzeń osobistą. Chodzenie w parach nie wchodzi w grę, bo ugryzie. Poważnie. Potrafi kogoś zranić do krwi i mieć to w nosie, co pomyśli o niej drugi wilk. Jest bardzo sarkastyczna, nienawidzi się kłócić o pierdoły. Sin nienawidzi dotyku. Gdy ktoś ją dotknie, zacznie zabijać. Dobra, bez przesady... Wpadnie w taką agresję, że zacznie przyduszać tego kogoś, aż nie puszczą jej nerwy, lub kogoś nie zabije. Ma zimną krew. Dla niej widok wybuchu flaków, czy rozszarpany pysk, jest kaszką do jedzenia. Nie przepada za odwalaniem czarnej roboty, ale jak mus, to mus. Jedynie kogo na tym świecie szanuje to zło. Nie toleruje szczęścia, miłości czy zabawek na święta. Zawsze wszystko niszczy, bo wie, że to robi dla dobra innych. Chain jednak, nie lubi patrzeć na rany, nie zadane przez nią. Zawsze pomoże, na swój sposób, w potrzebie. Subordynacja? HA! Rzadkość. Ale jak dostanie srogi rozkaz od Alfy, to zrobi. Dla niej ktoś niższej rangi niż Alfa, jest pomiotem. Sama się uważa za pomiot Alfy, bo oczywiście, Alfy te ważne, mogą sobie siedzieć na dupie i patrzeć na krew innych. Zawsze zrobi wszystko, by pogorszyć swoją pozycję, by pomóc innemu wilkowi, także na swój specyficzny sposób. Można powiedzieć, że jest masochistką. Ból może jej nie daje radości, ale pozwala jej panować nad nerwami, które naprawdę ma cieniutkie. Nie okazuje często manier. Traktuje wszystkich na równi, czyli jak śmieci. Sama siebie uważa za śmietnik wszystkich nieszczęść, ale nic nie poradzisz. Ma strasznie zaniżone miewania o sobie, u niej tekst "Jestem zbyt głupia na to" jest codziennością. Mówi o sobie negatywne rzeczy, przez otoczenie, które ją wychowywało. Gdy ma ucznia, jest dla niego wyrozumiała I TYLKO DLA NIEGO. Ma swoje metody nauczania, ale dzięki temu zyskała naprawdę dobre wyszkolenie na cierpliwość. Uczeń, a wilk to dla niej dwie, różne osoby. Dla ucznia jest trochę milsza, ale nie wyobrażajcie sobie zbyt wiele.  Radość? Rzygać jej się chce na ten widok. Nie toleruje wilków, którzy ze zła, nawrócili się na to coś. Nie może patrzeć na szczęście. Uważa to za bezsens i dlatego sprowadza na ten świat nieszczęście. Jej celem jest zniszczenie uśmiechu, zniszczyć szczęście, chce by wszystko zostało zamordowane, zniszczone i SPŁONĘŁO W PIEKLE!
Jaka jest naprawdę? Tylko ona wie, co kryje się w jej martwym sercu.
Wygląd: Sin jest trochę wychudzoną waderą z białym futrem. Jej bujny, chudy ogon, jest dłuższy od jej ciała. Na prawym uchu, widnieje srebrny kolczyk, a na szyi i łapach, pozostałości po łańcuchach, do których była przykuta. Nie może ich zdjąć, mimo to, że strasznie ją czasem uwierają. Niebieskie oczy, porównywalne często do nieba.
Stanowisko: Nadal się zastanawia, jakim cudem Alfa jej pozwoliła wziąć stanowisko mentora polowań.
Umiejętności: Intelekt: 15  | Siła: 10  | Zwinność: 5 | Szybkość: 5 | Magia: 10 | Wzrok: 6 | Węch: 6 | Słuch: 5 
Rasa: Nie przyznaje się do niej, ale jest Wilkiem piasku.
Żywioły: Piasek, powietrze, ogień.
Moce: 
- Potrafi zrobić bańkę powietrzną pod wodą, dzięki czemu może na luzie oddychać;
- Za pomocą kombinacji mocy, może zrobić burzę szkła, a także stopić pod sobą piasek na czyste szkło;
- Może scalać piasek w szkło i zmienić szkło w piasek, dzięki czemu może robić nawet szkła pancerne za pomocą odpowiednich surowców w piasku;
- Manipulacja ogniem;
- Manipulacja szkłem;
- Może zmienić swoje ciało w czyste szkło, ale na krótki czas;
- Umie wykrywać kłamstwa. Gdy ktoś kłamie, widzi wokół danego wilka czerwoną poświatę;
- Potrafi podnieść temperaturę swojego otoczenia do 1000 stopni;
- Nie jest wrażliwa na gorąco, ale je wyczuwa.
Rodzina: Jej rodziną był maszyny i ludzie, którzy próbowali stworzyć istotę idealną, maszynę do zabijania, a powstała ona.
Partner: Za bardzo się boi szczęścia i radości, a także miłości, by posiadać partnera...
Pardone? Ja i miłość? WY****ALAJ MI Z NIĄ ALBO OSOBIŚCIE CI WYRWĘ SERCE I WSADZĘ DO TWOJEGO GARDŁA ~ Sinner
Potomstwo: Nie. Może kiedyś? Ale bądźmy szczerzy, jej prawdziwa osobowość śpi, aktualnie na matkę się nie nadaje.
Historia: 
Sinner nie jest istotą z białą historią, a raczej z czarną.  Odkąd zaczęła zapamiętywać, żyła w łańcuchach, podłączona do różnych preparatów. Wstrzykiwali im jad, który niszczył wspomnienia, a potem pokazywali, że szczęście jest cierpieniem, czymś, co trzeba wybić. Sin długo z tym walczyła. Walczyła, do dzisiaj nie pamięta czemu. Pewnej nocy, poczuła jak coś w niej pęka. Jej charakter, istnienie, przestało mieć miejsce bytu. Od tamtego dnia, radość, szczęście... Cholernie się tego bała. Bała się pozytywnych uczuć, zaczęła się przed tym chronić, przestała się pozwalać głaskać, czy przytulać. Miała wrażenie, że to zaraz przyniesie tragedię. Gdy ludzie to zobaczyli, zaczęli ją uczyć walki ze swoim strachem. Zaczęła zabijać wszystko, co jej kazali. Była żywą marionetką, czymś, co miało jeden, jedyny cel - zabić to, co daje radość lub je ukazuje. Czasem była tak agresywna, że ją usypiali, by nikogo nie zabiła podczas treningu, przez co zamontowali jej kajdany, łańcuchy i zdejmowali je, gdy była podczas walki. Z waderki o czystym sercu, stworzyli potwora. Po trzech latach takiego treningu, stała się czystym mordercą. Tego dnia także, pewna wataha przyszła na ratunek każdemu wilkowi. Do niej podszedł pewien basior. Jako jedyny widział w niej strach. Mimo to, że prawie go zabiła, wyprowadził ją. Mimo to, że często i to bardzo często go atakowała, ten wyciągał do niej łapę. Widział w niej to, czego sama nie widziała. Piękną, ale zniszczoną waderę przez egoistów. Pierwszy raz się zakochała... Została mentorem. Uczyła przyszłe pokolenia, jak mają się bronić, dawało jej to satysfakcję. Lecz, co było piękne nie trwało wiecznie. Pewnej nocy, zobaczyła, jak jej przyjaciel, rozmawiał z inną waderą, która się do niego dobierała. Wściekła zabiła tamtą istotkę, a jej ukochany, się cofnął przerażony. Wezwał straże. To był dla niej cios. Ktoś, komu mogła ufać... Widział w niej potwora.Wtedy zrozumiałam że nie ma po co się zmieniać, skoro potworem była jest i będzie. Wtedy, wokół całej watahy, zrobiła burze szklaną. Z łzami wrzeszczała na wszystkich, jak ich nienawidzi, jak mu ufała, a ten mimo wszystko, chciał ją zabić. Gdy burza opadła, wokół niej, leżały martwe ciała. Podeszła do swojego partnera i osobiście powiedziała mu, ostatnie słowa, po czym wyrwała serce z jego klatki piersiowej. Od tamtej chwili, nigdy nie pozwoliła się komukolwiek do niej zbliżyć. Jest czystym mordercą, i tak najwyraźniej musi pozostać.
Przedmioty: Zaklęte kajdany i łańcuchy, których nie może zdjąć.
Właściciel: Renesme_Darkline
Ocena: 0/0

Nowy basior - Vici!

TatianaMakeeva
Nie ma światła bez ciemności.

Imię: Vici
Pseudonim: Młodsza siostra używała przezwiska "Kret", gdy chciała go sprowokować.
Wiek: 7 lat
Płeć: Basior
Charakter: Bardzo stara się ukryć zachwianą równowagę swojej psychiki. Tak naprawdę tylko udaje, że rozumie świat, bo wychował się w miejscu, które miało niewiele wspólnego z życiem. Chociaż tego nie okazuje, łatwo się zachwyca, ponieważ w Sercu Mroku nie widział nawet podstawowych żywiołów - ani wiatru, ani ognia - a wodę poznał jedynie przez łzy matki, sporadycznie skraplające puch szczeniąt. Bardzo podkreśla, że jego żywioł nie ma związku z charakterem - wielokrotnie podejrzewany o paranie się szpiegostwem, gdy przypadkowo trafiał na obce tereny, zawzięcie odpowiadał dziwnymi słowami: "najgłębszy mrok rodzi światło". Vici jest niepoprawnym pacyfistą. Nauczony czerpać siły życiowe z ciemności przy braku pożywienia, unika polowania. Mówi cicho, ale powoli i wyraźnie. Jego długo nieużywany głos nabrał głębi i ciężkości, co powoduje głuchy warkot, nawet przy oddychaniu. Nienawidzi tego, gdyż ciągłe warczenie przypomina mu ojca, którego się bał. Dlatego unika rozmów z waderami i szczeniętami, a kiedy tylko może sobie na to pozwolić (chociażby dzięki energii z mroku), wstrzymuje oddech, gdy do nich mówi. Wbrew pozorom nie jest samotnikiem. Lubi się też bawić, ale trudno mu pokonać wewnętrzne bariery. Jest bezlitosny względem istot używających zbędnej przemocy. Kiedy poznaje kogoś nowego, obdarza go szacunkiem lub pogardą. Zdecydowanie łatwo zaskarbić sobie jego przyjaźń, gdyż Vici jest pełen zrozumienia dla wielu zachowań, a o niektórych nawet nie wie, jak bardzo byłyby dla niego irytujące, gdyby tylko nie pochodził z Serca Mroku. Chociaż stara się przetrwać, często zastanawia się, jaki jest sens jego istnienia - po ucieczce stracił szacunek do samego siebie. Zazwyczaj stawia cudze życie wyżej od własnego, czując się zobowiązany do poświęcenia. W pewien sposób można to określić mianem pokuty.
Wygląd: Drobny za szczenięcia, z roku na rok nabierał wysokości i masy. Vici jest potężnym basiorem o czarnym futrze, jednak nie tak czarnym, jak mógłby mieć. Często w żartach nawiązuje do barwy swojego futra, mówiąc, że głębia cienia zależy od pory dnia, a więc on będzie ciemniejszy przed śmiercią.
Chociaż jego głęboki, dudniący warkotem głos i ogromna postura sprawia wojownicze wrażenie, jest równie wolny, co potężny. I do tego jeszcze leniwy, bo już nie jeden wilk zwrócił uwagę, iż w nocy powinien przebierać nogami nieco szybciej. Tu zaś Vici odpowiada z oczami wpatrzonymi wprost w źrenice rozmówcy - "raz już w życiu biegłem, biegłem szybciej, niż ty uciekałbyś, gdybyś dostał szansę uniknięcia śmierci. Więcej nie muszę."
Spędzając większość życia w pogoni za samym sobą, Vici wyrobił swoje mięśnie, które z drugiej strony są zdrętwiałe jego wolą. Przyzwyczajony do upadania na ziemię za szczeniaka, teraz nie odczuwa potrzeby odpoczywania - nawet wycieńczony, zapiera się zesztywniałymi nogami. 
"Jeżeli w watasze braknie pracy, zawsze mogę robić za wierzchowca dla szczeniąt."
Z powodu owej "ciężkości" i rozmiaru nie byłby dobrym szpiegiem, bo od jego biegu dudni ziemia. Na temat jego sztywności fizycznej powstało więcej żartów, niż Vici chciałby, żeby ktokolwiek nowo poznany usłyszał.
Wspomniane już spojrzenie tego basiora jest największym oszustwem jego sylwetki, bowiem kto by mu w oczy nie spojrzał, uznaje, że są one pełne pogardy, wrogości lub po prostu dumy. Tymczasem Vici w skupieniu i z rozwagą wpatruje się w każdego, kogo poznaje. Ewentualnie mówi, że jego oczy barwy ognia spopielą Twoją duszę. Cóż, nigdy nie wiadomo. A jego ton utrudnia odgadnięcie, czy mówi na serio. I futro ma na tyle ciemne, by trudno było zauważyć ten durny uśmiech.
Tak naprawdę, ma tylko jedną cechę charakterystyczną - kiedy się denerwuje, skupia, cieszy, lub ogólnie robi jakieś rzeczy, cienista powłoka najeża sierść na jego grzbiecie na kształt kolców. Całkiem komiczne, jeśli zna się go bliżej. Podobno można to ugłaskać. Wrażenia z próby ugładzania jego kolców podczas "bardziej ożywionej dyskusji" są bezcenne.
Stanowisko: Strażnik nocny
Umiejętności: Intelekt: 10 | Siła: 5 | Zwinność: 3 | Szybkość: 6 | Magia: 20 | Wzrok: 2 | Węch: 2 | Słuch: 2

Gdy cienistą powłokę Viciego pali bezlitosne światło, jego zmysły są nieporadne, a on sam zdany na szczęście, które rzadko mu towarzyszy. W mroku koło fortuny obraca się na jego korzyść, bowiem nauczył się postrzegać świat spowity ciemnością lepiej, niż reszta istot może zobaczyć swój własny za dnia.
Rasa: Wilk Cienia
Żywioły: cień, mrok, (światło)
Moce: 
Tętno Mroku - Vici jednoczy się z mrokiem i używa świadomych impulsów, by poczuć wszystko, co zostało spowite ciemnością. Chociaż nie jest to zdolność pasywna i może używać jej dokładnie tak często, jak szybko w danej chwili bije jego serce, daje mu to lepsze możliwości postrzegania świata, niż zwyczajne zmysły.
*światło w logiczny sposób wyłącza tę moc. Oświetlona postać, przedmiot, teren zostają przed Vicim ukryte. Z drugiej strony, Vici umie wskazać, w którym miejscu znajduje się oświetlone miejsce. 
*użycie światła bezpośrednio na Vicim zrywa jego połączenie z cieniami.

Czarna Krew - ze względu na pochodzenie, Vici posiada krew, która sama w sobie stanowi mroczny żywioł. Jej działanie jest niezależne od woli Viciego.
*w świetle* Korzystając ze swojej energii życiowej, basior potrafi wytworzyć towarzyszącą mu później aurę mroku. Jest to akt wyrzucenia Czarnej Krwi z ciała i osłabia go fizycznie. Ogromnie zwiększa podatność organizmu na światło. (Moc nieopanowana, używana nieświadomie lub w sytuacji zagrożenia.)
*w mroku* Krew zapewnia bezpośrednie połączenie z cieniami. Vici regeneruje energię życiową oraz leczy się w nienaturalnie szybkim tempie, kiedy tylko nie przebywa w świetle. 

Cieniste klony - wyrwana spod kontroli moc Viciego, silnie związana z jego obłędem. Odpowiada za powstawanie wilczych kopii. Z powodu nieopanowania tej zdolności, basior nie wie o jej istnieniu i doświadcza różnych nieprzyjemności związanych z brakiem władzy nad własną magią. Moc objawia się na kilka sposobów:
- duchy przeszłości - wewnętrzne rozterki Viciego powodują pojawianie się w jego otoczeniu słabo widocznych, cienistych widm. W jego oczach przyjmują formę członków rodziny. Zdolność w tej postaci bywa autoagresywna; klony mogą atakować Viciego.
- alter ego - poprawna wersja mocy. W sytuacji zagrożenia basior wytwarza swoje namacalne kopie (może to zrobić z poświęceniem Czarnej Krwi), które pomagają mu w walce. Niestety, z powodu zagubienia, Vici nie potrafi zrozumieć tej umiejętności. Posiadając jeden umysł do kontroli wielu klonów, zdarza mu się przypadkowo obdarzać pojedyncze kopie swoimi skrywanymi fobiami lub wspomnieniami, co daje efekt napadu duchów przeszłości, a nawet wrażenie zatracenia samego siebie - czasami zapomina, który wilk nie jest klonem.
W rzeczywistości, klony są stworzone z cienia oraz mroku i Vici (w teorii) może przenosić do każdego z nich swój umysł, wykonując w ten sposób podświadomy unik lub skupiając się na konkretnym przeciwniku, jeśli walczy z kilkoma naraz. Wspomniana niepodzielność umysłu ogranicza go do jednego celu (jeśli działa na dalekim zasięgu) lub do małego obszaru. 
Użycie (świadome lub nie) mocy w świetle odbywa się tylko za pośrednictwem Czarnej Krwi i może doprowadzić do wyczerpania energii życiowej basiora - co oznacza śmierć. W ciemnościach, regeneracja Czarnej Krwi pozostawia tę moc (i ciągnący się za nią obłęd) bez ograniczeń.
Rodzina: Nie wie, czy jego rodzina naprawdę istniała, czy była tylko cienistym widmem. Myślenie o rodzinie powoduje u niego napady obłędu, gdyż nie może sobie wybaczyć porzucenia siostry i matki.  
Partnerka: -
Potomstwo: -
Historia: Od lat, a może zaledwie kilku dni, jedyną  mu rodziną są nieznośne duchy przeszłości. Vici pamięta swoją matkę, która nigdy nie chciała się z nim bawić - tylko leżała, w zasadzie wiecznie leżała. Nic innego nie robiła, całe dnie - a może noce? Nie widział tam ani łuny, ani iskry, ani nawet blasku wilczych ślepi - leżała. I leżąc, czasami unosiła swój smutny pysk, szepcząc jakieś słowa powoli - zbyt wolno, by dotarły do uszu szczenięcia. Zbyt cicho, by nie strawił ich mrok. Jedynym, co kiedykolwiek usłyszał, było właśnie to jedno zdanie, które spowodowało palący ból wewnątrz jego piersi, ale nie tylko fizyczny. Ból, przeszywający serce, umysł, duszę - ostrze? Ogień? Nie wiedział - to kazało mu uciekać, przejęło kontrolę i pognało. 
Nie ma światła bez ciemności.
Chciał wrócić. Ujrzawszy światło dnia po raz pierwszy, po raz pierwszy nawiedziły go ponure myśli. Gdy wokół panuje mrok - cierpienie, gniew, strach są odrętwiałe, tak samo jak wilcze zmysły. Światło nas wybudza - dając życie roślinom, zwiastując pracowity dzień, ale też obnażając występki mroku. Vici zrozumiał, że jego matka umierała. Lecz dlaczego nie umarła? Dlaczego leżała tam, właśnie tam? Przy wielkim, martwym drzewie, jakby zrośnięta z jego korzeniami?
Obracał się, ale wizja ścigającej go lawiny zła, paszcza pustki - Serce Mroku - a także ból rozdzierający jego wnętrze, kiedy z tej pozostawionej za nim ciemności dosięgały go echa stłumionego płaczu matki wypowiadającej te ostatnie słowa - to wszystko uniemożliwiło mu powrót. To wszystko było obłędem.

Serce Mroku. Tak właśnie mawiał ojciec. Potężny basior - a może wątły? Jedynie otoczony cieniami? Nieskończoną mocą, która go skusiła i powiodła na zatracenie w głębi martwego lasu? Lub urodził się tam razem z matką? Albo ona tam przybyła? 
Nie wiedział nic o ojcu, poza świadomością, że ojciec nie był z niego dumny, a za słabość swojego syna winił matkę. Vici nie rozumiał tego. A ojciec nie rozumiał zaniku zmysłów wilczątka; najgorszego z możliwych kalectw. 
Będziesz bał się własnego cienia.
To ostatnie słowa, jakie usłyszał od ojca, uciekając z Serca Mroku.

W jego splecionych szaleństwem, żalem i niezrozumieniem myślach wyraźnie rysuje się tylko jedna istota - młodsza siostra, której wyglądu nie pamięta, ani nawet nie wie, w jaki sposób matka ją urodziła. Była pierwszą i jedyną, z którą się bawił. Kiedy nie chciał się bawić, szturchała go noskiem w pierś i nazywała kretem, by zwrócił na nią uwagę. Ale nie, chociaż brakowało mu zabawy, wówczas odkrył, że zabawa jest zła. Gdy się gonili, ojciec krążył wokoło ciężkim krokiem, dysząc i powarkując, raz po raz zatrzymując się przy matce, by krzyczeć: dlaczego on jest kaleką? Dlaczego nie posiada magii?! Nawet nie jest zwinny! Jak śmiałaś urodzić mi kalekiego syna!
Siostra zdawała się jakby nie słyszeć tych potężnych wołań. Ale Vici słyszał, i dorastał w strachu. Jeszcze drobniutki, wsuwał się między przednie łapy matki i wtulał w jej puchową pierś, skamląc cichutko przy jej uchu. Wówczas ona, zazwyczaj nieruchoma, poruszała swoim wątłym łebkiem, również dotykając nosem Viciego, zupełnie jak siostra. Zazwyczaj zasypiał, czując się w pełni bezpiecznie, dopóki nie zbudził go ojciec, w słusznym gniewie stwierdzając, że w Sercu Mroku wilki nie potrzebują snu. 
Vici nie lubił się budzić. W snach mógł rozmawiać z matką częściej, niż naprawdę. Czasami nawet się z nim bawiła. Raz we śnie powiedziała mu coś, czego nigdy nie pojmował: "najgłębszy mrok rodzi światło. To zasada równowagi, synu."
Właściciel: dodokoniara@gmail.com
Ocena: 0/0

Od Loedii cd. Zero

Spojrzałam na niego krzywo i zaczęłam się śmiać. Nie był to jednak sztuczny śmiech, a taki radosny i szczery, jakbym usłyszała najlepszy w życiu żart. W osłupieniu przyglądał mi się i myślał pewnie, że zwariowałam - gdyby to wszystko trwało jeszcze chwilę zapewne wstałby i zaczął uciekać, bojąc się, że lada moment coś wybuchnie i nastanie koniec dotychczasowego świata.
- Czy my jesteśmy potworami? - zapytałam, powoli się wyciszając. Mimowolnie drgające łapy zapadały się w śniegu i musiałam parę razy zmienić pozycję, zanim odnalazłam tę bezpieczną.
- Każdy ma w sobie potwora - prychnął, a ja pokręciłam łbem na te słowa.
- Gdyby każdy był potworem, to nikt by nim nie był - szepnęłam i odwróciłam wzrok, nie chcąc patrzeć już w te czerwone oczy. Miałam dość już tego nawracania, tego, że wszyscy naokoło mówili "nienawiść do niczego nie prowadzi". A może ja do niczego nie dążę?
Wstałam i bez słowa zaczęłam odchodzić.
- Gdzie idziesz?
- Mam dość tej filozoficznej rozmowy - wyznałam, wciąż nie patrząc mu w oczy. Wstał i już po chwili szedł obok mnie. Nie skomentowałam tego, choć lekko zdziwiło mnie to zachowanie. Czy to możliwe, że przez zabójstwo własnego brata zbliżę się do ojca? Prychnęłam w myślach. - Jesteś głodny?
Uśmiechnął się krzywo. Obydwoje zdawaliśmy sobie sprawę z tego, że to pytanie padło tylko dlatego, że nie wiedzieliśmy jak się zachować.
- Tak. Upolujmy coś.
Skinęłam łbem i troszkę przyspieszyłam, szukając jakiejkolwiek zwierzyny - z racji, że była zima, nasze szanse znacznie się ograniczyły.

Po dłuższych poszukiwaniach - bezowocnych zresztą - odpuściliśmy sobie.
- Rozchodzimy się?
- Mam jeszcze jedno pytanie - zagaiłam, wiedząc, że jeśli on nie odpowie, to nie zrobi tego już raczej nigdy.
Uniósł brew, tym samym zachęcając mnie do jego zadania.
- Co z As'em? Wróci?

Zero?

28 grudnia 2017

Od Ingreed cd. Harbingera

Otwarłam jedno oko i odwróciłam się w jego stronę. Zanim odpowiedziałam, chwyciłam jego łapę i wtuliłam się w nią. Spoglądał na mnie z góry.
- Tak, słyszałam. Jeszcze się z nią nie widziałam. A ty skąd wiesz?
- Rozmawiałem z nią.
- Cieszę się - uśmiechnęłam się. - Cieszę się, że się z nią dogadujesz.
Wydawał się trochę smutny.
***
- Harbinger! - zawołałam. Wychylił się zza ściany jaskini i posłał mi pytające spojrzenie. - Pomożesz?
- Nie powinnaś dźwigać - mruknął, ściągając mi z grzbietu stertę koców. Odetchnęłam z ulgą, nie czując już tego przytłaczającego ciężaru. - Wbrew pozorom trochę ważą. Co z nimi robisz?
- Nie używamy ich wszystkich. Pomyślałam, że może przydałyby się innym wilkom... Chciałam je zanieść do lecznicy, skąd każdy mógłby wziąć tyle, ile ich potrzebuje.
Pokręcił łbem, ale spojrzenie miał łagodne.
- I tak nie powinnaś ich nosić. Sama to wiesz, przecież jesteś medykiem.
- Ciąża to nie choroba - fuknęłam. - Dopóki czuję się dobrze, to będę nosić co będę chciała. W granicach rozsądku oczywiście...
- Właśnie - szturchnął mnie lekko, tak, jakby bał się, że przy mocniejszym popchnięciu rozpadnę się na kawałki - w granicach rozsądku.
Przekręciłam oczami i pocałowałam go w nos, na co ten zaśmiał się cicho.
- Zaniesiesz?
- Pewnie. Gdzie idziesz?
- Sama nie wiem.
- Uważaj na siebie.
Ochoczo skinęłam łbem i, kiwając na boki ogonem, wyszłam z jaskini.
Sama nie do końca wiedziałam gdzie chcę się udać. Szłam przed siebie, wdychając zapach sosen i śniegu. Chyba potrzebowałam takiego spaceru.
- Astreo - odezwałam się w końcu, przystając i zadzierając łeb ku górze. Dawno tego nie robiłam.
Miałam powiedzieć coś jeszcze, ale nie byłam w stanie. Przymknęłam oczy i pospiesznym krokiem ruszyłam w dalszą podróż przez kręte ścieżki watahy.
W drodze powrotnej zapaliłam świeczkę na grobie Raidena i jego zmarłej córeczki, Azurry.
***
- Jestem - szepnęłam, wchodząc. Nikt mi jednak nie odpowiedział, nikogo nie było w jaskini.

Harbinger?

Większość obrazków i zdjęć umieszczonych na blogu nie jest naszego autorstwa.

Proszę o nie kopiowanie treści z bloga w celach własnych bez wiedzy administratorki.

Szablon wykonała Fragonia dla bloga
Sisters of The Template