8 stycznia 2018

Delikatna i życzliwa - powitajmy Englie!

zrobione dla właściciela
Życie nie jest problemem do rozwiązania, tylko rzeczywistością do doświadczenia

Imię: Englie
Pseudonim: Toleruje pseudonim "En" aczkolwiek woli kiedy ktoś zwraca się do niej pełnym imieniem.
Wiek: 6 lat
Płeć: Wadera
Charakter: Englie to przede wszystkim bardzo kochająca i wyrozumiała wadera. Nie jest małomówna, ale często woli zamilknąć. Jest dojrzała i nigdy nie zaśmieje się z nieodpowiednich tematów, które mogłyby kogoś urazić poprzez jej nieodpowiedni humor. Nie jest także wredna dla innych. Wie z doświadczenia, że wredne zachowanie kiedyś wywróci się przeciwko nam i zagubimy się we własnych słowach i czynach. Bardzo często daje rady innym, jej słowa zawierają delikatność i inteligencję. Często nie panuje nad emocjami i płacze, ponieważ często przypomina sobie o jej przeszłości i o wilkach, których kochała, ale niestety odeszli. Lubi opowiadać historie i legendy innym wilkom, a w szczególności szczeniakom. Bardzo lubi te małe pyszczki i jest dla nich jak siostra lub druga matka. Ceni każde życie i nie zabija nikogo bez powodu, ale nie zawsze daje drugą szansę. Nie lubi sprzeczek, ale jeżeli ktoś się kłóci nie potrafi opanować swojej ciekawości.  Jej wadą jest to, że szybko daje drugiemu wilkowi swoje otwarte i czyste serce przez co często cierpi jeżeli ten wilk odejdzie albo ją skrzywdzi.  Nie potrafi kłamać i nie lubi tego robić. Nigdy nie była uległa.
Wygląd: Sierść wadery jest w kolorze jasnego szarego, z przejściami białego na podbrzuszu i w okolicach warg. Posiada długie, czarno – różowe włosy, przerzucone na dowolną stronę kręgu szyjnego. Wilczyca nie posiada ogona (resztki wystają postrzępione z uda) i tylnej nogi. Jest całkiem ślepa i nie posiada źrenic, dlatego wydaje się to trochę przerażające, a jej tęczówki są w kolorze brzoskwiniowym. Na jej długich nogach można zauważyć parę skarpetek, lekko podrapanych. Na szyi zawieszony ma talizman motyla z rozłożonymi skrzydłami, który dostała od szczeniaków z dawnej watahy aby symbolizował wolność słowa, dobrą duszę i lekkość.  Na głowie założony ma wianek złożony z róż  - różowawych i białych, które miały oznaczać jej spokojną naturę. Wadera nie posiada także kawałka małżowiny usznej przez pewien wypadek, w którym omal nie straciła życia.
Stanowisko: Opiekun
Umiejętności: Intelekt: 1 | Siła: 1 | Zwinność: 1 | Szybkość: 3 | Magia: 1 | Wzrok: 0 | Węch: 33 | Słuch: 10
Rasa: Wilk Czasu
Żywioły: Ogień oraz Wiatr
Moce:
- Podczas opowiadania historii potrafi wytworzyć hologramy, które zachowują się tak samo jak w opowieści. Zabawiała w ten sposób szczenięta, którym bardzo się podobał spektakl. Dorosłym wilkom także się to podobało. Łatwiej było jej to wyobrażać sobie daną sytuację.


- Eksplozja. Po dodaniu środka wybuchowego, w tym przypadku zwykłej mocy ognia oraz mocy powietrza potrafiła wytworzyć eksplozję o promieniu prawie pięciu metrów. Nie potrafi kontrolować wybuchów, dlatego nie używa ich zbyt często.


- Ulepszony dotyk. Ta umiejętność jest bardzo praktyczna. Dzięki takiemu czarowi może poprzez zwykły dotyk wyczuć wiele danych, dotyczących wilk. Przenosi ją wtedy w kresy wspomnień, ale musi posiadać zgodę tegoż zwierzęcia.


- Odepchnięcie. Zwykły cios w mocy powietrza. Jako iż jest niewidoma nie zawsze może się do czegoś lub kogoś dostać. Dzięki tej umiejętności może odpychać przedmioty, zwierzęta czy rośliny.


- Gorące ataki czyli jedna z umiejętności, które przydają się i w walce, i w życiu realnym. Może z łatwością podgrzać poduszki u łap, nos, kły, pazury czy nawet grzbiet. Najlepsze jest to, że nikt nie widzi kiedy ona podgrzewa wybrane czynności ciała. Dlatego często przeciwnicy mogą ucierpieć i zostać poparzeni.


- Zamaskowanie, czyli bardzo prosta i łatwa czynność. Szpiegowanie wychodzi jej wtedy o wiele łatwiej, bo trudniej jest ją dostrzec, ale nie jest niewidzialna.


Rodzina: Jej matka była nie bardzo szanowaną waderą w swoich stronach, była wyzywana przez to, że ojcem jej dziecka był wilk z innej watahy. Natomiast była bardzo kochającą i oddaną matką, zrobiłaby wszystko dla swojej córki, miała na imię Arvelle. Niestety nie przeżyła ataku wilków z jej stada. Zaś jej ojcem był silny i masywny wilk, który został wygnany za zabójstwa, w które wrobił go jego największy wróg, był ścigany za nie i wszyscy próbowali go zamordować, jego imię brzmiało Shatan. Na szczęście uratowała go i żyje spokojnie 

w watasze. Miała także przyrodnią siostrę, Rosalie, którą bardzo kochała oraz ojczyma, który niespecjalnie interesował się jej osobą (obecnie nie żyje). Ma także ciocię Konwalię, która jest dla niej przyjaciółką i ważnym wilkiem w jej życiu, jest jej autorytetem, ponieważ miała wielkie i oddane serce, poświęcała życie dla bliskich. Jej dziećmi są Kruk i Niebiańska, adopcyjni oraz Millie - jej oczko w głowie.
Partner: Zbyt bardzo tęskni za wcześniejszym partnerem aby wiązać się z kimś innym.
Potomstwo: Ma dwójkę adopcyjnych dzieci: Niebiańską (która odeszła do innej watahy) oraz Kruka aka Kruczka, który wolał zostać w starej. Ma także pierworodną córkę Millie.
Historia: Jako mały szczeniak mieszkała w rygorystycznym stadzie, które nie tolerowało jej obecności. Od jej narodzin knuły zasadzkę na jej rodzinę. Postanowili wykorzystać fakt, że waderze urodzi się siostra i dwa tygodnie później zamordowali jej rodziców we śnie. Od tego momentu życie Englie przekręciło się o dziewięćdziesiąt stopni. Została zmuszona do wykonywania ciężkich dla niej prac, aby oszczędzić swojej siostrze bólu.  Kiedy nie zgodziła się aby to wykonywać, oślepili ją i mocno podrapali oraz pogryźli. Głodzili ją i nie pozwalali jej się widywać z siostrą. To była dla niej straszna męka. Lecz nie poddawała się i za wszelką cenę próbowała uczyć się coraz brutalniejszych mocy aby potem wykorzystać je przeciwko im samym. Kiedy wadera skończyła dwa lata zmusili ją do urodzenia dziecka jednemu z członków. Niestety szczenię urodziło się samcem dlatego zabili go na oczach biednej i roztrzęsionej matki. Popadła w depresje i chciała ocalić siostrę, zakradając się do watahy, w której ją przetrzymywali. Została przyłapana i za karę odcięli jej nogę i ogon, ale nie chcieli by umarła, dlatego po wycierpieniu się uleczyli jej ranę. Na nieszczęście jej młodsza siostra Rosalie musiała to wszystko oglądać. Kiedy zapadła noc wadera wytworzyła niekontrolowany wybuch (zapewne przez kryjące się w niej emocje) i poparzyła siebie oraz jej oprawców. Wykorzystała fakt, że pobliska wataha zaczęła interweniować. Uciekła, zostawiając ich z płonącym lasem. Gdy chciała odnaleźć siostrę okazało się, że znajduje się w pewnej watasze. I poszukując jej trafiła do watahy magicznych wilków, gdzie ku jej szczęściu przebywała młoda wadera. Englie starała się z nią rozmawiać i opiekować się nią sama. Po kilku nieprzespanych i przepłakanych nocach wadera oddała siostrę w ręce dobrej szamanki, która zabrała ją w swoje rodzinne regiony. Wtedy depresja Englie powróciła, ale dobrzy przyjaciele z watahy i szczenięta pomogli jej. Zakochała się w wodzu odrębnego stada, nazwanego nikczemnikami, dokładniej w basiorze o imieniu Bastion, na szczęście z wzajemnością. Nie mogli się od siebie oderwać, kochali się bardzo mocno. Odkrywała historię zabójstw Ciemnej i jej szczeniąt, próbowała wykryć zabójcę, ratowała wilki, pomagała im, dowiedziała się o wielu sprawach miłosnych oraz o trudnej przeszłości zaufanych wilków. Odnalazła także biologicznych rodziców ukochanego, którzy byli bliżej niż sądziła. W czasie pobytu wybuchł pożar w lesie, w którym zginęła jej najlepsza przyjaciółka.W pewnym momencie Ferrow, jej odwieczny wróg zabił na jej oczach jej partnera, wtedy ojca jej dziecka, dokładniej zrzucił go z klifu, do lawiny. Płacząc, próbowała mu pomóc, niestety nie udało się go wyciągnąć. Powiedział jej przed śmiercią, że nigdy nie przestanie jej kochać i opowiedział jej dlaczego. Potem skonał, a wadera po urodzeniu dziecka postanowiła odejść z watahy, ponieważ dręczyły ją wspomnienia po zmarłym partnerze tudzież przyjacielu. Tak właśnie znalazła się tutaj, lecz jej historia jest bardziej rozległa i opowie ją tylko tym, którzy na to zasługują.
Przedmioty: Brak
Właściciel: englie@onet.pl 
Ocena: 0/3

Ankieta!

Jeśli ktoś chce zagłosować na Wilka Zimy (niepodany w ankiecie), proszę o napisanie do mnie lub w komentarzu!

<INFORMACJA O KONKURSIE>

Jak zapewne wiecie, czas na wysyłanie prac na konkurs o rasach minął. Autorów nie podajemy, żeby nikt nie kierował się tą kategorią :D
Głosujemy w ankiecie (prawy, górny róg). Prosiłabym o w miarę uczciwe głosowanie i nie szukanie pomocy wśród osób, które nie mają bladego pojęcia o co chodzi. No, więcej zapewne tłumaczyć nie trzeba.
Jakby były jakieś błędy, to zgłaszać do mnie, Kesame, lub w komentarzu c:
Powodzenia!

Smocze Dziecię

Wilki te strzegą granic między światem potworów i wynaturzeń, a naszym światem. Są niezwykle rzadką rasą, która zazwyczaj nie jest zbyt rozmowna, a wszelkie uczucia skrywają w sobie. Można ich często spotkać w lasach, gdzie patrolują granic i portali. Ich przodkowie zabijali smoki, które zagrażały życiu całych plemion oraz wiosek. Cechuje ich niezwykła odwaga, którą wykazują się podczas walk czy bitew. Osobniki tej rasy są zazwyczaj najspokojniejszymi wilkami w watasze, lecz zdarzają się wyjątki, które wcale nie są gorsze, lecz może trochę bardziej rozgadane.

Wilk Wiosny

Wesołe, niewielkie wilki, choć często mogą występować wyjątki w kwestii wzrostu. Ich włosie jest dosyć jasne, w zielonych, czerwonych kolorach lub odcieniach tychże barw. Są sympatyczne i pokojowo nastawione do świata. Oczywiście, nie nawiedzają przeciwieństw spokoju. Magia jest związana z życiem roślin i innych zwierząt.

Wilk Lata

Ich futro jest bardzo cienkie, może ono bardzo przypominać sierść wilków słońca czy piasku. Mają ciepłe kolory, często rzucające się w oczy. To są typowi marzyciele, cieszący się chwilą, nie martwiąc się o jutro. Ich moce są związane ze słońcem i temperaturą, co sprzyja bardzo w walce na suchej pustyni.

Wilk Jesieni

Przedstawiciele tej rasy są głównie samotnikami i przesadnymi pesymistami. Zazwyczaj widzą świat w mrocznych i ciemnych barwach. Charakteryzują się sierścią o melancholijnych odcieniach, długimi nogami i dużymi uszami. Moc tej rasy opiera się na czasie, naturze a często nawet i śmierci.

Wilk Zimy

Wilki zimne do szpiku kości. Ich serce jest wykute z lodu, nie odczuwają praktycznie nic, a jeśli już- umieją to doskonale ukryć przed innymi. Nieufne, wyrachowane, zdolne do zabicia z zimną krwią. Wilki te mają śnieżnobiałą, grubą sierść, rzadko niebieską czy granatową. Jasne zabarwienie bardzo dobrze maskuje je w zaspach śnieżnych, gdzie mogą czekać godzinami na ofiarę. Zaklęcia mają podstawę w magii żywiołów śniegu, lodu i nocy.

Wilk Pór Roku

Rasa bardzo rzadka, praktycznie nie do zdobycia. Opiera się ona na rasach czterech pór roku- wiośnie, latu, jesieni, zimie. Magia takiego wilka jest praktycznie nieograniczoną, jednak jej opanowania zajmuję lata, jak nie całe życie a jeden błąd może kosztować istnienie nie tylko owego przedstawiciela tej rasy, ale wiele więcej… Istnieje legenda, że aby stać się wilkiem pór roku, należy odprawić pradawny rytuał, który zaginął w odmętach czasu. Nie wiadomo, ile jest takich wilków - wyglądają na zwyczajne, pospolite wilki, które czasami nie są nawet świadome, co czai się wewnątrz.

Sinques

Rasa ta się nie wyróżnia zbytnio czymkolwiek. Jedynie co w sobie posiada to dwa duchy w jednym ciele. Ta rasa została stworzona przez nieznane nam istoty. Do dzisiaj nie wiadomo skąd są, ale ta rasa nie jest przekazywana z pokolenia na pokolenie, dlatego często Sinques ma ze sobą jakąś parę. Wilki z tą rasą, mają w sobie ducha, który albo jest dobry, albo zły. Nikt nie widzi ich towarzysza. Rasa ta, jest wrażliwa na głośne dźwięki i jasne okolice, ale dobrze sobie radzą w ciemnościach. Szybko łapią dane rzeczy i łączą fakty, za pomocą swojego drugiego dzierżyciela ciała. Nikt z nich nie wie, kto się urodził w ciele, ale ogólnie żyją w sobie w pokoju. Jeśli zabijesz ciało, zabijesz te oba duchy, więc jakbyś zabił dwa wilki, jednym ciosem.

Wilk Iluzji 

Nigdy nie możesz być pewien czy ten wilk jest taki jak Ci się wydaje. Może to tylko złudzenie? Albowiem wilki iluzji potrafią dostosować swoją aurę do swoich upodobań. Przyjazny by zwieść wroga? Czy nieprzyjemny by odstraszyć od siebie towarzystwo? To już tylko zależy od nich. Większość przedstawicieli tej rasy, jest przebiegła i tajemnicza ale nie traci na poczuciu humoru. Nigdy nie wiadomo co im chodzi po głowie. Poza tym są świetnymi manipulatorami! Potrafią wytwarzać różnorakie złudzenia, halucynacje i omamy. Więc pamiętaj! Nie daj się zwieść!

Wilk Marie

Może wydawało się, że wilki te zaginęły już raz na zawsze. Jednak okazuje się, że ich przedstawicieli nadal można spotkać. Wilki Marie wywodzą się ze Średniowiecza. Powstały podczas śmierci młodej dworki o imieniu Marie. Jej szlachetne i czyste serce skażone zostało ostrzem plugawego zbrodniarza. Marie znana była ze swojej pomocnej natury i studiowania białej magii, dzięki czemu z jej rany narodziło się nowe życie – Wilki Marie. Ludzie mówili, że to Bogowie postanowili pomścić ją, jak i wynagrodzić dobrymi czynami, jednak kto wie? Przedstawiciele tej rasy są z pewnością bardzo szlachetne i oddane. Ich sierść ma zwykle odcień biały lub szarawy, który podobnie jak u Wilków Duszy, emanuje delikatną poświatą. Sprawiają wrażenie zamkniętych w swoim świecie. Mało mówią ale są bardzo rozsądne, uważne i czułe. Ich zdolności to między innymi Biała Magia. 

Wilk Grzechu 

Wilki powstałe z wilczej chciwości, żądzy, gniewu, pychy i tym podobnych. Emanuje od nich aura melancholii, udręczenia i niepokoju. Często snują się bez celu watasze. Czerpią energię z kłótni wilków, złych czynów i intencji, które zmierzają w nieciekawym kierunku. Ich sierść maluje się przeważnie w ciemnych kolorach. Mówi się, że ich spojrzenie potrafi zmrozić. Jednakże mimo tego, że inne wilki popełniają wiele niedobrych rzeczy na co dzień, Wilki Grzechu tworzą się przez bardzo długi czas. Musi się nazbierać tej niedobrej energii aby mogła wytworzyć życie. Przedstawiciele tej rasy jak można się domyśleć, nie mówią za dużo. Są dosyć obojętne ale ich nastawienie jest neutralne.


Wilk Telekinezy

Posiadacze jednej z najbardziej widowiskowych mocy. Wystarczy lekkie skinienie łba lub łapy, by w ciągu paru sekund skręcić ofierze kark czy przełamać pień drzewa na pół. Niby niezwyciężone, a jednak po całkowitym unieruchomieniu stają się całkiem bezbronne, więc atak z zaskoczenia jest najrozsądniejszą opcją, jeżeli komuś zależy na pokonaniu Wilka Telekinezy. Wieść niesie, że ich przodkami były istoty nie z tego świata. Zwykle ich futra przybierają delikatne, jasne odcienie.


Wilk Telepatii


Charakteryzują się zdolnością do przesyłania innym wilkom swoich myśli, mniej lub bardziej złożonych, oraz odczuć, a wszystko to na odległość. W zależności od wieku czy też wewnętrznego zacięcia, ich moce stają się szybsze i precyzyjniejsze. Na ogół to raczej zamknięci w sobie samotnicy, łatwiej im wyrazić myśli i uczucia za pomocą swoich mocy, niż za pomocą słów.



Wilk Barwy (Koloru)

Wilki te znane są ze swojej pasji do sztuki. Nie można jednak określić ich sposobu bycia, gdyż od koloru, jaki przedstawiają, często zależy ich charakter. Czasami zdarza się, że wilk rodzi się z dwoma, pięcioma a nawet dziesięcioma kolorami, lecz jest to bardzo rzadki przypadek.

Wilki Koloru zawsze noszą przy sobie jeden ogromny, magiczny pędzel. Jest on ich jedyną bronią i tarczą. Mimo, że wygląda niewinnie, dzięki jego mocy właściciele mogą przemieszczać się w każde miejsce na świecie. Ponadto, pędzel ten daje im możliwość korzystania z mocy Tworu, czyli tworzenia czegokolwiek i gdziekolwiek. Mogą używać tej mocy do walki, samoobrony lub po prostu pokazów dla małych i dużych wilków. Istnieje jednak limit, którego nie da się obejść. Jest nim siła magiczna, psychiczna oraz magiczna. Wilki Barwy mogą tworzyć tak duże i pomysłowe przedmioty, na jakie pozwala ich własna siła.

Wilk Tęczy 

Rasa ta powstała stosunkowo niedawno, pochodzi od Wilków Nieba. Większość osobników należących do niej ma - rzecz jasna - różnokolorową, pastelową maść. Z charakteru przypominają ogromne, pocieszne szczeniaki, wiecznie rozchichotane istotki, które nie przepuszczą żadnej okazji do zrobienia Ci kawału. Zazwyczaj porządnie wnerwiające, więc żaden szanujący się wilk nie zostaje długo w ich obecności. Zwykle wilki tej rasy zostają przypominajkami lub cynikami.

Wilk Pokoju

Trudno stwierdzić, jak mogła powstać ta rasa. Jej pochodzenie, jak i wiek są nieznane. Jedno jest wiadome na pewno - to przeciwieństwo Wilków Wojny. Spokojne i łagodne, ich futro ma zazwyczaj stonowane odcienie. Wilki te są zwykle psychologami lub dyplomatami. 

7 stycznia 2018

Dynamiczna i kolorowa - powitajmy Rachel!

Rouka-Raska
Imię: Rachel
Pseudonim: Rach, Rachy, Ra, Raczek
Wiek: 4 lata
Płeć: Wadera
Charakter: Każda z jej cech jaką poznasz, zależy od jej nastroju, a co najważniejsze relacji z Tobą.
Na samym początku  nie okazuje zaufania, ale stara się sprawdzić, czy na nie zasługujesz. Gdy ją lepiej poznasz okaże uczuciowa, szalona oraz żądna przygód. Uwielbia rozrywkę, nienawidzi się nudzić. Podejmie każdego wyzwania, nawet jeśli stoi za nim poważne ryzyko. Na każdym kroku pokazuje swoją upartość, dążenie do celu i stara się uświadomić innym, że nie zatrzyma jej nic. W stosunku do znajomych i przyjaciół jest ciepła, przyjacielska, towarzyska, otwarta i rozmowna. Strasznie nienawidzi kłamstwa.
Wygląd: Rachel jest fioletową wilczycą o różnych odcieniach jasnych kolorów. Ma czerwono-pomarańczowo-żółty ogon oraz spiczaste uszy. Posiada podłużny pysk, jedną różową łapę i czerwony nos.
Stanowisko: Strateg
Umiejętności: Intelekt: 6.25 | Siła: 6.25 | Zwinność: 6.25 | Szybkość: 6.25 | Magia: 6.25 | Wzrok: 6.25 | Węch: 6.25 | Słuch: 6.25
Rasa: Wilk Światła
Żywioły: Światło
Moce:
- Rzucanie kulami światła
- Oświetlanie danego obszaru
- Telekineza
- Aerokineza ( kontrola nad wiatrem)
- Kontrola nad światłem
Rodzina: Nie żyje
Partner: Szuka
Potomstwo: ---
Historia: Po wojnie w poprzedniej watasze i śmierci rodziców, postanowiła znaleźć nowe stado. Jej rodzeństwo rozeszło się po różnych lasach, a ona natrafiła na WSO.
Właściciel: nateeq123@gmail.com
Ocena: 0/3

4 stycznia 2018

Diathesis adoptowana!

WhiteSpiritWolf
Z czasem ból staje się znośniejszy. Nie mija, lecz robi się znośny.

IMIĘ: Diathesis — z języka suahili skaza, blizna.
PSEUDONIM: Możesz wołać na nią jak chcesz, niespecjalnie się tym przejmuje. Najbardziej lubi Dinah.
WIEK: Na tym świecie żyje już 8 lat.
PŁEĆ: Na pierwszy rzut oka widać, że to wadera.
CHARAKTER: Ta młoda wilczyca wybrała samotność. Pozornie wydaje się smutna i przygnębiona, lecz ona po prostu nie chce nikomu zawadzać. Cicha i małomówna, stroni od innych. W głębi serca to delikatna i wrażliwa wadera, skora do pomocy. Jest inteligentna i owiana tajemnicą, którą niejeden chciałby rozwikłać. Nie jest zbyt skłonna do zwierzeń, ale pozwoli ci wypłakać się w jej ramię i pocieszy paroma słowami. Nie kłamie. Po prostu nie kłamie. Ma dobrą pamięć, zapamiętuje większość rzeczy usłyszanych i zobaczonych przez nią, co przydaje się jej. Lubuje się w zagadkach i przeróżnego rodzaju szyfrach. Jak już wcześniej powiedziano, nie kłamie. Za to umie tak dobrać słowa, by stwierdzić coś zupełnie innego. Jest aktorką. Nadzwyczaj dobrą w grze. Za młodu, jeszcze zanim stało się to, pragnęła zostać komediantką i wędrować z cyrkową trupą. Od podróżnych wagantów nauczyła się sztuczek, które uwielbia wykorzystywać. Nie jest aż tak niewinna, jak myślą. Prawdziwa Diathesis zamarzła w zamieci, z wszystkimi, których kochała. To, co istnieje teraz, jest jedynie skorupą. Bez uczuć. Bez słów. Bez łez. Bez bólu.
Bez niczego.
WYGLĄD: Jest drobna i chuda, lecz jej długie, biało-czarne futro idealnie to maskuje. Czerwony pas ciągnący się od jej łba, poprzez grzbiet do ogona nadaje jej ciekawszy wygląd. W uchu nosi srebrny, okrągły kolczyk, pamiątkę po matce. Piękne, turkusowe oczy potrafią zahipnotyzować drugiego wilka - dosłownie i w przenośni.
STANOWISKO: Nadawałaby się jako tako na egzorcystę albo strażnika nocnego, jednak postanowiła zostać wyrocznią, jak jej matka.
UMIEJĘTNOŚCI: Intelekt: 10 | Siła: 0 | Zwinność: 7 | Szybkość: 7 | Magia: 10 | Wzrok: 10 | Węch: 3 | Słuch: 3
RASA: Należy do rasy Wilków Czasu.
ŻYWIOŁY: Jej jedynym żywiołem jest Czas.
MOCE: Aurea Verilis ~ w jej starej watasze znaczyło to "wizja czasu". To jedyna moc - a właściwie klątwa -  Diathesis, ale bardzo wszechstronna. Za jej pomocą jest w stanie mieć wizje, zarówno przeszłości, przyszłości i tego, co dzieje się w czasie teraźniejszym, zwykle ukazujące jej coś, co będzie wkrótce. Objawiają się zazwyczaj w snach, lecz mogą też pojawiać się w biały dzień lub po dotknięciu czegoś związanego z tą wizją - wilka, przedmiotu, istoty. Warto dodać, że wizje pojawiają się samoistnie. Ich celowe wywołanie jest możliwe, ale może grozić śmiercią Diathesis. Moc ta pozwala jej także na ograniczone władanie magią, i władanie wymiarem duchów - czyli widzenie dusz, rozmowa z nimi itp. Rzeczy jak ich wywołanie czy kontrola nad nimi są na razie za trudne dla niej.
RODZINA: Cała jej rodzina nie żyje.
PARTNER: Nie ma.
POTOMSTWO: Skrycie marzy o puszystych kulkach, jednak nie ma szansy spełnić tego marzenia. Tak, Dinah jest bezpłodna.
HISTORIA: Nie lubi opowiadać swojej historii, woli, aby pozostała w sferze tajemnic, która ją otacza. A brzmi ona tak:
W pewnej, niewielkiej watasze, wyroczni urodziło się jedyne dziecko. Zrodzona za pomocą Kwiatu Rodziny waderka nie była jednak zwykła - już od maleńkości posiadała magiczne moce. Kiedy odkryto, że Diathesis widzi przyszłość, Alfa kazał otoczyć ją strażnikami, aby żadna wizja nie umknęła jego oczom. Gdy przepowiedziała, że cała wataha zginie w śnieżnej zamieci, zrobił najgorszą rzecz z możliwych. Kazał wezwać obie wadery - matkę i córkę - przed swe oblicze, po czym je wygnał i nakazał nieustanne modły do bogów.
Stało się jednak tak, jak mała zobaczyła. Diathesis nie przewidziała tylko jednego - że jej matka również padnie ofiarą wróżby. Osierocone szczenię błąkało się po przeróżnych watahach, jednak w żadnej nie osiadło na dłużej. Ostatnia wataha - Smoczego Ostrza - wydała się jej lepsza od pozostałych, więc postanowiła tam zostać.
Gdy wojna ze smokami się skończyła, Diathesis nie została z watahą. Nie pamięta tego okresu, pozostały jej jedynie strzępki wspomnień. W końcu powróciła. Ale czy na długo?
PRZEDMIOTY: —
WŁAŚCICIEL: Thalia | Merliah | ria.sellene@gmail.com

Od Sussano

Obudziłem się w jaskini.Uslyszałem siorbanie
-Muszę go oddać-powiedział sam do siebie.
Podszedłem do niego niezauważony.Na stole leżały jakieś zeszyty zapisanę od początku do końca.Nagle zauważył mnie duży basior.
-Myślisz że cię nie widzę?-powiedział wilk.
-Nie.Jak masz na imię?-odpowiedziałem szybko.
-A kto chcę wiedzieć?Żartuję mam na imię Rex-powiedział po czym podszedł do blatu.Dał mi jakieś jedzenie.Nie umiałem rozróżnić co to jest ale było smaczne.Po tym wszystim oprowiadził mnie po watasze.Czułem się dziwnie z jednej strony uratował mi życie a z drugiej wydawał się podejrzany.Dzień szybko minął.Następnego dnia z samego rana zaczęło się szkolenie.Nie wiem dlaczego po prostu musiałem.Około dziewiętnastej zaczęła się akcja.Z nieba zaczęły zlatywać wielkie sępy zabierały ze sobą wilki na pewną śmierć.Ukryli mnie w jakimś schronie.
-Kolejny atak w tym miesiącu-warknął jakiś wilk.
-Musimy do zakończyć-dorzucił drugi.
Po dobrych pięciu godzinach wyszliśmy na zewnątrz.
-Młody-powiedział wysokim głosem mój opiekun-po jutrze wyruszamy wybić te szkodniki.
Kolejny dzień to także były ćwiczenia.Od szóstej do jedenastej w nocy.Tak jak zapowiadał dorosły wilk wyruszyliśmy.Szliśmy jakieś cztery dni.Następnie zauważyliśmy wielką górę.A na niej...Wielkie gniazda z jajami mojej wielkości.
-Cholera!Zauważyli nas!-krzyknął Rex.
-Co!Nie byłem na to przykodowany-odpowiedziałem sfrustrowany.
-Nimi się zajmę.Ty ukryj się!W tej chwili i przygotuj to-warknął wilk.
Schowałem się za kamieniem.On zaczął walczyć.Był szybki i silny.Moja energia się naładowała.Jeden z sępów wyczuł to.Poleciał wybić ewentualne zagrożenie i nagle...

Historia vol.1 koniec

Od April CD Viciego

Wadera wpatrywała się z pobłyskiem żalu w puste, zamglone oczy czarnego basiora. Sama do końca nie wiedziała, co w tej chwili odczuwa. Czy chciałaby aby został? Czy być może nie obchodziło ją to, co zdecyduje? Poznała go zaledwie dzisiaj, a miała wrażenie jakby spędziła z nim dużo więcej czasu. Basior bardzo ją zaciekawił, bardzo chciała słuchać jego historii, bo były bardzo wiarygodne i dobrze opowiedziane. Jego głos idealnie wpasowywał się w atmosferę podczas jego długich przemów. Przyjemnie jej się go słuchało, chodź w pewnych momentach irytował ją swoimi słabymi żarcikami. Czuła że słowa które za chwilę usłyszy basior będą trochę dziwne, lecz nie potrafiła kłamać komuś w żywe oczy. Nigdy tego nie robiła, i nawet nie próbowała. Bo kłamstwa nie zawsze są odpowiednie do sytuacji. Chciała, aby został. Nie potrafiła dopuścić do siebie tej myśli, która non stop zaprzątała jej głowę. Po chwili z transu wybudził ją basior cichym pomrukiem, na który od razu zareagowała. Otworzyła pysk, a słowa same pchały jej się na język.
- Jest to twoja decyzja, i uszanuje ją jakkolwiek wybierzesz. Ale jeśli już pytasz co ja o tym..myślę...- zaczęła powoli, czując już jak wzbiera się w niej smutek. - Jesteś jedynym wilkiem, jakiego do tej pory bliżej poznałam, jeśli można to tak określić. Znam jedynie ojca, matkę i siostrę. Reszta wilków jest dla mnie praktycznie obca, bo z nikim nigdy nie rozmawiałam. Właśnie dla tego, że uważali mnie za dziwaka. Gdy przechodziłam jakąś ścieżką, omijano mnie szerokim łukiem. Nie dla tego, że mój wygląd był...niecodzienny. Albo osobowość..Tu nie chodziło o żadną z tych rzeczy. Na pewno zastanawia cię dlaczego jestem aż tak uczulona na demony. I nie, nie powiem ci teraz że jestem czymś takim. Miałam go w sobie, przynajmniej jakąś część. Był w każdym moim śnie. Kiedy byłam dzieckiem, jedynie krył się w cieniu i zawsze mnie obserwował. Jednak kiedy dorosłam, ginęłam w każdym koszmarze. Budziłam się z krzykiem, a w niektóre noce demon doprowadzał mnie do drgawek. Raz próbował mnie udusić, aby się wydostać. Do tej pory mam gdzieś bliznę na szyi. Wiedziałam że to nie są żarty. Zaczął się wczuwać w swoją rolę, i krzywdził mnie gdy tylko pozwalałam sobie na chwilę drzemki. Ojciec pomógł mi go zniszczyć, jednak jestem pewna że kiedyś wróci. Wróci, i będzie chciał mnie zniszczyć. Boję się go. Strasznie, panicznie. Kiedy słyszę o kimś opętanym, albo o przejawach opętania, krew marznie mi w żyłach bo wspomnienia wracają. - powiedziała, a po jej policzku spłynęła słona łza. - Potrzebuję przyjaciół. Potrzebuję wsparcia, ale nie rodziców. Nie rodzeństwa. Chcę mieć kogoś komu mogę się zwierzyć, porozmawiać. Chciałabym poznać inne wilki, móc się rozerwać. Ale nie mogę. Wszyscy się mnie boją, omijają jakbym była jakimś potworem. Nie rozumieją. Nie rozumieją tego, że go już nie ma. - przetarła oczy.



Vici?
Trochę może za długi ten dialog, no ale co tam xd

3 stycznia 2018

Od Viciego CD April

- Wiedz iż w zupełności ci wierzę, że nie jesteś szpiegiem. Jest na to parę dobrych dowodów, jednak nie ma to w tej chwili znaczenia. Nie wiem jednak czy mogę ci zaufać w zupełności, ponieważ nie jestem dobra w walce i wolałabym nie zostać zaatakowana.
- Uważaj na cienie - powiedziałem równo z jej ostatnim słowem. - Nie wiem, co zrobią.
Wadera, która odprawiła strażnika, okazała się na tyle uprzejma, by stanąć bliżej kalekiego wilka. Bo tak musiałem w jej oczach wyglądać. Nieco pochylony, z racji zmęczenia i rażącego mnie słońca, z lekko drżącymi mięśniami. Jednak to nie bieg, ani nawet nie groźba walki tak mnie zestresowały, a kolejny napad cieni. Byłem w wielu miejscach i do tej pory nie udało mi się zrozumieć mojego własnego żywiołu. Działał poza zakresem mojej woli. Niestety, także przeciwko mnie.
- Po twojej rozmowie ze strażnikiem domyśliłam się, że nie możesz nad nimi panować. To jakaś magia obronna? - zapytała po kilku sekundach ciszy i zerkaniu na cienie, które, na szczęście, powoli blakły.
- To... skomplikowane. - Wyprostowałem się i spojrzałem jej prosto w oczy. Nie wyglądała na zmartwioną ani wystraszoną. Była skupiona, gotowa do działania w razie potrzeby. Podobała mi się ta postawa. - Ta magia wywodzi się ode mnie i to wszystko, co wiem. Owszem, zdarzało się, że mnie chroniła. Ale czasami mnie atakuje. Nigdy nie zdarzyło się, by te widma zaatakowały mojego rozmówcę, lecz nie chcę, by ktoś ryzykował.
- Czekaj, czekaj... atakowany przez własną magię? Nie wyglądasz na masochistę. - Zmierzyła mnie wzrokiem, lekko mrużąc oczy. - Chociaż, może odrobinkę - uśmiechnęła się blado. - Ach, te wilki cienia.
- To, że wilk cienia, od razu znaczy, że ponury? - zaśmiałem się krótko i cicho. - Ach, te stereotypy. - Zrobiłem krótką pauzę, podczas której obejrzałem się na te cholerne zmory. Znikały na dobre. No wreszcie. - Hm... Wracając do naszej rozmowy. Czy będzie mi dane poznać twoje imię, czy może pozostanie ono dla mnie tajemnicą? - Omal nie straciłem kontroli nad powagą, gdy po usłyszeniu formy mojego pytania w jej dyskretnym drgnięciu uszu odczytałem nieme zastanowienie, co jest ze mną nie tak.
- ...April. April Black Fire.
- Black Fire? To musisz lubić czarny kolor. - Odniosłem wrażenie, że przez ułamek sekundy rozważała krzyknięcie na mnie. Chyba nie spodziewała się, że ktoś taki jak ja lubi żartować. - Oczywiście, z całym szacunkiem dla twojego rodu, na pewno jest wspaniały. Nie ma w tym ironii. No nie patrz tak na mnie.
- Dobrze, dosyć słabych kawałów - odcięła się. - Chcę wiedzieć, o co chodzi z twoją magią.
- Ha! Ja też! Od pięciu lat próbuję się dowiedzieć - kiwnąłem łapą, na znak, że trafiła w samo sedno. Postanowiłem kontynuować, by nie dać jej dodatkowej okazji do zirytowania się. - Wybacz mój nietakt, pani. Próbuję się nieco rozluźnić. I nie myśleć o... cóż, pewnych rzeczach. Lub przynajmniej myśleć mniej.
Wadera nagle usiadła, mierząc mnie wzrokiem od łap po uszy. Nigdy nie widziałem, żeby ktoś tak energicznie siadał. Wyglądała, jakby próbowała coś ustalić. Zabawnie poruszała głową to w dół, to w górę. To znaczy, chyba tylko mnie to bawiło.
- Mówiłeś coś o tym, że dręczą cię wspomnienia. Zgaduję, że nie było to zagranie mające na celu wzbudzenie żalu i zaufania? - zapytała nieco obojętnym tonem, jakby już znała odpowiedź. Domyślałem się, że w istocie wie, co jej odpowiem.
- Nie, to nie było zagranie. Tak, mam z tym problem - odrzekłem szczerze, wnikliwie się jej przyglądając. Wiele wilków miało z tym problem. Odbierali moje spojrzenie za agresywne, ale zazwyczaj po prostu próbowałem dostrzec więcej szczegółów ich wyglądu fizycznego. - I chyba wiem, skąd to się wzięło. To znaczy... - zawahałem się, niepewny, czy wadera w ogóle chce słuchać wytłumaczenia. Uznałem jednak, że jest ono niezbędne. - To nie tak, że nie próbowałem niczego z tym zrobić. Mam siedem lat, uciekłem niedługo po pierwszych urodzinach. A przynajmniej pierwsza wataha, jaką napotkałem na swojej drodze, oceniła mój wiek na półtora roku. Wcześniej nikt nie uczył mnie liczyć - westchnąłem. - W zasadzie, wcześniej w ogóle mało mówiłem. Niby to nic, ale mowa ucierpiała w równym stopniu, co zmysły. Stąd zapewne zgadywałaś, że jestem ponurakiem. Bo mam okropny, grobowy ton. - Uśmiechnąłem się słabo.
- Nie jest aż tak źle - skomentowała krótko, widocznie nie chcąc wchodzić ze mną w zbędne czułości. Zobaczyłem jednak lekki wyraz konsternacji na jej pyszczku. - W zasadzie jak do tego doszło? Do uszkodzenia zmysłów?
- To długa historia. Chcesz słuchać? - upewniłem się głosem nudziarza, by dać jej do zrozumienia, że mam trochę do opowiadania.
- Posłucham, ale mam dwa warunki. Po pierwsze, koniec słabych żartów.
- Zaraz wymyślę lepsze - wypaliłem bez namysłu, wyszczerzając się do niej.
- Spokojnie, tylko żartowałam - parsknęła.
- A no widzisz, teraz to twój żart był słaby.
- Hej! - Teatralnie podskoczyła z oburzenia, machając ogonem. - O nie, nie wrobisz mnie. Teraz ty mi powiesz, że żartowałeś.
- Więc żyj w niepewności. - Mój głos idealnie się nadawał do wygłaszania staroświeckich kazań czarnoksiężników, odczytywania praw inkwizycji oraz, rzecz jasna, durnych żartów, jak chociażby ten. - A co jest drugim warunkiem?
- Że się stąd ruszymy, bo umieram z głodu.
Aż mnie poniosło parę kroków do przodu.
- No nie, chyba żartujesz. Polowanie, teraz? Ma ktoś zegar? Za ile godzin się ściemnia? - zacząłem narzekać. - Po zmroku sam bym Ci coś przyniósł.
- Działa tylko noc? - zapytała, przekrzywiając zawadiacko ucho.
- ...Nie, ogólnie chodzi o ciemność - powiedziałem ostrożnie, zastanawiając się, co knuje.
- To zaraz zaprowadzę cię do jaskini i będziesz tam siedział, a ja zapoluję.
- URAZIŁAŚ MOJĄ DUMĘ - zadudniłem, a ona biegła truchtem przed siebie, kiwając się ze śmiechu na boki. Warknąłem cicho, rozbawiony. - Chociaż, chwila. Mówisz o swojej jaskini? Czy to jakieś zaproszenie?
Sądząc po jej minie, kiedy się do mnie odwróciła, o mało co nie doszło wtedy do morderstwa.
- Idiota - syknęła, a ja się głęboko ukłoniłem z łapą przy piersi.
- Do usług.
- Po prostu zostań blisko. Ja spróbuję coś wywęszyć. - Zmieniła temat, niuchając z nosem w górze.
- Blisko...? Jak blisko? - Ledwo co zdążyłem zapytać, a trzepnęła mnie łapą przez łeb. Od razu usłyszałem, jak zaczęła marudzić. - Kochanie, to nie sierść, to kolce. Uważaj.
- Jak ty do mnie powiedziałeś? A poza tym, jak na kolce, to wcale nie takie ostre - prychnęła z oburzeniem.
- Bo tylko rozmawiamy. Gdybyśmy robili coś innego... - Nie patrzyłem na nią, tylko odwróciłem głowę gdzieś w stronę drzew, w razie gdyby posiadała wzrok bazyliszka. - To może i by były ostrzejsze. Hej, mam na myśli kłótnię, już, spokojnie, nie zabijaj mnie. To jedna z najbardziej bezużytecznych zdolności, jakie widziałaś u wilka, gwarantuję ci. - Zerknąłem na nią i odkryłem, że raz po raz zatrzymuje się i przesuwa łapą po czole i nosie. - Coś ci jest?
- Co...? - spojrzała na mnie okrągłymi ze zdziwienia oczami i od razu opuściła łapę. - A jednak widzisz, skurczybyku.
- No, w końcu wedle twojego życzenia, jesteśmy blisko. A poza tym, trudno by było nie widzieć kompletnie niczego, hm?
- Albo to dlatego, że się ściemnia... grr... - denerwowała się. - No tak, nie wiedziałam, ile czasu tam byłam.
- Hm? - zaciekawiło mnie, ale zamiast wytłumaczyć, zgromiła mnie wzrokiem.
- Miałeś mówić o sobie. Chodź.
- Idę, idę - mruknąłem, maszerując w śniegu. - Słyszałaś coś o Sercu Mroku?
- Nie.
- I słusznie. Sam nie wiem, co to jest. W jednej watasze mieli notatki o Sercu Mroku, ale według nich była to kraina przeklętych. Zmarłych przeklętych. - Wadera wtrąciła z komentarzem, że to chyba oczywiste. - Tak. Z tym, że ja nie czuję się zbytnio martwy. To znaczy, mam na myśli, że za często czuję, jakbym umierał, więc to chyba nie to - opowiadałem z rezygnacją w głosie. - To miejsce, w sensie mój dom, składa się z ciemności. Głównie z tego. Zgaduję, że żył tam ktoś jeszcze oprócz mojej rodziny. W każdym razie, nikogo poza nimi nie spotkałem. Nigdy nie oddalałem się od matki.
- Matka była przewodniczką rodziny? - zapytała zdziwiona.
- Nie... - zamyśliłem się na moment. - Ona leżała... ciągle leżała. Jej sierść wyglądała na zrośniętą z korzeniami potężnego, martwego drzewa. Serce Mroku, które poznałem, to martwy las z czarnymi drzewami, czarną ziemią. Nie wieje tam wiatr. Nie słychać szumu liści, jakich nie znajdziesz na suchych, ciernistych gałęziach. Nie ma tam ani rzek, ani jezior, ani nie pada tam deszcz. W zasadzie nie ma pór roku. Nie istnieje coś takiego, jak ogień.
Im dłużej mówiłem, tym częściej zatrzymywała się i oglądała na mnie. Wyglądała, jakby patrzyła na ducha.
- Ale to niemożliwe żyć w takim miejscu.
- Żyję - mruknąłem. Chciałem zażartować, ale tym razem po prostu nie miałem siły. - I nie przeszkadza mi to, jaki jestem. Nie masz pojęcia, jaki odczuwam zachwyt wobec świata, nawet, jeśli mogę go pojmować tylko na swój sposób, w ciemnościach. I nigdy się nie dowiesz, bo doświadczałaś tego wszystkiego od samego początku. Dla mnie, twój świat jest niemal snem. Snem, w który zapadłem, gdy uciekłem. - Przerwałem, biorąc głęboki wdech i głośno wypuszczając powietrze. - Albo rzeczywistością, w której przebudziłem się z tego koszmaru.
- Twoje wspomnienia. Czy one dotyczą... matki? - zapytała ostrożnie. Było słychać, że stara się ostrożnie modulować swój ton. Wiedziała, że powoli docieramy do tematu, który jest przyczyną moich problemów.
- Nie tylko. Miałem też siostrę. Malutką siostrę - mówiłem cicho, z wzrokiem wbitym w śnieg pode mną. - I ojca.
Ostatnie słowo dodało mojemu głosowi niezamierzone, głębokie warknięcie. Wadera zaśmiała się krótko, przez nos.
- Wybacz. Chyba zbytnio za nim nie przepadałeś.
- Winił moją matkę za to, że urodziłem się kaleki. Oskarżał ją o słabość, gdy nie przejawiałem żadnych zdolności. Nie pozwalał nam polować, bawić się, rozmawiać, nawet spać. To on skazał naszą rodzinę na życie w letargu ciemności. To przez niego moja matka tam cierpiała, może dalej cierpi. Nakazywał nam czerpać energię z mroku. Jeżeli komuś się nie udawało, umierał z głodu, pragnienia, wycieńczenia - warczałem, a każde kolejne zdanie rozbrzmiewało w moim pysku coraz głośniej, podobnie jak mój gniew nabierał pasji z każdym wypowiedzianym słowem. Zupełnie, jakby wspomnienie ojca wlewało we mnie jad.
- Hej... - próbowała mi przerwać April, ale zignorowałem ją.
- Dla niego nie było rodziny, nie było uczuć, nie było świata. Jedynym istnieniem dla mojego ojca był mrok. To on nazywał nasz dom Sercem Mroku. Tak bardzo kochał ciemność... - wściekałem się. - Gdybym wiedział, jak tam wrócić... dowiedziałby się, co mogę zrobić z jego pieprzoną ciemnością - kontynuowałem gniewnie, lecz wadera ucięła mój monolog.
- Uspokój się! - wrzasnęła, a ja dopiero wtedy spojrzałem na nią.
Dostrzegłem kilka szczegółów. Po pierwsze, stała zupełnie zdezorientowana, z łapą podwiniętą do góry. Patrzyła zszokowana na coś, co znajdowało się za mną. Wziąłem głęboki wdech i wykonałem zwrot akurat w tej samej chwili, w której olbrzymie - większe niż kiedykolwiek - nie cieniste, a czarne jak smoła widmo z oczami przeszywającymi jaskrawą czerwienią skoczyło na mnie. Z racji ociężałości, nie zdążyłem wykonać pełnego obrotu. Ugryzłem zmorę, jednak ona też zdążyła doskoczyć do mojego boku. W tej samej chwili, postać rozpłynęła się.
Nie czułem bólu. Cienie nigdy nie zdołały zranić mnie fizycznie. Jednakże, atakując, zużywały moją energię. Nie stanowiło to problemu w ciemnościach, ale w świetle mogło mnie nawet zabić.
Oddychałem głęboko. Nie czułem już gniewu. Był zbędny i odpłynął ze mnie w momencie ataku widma, a raczej - doprowadził do jego ukształtowania się. Nie wiedziałem jednak, co powiedzieć April. Stałem tak w bezruchu, a niezręczne sekundy mijały.
- Chyba teraz rozumiem, w jakim momencie znalazł cię strażnik - wykrztusiła w końcu. - Na bogów. To wyglądało, jak jakiś... demon... - powiedziała, a w jej oczach dostrzegłem charakterystyczny blask. Tak, jakby miała jakieś złe wspomnienia z owymi demonami. - Czy jesteś pewien, że...
- Nie, nie jestem opętany - wciąłem jej się odpowiedzią w pytanie. - Też to podejrzewałem. Zresztą, ta wataha, o której wspomniałem, wzięła mnie za demona. Uwięzili mnie, a gdy odkryli, że jestem z krwi i kości... chociaż z tym też był problem, bo mam czarną krew... to zaczęli szukać we mnie demonów. Nie ma. Ani jednego.
- Jesteś do końca przekonany? Może coś przeoczyli?
Zauważyłem, że się czegoś bała. Chociaż nie był to typowy strach. Bardziej obawa. Wierciła mnie spojrzeniem, jakby gotowa na każdy ruch w razie odnalezienia śladów demonicznej działalności.
- Nie jestem wszechwiedzący, oni też nie. Może. Ale przecież ja nie jestem demonem. I urodziłem się tam. To raczej sobie przeczy, hm?
- Gdybym wiedział, jak tam wrócić - zacytowała moje własne słowa twardym tonem. - Czyli widziałeś krainę, twierdzisz, że przyszedłeś stamtąd, ale nie wiesz, jak tam wrócić. Brzmi jak idealna wizja stworzona przez demona.
- A ja brzmię jak idealny szpieg - zripostowałem, gdyż doceniałem wszelką pomoc, ale już raz przechodziłem obserwacje pod kątem egzorcyzmów i nie miałem ochoty znów się w to bawić. - Posłuchaj. Doceniam twoją troskę, a nawet mogę ci podać drugi dowód, że twoja teoria może być prawdziwa. Ale we mnie nie ma demonów. Poza tym, gdyby to był demon, zraniłby mnie. To moje własne cienie, nigdy niczego mi nie robią. Prócz osłabienia, rzecz jasna. Tak przynajmniej mi powiedziano w kilku watahach... - tłumaczyłem tak spokojnie, jak potrafiłem.
- Serio? A to co? - wskazała na mój bok.
Zerknąłem. Niech to szlag, przecięcie. No to teraz już mi nie da spokoju.
- Uuch - jęknąłem przeciągle, zakrywając pysk łapą. Westchnąłem ciężko, po czym zacząłem tłumaczyć. - Moja czarna krew to nie tylko cecha fizyczna, ale też zdolność. Pomaga mi łączyć się z cieniem w ciemnościach, ale za dnia czasami stwierdza, że chce być na zewnątrz. Wtedy mnie, cóż, dziurawi i wylewa się z ciała, czego efektem są nieco okazalsze kopie mojego ojca. Dziękuję za uwagę.
- To brzmi okropnie. I ohydnie - skomentowała, niezbyt przekonana.
- Zachodzi słońce, prawda? Zaraz mogę ci udowodnić, że jestem sobą.
- Nie musisz mi niczego udowadniać - odparła. - Zresztą, to i tak nie moja decyzja. O tym, czy nie stanowisz zagrożenia, zdecyduje Alpha - mruknęła, a jej ton przybrał lekko negatywne zabarwienie.
Usiadłem, po raz pierwszy od czterech tygodni. Przyglądałem się jej. Przez chwilę chodziła w kółko, nerwowo nad czymś myśląc. Gdy zorientowała się, że ją obserwuję, również usiadła, ale nawet dla mnie było wyraźnie widać, że coś ją roznosi od środka. Nie zamierzałem błagać o zaproszenie do watahy. Za to intrygowało mnie, dlaczego ta wadera jest taka cięta na demony.
- April? - zacząłem, a ona nie odpowiedziała, tylko nadal zastanawiała się nad czymś. - Zanim zapytam, dlaczego tak się martwisz tym opętaniem... - Ledwo dopowiedziałem ostatnie słowo, a usłyszałem niezadowolony pomruk z jej pyska. - Pragnę zauważyć, że nie dokończyłem ci, jak uciekłem.
- No tak. Przepraszam za brak manier. Dokończ - wydukała.
- Nie, wina jest po mojej stronie - przyznałem. - Denerwuję się na coś, co... mogło nawet nie istnieć - zwiesiłem głowę, uciekając spojrzeniem gdzieś po skosie. Przypadkiem dostrzegłem złośliwą plamę, czyli słońce. Akurat chowało się za horyzontem.
- Nie istnieć? Jak to nie istnieć? Dopiero co opowiadałeś o swojej rodzinie. Jak mogła nie istnieć? - dziwiła się.
- Widzisz... nie wiem, jak wrócić. Nikt nie słyszał o takim miejscu. A za mną łażą jakieś cieniste widma, tworzące się z mojego żywiołu. Może... może ja wcale nie miałem rodziny.
- Nie mów tak. Musiałeś ją mieć. No chyba, że stworzyły cię moje ukochane demony - zmusiła się do żartu, zupełnie, jak ja wcześniej.
- Też tak sądzę. Nie, że stworzyły mnie demony, tylko, że miałem rodzinę. A wmówienie sobie, że nie istnieli, byłoby tylko marną próbą wytłumaczenia swojego tchórzostwa. Zostawiłem je tam. Matkę i siostrę. I nienawidzę się za to - wyznałem z żalem.
- ...To jak uciekłeś? - zapytała po chwili, dając mi czas na dojście do siebie.
- Nie wiem, co się stało. Matka nigdy niczego nie mówiła. Słyszałem ją jedynie w snach, które miewałem rzadko, gdy ojciec był zbyt zajęty podziwianiem mroku. Ale wtedy przemówiła.
- Co ci powiedziała?
- Nie ma światła bez ciemności.
Wypowiadając te słowa, ponownie poczułem palący ból w sercu. Nie był jednak nawet w ułamku tak ostry, jak ból, który poczułem w Sercu Mroku.
- I? Co wtedy? - dopytywała, nadstawiając uszu z zaciekawieniem.
- Po prostu. Coś zaczęło mnie stamtąd wyciągać. A przynajmniej tak sobie to tłumaczę. Biegłem przed siebie, świadomy, że je tam zostawiam. Ale nie mogłem się zatrzymać. I... bardzo bolało mnie wtedy serce. Nadal boli, gdy myślę o słowach matki. I nie był to zwyczajny ból.
Zapanowała między nami cisza, a wszystko wokół nas pochłonęła ciemność. Odetchnąłem, czując natychmiastowy napływ energii. Przecięcie na boku zniknęło, podobnie jak wszystkie inne rany pozostałe po wcześniejszym napadzie. Na dodatek, moje serce nadal biło w szybkim tempie. Cała rozmowa bardzo mnie zestresowała, ale w ciemnościach stawało się to korzyścią.
- Dobrze. Teraz uważaj, bo dowiem się, jak wyglądasz. I to w każdym miejscu. - Zacząłem się droczyć, pragnąc zmiany tematu. Wolałem, żeby widma nie wróciły w nocy, gdy miały nieograniczone źródło energii.
- Huh? - wydała z siebie odgłos zaskoczenia, z zakłopotaniem robiąc kilka kroków w tył. - Co...?
- Odsuwanie się nic ci nie da. Widzę wszystko, co jest otoczone ciemnością, bo jestem w tej chwili z nią połączony. Zakładam, że nie masz czym poświecić mi po oczach? - wkurzałem ją dalej.
- Że niby jak? - dopytywała, rozglądając się wokół, widocznie spodziewając się jakiegoś konkretnego czaru. Zaśmiałem się cicho.
- To wymaga nieco wprawy. I skupienia. Tę zdolność posiadał mój ojciec, nazywał ją tętnem. Wybrał taką nazwę, bo ta moc pozwala nam dostrzec wszystko otoczone przez cień, ale tylko tak często, jak często uderza nasze serce. Oczywiście ma to związek z krążeniem czarnej krwi, bo to ona łączy się z cieniami.
- To nie brzmi jak dobry zamiennik wzroku - odparła. - Poza tym, w jaki sposób to wszystko widzisz?
- Nie wszystko. To trochę tak, jakbym zaglądał w każde miejsce, które chcę zobaczyć. - Widziałem, jak sierść jej się zjeżyła, kiedy o tym wspomniałem, ale nie skomentowałem tego, bo akurat nie miałem zamiaru żartować. - Jeżeli chcę widzieć więcej, w mojej wyobraźni obrazy przesuwają się szybciej. W ten sposób mogę obejrzeć miejsce, które jest znacznie dalej. Mogę też widzieć pod ziemią.
- Dobra, zmieniłam zdanie z tym szpiegiem - westchnęła ze zrezygnowaniem. - Przyznaję, że to dość interesująca możliwość.
- To nie wszystko. W ten sposób czuję zapachy i słyszę.
- Odbierasz ciemnością fale dźwiękowe?
- To też, ale nie tylko. Mogę usłyszeć dźwięk czegoś, co w danej chwili nie wydaje żadnego odgłosu. Na przykład teraz słyszę, jaki dźwięk wydawałaby twoja sierść, gdybym przejechał po niej łapą. Czuję też, jaka jest w dotyku. Swoją drogą, całkiem przyjemna.
Trochę ją zatkało. Przyzwyczaiłem się do tego typu reakcji u wader. Nie wiedziały, czy kazać mi przestać, czy uznać to za coś w pełni naturalnego dla mojej osoby. Sam nie wiedziałem, czy powinienem postrzegać tę zdolność jako niestosowną.
- Nie martw się, nie nadużywam tego całego tętna - zapewniłem ją lekkim tonem. - Chociaż przyznam, że parę lat wstecz fascynowało mnie podglądanie wader. Teraz... Teraz już nie. Mając do dyspozycji zmysły uszkodzone i zmysły doskonałe, nauczyłem się, że są one tak naprawdę niewiele warte w obu formach. Nie oceniam spotkanych wilków po tym, co wyjawi mi o nich tętno. Staram się odnaleźć to, czego nawet tętno nie potrafi przede mną odsłonić.
- Chyba nie chciałam ci tego zarzucić. Naszło mnie inne pytanie, jeśli nie drażnią cię pytania o tę zdolność - wyznała z zadziwiająco szczerym tonem.
- Słucham.
- Skoro możesz słyszeć dźwięki, których w danej chwili nie ma. Zdarzyło ci się kiedyś w ten sposób usłyszeć muzykę?
Jej pytanie zmroziło mnie. Jeszcze nigdy nikt mi go nie zadał. Było nieoczekiwane. Inni nie wgłębiali się w tego typu możliwości tętna. Interesowało ich tylko to, w jakim stopniu tętno zastępuje moje zmysły.
- Halo? Słyszałeś mnie? - dopytała po minucie milczenia.
- Wybacz. Jestem przyzwyczajony do pytań... zgaduję, że bardziej przyziemnych. Pytają, jak sobie radzę z szybkim przeciwnikiem, skoro widzę go tylko przy uderzeniach serca. Albo czy w ten sposób mogę usłyszeć myśli. Od razu odpowiem, że nie, nie widzę nawet związku tego pytania z tętnem - prychnąłem. - Nigdy nie obchodzi ich, czy tętno pozwala mi dostrzec coś, czego nie dostrzegają oni. - Wziąłem głęboki wdech. - Więc... tak. W ten sposób zdarzyło mi się słyszeć muzykę. Odkryłem, że nawet mogę na nią wpływać. Zupełnie, jakbym coś komponował, kiedy tylko w ciemności skupię się na czymś, co faktycznie mogłoby służyć za instrument. Czasami nawet żałuję, że inni tego nie słyszą.
Obserwowałem jej uśmiech. Była w tamtej chwili taka cudownie spokojna... Nie, żebym nie polubił jej dynamiczności, którą dostrzegłem nawet jako ślepiec, za dnia. Musiałem przyznać, że te wszystkie energiczne czynności idealnie pasowały do jej umaszczenia. W gruncie rzeczy, najbardziej ceniłem sobie towarzystwo dynamicznych i pozytywnych wilków. To dlatego, że nie rozumiałem istot pesymistycznych. Jak można chcieć być pogrążonym w smutku i melancholii, gdy wokół nas jest tyle życia? Być może sam nie należałem do zbyt skocznych basiorów. Zapewne byłbym bardziej skoczny, gdyby nie przeszkadzał mi w tym mój spory rozmiar. Żałowałem, że nie pozostałem tak drobny, jak za szczenięcia. Byłoby mi wtedy o wiele prościej ukryć się za dnia. A teraz? Czułem się zbyt ciężki. Co nie zmienia faktu, że największą radość sprawiały mi od zawsze szczenięta, wieszające mi się po grzbiecie, uszach, czy ogonie.
W międzyczasie, wykorzystując chwilę odpoczynku, odpuściłem sobie przeczesywanie otoczenia tętnem i starałem się robić coś, co mi rzadko wychodziło. Odkąd zapadł zmrok i wróciły mi siły, pragnąłem pokazać April, że nie jestem tylko zwykłym obłąkańcem. Oczywiście wiedziałem, że nie mogę wpłynąć na jej ostateczną decyzję. Tak czy inaczej, zaraz po użyciu tętna zrobiłem wszystko, by jedno z widm poszło za mnie na polowanie. A jak wielkie było zdziwienie wadery, gdy za nią zjawiły się lewitujące, martwe króliki!
- Co to...? - wstała i zaczęła ostrożnie zbliżać się do zjawiska. - Widmo? To twoje?
- Owszem, moje - przytaknąłem.
- Jednak potrafisz nad tym zapanować?
- ...No dobra, liczyłem na pochwałę, ale żeby być z tobą całkowicie szczerym, nie zrobiłem niczego nadzwyczajnego. One nie tylko mnie atakują. Powstają wbrew mojej woli, co miałaś okazję zauważyć, gdy tylko towarzyszą mi jakieś negatywne uczucia. Mogę tym trochę manipulować, jeśli tylko odpowiednio mocno skupię się na celu, który powinien zostać zaatakowany. I poza tym... nie ukrywajmy tego, jestem nieco za wolny na polowania. Cienie są za to bezszelestne i szybkie.
- Myślałam, że te zęby nie są ostre - przyznała, z zaciekawieniem chodząc wokół ledwo widocznej w odmętach nocy sylwetki widma, które położyło martwe króliki na śniegu i stało nieruchomo, lekko tylko poruszając mrocznym ciałem.
- Dla mnie nie są. Dla innych owszem, dlatego kazałem ci uważać - przypomniałem. - Dlaczego nie jesz?
- Bo czekam na ciebie?
- Ach. Doceniam twoją kulturę, ale ja nie jadam - przyznałem, gotowy na lawinę pytań.
- Żartujesz? - prawie się zaśmiała.
- Nie. Nie obchodzą mnie nauki mojego ojca, ale... Gdy już zobaczyłem wszelkie życie, poczułem, że nie ma sensu zabijać, skoro nie potrzebuję tego do życia. Poza tym, kiedy zabijam, czuję... znowu to, co wtedy. Ten dziwny ból w sercu.
Musiała być bardzo głodna, bo słuchała mnie, ale ukradkiem króliki znikały, a śnieg pokrywał się skąpymi smużkami krwi. Uznałem, że zacznę mówić cokolwiek, by w przypływie dobrych manier nie przeszkodziła sobie w jedzeniu.
- Poza tym, te widma czasami przyjmują wygląd mojej rodziny i... słyszę, jak do mnie mówią, oskarżają mnie... mają rację - mamrotałem, po raz nie-wiem-który-setny zastanawiając się, czy powinienem zostać stracony za ucieczkę z Serca Mroku. - Ale czasami są po prostu moimi klonami. Kiedy muszę z kimś walczyć, nawet ratują mi życie. Mam na myśli... - skupiłem się, chcąc to zaprezentować.
To nie było łatwe. Samo skupienie nie pomogło - musiałem sobie wyobrazić, że spada na mnie wielkie drzewo. Dopiero wtedy mój umysł znalazł się w cieniu stojącym tuż przy April, a coś, co było przed momentem mną, zaczęło się zmieniać w cień i rozpływać. Zaś widmo, w które się przeniosłem, powoli przyjmowało mój naturalny kształt, a następnie pozwalało mi z powrotem odzyskać ciało, sierść i całą resztę. Uśmiechnąłem się do wadery, która w pośpiechu chrupała drobne kosteczki.
- Dobra. To było niezłe - rzuciła jakże powalającym komplementem.
- No nie? Tylko nie wiem, czy mówisz o tym, że przyniosłem ci jedzenie, czy ...
- A cicho już bądź, bo zacznę mieć cię dosyć - zaśmiała się, widocznie szczęśliwsza po napełnieniu brzucha. Zjadła dwa króliki, jednego zostawiła. - No, zjedz, bo poczuję się winna.
Przewróciłem oczami. April pomarudziła jeszcze coś o szkodliwym działaniu światła, kiedy jestem głodny i uznałem, że nie będę się kłócił z waderą. Zjadłem zwierzątko, wcale nieprzejęty, co także zauważyła.
- Nie wyglądasz na kogoś, kto by sobie nie zapolował od czasu do czasu - docięła mi, kiedy skończyłem jeść.
- A widzisz te moje ruchy pełne gracji? Co by to się z nimi stało, gdybym jeszcze codziennie jadł wiadro?
Uśmiechała się, zupełnie niewstrząśnięta wydarzeniami sprzed paru godzin. Jednak czułem, że to nie wszystko.
- April... czy ty kontrolujesz umysły? - zapytałem, poważniejąc.
Zrobiła zdumioną minkę.
- Umysł to jeden z moich żywiołów... ale nie, nie kontroluję umysłów...
Kiwnąłem głową.
- Często opowiadałem innym swoją historię, ale nigdy tak szczerze. Potraktuj to jako komplement. Budzisz zaufanie - spojrzałem na nią, z nadzieją, że mój wzrok jest nieco bardziej przyjazny, niż zazwyczaj wilki mi go opisywały. - Chociaż z drugiej strony, moja szczerość doprowadziła do ukazania przeze mnie więcej, niż chciałem. Widzisz... normalnie ukrywam przed nowo poznanymi watahami, a zwłaszcza szczeniętami i waderami, że jestem... cóż. Obłąkany. - Przyznawanie się do tego przysparzało mi sporo trudności. Nigdy nie wiedziałem, jak zareaguje druga strona. - To, co dziś niefortunnie dane ci było zobaczyć, to moja codzienność. Odkąd uciekłem... nawet nie wiem, czy to było jedyne wyjście, czy może mogłem tam zostać i pomóc mojej matce, siostrze... - Mówiłem nieco nieskładnie, gubiąc się w myślach, ale chcąc wyrazić je najbardziej szczerze, jak potrafiłem. - Doskwiera mi to codziennie. Gniew wobec ojca. Żal wobec siebie samego. Tęsknota za matką i siostrą. Moje zdolności wymykają mi się spod kontroli. Co gorsza... kiedy już myślę, że odkrywam sposób ich działania, znowu czuję to samo. Palący ból w sercu. I pojawia się za każdym razem, kiedy próbuję zrozumieć, co oznacza to zdanie i dlaczego tak na mnie zadziałało. Nie ma światła bez ciemności... a najgłębszy mrok rodzi światło. - Przymknąłem powieki, pozwalając nieprzyjemnemu uczuciu gorąca w klatce piersiowej rozejść się po ciele. - Chciałbym to kiedyś zrozumieć, ale nie wiem, czy jest mi to dane. Nie wiem, co powinienem zrobić, by odnaleźć prawdę. I nie mogę niczego obiecać, gdybyś zdecydowała się zaprosić mnie do watahy. - Na te słowa lekko drgnęła i spojrzała na mnie ze smutkiem. - Nie będę cię okłamywał. Byłem w wielu watahach. Nigdzie nie zdołali mi pomóc. A mój obłęd gnał mnie dotąd do przodu. Ciągle nie wiem, dokąd. Czuję się taki... bezużyteczny. - Westchnąłem ciężko, natychmiast tego żałując, bo zmęczona krtań brzmiała zbyt warkotliwie. Parsknąłem sam na siebie, robiąc parę kroków w stronę, skąd przyszedłem razem z April.
- Dokąd idziesz...? - zapytała, wstając znad króliczych pozostałości. - Nie zamierzasz zostać...? Nie chcesz nawet spróbować?
- Tyle razy się tłumaczyłem... - zacząłem, niezadowolony z siebie. - Opowiadałem, prosiłem. W pewnym momencie poczułem się tym zmęczony. Pomyślałem, że może to jest moja kara za ucieczkę. - Wpatrywałem się w księżyc, którego, podobnie jak nieba i słońca, mojemu tętnu nie dane było dosięgnąć. Był dla mnie szarawą plamą, a o jego pięknie słyszałem tylko z ust innych. - Klątwa samotności. Może nie dane mi odnaleźć swojego miejsca w tym świecie, bo nigdy do niego nie należałem. Może ojciec miał rację... - zastanawiałem się.
- Nie mów tak - wykrztusiła.
- A co uważasz o tym ty? - zapytałem. Nie zdawała sobie sprawy, że ciągle na nią patrzę. To był jeden z moich małych grzechów. Nie chciałem, by wiedziała, jak bardzo obchodzi mnie jej reakcja. Więc używałem mocy, by przyglądać się jej zachowaniu. Ale to nie było podobne do mnie. Nie, gdy zrozumiałem, że ona faktycznie wystraszyła się, że po prostu się odwrócę i zniknę, co zresztą mógłbym, przy wielkim wysiłku, zrobić. - April... czy ty chcesz, żebym został? - Ponownie pozwoliłem naszym oczom spotkać się, ciekawy, co mi odpowie.

April?

Przepraszam za długość. Wiem, że w przypadku dialogu zachodzi zasada "im więcej, tym gorzej". Dlatego, jeśli przekręciłam cokolwiek w zachowaniu Twojej postaci (zwłaszcza końcówkę - założyłam, że April zrobiło się przykro, ale wcale tak nie musiało być) to krzycz, a dokonam korekty.

Od Antilii CD Symonidesa

Spojrzałam na zgromadzonych. Kesame zebrała grupę, składająca się głównie ze strażników nocnych. Może dlatego, że nadciągnął zmierzch. Zauważyłam także Kiare. Cieszę się, że jest, ale mam nadzieję, że jej pomoc w kwestii medycyny nie będzie potrzebna. Zastanawiam się jednak, czy są tu z własnej woli, czy z rozkazu Alfy… Mimo wszystko cieszę się, że w ogóle są i mają jakość chęć udziału w poszukiwaniach. Kesame zabrała głos, aby wyjaśnić sytuację i obmyślić plan działania.
-Mamy poważną sytuację -zaczęła -Jakiś czas temu na terenie naszej watahy zjawiły się obce i wrogo nastawione wilki. Doszło do walki, w której przybysze zginęli. Z tego, co się dowiedziałam, szukali oni szczeniaki, aby ich szkolić w walce oraz wader, które… zrodziłyby im nowe pokolenie -powiedziała z odrazą. Mnie też skręcało w środku na wspomnienie tych słów. Inni spoglądali na siebie nawzajem, zaskoczeni. I źli, że ktoś taki jeszcze stąpa po naszej ziemi. Wadera kontynuowała -Kilka godzin temu jeden ze szczeniaków zniknął bez śladu. Istnieje prawdopodobieństwo, że te wilki powróciły i porwały szczeniaka, aby wykorzystać go do swoich celów. Dlatego tu się zebraliśmy. Musimy odnaleźć młodego, póki nie jest za późno… -na te ostatnie słowa coś mnie tknęło. Wyobraziłam sobie mojego synka, który jest w jakiejś klatce. Wystraszony i bezbronny, woła mnie, podczas gdy te wilki biją go i poniżają, chcąc nauczyć go agresji oraz walki. Zamknęłam mocno oczy, aby nie dopuścić do uronienia łzy. Nie chciałam, aby ktokolwiek to widział.
Muszę być silna.
Kiedy otworzyłam oczy, Kesame spojrzała na mnie. Wyczuła mój strach i niepokój, więc podeszła do mnie i chciała coś powiedzieć… Jednak zamilkła, rozważając, czy ma to mi mówić.
-Nic mi nie jest -powiedziałam bardziej do siebie niż do wadery. Spojrzała na mnie i miałam wrażenie, że jestem dla niej otwartą księgą.
Oby nie zbyt otwartą.
-Znajdziemy go. -powiedziała tylko i odeszła, aby porozmawiać z innymi. To mi wystarczyło. Rozejrzałam się. Symonides stał gdzieś z tyłu i wpatrywał się gdzieś. Wolnym krokiem zbliżyłam się do niego. Początkowo szukałam rzeczy, na którą spoglądał basior, jednak po chwili odpuściłam sobie. Byłam szczęśliwa, że jest tu przy mnie. Jest i nic nie mówi. Nie pociesza ani nie żali się, nie obiecuje...
Po prostu jest. I to mi wystarcza.
Jednak czas wrócić rzeczywistości.


* ~ * ~ * ~ *


- Wszystko jasne? - zapytała Alfa. Sześć wilków kiwnęło głowami. Plan był taki: dobieramy się parami i szukamy jak, najdłużej możemy oraz jak największy teren. Ja natomiast będę prowadzić poszukiwania z góry. Mam nadzieję, że akcja będzie zakończona sukcesem. Z każdą mijającą sekundą tracę nadzieję, a to ona motywuje mnie do działania. Nie mogę jej stracić ani małego.
Weź się w garść, głupia suko! 
Ta myśl nieco mnie ocuciła. Musimy wziąć się do pracy. Inaczej nie ma czego szukać. Z tego, co widziałam każdy miał już swojego partnera i byliśmy gotowi. Poprosiłam Kiarę, aby poszła z Simo i miała go na oku. Martwię się o niego. Sama nie wiem dlaczego… A może…?
To niemożliwe. Nie jestem na to gotowa. Wystarczy, że przybranego syna mi porwali.
Każdy dawał znak, że możemy ruszać. Kiwnęłam głową, rozłożyłam skrzydła i wzbiłam się w powietrze, aby stamtąd szukać małego, szarego szczeniaka o dwukolorowych oczach.

* ~ * ~ * ~ *

Nadal nic. Latam tak od godzin, bez najmniejszego postoju. Zero. Zniknął jak kamfora… Jednak ciągle walczyłam. Biłam się wewnątrz siebie o to, czy Ayoko nadal żyje, a jeśli tak, to… czy stał się już jednym z nich. Wiem, że nie minęło zbyt dużo czasu, ale jeśli mają tam magów…
Jakiś czas temu zajrzałam do pewnej księgi. Wprawdzie to była czarna magia, ale żeby lepiej zrozumieć jaśniejszą stronę, uznałam, że warto poznać jej ciemniejszą siostrę. Właśnie tam pisało coś o kontroli czyjegoś umysłu oraz zmuszanie ich do robienia jakichś rzeczy lub narzucania im woli czarodzieja. Nie podobało mi się to.
A teraz tym bardziej.
Zauważyłam coś na dole. Alfa zebrała wszystkich, aby omówić, co znaleźliśmy. Aby dostać się na ziemię, musiałam znaleźć jakąś szczelinę w koronie drzew, ponieważ jeśli polecę przez koronę drzew, wtedy moją fryzurę upiększą gałęzie. Po chwili jednak już stąpałam po twardym gruncie. Niestety, wiadomości nie były dobre.
Nie ma praktycznie żadnego śladu- zapachu, włosa, odcisku łap… Nic. Zmartwiło mnie to. Musieli zostawić cokolwiek! Przecież nie można tak zniknąć.
Prawda?
Teraz jednak okazuje się, że można. Powoli opuszczają mnie siły. Przysiadłam na leśnym runie, okrytym śnieżną kołderką, pod wielkim dębem. Powoli wschodziło słońce więc najwyższa pora wracać. Do naszych domów… Spoglądałam gdzieś. Do moich uszu doszedł czyiś głos, a następnie skrzypienie śniegu pod czyimś ciężarem. Symonides usiadł obok mnie i objął mnie łapą. Wtuliłam się w jego futro i cicho łkałam, łykając słone łzy. Miałam dosyć. Czemu musi się tak dziać?! Czemu, gdy moje życie w końcu się układa… Gdy poznałam małą, szarą, puchatą kulkę, dla której jestem mamą, musiała zostać mi odebrana?! Czemu została mi odebrana rodzina wraz ze wspomnieniami, które bezsilnie staram się odzyskać…? Dlaczego… Basior niepewnie zaczął mnie głaskać po głowie. To mnie nieco uspokoiło. W końcu cała zasmarkana spojrzałam na Szumnego. Jego złote oczy były takie… Odwróciłam wzrok, uśmiechając się mimowolnie. Wilk również uśmiechnął się.
-Chodź -powiedział -Czas wracać. -pomógł mi wstać z ziemi. Pociągnęłam kilka razy nosem i ruszyliśmy, aby dogonić resztę.

* ~ * ~ * ~ *

Nadciągają śniegowe chmury. Mamy środek zimy. Powinnam się cieszyć, bo to moja ulubiona pora roku. Uwielbiam patrzeć, jak leniwe śnieżynki opadają na ziemię… Ostatnim razem Ayoko też ze mną obserwował taniec płatków śniegu… Tak mi go brakuje.
Nie sądziłam, że młody tak wywróci moje życie do góry nogami. A jednak. On został moim synkiem a ja jego mamą. Teraz moja jaskinia jest pusta, jakby ktoś właśnie wyssał z niej resztki szczęścia i radości. Czułam się taka pusta. Gdyby nie Simo, dawno rzuciłabym się z klifu, zdając się na żywioł natury. Jakimś cudem ciągle trzyma mnie w jednym kawałku, ale jednak czuję, że się rozpadam.
I zanim to się stanie, muszę coś zrobić.
Nie myśląc wiele, ruszyłam w kierunku jaskini Symonidesa. Kiedy weszłam do środka, zauważyłam, że wilk śpi. Może to i lepiej… Najciszej jak mogłam, znalazłam kawałek pergaminu oraz kałamarz. Wyrwałam sobie pojedyncze pióro ze skrzydła i zaczęłam pisać:

Drogi Symonidesie
nie mogę tak siedzieć, dlatego wyruszam szukać Ayoko na własną rękę. Muszę zdać się na mój instynkt, a wtedy może będę miała jakąś szansę go znaleźć. Proszę cię, nie mieszaj się w to. To porachunki między mną a tą szują, która porwała mi synka. Zrób coś dla mnie i wyzdrowiej do końca… I proszę, nikogo nie powiadamiaj o moim planie, ani Alfy, ani nikogo innego…


Antilia

Skończywszy pisać, zostawiłam list w miarę widocznym miejscu, wraz z moim piórem. Naprawdę nie wiem, czemu je zostawiłam, ale po chwili już szykowałam po ciemniejącym niebie…

* ~ * ~ * ~ *

Nie miałam racji w kwestii pogody. Była to burza śnieżna. Wiatr targał moje włosy i pióra, ale mimo to nadal byłam w powietrzu. Nauczyłam się latać w takich warunkach, kiedy wspinałam się na pewien szczyt, goniąc za bajką dla dzieci na dobranoc. Nauka nie poszła w las. Dzięki temu nadal jestem w powietrzu, mimo że widoczność spadła do niemalże zera. W życiu nauczyłam się przede wszystkim, aby lecieć z wiatrem, a nie pod wiatr, w sensie metaforycznym, jak i dosłownym. Ta myśl bardzo mi pomaga… Nie wiem gdzie lecę ani dokąd. Zdałam się na instynkt oraz, oczywiście, silny wiatr, który mnie prowadzi. Postanowiłam nieco obniżyć lot, aby móc zorientować się gdzie jestem. Niestety, nie był to dobry pomysł, ponieważ o mało nie wpadłam na drzewo, ale udało mi się uniknąć kolizji. Zauważyłam, że drzewa powoli maleją, więc powoli zbliżam się do granicy lasu. Po kilku minutach byłam już w śniegu po kolana. Bardzo ciężko chodzić w takim śniegu, ale dawałam radę. Teraz nie było odwrotu.
Szlak przed siebie, mrużąc oczy, żeby cokolwiek zobaczyć. Nie wolałam imienia szczeniaka, ponieważ szalejąca burza i silny wiatr wszystko zagłuszały. Nie było sensu zdzierać sobie gardła. Stawiałam kolejne kroki. Byłam nieco zmęczona, jednak nie zamierzałam się poddać. Nie mogę teraz usiąść i spokojnie czekać na śmierć.
Jednak ktoś postanowił pomóc mi umrzeć.
W ostatniej chwili zobaczyłam lecący na mnie pień drzewa, chyba to była sosna. Nie miałam najmniejszych szans na ucieczkę czy użycie odpowiedniego zaklęcia. Widziałam te drzewa i były naprawdę silne, silniejsze od tego wiatru, więc nie mogły tak po prostu się przewrócić. Ktoś musiał je uszkodzić…
Nic nie mogłam zrobić. Wyczułam, że noc już nastała, a Księżyc zajmuje należne mu miejsce na nieboskłonie, dlatego resztkami sił przywołałam zaklęcie Industria…
Ostatnie, co poczułam przed utratą przytomności to ogromny ból i łzy bezradności na moim policzku…
To nie może tak się skończyć.

* ~ * ~ * ~ *

Ktoś wylał na mnie zimną wodę. Dostała się ona do mojej krtani, więc odruchowo zaczęłam spazmatycznie kaszleć. Całe ciało mnie bolało niemiłosiernie i miałam wrażenie, że zaraz ponownie oddam się ciemności… Otworzyłam oczy, aby natychmiast je zamknąć z powodu ostrego światła. Co się stało…? Gdzie ja…?
Wspomnienia powróciły, odpowiadając mi na pytanie. Lot, śnieg, ogromne drzewo lecące na mnie… Ktoś musiał je wyrabiać, a następnie wyciągnąć mnie spod zawalonego pnia. Ale dlaczego? Dlaczego nie zostawili mnie na pewną śmierć? Usłyszałam kroki. Ktoś tu idzie. Chciałam się ruszyć, ale nie mogłam. Ból i łańcuchy mi nie pomagały. Zaraz… Łańcuchy? Uchyliłam delikatnie powieki i spojrzałam na swoje ciało. Leżałam na prawym boku. Wszędzie miałam stare i zakrwawione bandaże, które połowicznie spełniały swoje zadanie. Skrzydła były połamane oraz zmasakrowane. Na jakiś czas będę musiała zrezygnować z latania… Żelazne kajdany były założone na nogach oraz na parze skrzydlatych kończyn. Zamknęłam oczy. Było mi słabo.
Ktoś siłą odwrócił moją głową, wywołując niesamowity ból. Coś sprawiło, że ponownie otworzyłam oczy. To, co zobaczyłam, przeraziło mnie.
Mnóstwo szczeniaków, z różnych miejsc i z różnymi umiejętnościami, ale łączyło je jedno- czarne białka oczu i rubinowe tęczówki oraz źrenice. A przede mną stał jeden z szarych szczeniaków. Kiedyś miał złoto-niebieskie oczy, teraz jednak spoglądał na mnie szkarłatnymi oczami…
- Witaj mamo

Simo? Przepraszam…? :’<

2 stycznia 2018

Od April CD Viciego

Wadera wygramoliła się ze swojej jaskini, próbując zaczerpnąć chodź trochę świeżego powietrza. Na zewnątrz panowała wielka śnieżyca. Lodowaty wiatr musnął ją po pysku niosąc ze sobą płatki śniegu, które opadły na jej nosie. Uśmiechnęła się wesoło pomimo tego, iż pogoda w cale jej nie zadowalała. Potrząsnęła swoim ciałem kilkakrotnie strzepując z siebie biały puch. Następnie ruszyła na poranny spacer z nadzieją, że może uda jej się upolować chociażby królika. Od dwóch dni nic nie jadła, co świadczyło o tym, jak trudno jest upolować zdobycz o tej porze roku. Żołądek ściskał ją niemiłosiernie, jakby za chwilę miał wybuchnąć. Szła powoli ścieżką, wpatrzona w dół. Lekko pochylona w przód, ponieważ wiatr wiał dosyć mocno i wadera mogłaby się nie utrzymać. Po krótszej chwili zwątpiła w jakiekolwiek korzyści z wyjścia na dwór. Skrzywiła się, gdy wiatr obsypał ją kolejną dawką śniegu. Odwróciła się i zaczęła wracać. Chodź wiedziała że może nie trafić, kierowała się głównie swoim niezawodnym węchem. Przed jej oczami przemknęła jakaś czarna postać. Postać, mająca sylwetkę wilka jednak nie wyglądała zbytnio znajomo. Wadera bez krótszego namysłu ruszyła w pogoń za nowym obiektem. Śledziła go do momentu gdy ponownie przypomniała sobie o głodzie i tym, że w domu powinna mieć jeszcze jakieś resztki. Z tej całej presji jaką sama na sobie wywarła zapomniała iż wciąż kieruje się na przód i uderzyła głową o drzewo. Odbiła się od niego, po czym poturlała się pod jakiś krzak. Zanim się obejrzała śnieżyca nieco się uspokoiła, a mgła opadła. Było już wszystko widać jak na dłoni, jednak ją wciąż bolała głowa. Nie miała siły aby się podnieść. Rozejrzała się lekko dookoła próbując oszacować w jakim miejscu się znajduje. Westchnęła cicho masując sobie czoło.
- Hej! Ty tam! Wszystko w porządku? - usłyszała znajomy głos. Głos jednego ze strażników, który zapewne ją odnalazł i po prostu chciał się upewnić, czy wciąż żyje. Jednak słowa nie były skierowane do niej. Uniosła się na nogach, chodź ból głowy rozsadzał ją od środka. Rozejrzała się i na lewo od niej ujrzała jednego z członków watahy. Krzyczał do jakiegoś innego wilka, otoczonego cienistymi podobiznami wilków. Przeraziło ją to lekko. Było to niecodzienne zachowanie. Oparła się o drzewo i postanowiła obserwować sytuację.
- Co do...Atak na watahę?! - wydarł się przerażony strażnik.
- Nie, zaczekaj. - wykrztusił z siebie grubym, ponurym głosem. - Nie jestem wrogiem, naprawdę.
- Więc skończ się popisywać tymi cieniami, już wszyscy wiemy, że twoim żywiołem jest cień! - palnął basior, a samica widząc że chwyta za pochwę z mieczem przełknęła ślinę wiedząc już, co się szykuje. Oboje byli zdenerwowani. Dało się to od nich wyczuć. 
- Przepraszam...Czy zupełnie przypadkiem naruszyłem tereny watahy? 
- Masz mnie za głupka?! - krzyknął w jego stronę strażnik nabierając pewności siebie. 
- Nie, ja... - zaczął basior, biorąc głęboki wdech. - Nazywam się Vici, jestem wędrowcem, a konkretniej przybłędą, bo nie mogę wrócić do domu. Nie zostałem wygnany, a mój dom jest miejscem, o którym zapewne nikt z was nie słyszał, ale zapewne zechcecie wiedzieć, że pochodzę z Serca Mroku. Serce Mroku to teren pozbawiony oznak egzystencji, łącznie z brakiem czterech podstawowych żywiołów, więc dużym zaskoczeniem nie jest moja niedyspozycja. Jestem wilkiem niemal niewidzącym, niesłyszącym i nieczującym. Potrafię czuć, gdy pozostaję w cieniu, ale czuję tylko to, co zostało owym cieniem objęte. To skomplikowane. Muszę używać do tego pewnej zdolności. 
Dla wadery była to wręcz niemożliwa historyjka, jednak basior albo był dobrym kłamcą albo mówił szczerą prawdę. April sama nie wiedziała co się w tej chwili dzieje. Wciąż kryła się w krzakach i to była jedyna rzecz, jaka ją uspokajała. 
- Brzmi jak idealna bajka przyłapanego szpiega. Bo nie widzę innego powodu, dla którego ciągle podtrzymujesz swoje cieniste zabawki. - warknął basior i wysunął lekko miecz, wciąż ściskając jego trzon. 
- Posłuchaj... nie panuję nad tym, w porządku? Pomoże ci, jeśli powiem, że prześladuje mnie przeszłość? - westchnął. - A może nie, może wcale nie było przeszłości. Nie wiem. Ale, jeżeli tylko zechcesz zabrać mnie do Alphy, opowiem wszystko, co zechcecie wiedzieć. Tak, wiem, Alpha pewnie nie lubi wizyt obłąkańców, ale... 
Wadera wiedziała, że basior mógł kłamać. Ale nie wyglądał, jakby to robił. 
- Do Alphy? Jesteś nie wiadomo kim, zachowujesz się... co najmniej specyficznie, i oczekujesz, że po prostu odprowadzę cię do Alphy?! - przerwał mu ostro strażnik. 
- Nie chcesz popełnić błędu i nie popełnisz go, obiecuję ci. Natomiast błędem jest odmawianie audycji u Alphy. Jeżeli byłbym szpiegiem, doniósłbym swoim, że Alpha najprawdopodobniej jest słaba. Założę się, że nie jest, a ty podejmujesz nadmierne środki ostrożności. 
W tym miał świętą rację. Szpiedzy zazwyczaj nie przesiadają na otwartej przestrzeni, i nawet nie podejmują się rozmowy z kimkolwiek. Są najcichszymi wilkami jakie można spotkać, co czyni ich niemalże niezauważalnymi. Miała ochotę się wtrącić, jednak postanowiła chwilę zaczekać. 
- Za kogo ty się w tej chwili uważasz? - parsknął strażnik. 
- Za siebie. - mruknął, śmiejąc się lekko. -  Natomiast nie wiem, za kogo się uważasz ty, bo, wierz mi lub nie, nawet nie wiem, czy jesteś basiorem, czy waderą. Do tego, przyszło ci rozmawiać ze mną w bardzo niefortunnym momencie, kiedy wolałbym zostać sam. Lecz rozumiem, że naruszyłem cudzy teren, stąd pragnę się wytłumaczyć [...] To jak będzie? Porozmawiamy, gdy zapadnie zmrok, zaprowadzisz mnie do Alphy, czy walczymy? 
Jeżeli ten wilk naprawdę jest ślepcem, to również i głupcem - skoro jako jedną z trzech propozycji wymienił walkę. - przeszło przez myśl waderze, po czym wreszcie postanowiła wziąć wszystko w swoje łapy. Wyskoczyła zza krzaków stając równo obok strażnika. Zmierzyła go wzrokiem. 
- Jakim prawem wytrząsasz się nad słabszym? - warknęła chodź dobrze wiedziała że nieznajomy w cale może się okazać lepszym, lecz jedynie w nocy. - Mam zgłosić mojej ciotce, iż odmawiasz ugoszczenia przybysza? Chyba nie chcesz stracić swojego stanowiska. 
Basior zmarszczył czoło, po czym ostatni raz spojrzał na wędrowca. 
- Nie ufaj mu, wolałbym nie musieć za kilka minut przychodzić tu po twoje zwłoki. - warknął do niej po czym odwrócił się na pięcie i zniknął. Odwróciła się w stronę czarnego basiora, siedzącego skrzywionego na środku zaśnieżonej polanki. Postanowiła podejść do niego kawałek. Zrobiła jedynie trzy kroki w przód bo uważała, iż jest to najbezpieczniejsza odległość do prowadzenia rozmowy. 
- A więc, nazywasz się Vici. Zastanawia mnie, czy mogę zaufać dla tego imienia, czy masz jeszcze jakieś którym posługujesz się gdzieś indziej? - zaczęła. 
- Vici. Nie mam więcej imion, możesz być tego pewna. - odezwał się, już mniej spięty niż przy spotkaniu ze strażnikiem chodź wciąż otaczały go cienie. 
- Wiedz iż w zupełności ci wierzę, że nie jesteś szpiegiem. Jest na to parę dobrych dowodów, jednak nie ma to w tej chwili znaczenia. Nie wiem jednak czy mogę ci zaufać w zupełności, ponieważ nie jestem dobra w walce i wolałabym nie zostać zaatakowana. - powiedziała spoglądając na basiora. 



Vici?
Do dupy, wiem, ale dawno nic nie pisałam x'D

rezerwacje, które wygasły

Nie tykać, będą tu rezerwacje, które wygasły, a których nie chce mi się później przywracać i marnować na nie czasu w razie czego...

Imiona:
  • Nightshade - Thalia, Coral, Zaira (3/5, do końca października)
  • Shairenn - Tsunade, Akatsuki (2/5, do końca października)
  • git 5 - Naomi, Shadow, Eliora (3/5, do końca października) 
  • Victoria Luna - Antilia (1/5, do listopada)
  • Barnaba123 - Aurora, Ethereal (2/5, wygasa: 29.12)
  • Nysiek - Daisy, Primerose (2/5, wygasa: 06.01.2018)
Zdjęcia:
  • Shairenn -  KLIK , KLIK (2/5, do końca października)
  • git 5 - KLIK , KLIK KLIK (3/5, do końca października)
  • Victoria Luna - KLIK , KLIK (2/5, do listopada)
  • Barnaba123 - KLIK, KLIK, KLIK, KILK (4/5, wygasa: 29.12)
  • KorniPink - KLIK (1/5, wygasa: 01.02)
Stanowiska:


  • Nightshade - strażnik nocny, cynik, przypominajka (3/3, do końca października)
  • Barnaba123 - wojownik (1/3, do końca października)
  • Hakiyuu - zabójca, zabójca (2/3, do końca października) 
  • git 5 - bibliotekarz, biały mag (2/3 do końca października)
  • Ria - zielarz (1/3, do końca października)
  • Victoria Luna - strażnik nocny, biały mag (2/3, do listopada)
  • Kaya Irimi - zoolog, archeolog, bibliotekarz (3/3, do połowy listopada)
  • Nysiek - Myśliwy atakujący (1/3, wygasa: 07.01)
  • Victoria Luna - uzdrowiciel (1/3, wygasa: 29.12) 
  • Farya - wyrocznia, szaman (2/3, wygasa: 22.01.2018)
 
<a href="http://watahasmoczegoostrza.blogspot.com/"><img src="http://oi66.tinypic.com/2b16b5.jpg" /></a>

Od Antilii CD Kianixie

Spojrzałam na nią. Nie wyglądała na… chorą. Dla mnie była zwyczajną waderą, która po prostu ma problemy. Cóż, nie jedyna… Nie sądziłam, że szybko zostanę matką, tym bardziej z moją przeszłością, której nie posiadam.
- Nie spodziewałam się tego, że zostaje rodzicem, a tym bardziej samotnym. - przyznałam szczerze. -Takie niespodzianki są zawsze… nieoczekiwane. Jednak to od nas zależy czy to są miłe, czy nieprzyjemna - dodałam. Kianixie kiwnęła głową na znak zgody i upiła kolejny łyk herbaty. Zauważyłam, że wadera mocno zamyka powieki, a następnie powoli je otwiera. Chciałam zapytać się, czy wszystko w porządku, ale ugryzłam się w język. Kin wyciągnęła jakieś dziwne pudełeczko. Wykonane ono było z dębowego drewna. Otworzyła je i wyciągnęła pewną żółto-białą tabletkę. Szybkim ruchem wzięła ją do ust i przełknęła, po czym pokręciła głową, jakby połknęła właśnie gorzką pigułkę. I chyba tak się stało.
A przynajmniej tak myślę.
- Na czym skończyłyśmy? - zapytała, chcąc wrócić do rozmowy. Tak więc kontynuowałyśmy naszą konwersację. Aż w pewnym momencie Kianixie zapytała:
- A co z twoją rodziną?
Spojrzałam na nią zakłopotana i odpowiedziałam jej pytaniem:
- Jaką rodziną?
- Twoimi rodzicami - sprostowała.
Zamyśliłam się na chwilę i zwróciłam się do młodego z prośbą, aby przyniósł mi pewny przedmiot. Nie był mi potrzebny, ale… nie chciałam, aby młody ją słyszał. Kiedy Ayoko wyszedł, wadera spojrzała na mnie pytająco.
- Nie chcę, aby to słyszał - wyjaśniłam, po czym wzięłam głęboki oddech - Nie wiem kim jest moja rodzina, z skąd pochodzę ani kim tak naprawdę jestem -
- Dlaczego? - spytała, lecz po chwili pożałowała, że zapytała. Ja jednak odpowiedziałam.
- Straciłam pamięć. Wymazali mi pamięć lub straciłam wspomnienie podczas jakiegoś wypadku… Sama nie wiem… - przyznałam - Obudziłam się w jakimś miejscu, pamiętając jedynie imię. Czy jest moje? Tego nie wiem, jednak wiedziałam, że z jakiegoś powodu musiałam je zapamiętać. Dlatego wybrałam je na swoje imię -mówiąc to, poczułam się lżej, jednak bałam się, że zaufałam nie temu wilkowi, co trzeba. Do diabła! Czemu jej to mówię? Ale to się powiedziało, tego się już nie cofnie.
Samica myślała przez chwilę, po czym zadała kolejne pytanie:
- A jak… poznałaś Ayoko?
- Jego rodzice uwierzyli w jakiś zabobon o przepowiedni, że wilk o dwukolorowych oczach ich zabije. Pod namową tamtejszej alfy porzucili go w zaspie śnieżnej, mając nadzieję, że tam zginie -Kianixie tylko przytaknęła. Wtedy wpadł młody. Był nieco zasapany, ale perspektywa ruchu chyba go ucieszyła. Od razu do mnie podbiegł i wyjaśnił, że nie ma tego, po co go posłałam. Podziękowałam mu i chciałam coś powiedzieć, ale Ayoko podszedł do Kiax i zapytał:

- Czy pobawisz się ze mną?

Kianixie? Nie mam pomysłu xd

1 stycznia 2018

Współpraca!

Podjęliśmy współpracę z blogiem Kocio-kocie sprawy!

Od Symonidesa cd. Antilii

Wadera wpatrywała się w jeden punkt, znieruchomiała, jakby stało się coś, co stać się nie powinno. Przez chwilę nie odzywałem się, czekając, aż to ona coś powie, w końcu odchrząknąłem. Wzdrygnęła się lekko i skierowała na mnie zaniepokojony wzrok.
- Coś się stało? - zapytałem, wciąż będąc lekko zamroczonym.
- Ayoko... - zaczęła, marszcząc brwi i znów wbijając wzrok w śnieg - muszę coś sprawdzić.
Przytaknąłem; czułem, jak narasta we mnie niepokój.
- Odpoczywaj, ja zaraz wrócę.
Znów przytaknąłem, nie spuszczając z niej wzroku. Zerwała się i ruszyła ku wyjściu. Na odchodne uśmiechnęła się, lecz wiedziałem, że to jedynie próba uspokojenia mnie, zapewnienia, że wszystko będzie dobrze - notabene próba niezbyt udana, bo zmartwień o syna ukrywać nie potrafiła. Wiodłem za nią wzrokiem, aż zniknęła za ścianą jaskini.
Przez chwilę leżałem, tkwiąc w bezruchu. Beznadzieja i bezradność otoczyły mnie i jakby bardziej wbiły w leżankę. Zacząłem się wiercić i starałem się ocenić, jak dużo wytrzymają szwy.
W końcu wstałem, lecz zaraz z głuchym jękiem upadłem na ziemię, która teraz wydawała się jakby czystsza. Podparłem się o skalną półkę, podniosłem się i stanąłem pewniej na łapach, rozglądając się po całej jaskini.
Ciepły uśmiech wpłynął na moje wargi, rozweselając przy okazji smutne dotąd oczy.
- Sprzątałaś? - mruknąłem cicho, do siebie. Żałowałem, że nie mogę jej teraz podziękować; nawet, jeśli bym to zrobił, ona pewnie nie zwróciłaby na mnie uwagi. Miała teraz sporo na głowie.
Wychodząc natknąłem się na Kiarę, która teraz mierzyła mnie ostrym spojrzeniem. Czułem zbliżające się kazanie - ta jednak zacisnęła zęby i uniosła brwi w pytającym geście.
- Muszę kogoś znaleźć - wytłumaczyłem, opierając się bokiem o zaszronioną korę drzewa rosnącego zaraz przy mojej jaskini.
- Wiesz przecież, że musisz leżeć.
Odwróciłem wzrok - przeniosłem go na błękitne niebo, bezchmurne i wyjątkowo spokojne.
- Wiem - szepnąłem. Nie chciałem robić jej przykrości i znów kazać się zszywać, kiedy już wrócę, ale nie miałem teraz innego wyjścia. Co, jeśli młodemu się coś stało? - Przepraszam, zaraz wrócę i będę leżeć aż nie wydobrzeję w stu procentach.
Westchnęła i odsunęła się, dając mi przejść.
- Uważaj na siebie - rzuciła, kiedy już się oddaliłem.

***

Antilię zauważyłem nieopodal jej własnej jaskini, kiedy chodziła i nawoływała Ayoko. Była zmartwiona, a kiedy zauważyła mnie stojącego na środku ścieżki, zdyszanego i jeszcze trochę drżącego, jęknęła jedynie i podbiegła do mnie, stając obok i pozwalając mi się oprzeć.
- Dziękuję - uśmiechnąłem się blado. Dobrze ją widzieć.
- Nie powinieneś...
- Wiem, że nie powinienem - przerwałem jej niegrzecznie. Zawiesiła wzrok na linii horyzontu. - Nie ma go?
Zaprzeczyła i podprowadziła mnie do jej jaskini, gdzie mogłem usiąść i napić się chłodnej wody - pomimo mrozu odczuwałem bijące z mojego wnętrza ciepło i jedynie łapy lekko mi odmarzały.
- Co takiego - wziąłem głębszy wdech - zobaczyłaś? Tam, przed jaskinią?
Przez chwilę zawahała się, zapewne nie wiedząc, czy warto mnie martwić. Rozstrzygała właśnie malutką, wewnętrzną bitwę, której nie chciałem zbędnie przerywać. Domyślałem się, że chodziło o ślady, które - co prawda lekko zatarte - urywały się gwałtownie przed moją jaskinią. Ale może coś przeoczyłem?
- Ślady... jego ślady urwały się gwałtownie, co mnie zaniepokoiło... - zwiesiła łeb. Przybliżyłem się do niej i bardzo lekko szturchnąłem, posyłając w jej stronę pocieszający uśmiech.
- Hej, wszystko będzie dobrze - mruknąłem, może trochę zbyt oklepanie. - Pójdę do alfy i poproszę o pomoc w poszukiwaniach.
Zmarszczyła brwi i zastanawiała się, czy na pewno jest to dobry pomysł. Zgodziła się, choć niechętnie, miała jednak zastrzeżenia co do mojego stanu zdrowia.
- Czuję się znacznie lepiej. Zostaw jakiś list w domu, na wypadek gdyby wrócił. Ja niedługo wrócę, zapewne już z pomocą.

***

Dowiedziałem się, że alfę znajdę w sklepie. Zastanawiałem się dlaczego ktoś tak ważny przesiaduje teraz właśnie tam - kiedy jednak dotarłem na miejsce, wszystko stało się jasne. Kesame jest sklepikarką, warto to zapamiętać. Opowiedziałem jej o wszystkim, nie wspominając jedynie o swoim stanie zdrowia. Nie chciałem zgrywać bohatera, po prostu cholernie martwiłem się o tego młodego. 
- Chodźmy - odparła jedynie. Ja starałem się wyglądać na zupełnie zdrowego wilka. 

***

- Znalazł się? - zapytałem, podchodząc do błękitnookiej. Pokręciła głową, potem rozejrzała się po zebranych i mimowolnie uśmiechnęła. 
Poszukiwania czas zacząć. 

Antilia?

Większość obrazków i zdjęć umieszczonych na blogu nie jest naszego autorstwa.

Proszę o nie kopiowanie treści z bloga w celach własnych bez wiedzy administratorki.

Szablon wykonała Fragonia dla bloga
Sisters of The Template