11 lutego 2019

Od Rena cd. Faith

Wadera zwinnie zeskoczyła na niższą gałąź, a z niej na ziemię. Jej długi ogon zdawał się przy tym tańczyć, niczym kobra przy dźwiękach magicznego fletu. Ren nigdy nie potrafił wspinać się na drzewa. Nie wiedział, jak to robić, by nie spaść z niego przy pierwszej okazji. Nie potrafił nawet dotrzeć do najniższej gałęzi. Może to właśnie w ogonie krył się cały sekret? Owczarek postanowił jednak o to nie pytać. Wolał trzymać się ziemi. Kamienie, ziemia, trawa - to wszystko sprawiało, że czuł się dobrze. Nie odczuwał potrzeby wspinania się na wysokie konary. Zdawało mu się, że w naturze wilków również nie leży takowe zachowanie, Faith jednak była inna. W jego oczach stała się kimś wyjątkowym, kimś wartym uwagi. Intrygowała go w każdy możliwy sposób, okrywając się szatą tajemnicy, jaka wokół niej krążyła.
Biała wilczyca wpatrywała się w niego z taką samą, a może i nawet większą ciekawością. Błądziła błękitnym spojrzeniem po tułowiu Rena, bacznie przyglądając się jego barwom i budowie. W pewnym momencie spotkali się spojrzeniem, jednak ta szybko odwróciła wzrok, wbijając go gdzieś w trawę.
- Coś nie tak? - zapytał spokojnie, nie chcąc sprawić, by wadera poczuła się nieswojo.
- N-Nie, tak tylko się zastanawiam... Nieważne - odparła cicho, unikając spojrzenia złotych oczu samca.
- Nie jestem wilkiem, jeśli to cię zastanawia - stwierdził, że najprawdopodobniej myśli właśnie nad tym.
- Nie wilkiem? Więc czym?
- Psem. Owczarkiem niemieckim dokładniej.
- Czytasz z myślach? - zapytała krótko, jak gdyby nie chcąc go speszyć, ale i obawiając się o to, czy owczarek może właśnie w tej chwili studiować najciemniejsze zakamarki jej umysłu.
- Co? Nie - pokręcił przecząco głową - Nie posiadam żadnych magicznych zdolności. Przynajmniej tak mi się zdaje, bo, jak do tej pory, żadnej nie odkryłem.
- Myślę, że w każdym jest magiczny potencjał - powiedziała słodkim głosem, który wypełnił uszy Rena.
- Nie... we mnie raczej nie
Zrezygnowany przysiadł na chłodnej ziemi. Magia była dla niego czymś zupełnie nowym. Nie wiedział, skąd się bierze, jak działa i jak ją okiełznać. Być może nawet trochę się jej bał. Wciąż jednak była dla niego czymś, czego niezwykle pożądał. Zazdrościł wszelkim magicznym istotom ich zdolności, podziwiał je za nie. Z czasem pewnie przyzwyczai się do swojej nie-magiczności, teraz jednak czuł się jak mugol, który znalazł się na błoniach Hogwartu. Był tak blisko magii, a jednak wciąż pozostawała dla niego tak nieosiągalna.

Faith?

10 lutego 2019

Od Airova cd. Fasoli


Kolejny dzień, kolejne obowiązki. Mimo rutyny nie byłem znudzony – wręcz podobało mi się rządzenie, wydawanie poleceń i pomaganie. Byłem alfą, którego WSO potrzebowało, a ja potrzebowałem całej tej zgrai wilków, dzięki którym czułem, że jestem, że żyję.
Otwarłem oczy o wschodzie słońca, właściwie jeszcze chwilę przed momentem, w którym ognista kula wyłoniła się zza horyzontu. Tym razem obyło się bez koszmarów, więc od rana towarzyszył mi dobry humor; mięśnie nie bolały od rzucania się przez sen, oczy nie były tak przekrwione, jak zwykle. Wyprostowałem się i ziewnąłem, kłapiąc przy tym zębami i oblizując zeschnięte wargi. Zająłem się tym, czym musiałem, nie martwiąc się zupełnie o nic. Świat bez koszmarów był kolorowy i jakby bardziej wyrazisty.
Uśmiechnąłem się ciepło, kiedy do mojej jaskini weszła Roki. Jej roześmiane oczy wydawały się rozjaśniać pomieszczenie. Słońce było mniej więcej w jednej trzeciej drogi na nieboskłonie.
– Cześć, Airov – zaczęła, a potem podjęła jakiś temat, który rozumiałem tylko w połowie. Co jakiś czas kiwałem głową i wtrącałem swoją kwestię, nawet nie do końca wiedząc, kiedy podjęliśmy decyzję o wspólnym spacerze. Czas zdawał się płynąć nieco inaczej, niż tego oczekiwałem. – Może pójdziemy do biblioteki? – zapytała w końcu, błądząc wzrokiem gdzieś po koronach drzew. Znów się zgodziłem, wiedząc, że nigdzie mi się nie spieszy.
Szliśmy wolnym krokiem, rozkoszując się ciepłym wiatrem i ostatnimi promieniami jesiennego słońca.
– Po co idziemy do biblioteki? – zagaiłem, chcąc wypełnić ciszę, która na moment zaległa pomiędzy nami. Odpowiedziała, że musi sprawdzić pewną kwestię w pewnej księdze, uśmiechając się przy tym tajemniczo i w pewien sposób uroczo, przez co zaśmiałem się cicho i przyspieszyłem; po chwili oboje biegliśmy krętą ścieżką, co jakiś czas obijając się o siebie i przeskakując nad kanciastymi kamieniami czy powalonymi przez ostatnią wichurę pniakami.
Kiedy wchodziliśmy do biblioteki, słońce zawisło w swoim najwyższym punkcie, informując, że już południe. Od razu uderzył w nas żółty zapach starych ksiąg, jakże charakterystyczny dla tego miejsca. Przymknąłem oczy, pozwalając, by wypełnił całe moje płuca. Roki w tym czasie zdążyła wypatrzeć na półce jedną z interesujących ją ksiąg i teraz podchodziła do niej płynnym krokiem; wydawało się, że płynie w powietrzu. Wpatrywałem się w nią przez moment, a później podszedłem bliżej, by móc odczytać przetarty tytuł na grzbiecie tomu. Nazwę skojarzyłem, choć nadal nie wiedziałem, co skrywa wnętrze – kojarzyłem nazwy sporej liczby wszelkich książek, tych starych i tych współczesnych, popularnych. Zwykle brałem udział w ich rozładunku czy po prostu kontrolowałem to, co znajduje się w bibliotece. Usiłowałem sobie przypomnieć coś więcej o tym konkretnym egzemplarzu, ale pamięć płatała mi w ów momencie figle.
– Muszę znaleźć kilka informacji – wyjaśniła, a strony w księdze przewracały się jedna za drugą. Źrenice wadery przesuwały się w lewo i prawo, lewo i prawo, aż w końcu zatrzymały się na jednym fragmencie i przez moment tkwiły nieruchomo.
Stałem obok i zdecydowałem się nie przeszkadzać, więc jedynie przyglądałem się całemu procesowi od boku.
– O, mam! – mruknęła radośnie pod nosem, a jej ogon zakołysał się nieznacznie. Zbliżyłem się do niej i położyłem pysk na jej karku, wpatrując się w kartkę. Odsunęła się i uszczypnęła mnie zadziornie w ucho, przypominając tym samym szczenięce lata, kiedy to bawiliśmy się tak znacznie częściej.
Uśmiechnąłem się nonszalancko i odsunąłem o krok, oddając jej swobodę ruchów.
– Pomożesz mi znaleźć jeszcze jedną.
Tym razem prowadziłem ja. Wiedziałem, gdzie może znaleźć księgę, której szukała, bo nie był to pierwszy raz, kiedy z niej korzystała. Tyle, że tym razem zmieniła położenie; widziałem, jak bibliotekarka przenosiła ją ostatnio na jeden z wycofanych regałów. Roki posłusznie podążała za mną, opowiadając o pewnym eliksirze, który ostatnio wytworzyła.
– Fasola? – zapytałem z uśmiechem, widząc, jak pospiesznie odkłada skórzany tom na półkę. – Co ciekawego czytałaś?
Roki wyjrzała zza mojego ramienia i wręcz czułem, jak uśmiecha się na widok zielonkawej wadery.

Moje piękne panie? <3

|| następna część ||

9 lutego 2019

Od Faith cd. Rena


Tego jesiennego dnia, Faith wybrała się na poszukiwanie specjalnych ziół leczniczych. Rośliny zwanej potocznie ,,Cudownym drzewem’’ bądź ,,Drzewem długiego życia’’. Była prawie pewna, że znajduje się gdzieś na terenach watahy. Chciała zebrać jej zapasy i przy okazji wyhodować ją w swoim ogrodzie, gdyż była bardzo pożyteczna. Miała wartości lecznicze, a z jej nasion również można było wytworzyć barwnik z którego można uzyskać farbę, a Faith interesowała się malarstwem.
Idąc przez Las Phoenix podziwiała znamiona tego, że przyszła następna pora roku. Drzewa okryły się żółcią i złotem , zapłonęły czerwienią. Ścieżki leśne są usłane barwnymi liśćmi, które już spadły z drzew. Pod drzewami rośnie dużo grzybów, leży wiele szyszek i kasztanów. Kto nie docenia tak pięknego jesiennego krajobrazu? Teraz tylko czekać na oznaki zimy, ulubionej pory roku Faith.
Uważnie badała wzrokiem każde drzewo, większość to były zwykłe pospolite gatunki, ale nie traciła nadziei w swych poszukiwaniach. W końcu natknęła się na jeden okaz, który wydawał się tym czego szukała. Drzewo to było wysokości do około 10 metrów, z luźną, nieregularną koroną. Liście były naprzemianległe, jasnozielone i zaokrąglone na wierzchołku. Owoce o kolorze zielonym, wydłużone, żebrowane i zwisające. Nasiona z trzema skrzydełkami. To musiało być to. Wadera zaczęła się wspinać na drzewo, bez szczególnych problemów. Nie raz zdarzało jej się chodzić po drzewach, mimo, że była wilkiem, a to raczej nie było w ich naturze.
Gdy zabrała się do zbierania owoców i nasion leczniczej rośliny, usłyszała kroki. Lekko spanikowała i spojrzała w dół. Obcy wilk postanowił odpocząć sobie akurat pod drzewem na którym znajdowała się ona. Ale chwila. To nie był wilk. A przynajmniej tak się jej wydawało. Swoim wyglądem nieco różnił się od wilka. Krótko mówiąc, zaintrygował ją.
Nie miała odwagi by zejść, więc zastygła tak i wpatrywała się w niego z nadzieją, że w końcu sam sobie pójdzie. Jednak nieznajomy nie zamierzał opuścić miejsca i nadal się wylegiwał. W końcu wadera musiała się poruszyć, niestety wydając przy tym zdradliwy dźwięk, a do tego kilka liści spadło centralnie na jego ciało. Spojrzał w górę i zauważył ją. Speszona od razu wspięła się na gałąź znajdującą się nieco wyżej. Nieznajomy wstał od razu i po dłuższej chwili przemówił do niej spokojnym głosem.
– Lubisz rośliny, prawda? Jesteś zielarką? – zapytał swoim spokojnym, miłym dla jej ucha głosem. Nie miała pojęcia skąd mógł o tym wiedzieć, może czytał innym w myślach? Do tego uważnie wpatrywał się w jej oczy, co jeszcze bardziej ją peszyło.
– Tak, skąd wiedziałeś?
– Intuicja.
– Jestem Ren, a ty jak masz na imię?
– Faith – odpowiedziała szybko. Pomyślała, że dziwnie rozmawia się z kimś w takiej odległości. Wydawało jej się, że nie zagraża jej, więc zeskoczyła na gałąź znajdująca się poniżej, a potem na ziemię, zmniejszając przy tym dystans między nimi.
– Miło mi cię poznać – powiedział, gdy znalazła się bliżej. – Też należysz do Watahy Smoczego Ostrza?
– Od niedawna. – „Czyli jednak jest wilkiem”, pomyślała. Może po prostu nie znała tej rasy? 
Nadal wpatrywała się w niego z zaciekawieniem, przez co chyba poczuł się nieswojo.
– Coś nie tak?
– N-Nie, tak tylko się zastanawiam... Nieważne – stwierdziła, że zachowa swoją ciekawość do siebie, gdyż może być to niegrzeczne. Nie wiadomo czemu, nie chciała by sobie poszedł i zostawił ją samą.

Ren?

Od Niffelheima cd. Invernessa


Nigdy nie przepadał za miejscami, które powszechnie były znane pod nazwą „biblioteka”. Prawdę mówiąc, żadnej książki nie przeczytał od lat, a wiedzę zdobywał poprzez cudowne wykłady innych lub doświadczane sytuacje. Co go naszło, żeby w końcu wziąć się za księgi o demonach? Ciekawość. Tak, zwykła ciekawość, no i może chęć zweryfikowania swojej wiedzy. Kto wie? Może papier nauczy go czegoś jeszcze?
Lekturę przerwał mu zestresowany młodzieniaszek. Niffelheim uniósł swoje spojrzenie i dokładnie przyjrzał się wilkowi. Bać się nie bał, może po prostu się zablokował czy coś w tym stylu. W pamięci raz jeszcze odtworzył sobie treść pytania nieznajomego członka z watahy. Och, powinieneś był już dawno nauczyć się ich imion. Przekręcił łeb, zastanawiając się, dlaczego postanowił zaczepić jego. No niby czyta te książki, ale jeśli ktoś ma jakiś problem z demonami czy innymi siłami „nie z tego świata”, to czy nie powinien się z tym zwrócić do egzorcysty? Wróć, pierwsza okazja do poznania bliżej kogoś z watahy. Daj mu szansę i udowodnij sobie, że potrafisz zdobywać znajomych!
– Czy interesuję się demonami? – Posłał mu coś w rodzaju delikatnego uśmiechu. – Można tak powiedzieć, a dlaczego pytasz… Młody mistrzu?
Basior przez dłuższą chwilę mu nie odpowiadał. Czując tę dziwną atmosferę, Niffelheim postanowił zmienić swoje pytanie na proste i niewymagającego większego zastanowienia, ale nawiązujące do poprzedniej części rozmowy: „A ty?”. Brązowy wilk przybliżył się, a następnie usiadł naprzeciwko „interesującego się demonami”. Chwilę błądził wzrokiem po zakamarkach biblioteki, skrupulatnie unikając spojrzenia swojego rozmówcy. Ewidentnie coś chciał wycisnąć ze źródeł o demonach, więc prawdopodobnie tym się interesuje, ale tak jakby było mu brak odwagi, aby się w to zagłębić.
Niffelheim zamknął księgę. Zestresował młodego swoją postacią, więc nie może go winić za to, że teraz brak mu słów. Tak, wmawiajmy innym, że to twoja wina. Wykorzystał chwilę, w której basior postanowił spojrzeć prosto na niego zaciekawiony hukiem, który towarzyszył zamykaniu książki. Dokładnie obejrzał się w jego oczach, a następnie przesunął tomik w stronę wilka, mówiąc, że jemu to się bardziej przyda.
– Poczytaj, gdy znajdziesz chwilę czasu, a teraz poświęć kilka chwil mojej osobie – zakończył swoją wypowiedź śmiechem. – Mogę ci co nieco poopowiadać o demonach. Ładna to z pewnością nazwa, ale ja po prostu lubię wszystkie niematerialne istoty nazywać duszkami lub duszyczkami. Tylko zanim zacznę. Pozwól, proszę, usłyszeć mi twoje imię. Będzie się nam łatwiej rozmawiało.
– Inverness – rzucił krótko. – Ehm, a ty jak się nazywasz? – Chyba bardziej pytał z poczucia obowiązku, iż tak należy, a nie z faktycznego zainteresowania białym basiorem.
– Niffelheim.
Po krótkim przedstawieniu się sobie nawzajem, starszy z nich postanowił wyciągnąć drugiego na spacer, sugerując, że świeże powietrze dobrze im zrobi, a odrobina ruchu krzywdy im nie wyrządzi.
Na początku między nimi panowała cisza, nie chcąc ustąpić miejsca nawet zwykłemu szmerowi liści. Odgłosy stawianych kroków nawet nie potrafiły jej przerwać, tak jakby zostały całkowicie wyciszone przez nienaturalne siły.
– Coś się stało, Młody Mistrzu? – zapytał Niff, a widząc zdziwienie na pysku i w oczach basiora, westchnął i postanowił kontynuować. – Raczej rzadko kiedy znajomość zaczyna się od pytań od demonów. Nie uważasz, że siły nieczyste, siły zła są odpowiednim tematem na pierwszą rozmowę? Znaczy, jak mi powiesz, że to zwykła ciekawość, która ujawniła się tak… myk. Zrozumiem, nie mam podstaw, by w to nie wierzyć. – Posłał mu delikatny uśmieszek. – Nęka cię jakiś demon?

Od Naurell cd. Elladora


Bagna — wilcze bezludzie, do którego wybierali się jedynie alchemicy, zielarze, zoolodzy i niekiedy medycy, by odszukać rzadkie ziele bądź też istnienie, bakterię, którego na większości terenach Watahy Smoczego Ostrza nie sposób było znaleźć. W tymże celu wybrała się również wadera o szaro-fioletowym futrze, którego posiadaczka zaciekle poszukiwała niepospolitego zioła, którego potrzebowała do wyważenia wywaru leczniczego, do którego jego właściwości były niezbędne. Lubczyk, gdyż tak ziele to się zwało, ceniony był przede wszystkim ze względu na przypisywane mu „magiczne działanie”, albowiem roślina ta skutecznie niwelowała liczne dolegliwości zdrowotne, których w ostatnim czasie organizm Naurell wycierpiał bardzo wiele. Pech chciał, aby akurat tamtejszego dnia jej zapasy lubczyku wyczerpały się do zaledwie kilku zeschniętych listków, które były zupełnie bez wartości, a jeśli już, to jedynie do zaparzenia herbaty, lecz tylko dla dodania szczypty smaku.
Po długotrwałej wędrówce wilczyca o jasnozielonych, wręcz w kolorze miąższu limonki, ach, świeżej, soczystej trawy o poranku tęczówkach, dotarła na podmokłe pola wysokich, mierzących sobie do trzech metrów, rozłożystych traw i źdźbeł, które zdawały się mieć oczy, którymi obserwowały osobę Naurell, co tylko bardziej wzbudzało w niej niepewność co do przebywania na tym terenie. Powiadają ponoć, że tereny te są zdradliwe, a niekiedy wilki, które przez zdecydowanie za długi czas przebywają na nich, opuszczają je obłąkane, twierdząc, iż coś je obserwuje.
W końcu odnalazła wzrokiem niewielki krzaczek, o ile można było nazwać tak roślinę zwaną lubczykiem, do którego poczęła się zbliżać, krok po kroku, prędko stawiając swoje łapy, by przypadkiem niepewność nie wciągnęła ją swym błotnistym obliczem w wodnisty brud. Kiedy jednak dotarła na miejsce, okazało się, iż lubczyk został zerwany, a ów osoba, która miała czelność zrobić to przed wilczycą, właśnie odwróciła się w przeciwną stronę i miała zamiar odejść. Naurell jednak nie miała tego samego celu.
– Przepraszam bardzo! – odezwała się z pretensją w głosie wilczyca, której widocznie wilk naprzeciw niej nie wyczuł. Ze zirytowanym wyrazem twarzy zlustrowała ów osobnika z góry do dołu, unosząc jedną brew.
– Tak? – Wilk powstał z miejsca swojego dotychczasowego pobytu, odwracając się w stronę wilczycy. – W czym mogę panience pomóc? – Ukłonił się, na co Naurell zareagowała cichym prychnięciem i wywróciła oczami. Bardzo nie lubiła takiego zachowania, jednak nie zaczęła gaworzyć ze względu na to, iż był to gest grzecznościowy ze strony basiora, aczkolwiek w dalszym ciągu nie spodobała jej się ów postawa.
– Możesz mi pomóc, oddając tę roślinkę – odparła niezbyt przyjaźnie, posyłając wilkowi ironiczny uśmiech, który widniał na jej twarzy zaledwie kilka sekund. Ten zaś widząc nieuprzejmą reakcję Naurell, zdjął z twarzy życzliwy uśmiech i westchnął cicho, czego na jego szczęście wilczycy niedane było usłyszeć.
– Wybacz, ale muszę ci odmówić. To jedyny okaz na najbliższym obszarze, a nie będę szukać nowego lubczyku, tylko dlatego, że jakaś obca wadera nakazuje mi go sobie oddać ot tak. – odpowiedział z przekonaniem i w pewnym sensie pewnością siebie w głosie, a Naurell zawarczała po cichu, co nie umknęło uwadze nieznanego jej wilka.
– Słuchaj, nie mam zamiaru się kłócić z tobą o najzwyklejszą w świecie roślinę, a więc bądź tak uprzejmy i ustąp kobiecie – odparła, przybierając na twarz przesłodzony uśmiech. – Poza tym, do czego miałaby ci być potrzebna ta roślina? – Spojrzała na niego z typową dla niej miną, która wyrażała ironię, sarkazm i nieustępliwość jednocześnie. W tamtym momencie Ellador już wiedział, czego mógł się spodziewać do Naurell, a na pewno tego, że wadera tak łatwo nie odpuści.
– Zgaduję, że do tego samego, co tobie. – Wyprostował się i zmierzył Naurell wyższym spojrzeniem, mimo iż sama należała do wysokich wilków. Bardzo nie lubiła, gdy ktoś wyższy kwestionował jej wzrost, zresztą jak większość płci pięknej na tym świecie z zadziornym charakterem, którego posiadaczką była również owa wadera. – Ale jako, iż ja byłem tu pierwszy, znalezisko należy się mnie – dodał, posyłając waderze zwycięski uśmieszek, który porządnie zadziałał drażniąco na jej nerwy. – A więc?
Wadera w dalszym ciągu nie miała zamiaru odpuścić. Lubczyk był jej potrzebny, niefortunnie tak samo, jak basiorowi, jednak nie chciała się poddawać; nie leżało to w jej naturze. Zamiast negocjować dalej, przyjrzała się pyskowi ów wilka, utrzymując z nim niepewny kontakt wzrokowy, aż w końcu znienacka zerwała roślinę i trzymając ją w pysku, pędem odwróciła się i truchcikiem pobiegła w swoją stronę, nie zważając na zdziwioną minę wilka.
– Hej, wracaj tu! – zawołał za nią, lecz Naurell uśmiechnęła się do siebie jedynie i machnęła krótką kitą, śmiejąc się pod nosem zwycięsko. Nawet nie podejrzewała, że basior również należał do wilków upartych i miał w zamiarze odebrać jej to, co odnalazł jako pierwszy.

Elladorze?

8 lutego 2019

Od Faith cd. HG


Gdy nie był wstanie już iść sam o własnych siłach, Faith podpierała go swoim ciałem, mimo iż samo było wątłe. W końcu doszli do ogrodu zielarzy czyli jej pracowni. Nakazała mu położyć się na leżu, które znajdowało się w ogrodzie. Wilczyca lubiła czasem sypiać wśród swoich roślin, teraz też mogło się przydać, nie chciała by leżał na chłodnej posadzce. Nigdy wcześniej nie znajdowała się w takiej sytuacji, jej profesją nie była medycyna. Zwykle po prostu sprzedawała informacje lub różnego rodzaju rośliny dla medyków lub osób w potrzebie, ale nie aż tak poważnej. Zachowała zimną krew i najszybciej jak tylko mogła wzięła się za zebranie odpowiednich roślin leczniczych do utworzenia odpowiedniej mieszanki ziołowej. Widział tylko jak krzątała się po pomieszczeniu i zrywała składniki z donic. Roślina z jednej donicy miała gładkie, błyszczące, czerwonobrunatne nasiona w kształcie czółenek i długie lancetowate liście. Pomagała ona na zranienia, zatrzymywała krwotok i znacznie przyśpieszała gojenie. Roślina z drugiej donicy miała kwiaty w kształcie koszyczków zebranych w baldachogrono na szczycie pędu. Liście zaś były szarawo zielone, słabo owłosione na górnej i bardziej owłosione na dolnej powierzchni. Kształtem przypominały piórka. Również zapobiegała krwawieniu, gdyż była bardzo dobra na krzepnięcie krwi. Zebrała tak jeszcze kilka innych, ale tylko po listku, po czym włożyła do małej drewnianej misy. Rozgniotła i roztarła je ze sobą wszystkie razem, a później zalała by łatwiej było tę mieszankę spożyć i rozprowadzić na ranie.
– Obróć się na plecy – wydała mu krótkie, stanowcze polecenie, a on z trudem obrócił się. Faith włożyła swoje czyste łapy do leczniczej mieszanki z ziół i zaczęła nasmarowywać nią rany ,,pacjenta’’. Robiła to z niezwykłą delikatnością, tak że prawie nie bolało gdy dotykała jego poranionego ciała. Kiedy rany były już całkiem zabezpieczone, resztę podała mu do spożycia. Wcale nie była smaczna, ale mus to mus. Napił się posłusznie, ale nawet się lekko nie skrzywił. Widocznie nie przeszkadzał mu gorzki smak ziół. – To jeszcze bardziej uśnieży twój ból, no i nie będziesz już wymiotował krwią. – Obdarowała go uśmiechem, ale wyjątkowo smutnym uśmiechem, pełnym empatii.
– Dziękuję – podziękował, mówiąc niezwykle cicho, choć z delikatną ulgą, ale nie dziwiła się mu.
– Nie dziękuj, to normalne, że spróbowałam ci pomóc. Zostań tutaj i nie próbuj się ruszać. Musisz odpocząć i trzeba poczekać, aż wszystko zacznie działać. Ja muszę udać się po Antilię, która jest uzdrowicielką, niedługo do ciebie wrócę.
Miała trochę drogi do pokonania, żeby spotkać się z uzdrowicielką, ale starała się sprężyć w czasie. Zbiegiem okoliczności idąc jedną z ścieżek watahy, zauważyła w dali błękitną skrzydlatą waderę. Dobrze się składało, przynajmniej Harbinger nie musiał długo na nie czekać.
– Antilia! – zawołała za nią Faith. Wadera tylko się obróciła zdezorientowana i szukała źródła hałasu, więc Faith zaczęła do niej biec. – Tutaj!
– Och, witaj – uśmiechnęła się delikatnie – masz do mnie jakąś sprawę? 
– Nie... Yyy... To znaczy tak. W mojej pracowni leży wilk w potrzebie. Jest ciężko ranny, podałam mu silne zioła lecznicze, które powstrzymały krwawienie, ale ja nie jestem uzdrowicielem, lepiej jakbyś rzuciła na to okiem. Czy mogę liczyć na twoją pomoc? – starała się powiedzieć to wszystko szybko i wyraźnie, nie tracąc czasu.
– Oczywiście! – natychmiast spoważniała. – Prowadź! – Nie zadając dalszych pytań ruszyła za Faith, która zaprowadziła je do ogrodu zielarzy. 
Ranny leżał nadal w tym samym miejscu i w prawie tej samej pozycji. Wszystko wskazywało na to, że wadera dobrze się spisała, bo widać było, że nie czuł już takiego bólu jak wcześniej. Antilia nie rozpoznała go, możliwe że nie znała go osobiście, albo po prostu bardzo się zmienił.
– Co się stało? – zapytała Antilia poważnie.
– Płomień życia – odpowiedział krótko.
– Rozumiem. – Uzdrowicielka podeszła do rannego wilka i zaczęła go oglądać i sprawdzać efekty pracy Faith.
Po dłuższej chwili zrobiła kilka kroków w tył i zwróciła się do wadery.
– Jestem pod wrażeniem, bardzo dobrze sobie poradziłaś. Szczęście, że miałaś tutaj akurat taki dobór ziół. Teraz musi tylko odpoczywać, nie przemęczać się. Najlepiej jak zostanie u ciebie przez jakiś czas, do czasu, aż wszystko się zagoi. Po czym przemówiła do samego pacjenta . – Zrozumiano?

7 lutego 2019

Od Paina

Ostatnio, przyznam szczerze, nie miałem co ze sobą zrobić. Dosłownie. Łaziłem tu i tam, od drzewa do drzewa, czasem do kogoś zagadałem, ale jak jest, wszyscy wiemy; nie każdy do rozmowy jest chętny. Ale pomińmy to i uznajmy, że w pełni rozumiem takich osobników. Bardziej już drażnił mnie fakt, że nie było takiego pięknego miejsca, w którym mógłbym siąść na uboczu i patrzeć na chodzące wilki. To dziwne, ale lubię na nie patrzeć, chociaż większość urodą nie grzeszy. Po prostu fajnie jest hipnotyzować się chodem ich chudych łapsk, wganiając je wtedy w zakłopotanie, bo jak to tak: patrzeć?! Czasem tylko zastanawiam się, za jakiego idiotę mnie mają, kiedy jak kołek stoję w jednym miejscu czasem i po kilka godzin. Kiedyś tak nie było, dobrze? Po prostu mi się nudzi, a w tym chyba nic nadzwyczajnego nie ma. Tylko żeby nie było, że poza udawaniem posągu nie mam drugiego życia. Taką moją odskocznią jest mój zawód. A to dziwne, bo dotychczas niechętnie wykonywałem swoje obowiązki. Ale praca takiego wścibskiego reportera jest dla mnie idealna. Uprzykrzam innym życie, zalewając je pytaniami, wtykam nos w nie swoje sprawy, a co najlepsze — mam pewne usprawiedliwienie. Bo to wszystko robię przecież z myślą o watasze. Wszystko, co tworzę, tworzę przecież dla niej. Chwilami nawet lubię czytać swoje własne słowa. Irytuje mnie jedno: we wszystkich pięknie zapisanych kronikach wciąż była luka. Nagłówek "Harbinger Ghost — największy romantyk w historii." wciąż owiany był tajemnicą. Pod spodem widniała tylko jedna, istotna informacja — wżenił się w rodzinę Alf. Kojarzę, że ktoś wspominał coś o niejakiej Ingreed. Aby dowiedzieć się, kim dokładniej jest, zszedłem do podziemi do zasłyszanej Grocie Diabła.
Droga na dół przyjemna nie była, ale czego się nie robi dla wiedzy. Poza tym malowidła, jakie miały się tam znajdować, były częścią historii, i to nie byle jakiej historii. Wciąż przecież chodziło o watahę. Gdy jeszcze na dobre nie skończyłem schodzić w głąb, moim oczom ukazał się zapatrzony w obraz basior. Specjalnie głośno uderzałem łapami o bruk, co by nie wystraszyć zamyślonego osobnika. Nie chciałem przecież narazić się na jego gniew. Wpatrywałem się w niego długi czas, ale za nic w świecie go nie kojarzyłem. Czyżby był nowy? Starałem się zapamiętać jak najwięcej szczegółów. Jako pierwsza rzucała się w oczy jego duża postura, później gęste futro i tajemnicza, zielona poświata. Jak gdyby nigdy nic usiadłem tuż obok niego, nie pozornie nań zerkając. Obraz, na który w takim skupieniu patrzył, przedstawiał żółtą waderę z małą, białą kulką u boku.
— Piękne malowidła, czyż nie? — przerwałem właściwie odpowiadającą mi ciszę. Basior przez krótki jeszcze czas nie odrywał wzroku od portretu, aż wkrótce spojrzał mi w oczy. Zbadałem jego twarz i lekko drgnąłem. Zmartwychwstał?

HG?

Od HG do Faith

Pustka. Kolejny raz leżę na lekko zeschniętej trawie i wpatruję się w niebo. Słońce wschodzi i zachodzi, każdego dnia jest coraz niżej. Nie zdawałem sobie sprawy z tego, że żyję, dopóki ktoś nie nadepną mi na ogon. Czy to w ogóle możliwe? Nie wiedzieć. Otworzyłem oczy i spojrzałem w lewo, w prawo. Nad moją głową pochylała się biała wadera. Kiedy tylko nasze spojrzenia się zetknęły, odskoczyła, jak poparzona. Wstałem i otrzepałem się z liści. Pusty żołądek domagał się jedzenia. Już zapomniałem, jak to jest być oddychającą istotą z działającym organizmem. Ach tak, Faith. Poznałem ją po długich łapach oraz plamkach pod oczami. Okazuje się, że życie po śmierci istnieje, jest nieco inne, niż tutaj, ale równie trudne i monotonne. Postanowiłem je sobie umilić obserwacją swoich znajomych i nieznajomych z watahy. Nie było mnie zaledwie... Długo.
— Wybacz, że cię wystraszyłem. Jestem Harbinger. — Uśmiechnąłem się przyjaźnie, o ile jeszcze nie straciłem tej umiejętności i wysunąłem łapę w stronę samicy.
— Faith — powiedziała lekko, ale trochę za szybko. — Nie chciałam cię budzić, aczkolwiek dostrzegłam twój ogon dopiero wtedy, kiedy moja łapa się z nim zetknęła. Liczę, że nie sprawiłam ci bólu.
— Nie, wszytko jest w porządku. Jesteś zielarzem, prawda? — oczywiście, że było to pytanie retoryczne.
— Tak.
Nienawidzę udawać, że wszystko jest w porządku i że czas nie ma dla mnie znaczenia. Jeszcze to odpowiednie dobieranie słów, aby nikogo nie skrzywdzić. Teraz dopiero czułem skutki zbyt późnego ożywienia. Zaschnięte liście ostu niemiłosiernie podrażniały moje gardło, a każde słowo pogarszało sprawę. Żołądek, podobnie jak inne wnętrzności zostały ze mnie wydarte w ciągu pierwszego tygodnia, resztkami podzieliły się inne drapieżniki mieszkające w lesie. Tylko głowa w tym wszystkim została nietknięta. Nadal nie wiem jakim cudem stoję na własnych łapach. Przerwałem swoje przemyślenia na dźwięk chrząknięcia. Faith stałą lekko podparta o niewielki pień i wpatrywała się we mnie. Przełknąłem ślinę.
— Potrzebuję czegoś, co uleczy wewnętrzne rany. Szybko.
Nie musiałem powtarzać dwa razy. Biała ruszyła żwawym marszem w stronę swojego ogrodu. Nie ukrywam, że chciałem się tam znaleźć, jak najszybciej, ale krwawienie z pyska, które pojawiło się nagle, skutecznie mi to utrudniało. Na dodatek nie pokazywałem się jeszcze w centrum. Faith była pierwszym wilkiem, którego spotkałem na przełomie ostatnich dni. Nie mam zamiaru pokazywać się w takim stanie pozostałym.
— I coś na zatamowanie krwotoku wewnętrznego — rzuciłem za jej plecami. Prawie zawyłem z bólu, wypowiadając ostatnie słowo. Zdecydowanie byłem już za stary albo przynajmniej za słaby na takie wędrówki. Nigdy nie należałem do długodystansowców, ale to już przegięcie. Zatrzymywałem się średnio co sto metrów, a do celu był jeszcze kawałek drogi. — Daleko jeszcze?
— Nie, ale możemy się zatrzymać, jeśli chcesz — zaproponowała, nie odwracając się.
— Tak, proszę — wycharczałem.
Położyłem się i zwymiotowałem krwią pomieszaną z kwiatami ostu.
— Wyglądasz jak śmierć, a jeszcze przed chwilą... Co cię doprowadziło do takiego stanu? — w jej głosie mimo strachu dało się wyczuć zmartwienie i empatię.
— Płomień życia.
— To niemożliwe.
— Jeśli stosujesz go częściej, niż raz w życiu jest to bardzo możliwe. Możemy iść dalej. Jeśli nie masz nic przeciwko, teraz ja poprowadzę. Znak skróty.
— Oczywiście, że nie. Prowadź.
Wstałem, zacisnąłem zęby i zacząłem biec w stronę dobrze znanego mi ogrodu. Potykałem się co krok, a jedyne co widziałem, to zamazane plamy. Od teraz poruszałem się zdany jedynie na instynkt.

Od Rena

Owczarek delektował się ostatnimi ciepłymi promieniami słońca, wylegując się na smudze światła, przemykającej między drzewami. Mimo tego, że odkąd zamieszkał tereny watahy czuł się bezpiecznie, nie mógł pozbyć się nawyku nasłuchiwania wszystkiego dookoła. Wciąż pozostawał czujny, co odbijało się na jakości jego odpoczynku, jednak Ren sam nie był do końca pewien, czy potrafi żyć w inny sposób.
Czujność jednak się opłaciła, ponieważ do uszu samca dobiegł szelest liści gdzieś nieopodal. Otworzył lekko jedną powiekę, jednak niczego nie zauważył. Wrócił więc do odpoczynku. Szelest jednak stał się głośniejszy, a kolorowe liście pospadały z gałęzi na sierść Rena. Wtedy też postanowił się rozejrzeć. Wciąż jednak pozostał w pozycji leżącej. Szelest liści nie wydawał się być na tyle groźny, by być w pełni gotowym na najgorsze, więc nie było potrzeby zrywania się z wygodnej pozycji. Owczarek rozglądał się po gałęziach złotymi oczami. Dostrzegł białą waderę, która wyglądała, jakby przyglądała mu się od dłuższego czasu. Gdy jednak spojrzał w jej stronę, ta odwróciła wzrok i usiadła na innej, niewidocznej dla Rena gałęzi. Wciąż nie znał wszystkich wilków w watasze i nie zapowiadało się na to, by coś w tej kwestii miało się zmienić. Biała wilczyca jednak zaintrygowała go w jakiś dziwny, niewyjaśniony sposób. Było to uczucie na tyle silne, by mimowolnie wstał i z wolna ruszył w jej stronę. Nie zastanawiał się nad tym, co robi. W końcu ujrzał jasny ogon, zwisający gdzieś między gałęziami. Wtedy też zastanowił się przez chwilę nad swoimi czynami. Nie chciał jej przestraszyć, jednak nie wiedział, w jaki sposób powinien zacząć znajomość. Nigdy nie miał zbyt wielu przyjaciół, sam do końca nie był pewien, czy jest zdolny do nawiązania głębszej relacji. Niezobowiązujące rozmowy przychodziły mu gładko, podczas nich się nie wahał. Jednak, jak do tej pory, nie wszedł w żadną głębszą znajomość z kimkolwiek. Ogarnęła go lekka panika, trochę jakby... zależało mu na relacji z nieznajomą? Nie potrafił tego wyjaśnić. Mimo wszystko jednak zdecydował się na pierwszy krok.
- Lubisz rośliny prawda? Jesteś zielarką? - zapytał łagodnie, przyglądając się uważnie oczom wadery. Jeszcze nigdy takich nie widział. Zdawały mu się bardzo wyjątkowe. Zieleń jednego i błękit drugiego kojarzyły mu się z przyrodą. Stąd też pytanie. A przynajmniej tak mu się zdawało.
- Tak, skąd wiedziałeś? - odezwała się cicho, błądząc wzrokiem po trawie pokrytej liśćmi.
- Intuicja - odrzekł spokojnie, choć wcale nie o intuicję chodziło.
Głos nieznajomej był spokojny. Tak lekki, że wprawiał samca w pewien stan obłędu. Chciał usłyszeć go znowu.
- Jestem Ren - odrzekł krótko - A ty? Jak masz na imię?
- Faith - słodki głos ponownie wypełnił go całego, niosąc w pewien sposób spokój w całym jego ciele.
Gdy ludzie zmuszali go do walczenia z innymi psami, nie miał do czynienia z osobnikami innej płci. Poznawał jedynie innych samców, tylko po to, by przegryźć ich krtań, by dostać tej nocy jedzenie. Być może właśnie dlatego tak lubił słuchać głosu białej wilczycy. A być może chodziło o coś zupełnie innego.

Od Nicodema cd. Pearl

- Proszę o wybaczenie. - powiedziała wadera z ogromnym trudem.
Nicodem widział, że nie łatwo przychodzą jej te słowa, jednak czuł, że są szczere. Radośnie rozłożył swoje sześć ogonów, tworząc z nich wachlarz niczym w pawia.
- Zatem gdzie pójdziemy, Księżniczko? - zwrócił się do niej uprzejmie, jednak z nutką żartu w głosie - Proponuję skorzystać w ostatnich ciepłych dni i wybrać się na plażę.
Pearl skinęła lekko głową i z gracją ruszyła przed siebie.
Basiorowi wydawało się, że czas minął wyjątkowo szybko. Jeszcze niedawno spotkali się po raz pierwszy, a teraz jest już prawie dorosły. Peral, mimo, iż była młodsza od niego, również wydoroślała. Stała się wyższa, a jej futro nabrało wyrazistych barw. Mimo tego, że Nico nie widział ich poprawnie z powodu daltonizmu, widział, że się zmieniło.
Do portu nie było daleko, więc szybko do niego dotarli. Słońce grzało przyjemnie. Nie parzyło już tak, jak latem, jednak rzucało na wszystko przyjemne światło. Piasek był chłodny, mimo to jednak para wilków ułożyła się na nim wygodnie, wpatrując się w fale.
- Pearl, ja.. - zaczął niepewnie - Być może i nie znam się na kolorach, ani na biżuterii, jednak zrobiłem to - wyciągnął w stronę wadery wisiorek.
Przez cienki łańcuszek przełożony był gładki, szklany kryształek w kształcie łzy. W jego środku znajdowała się mała, złota róża, do której Nico tak często porównywał Pearl. Róże były według niego piękne, jednak raniły swoimi kolcami. Tak właśnie postrzegał waderę. Jako piękny kwiat, jednak gdyby zabrać mu to piękno, nie miałby żadnej wartości. Nie przyznał się jednak, dlaczego wisiorek przedstawiał właśnie róże. Pearl najpewniej uznałaby ją za dopełnienie kwiatów, które wplatała w sierść. Złota roślinka świeciła delikatnym blaskiem, mieniąc się drobinkami brokatu.
- Gdybyś kiedyś zabłądziła, ta róża wskaże ci drogę swoim światłem. Jednak musisz prosić szczerze. Inaczej nie posłucha. - powiedział ściszonym głosem i podał waderze wisiorek.

Pearl? 

Dorośli!

Praprawnuczki Taravii dorosły!

Kayxer
Inverness | 2 lata | Omega | Ktosicek | KP

dNiseb
Nicodem | 2 lata | Uzdrowiciel | Pan Frodo | KP

6 lutego 2019

Od Karaihe cd. Afry


Leżąca na tronie wadera wykrzywiła usta w psychopatyczny uśmiech, przy tym powabnie na nas patrząc. Jej nie proporcjonalnie gruby, długi, a do tego łysy ogon raz się zwijał, a później znów rozwijał. Spojrzałam jej w oczy. Były śnieżno-białe z malutką, czarną kropką, która prawdopodobnie była źrenicą.
– Dobrze, kochani. – odezwała się, leniwie podnosząc zad. Przy każdym ruchu wyginała się w nienaturalny sposób, a gdy przekręciła kark, ten głośno strzyknął.
– Widzę, że już rozejrzeliście się po moim przybytku... ha! Pięknie tu, co? Reehan!
Na ostatnie słowo zareagowałam bardzo gwałtownie — uniosłam brwi, marszcząc ze złości pysk. Wiedziałam, wiedziałam, że coś jest z nim nie tak!
– Czy podałeś gościom danie popisowe?
Kot posłusznie podszedł i pokornie skinął głową.
– Tak, oczywiście.
– Szczurze! – krzyknęłam mu w pysk. Stał on jednak jak kamień, jedynie Sheeza podśmiewała się z mojego nieopisanego gniewu. Czułam jak trzęsą mi się łapy i myliłam się, myśląc, że to efekt moich emocji. Kilkoma susami zbliżyłam się do zdrajcy z zamiarem wydłubania mu oczu, jednak nim zdążyłam powalić go na ziemię, zakręciło mi się w głowie. Bez silnie upadłam na zimną posadzkę. Czułam paraliż, nie mogłam nawet drgnąć. Przed oczami pojawiły się czarne mroczki, a finalnie piana zaczęła cieknąć mi z pyska. Nie widziałam Afry i nie byłam nawet w stanie jej zobaczyć, ale jestem pewna, że wszystko to wina tej zielonej mazi, którą tak naiwnie żeśmy zjadły. Sprowadza się to tylko do tego, że winne jest to brązowe szczurzysko, któremu jakże chętnie wyprułabym flaki. Cóż jednak można zrobić nieruchomo leżąc na podłodze... Najgorszy jednak był cały ten bezwład, po prostu nie czułam kończyn, co dodatkowo ciągnęło za sobą dyskomfort psychiczny. Mało tego, czułam się jak naiwny bachor, poniżony i - będą szczerą - skazany na śmierć. Ale śmierć mi nie przeszkadza, nie gdy dochodzą inne odczucia. Może się to wydawać śmieszne, ale bodźców jest tyle, że o śmierci przypomnę sobie dopiero gdy spojrzę jej w oczy. Ach, wówczas kres życia nie był mi w głowie... Czułam się upokorzona, ale najgorsze dopiero się zaczynało. Sheeza długim na pół łba językiem oblizała swój nos, i powolnym, jakże uwodzicielskim krokiem zbliżyła się do mnie. Dane mi było oglądać jej łapy, z których wystawały okropne, rozwarstwiające się szpony. Kły mimowolnie wysunęły mi się spod wargi, gdy wadera pogardliwie położyła swoje łapsko na moim łbie. Nie mogłam nawet nic powiedzieć, ba, nawet nie wiele czułam, ale nie o ból tu chodzi.
– Cóż tu teraz z wami począć? – Sheeza jakby nagle się zmęczyła, jej mimika mówiła, że jesteśmy dla niej kłopotem.
– Może... Wiem! Zabić? – zadała kolejne retoryczne pytanie, tym razem rechocząc jak na szalonego mordercę przystało. Pokierowała łapę na czubek mojego nosa, po czym starannie i powoli, przejechała po nim pazurem. Z rozchodzącej skóry powoli wypłynęła bordowa krew.
– Eh, tortury ze znieczuleniem nie dają zabawy... – stwierdziła smutniejąc ze słowa na słowo. Znudzona już głupimi gadkami rozejrzała się po sali. Zdrajca wpadł jej w oko.
– Reehanie?
– Tak?
– Ile cały ten paraliż będzie jeszcze trwał? Nudzę się.
– Nie długo, Pani. Nie całe... piętnaście minut, bodajże. – odrzekł jakże profesjonalnie, czujnie wyczekując kolejnych rozkazów.
– Cudnie... – po raz kolejny się uśmiechnęła, lecz tym razem był to uśmiech okazujący jej zamiary. Był wredny.
– W związku z powyższym, Reehanie, na wszelki wypadek pilnuj naszych zacnych gości. Pójdę po łańcuchy... Czymś w końcu trzeba skuć te cholerne diablice.
I wyszła, pozostawiając nas samych sobie. Od razu burzliwie spojrzałam na dumnie siedzącą pumę, która sprytnie unikała mojego wzroku.
– Boisz się? – zapytałam pogardliwie. Tamten od niechcenia rzucił mi znudzone spojrzenie.
– Jesteście żałosne. Ty w szczególności. – odrzekł spokojnie, odbijając moje zaczepki.
– Rozerwę ci serce! – jak śmiesznie musiała wyglądać drętwa wadera rzucająca groźby ignorującemu ją samcowi.
– Karaihe, spokojnie... – odezwała się Afra, a ja wyczułam w jej głosie strach. Trochę mnie to zmartwiło. Przypomniało mi i naszej sytuacji. Gniew powoli zaczął ustępować miejsca przerażeniu. Być może z Reehanem drążyłabym temat jeszcze przez kilka minut, lecz wraz z dźwiękiem obijających się łańcuchów, do pomieszczenia wkroczyła Sheeza. Tym razem bez słów — zimno i niepokojąco, za skórę na karku przywlekła nas do jednej ze ścian. Na tej ścianie właśnie wisiały żelazne uchwyty do łańcuchów. Wciąż z zimną krwią, początkowo skuła nas, a następnie przykuła do ściany. Czułam jak powoli wraca mi czucie, co wcale nie było dobrą wiadomością. Z przerażeniem w oczach spojrzałam na Afrę. Sheeza wbiła jej pazur w brzuch, na co ta pisnęła.
– Gotowe. – uśmiechnęła się. Cofnęła lekko łapy, patrząc na bezwładne ciała, jak sama określiła, "gotowe" do tortur.
– Będziecie błagać o śmierć... – szepnęła.

5 lutego 2019

Zauroczenie Fasoli


Wszystko w tym miejscu było takie urocze i pełne cukru, jednak to nie było to. Roki bez wahania zgodziła się nam towarzyszyć. Jej ciepły głos, który dane nam było słyszeć, umilał cały spacer. W pewnym momencie zapomniałam, po co właściwie włóczę się po terenach watahy. Zatoczyliśmy małe koło i w końcu dotarliśmy do centrum, a tam dostrzegłam małą, trochę zagraconą budowlę.
— Może tam — wskazałam głową na szary obiekt. Airov wraz z Roki spojrzeli w tamtą stronę i skinęli mi z uznaniem. Wiedziałam, w co się pakuję i ile czasu zajmie mi remont, ale nie było to ważne. Oczy zaczęły mi się kleić, gdy postanowiłam uściskać biszkoptową waderę na pożegnanie. Alfie — jak przystało na dobrą poddaną — skłoniłam się i odeszłam w swoją stronę. Nie, żebym wiedziała, co zastanę w środku. Od kilku godzin na niebie błyszczało tylko kilka gwiazd, bo reszta została przysłonięta chmurami. Noc trwała w najlepsze, a ja jedynie marzyłam o śnie. Położyłam się delikatnie na środku domu, aby niczego nie zepsuć i zamknęłam ślepia. Ukołysał mnie dźwięk strumyka i zapach lilii wodnych. Ciekawe skąd wzięły się rośliny w tak opustoszałym miejscu...

***

Obudził mnie dźwięk tłuczonego szkła. Najpierw postanowiłam to zignorować, ale z każdą minutą chrupanie pod czyimiś łapami było coraz głośniejsze. Uchyliłam powiekę i zobaczyłam drepczącą po wybitych szybach Biszkopcinkę. Miło z jej strony, że postanowiła mnie odwiedzić, ale dlaczego zrobiła to bez zaproszenia?! Na dodatek przerwała mi piękny sen z Airovem w roli głównej.
— Która godzina? — zapytałam, przeciągając się, jak tygrys.
— Południe. Przepraszam, że cię obudziłam, ale myślałam, że skoro jesteś wilkiem urodzaju, to lubisz wstawać skoro świt, budzić rośliny, czy coś. — Uśmiechnęła się pokrzepiająco i wróciła do deptania szkła.
— Po co depczesz szkło?
— Znam kogoś, kto z tego pyłku stworzy ci nowe, piękne szyby. To miejsce było strzałem w dziesiątkę, zobacz, jak tu ładnie!
Potrząsnęłam łbem nadal lekko oszołomiona, ale musiałam przyznać jej rację. W świetle dnia "domek" wyglądał cudownie i wcale nie był zagracony. Główny i jedyny pokój był umieszczony lekko pod ziemią, prowadziły do niego proste, drewniane schody, które kończyły się na platformie. Udawana tratwa była okrążona strumykiem, w którym pływały wcześniej wspomniane lilie. Zasypiałam na wysypisku, a obudziłam się w pałacu. To jest dopiero moc aluzji. Nie chcąc stać, jak tępy kołek postanowiłam pomóc Roki w deptaniu. Niestety już przy pierwszym kroku szkło pozostawiło bolesną ranę na mojej łapie.
— Jak to możliwe, że jeszcze się nie skaleczyłaś? Wybacz, że zadaję tyle pytań, ale po prostu nie...
— Nie szkodzi — przerwała mi. — Kto pyta, nie błądzi. A co do ran, to użyłam eliksiru, o którym powinien wiedzieć każdy. Jest jeszcze zaklęcie, ja niestety nie jestem w stanie go pojąć, ale uczą się go nawet szczenięta.
Najwyraźniej pochodziłam ze zbyt głupiej watahy, aby mnie tego nauczyli. Na szczęście wadera była tak miła i sama zaczarowała moje nogi, dodatkowo lecząc ranę.
— Czy posiadamy w watasze jakichś lokalnych artystów? — zaryzykowałam, używając formy "my", ale nie wiedziałam, jak inaczej mogłabym się zwrócić, do obcej samicy, z którą jednak muszę dzielić wspólny teren. Roki przybrała zamyśloną minę i popatrzyła przez wybite okno.
— Może Faith. Nie widziałam jej prac, ale podobno zajmuje się takimi rzeczami.
Faith, zapisać i zapamiętać. Na wieki wieków albo dopóki jej nie spotkasz.
— A jak wygląda?
— Biała, długi ogon, ale głównie biała. Lubisz zadawać pytania, co? Nie sądziłam, że będziesz rozmowna, wydajesz się typem samotnika.
— Bo nim jestem, ale teraz nie mam innego wyjścia. Muszę rozmawiać i zadawać pytania, bo inaczej nie przeżyję. W ciągu trzech dni dwa razy otarłam się o śmierć. Raz przez samego pana Alfę wpadłam do dołu z ostrymi szpilami, no dobra przesadzam, ale były tam ciernie i kolce różane i inne takie. A dziś prawie się wykrwawiłam. To żałośnie okropne — moja warga zadrżała, gdy wypowiedziałam ostatnie słowa, na dodatek przybrałam ton zbitego szczeniaka, dodając sytuacji dramaturgii.
— Mogłabyś zostać aktorką, umiesz śpiewać?
— Nie wiem. Często śpiewam dla roślin, ale one odbierają to inaczej niż wilki. Możliwe, że to, co im sprawia przyjemność, dla nas będzie męczarnią.
— Spróbuj.
— Może innym razem — westchnęłam. — Chyba skończyłyśmy. Dziękuję ci za wszystko, do kogo mam się udać z tym czymś?
— Wszystkim się zajmę, a tymczasem zmykam do pracy.
Uśmiechnęła się na pożegnanie i jednym machnięciem łapy zebrała szkło, formując z niego chmurę, którą poprowadziła za sobą. Dziwne. Wyszłam za nią na zewnątrz i spojrzałam w górę. Słońce diametralnie zmieniło swoją pozycję i teraz oświetlało boczne wejście do mojego owego domu. Skoro nikt do tej pory nie przyszedł, mogę w spokoju pozostawić zajęcia swatki i udać się do biblioteki w poszukiwaniu kronik. Na wejściu przywitała mnie Naurell, co mogłam wyczytać z kamiennej płytki wiszącej nad wejściem do budynku: Opiekun biblioteki: Naurell. Zapytałam się o dział z kronikami i zniknęłam pomiędzy regałami książek. Jako że Airov był dość młodym władcą, sięgnęłam po najnowszy egzemplarz zatytułowany Dobre i złe wieści. Trafiłam w dziesiątkę. Przewertowałam kartki i już miałam zacząć czytać, kiedy spomiędzy szumu wiatru i ćwierkania ptaków wyłoniły się dwa znane mi głosy. Ogólnie znałam tylko trzy głosy, nie licząc swojego, czyli byłam pewna, że wilkami, które wkroczyły do biblioteki byli Airov i Roki. Zero spokoju. Zatrzasnęłam książkę i wstałam z zakurzonej podłogi.

Od Diathesis cd. Yummy


Słońce prześwitujące przez liście zalśniło na powierzchni wody. Rzeka Asacrifice płynęła leniwie, meandrując przez ogromne, zielone tereny. Jak na jesień było całkiem ciepło. Mogłabym uwierzyć w to, że na terenach watahy panuje teraz wiosna, gdyby nie suche listki opadające z drzew. Asacrifice niosła ich mnóstwo, tyle, że zdawała się być pomarańczowoniebieska. Koło mojej głowy zaszeleściło coś. Wiatr zawiał ponownie, niosąc ze sobą chłodniejsze powietrze - zapowiedź nadciągającej zimy.
Z niskich, gęstych krzewów nad brzegiem rzeki dobiegł dziwny odgłos. Zastrzygłam chwilę uszami, nieco zdziwiona, po czym odwróciłam się w miarę bezszelestnie. Niewielkie stworzenie podobne do zająca odwrócone do mnie plecami skubało listki krzewów. Miało dziwną sierść, na pierwszy rzut oka szorstką oraz jakby brązowozielonkawą i, co mnie zaskoczyło, niewielkie jelenie rogi przed uszami. Postąpiłam niepewny krok naprzód. Gałązka trzasnęła pod moją łapą. Zając - nie, nie zając, przypomniałam sobie, jak się to nazywa, szakalop - odwrócił się szybko. Przerwał jedzenie i z niedojedzonym listkiem w pysku skoczył z zarośli. Zanim się obejrzałam, już go nie było.
No to śniadanie mi uciekło - stwierdziłam w myślach ponuro. Byłam nieco zdziwiona, skąd wziął się tu szakalop. O ile pamiętałam z ksiąg wertowanych dawno temu, występowały one głównie na łąkach, a już z pewnością nie koło rzek i podmokłych terenów. Po chwili namysłu stwierdziłam, że musiał to być wyjątkowo dziwny osobnik, i ruszyłam truchtem wzdłuż rzeki.
W miarę, jak słońce wspinało się na nieboskłon, robiło się coraz cieplej. Południe dopiero miało nadejść, uznałam więc, że mogę jeszcze mieć szansę na porządny posiłek. Skręciłam nieco w bok od Asacrifice, skracając sobie dystans do Portu. Oddalałam się spokojnym truchtem od centrum, jednocześnie wypatrując znaków wskazujących na pojawienie się zwierzyny.
Wiatr zawiał nieco mocniej. Za krzewami zauważyłam sylwetkę wilka. Zastygłam w biegu, przyglądając się temu uważniej. Wilk był szarym basiorem. Odwrócony ode mnie, wpatrywał się w coś. Zmrużyłam oczy i dostrzegłam, że to roślina - biały kwiat z niewielkimi, błękitnymi cętkami na płatkach. Po chwili zrozumiałam, co to jest. Ruszyłam w kierunku basiora, przedzierając się przez jeżyny.
- Nie dotykaj tego.
Biały kwiat - śniegokwiat, nazywał się śniegokwiat - upadł na ziemię. Basior spojrzał na mnie z lekkim, starannie maskowanym zdziwieniem.
- A dlaczego? - stwierdził spokojnie.
- Śniegokwiat jest śmiertelnie trujący. Jego sok jest toksyczny i nawet najmniejsze dotknięcie powoduje, że trucizna wchłania się przez skórę. Muśnięcie - spojrzałam na jego łapę - ci nie zaszkodzi, ale mogą pojawiać się nudności.
Byłam zdziwiona, że w ogóle tutaj wyrósł. Śniegokwiaty, jak sama nazwa wskazywała, kwitły głównie na chłodnych, ośnieżonych terenach, najczęściej w górach. Ich sok miał szczególne właściwości. Tylko dzięki niemu mogły kwitnąć w takich warunkach i nie zamarznąć, ale był też szczególnie trujący. Na terenach mojej watahy, poprawiłam się nieco za szybko, mojej dawnej watahy, często można go było spotkać.
- Nie sądziłbym, że znasz tę roślinę. Tylko dlaczego nazywasz ją śniegokwiatem? Według moich ksiąg to śnieżyczka.
- Wychowałam się w górach - bąknęłam nieśmiało. Wspomnienie dawnego domu zabolało. - Tam nazywali go śniegokwiatem. Tę nazwę zapamiętałam.
Basior uniósł roślinę i przyjrzał się jej dokładnie. Wydałam z siebie cichy, stłumiony krzyk. Odwrócił głowę i uśmiechnął się kpiąco.
- Jestem Wilkiem Trucizn, byle śniegokwiat mi nie zaszkodzi. Ale dziękuję, że tak o mnie dbasz. - Opuściłam głowę i zaczerwieniłam się jak piwonia. To jasne. Nie umiem się zachowywać. Po chwili basior odzywa się ponownie.
- Jak masz na imię?
- Diathesis - powiedziałam cicho.
- Ładnie brzmi. - Nagle zainteresowały mnie liście na ziemi. Gapiłam się na nie pusto. - Ja jestem Yumma.
Pewnie zamierzał powiedzieć coś więcej, lecz przerwały mu jelenie. Całe ich stado przebiegło po polanie, spłoszone czymś. Yumma spojrzał na mnie z uśmiechem.
- Zapolujemy na nie?
Kiwnęłam głową i szybko ruszyłam, okrążając stado z boku. Wypatrywałam coś, co mogło być moim posiłkiem, i wkrótce dostrzegłam jednego, młodego byka. Biegł niezdarnie z tyłu. Jego przednia noga sprawiała wrażenie, jakby coś paskudnego go ugryzło. Kuśtykał na niej niezdarnie, jednak z każdą chwilą było widać, że brakuje mu sił. Spojrzałam na Yummę i nieznacznie wskazałam głową zwierzę. Zrozumiał. Po chwili zwolnił, pozostając jeleniom z przodu stada przebiec, i skierował się w stronę byka. Miałam już skoczyć na zwierzę, gdy moja noga natrafiła nagle na pustkę. Runęłam.
W gardle poczułam metaliczny smak krwi. W głowie mi pulsowało. Spróbowałam wstać, ale odkryłam, że nie mogę. Ból w boku nadszedł nagle, tak nagle, że nie miałam siły krzyczeć. Krew popłynęła jasnym strumieniem, barwiąc ziemię na czerwono. Utknęłam w błotnistym dole, na którego dnie powbijane były drewniane, zaostrzone paliki. Większość z nich rozmieszczona była nieregularnie. Deszcze sprawiły, że podgniły i przechyliły się, przez co nie spadłam bezpośrednio na ostre końce. Poobijane ciało zabolało. Wiedziałam, że będą z tego spore siniaki. Najbardziej bolał bok, rozcięty ostrym palem. Po głowie przemknęła mi myśl, że nazywają to wilczym dołami. Wilcze doły. Jaka ironia. 
Usłyszałam jakby stłumiony głos Yuumy, to, jak wymawia moje imię, a zaraz potem wrzask. Nie usłyszałam już więcej jego głosu, choć wytężałam się rozpaczliwie. Spróbowałam wstać, jednak nie starczyło mi na to sił i opadłam z powrotem w błoto zmieszane z krwią. Nie wiedziałam, co się stało. Jednego byłam jednak pewna.
To pułapka.

Yummo?
Zdaje się, że wprowadziłam trochę akcji. Mam nadzieję, że ujdzie, nie do końca wiedziałam, co napisać xD

Ożywiony



Największy koszmar, liczę, że tym razem będzie bez przedstawień.


Większość obrazków i zdjęć umieszczonych na blogu nie jest naszego autorstwa.

Proszę o nie kopiowanie treści z bloga w celach własnych bez wiedzy administratorki.

Szablon wykonała Fragonia dla bloga
Sisters of The Template