28 grudnia 2017

Od Symonidesa cd. Antilii

Szybko rozejrzałem się, szukając jakiś strategicznych punktów. Płaski teren i rzadkie ułożenie jakichkolwiek krzaków ograniczało szanse na ukrycie się praktycznie do zera. Jeden tylko szczegół dawał nam przewagę.
- Żaden z nich nie ma skrzydeł - szepnąłem gardłowym głosem, zniżając przy tym lekko łeb. Nie spuszczałem wzroku w wrogów. - Bierz młodego i uciekaj, wątpię, aby mogli cię dogonić.
Zmarszczyła brwi i przygarnęła łapą szczeniaka, chowając go pod sobą.
- Dobrze wiesz, że cię nie zostawię. Nie mogę...
- A co to za pogaduszki? - przerwał jeden, uśmiechając się półgębkiem. Kąciki moich ust także powędrowały w górę. Starałem się grać na czas.
- Zwykła sprzeczka - machnąłem łapą.
Cztery czerwonookie pionki i jeden przywódca, prawdopodobnie ślepy na jedno oko. Wszyscy umięśnieni, co wskazuje na sporą siłę, ale też i wytrzymałość. Wyglądają na wprawionych w walkę, do tego są pewni siebie. Przewaga liczebna, dodatkowo u nas jest jeden szczeniak, którego trzeba chronić.
Skrzywiłem się nieznacznie, co nie uszło uwadze ślepemu. I dobrze.
- Nie mamy szans - westchnąłem. - Przecież my nawet nie umiemy walczyć, An.
Jej zaskoczone spojrzenie świdrowało mnie na wylot. Nie patrzyłem w jej stronę, jedynie zniżyłem lekko łeb.
- Poddajemy się - wydukałem, drżąc na całym ciele. Niemal czułem zaskoczenie Antilii, wymieszane z pogardą i wyrzutami. Po chwili jednak jej rysy złagodniały, zapewne zrozumiała. Wtuliła nos w syna i z pokorą słuchała ślepego.
- Jesteś słaby - zaśmiał się. Nie patrzyłem mu w oczy. Skuliłem się w sobie i jedynie pilnowałem, aby żaden z wilków nie rzucił się na nas. - Idziecie za nami.
Zwrócili uwagę na to, jak się trząsłem, jak unikałem kontaktu wzrokowego. Podskakiwałem nieznacznie na każdy gwałtowniejszy ruch i widzieli, że się boję. Kiedy w moich oczach zalśniły drobne łzy, ślepy zaśmiał się i dał znać tamtym, że nie muszą mnie aż tak pilnować.
- Patrzcie, jak się boi - zakpił.
Szedłem na końcu, z jednym czarnym u boku. Antilia wciąż miała przy sobie szczeniaka, co dawało nam większe szanse - nie wezmą go tak łatwo za zakładnika.
Niestety nie wiedziałem, jak walczy. To znacznie ułatwiłoby ucieczkę.
Zaczęli rozmawiać, wciąż obserwowałem ruchy każdego z nich. Przestałem drżeć. Niezauważalnie kopnąłem kamyk w stronę napotkanego krzaka, przez co wzrok wszystkich skierował się właśnie tam. Szybkim, przemyślanym ruchem uderzyłem najbliższego wilka w kark, celując tak, by szybko stracił przytomność. Przywódca wbił we mnie wzrok, jednak nie ruszył się - dał działać pionkom. Antilia zasłoniła Ayoko skrzydłem, stworzony przez nią z wody wilk unieruchomił kolejnego przeciwnika.
Dwóch już niesprawnych. Zadziałał element zaskoczenia.
Mocno oberwałem, potoczyłem się do tyłu. Kiedy wstałem, zupełnie zamroczony, był już obok mnie ten trzeci, wlepiając we mnie czerwone spojrzenie. Cios w brzuch, splunąłem krwią i upadłem. Schylił się, żeby wbić mi kły w szyję, lecz już chwilę potem leżał obok, wijąc się w konwulsjach. Wyciągnąłem spomiędzy jego futra długopis, teraz do połowy upaprany krwią.
- Trucizna? - wybełkotał ślepy. Otworzyłem szeroko oczy, widząc go zaraz obok siebie. Odskoczyłem, ale było już za późno; kawałek zardzewiałego ostrza wbił się w moją przednią łapę, kompletnie ją unieruchamiając. Kątem oka zarejestrowałem upadającego i poturbowanego Ayoko.
Oparłem się bokiem o drzewo, ze zdziwieniem zauważając, że całą lewą stronę pyska mam we krwi. Zacząłem się śmiać.
- Nie za wesoło ci? - warknął, podchodząc bliżej. Ostatkiem sił odskoczyłem, unikając ciosu w drugą łapę. Kolejny cios, tym razem w pysk, z łatwością mnie dosięgnął. Zatoczyłem się i upadłem, a ten uniemożliwił mi ucieczkę. Wciąż nie mogłem ruszać łapą i nie wiedziałem, czy w ogóle będę mógł nią ruszać.
Krew zalała mi lewe oko i widziałem coraz niewyraźniej. Po kolejnym ciosie zamknąłem oczy, upewniając się, że Antilia poradziła sobie z ostatnim z pionków.
- On ci już raczej nie pomoże - usłyszałem głos ślepego. Po krokach wywnioskowałem, że idzie w jej kierunku, nierówno stawia łapy.
Nie chciałem jej martwić, ale nie miałem innego wyjścia. Otworzyłem oczy, powieka Antilii lekko drgnęła, lecz ślepy niczego nie zauważył. Dałem jej znak, aby go zaatakowała, a ona bez zastanowienia zrobiła to, co dało mi sporą szansę. Wstałem i, wlokąc jedną łapę za sobą, doskoczyłem do niego z lewej strony, tak, abym nie znalazł się w jego polu widzenia. Zanim obrócił się, żeby się zasłonić, zatopiłem kły w jego szyi.
- Brak zagrożenia - wychrypiała i uśmiechnęła się lekko.
Spojrzałem na dwa unieszkodliwione przez nią pionki.
- Jesteś niesamowita - również się uśmiechnąłem. - Wszystko w porządku? Co z młodym?

Antilia? Nie wiem, czy wyszło, ale chyba nie jest jakoś bardzo źle :D Przepraszam, że musiałaś czekać ;-;

Od Orbisa CD. Loedii

Zacząłem przypatrywać się roślince z tajemniczym uśmiechem. Metalowe kraty…
- Wilk metalu?
- Poniekąd. Jestem wilkiem chaosu, a metal to tylko jeden z moich żywiołów.
- Uroczo. Ale wiesz, tworzę nie tylko życie. Tworzę również iluzje, utopijne marzenia.
Wadera przekrzywiła głowę pytająco. Uśmiechnąłem się pod nosem.
- Niebawem możesz się przekonać.
Odwróciłem się by odejść. Usłyszałem jak wadera zeskakuje ze skarpy, w ułamku sekundy znalazła się obok mnie. Nie obdarzała mnie swoim spojrzeniem. Patrzyła z dumą przed siebie.
- Lepiej nie próbuj niczego głupiego, bo skończysz tak jak Twoja roślinka. Albo… nawet gorzej.
Mogłem zauważyć jej delikatny uśmieszek wpełzający na twarz.
- Jesteś silną waderą.
- To znaczy?
- Masz silną osobowość. Widać, że nie dasz się łatwo złamać.
- A coo? Większość wader dawało Ci się oczarować?
Prychnąłem.
- Nie. Po prostu pierwszy raz spotykam wilka, którego nie da się tak łatwo omamić.
- Jestem silna nie tylko z charakteru. Wiesz, te pazury zabiły już niejedną ofiarę. Niebawem możesz się przekonać. – odparła jakby cytując.
Próbuje mnie nastraszyć? Odpędzić? Niee, wtedy nasza rozmowa nie trwałaby tak długo. Mam mieszane uczucia. Mam się jej bać? Jestem od niej potężniejszy posturą ale nie w tym tkwi rzecz. Chyba lepiej jej nie podpadać. Jeszcze nawiedzi mnie w nocy i poderżnie gardło. Jednakże jej tajemniczość jest intrygująca. Intryguje mnie całą sobą. Czuję, że chcę sprawdzić ile ta wadera jest warta.
- Skoro tak, może pokazałabyś mi na co Cię stać?
Loedia spojrzała na mnie przymrużonymi oczami i lekkim uśmiechem.
- Kiedyś wyzwę Cię na pojedynek. Ja też z wielką chęcią sprawdzę co potrafisz.
- Dla mnie ryba, Loesiu.
Poczłapaliśmy przed siebie, nie myśląc dokładnie gdzie.

Loesia? ;3

Od Zero CD Loedii

Zaśmiałem się cicho powodując, że wadera zmarszczyła czoło jakby dziwiąc się że nie reaguje na jej słowa negatywnie. Ma racje. Zdziadziałem. Przestała szarpać mną nienawiść i pragnienie krwi. Zacząłem budować się na nowo. Chciałem stworzyć rodzinę, chciałem wiedzieć jakie to uczucie być kochanym, a przede wszystkim kochać. Jednak nie mogę powiedzieć, że mnie to popsuło. Nic mnie nie popsuło, i nie popsuje. Dalej jestem sobą, jedyne co się we mnie zmieniło to fakt że nie jestem już obojętnym i chamskim dzieciakiem tylko poważnym, dorosłym basiorem który jednak zna się trochę na życiu, i wie że agresja i nienawiść do niczego nie prowadzi.
- Masz rację. Zdziadziałem. - wydałem z siebie cichy pomruk wgapiając się w wodę. - Ale nic mnie nie popsuło. Wręcz przeciwnie. Dorosłem. Zrozumiałem, że bycie wrednym i bezlitosnym nie przyniesie mi całkowicie nic. Zniszczyłem swoją szczeniacką osobowość wraz z tym dzieckiem jakim byłem. Dorosłem. I teraz wiem, że nienawiść nie jest dobrą drogą.
Loedia na chwilę ucichła. Patrząc na nią kątem oka zdałem sobie sprawę, że przyprawiłem ją o refleksje. Być może dam jej do myślenia, chodź wątpię że postanowi coś w sobie zmienić. Jest stanowcza i uparta, tak jak ja. - Rodzina mnie nienawidzi, ale to w cale nie jest żadna nowość.  Ale chwila, nie różnisz się ode mnie w tej kwestii. Zabiłaś swojego brata, i przez to zostałaś znienawidzona przez siostry i matkę. Mnie to już nie obchodzi, Raiden zginął i koniec jego historii. Bam! Widzisz? Nas obojga nienawidzą, ciebie za morderstwo, a mnie za bycie ch**owym ojcem.


Loedia?
<Krótkie bo nie mam weny :v>

Od Chastera cd. Fluminy Taidy

- Chaster? Myślisz, że nasze spotkanie w lesie to przeznaczenie? - usłyszałem od Taidy. Zastanowiłem się chwilę. Cóż, ciężko to powiedzieć.
- Nie wiem, nigdy nie zastanawiałem się nad tym. - Upiłem łyczek herbaty, smakowała nad wyraz wyśmienicie. - Ale wydaje mi się, że tak.
- Dlaczego tak sądzisz? - kolejne pytanie padło ze strony Taidy.
- Mam swoje powody. - Wiem, trochę za sucha ta odpowiedź, poprawiłem się w duchu, ale gdybym powiedział wszystko o sobie, prawdopodobnie byłbym żegnany głośnym "a kysz!". - A może opowiesz mi coś o sobie? - spytałem.
- No... - zatrzymała się przez chwilę. Odniosłem wrażenie, że miała podobnie do mnie. Chętnie o tym posłuchałbym. - To długa historia. Może to ty opowiesz pierwszy, a ja posłucham? - Propozycja wadery idealna to raczej nie była, ale z drugiej strony kusiło mnie do tego, by coś powiedzieć. Usadowiłem się wygodniej, dokończyłem herbatę, odstawiłem filiżankę na stół (własnoręcznie robiony, wieeelkim trudem) i zacząłem opowiadać:
- Co powiedzieć.. Dorastałem w dosyć kiepskiej okolicy, razem z rodzeństwem, a było go całkiem sporo, trzynaście wilcząt, mnie nie licząc. Moi rodzice byli.. hm, Omegami. Tu bycie Omegą to nic takiego, ale w mojej watasze byli zwykłymi służącymi, kiepsko traktowanymi, bez możliwości awansu.. - Uświadomiłem sobie, że zboczyłem z kursu, i poprawiłem się szybko; - W każdym razie ja, jako najmłodsze szczenię miałem pewien przywilej - nie musiałem pracować. Wolny czas spędzałem na szwendaniu się po watasze. Wspominałem już, że nie można było z niej wyjść? No to odnalazłem ukryte wyjście z niej. Uciekłem.. - przerwałem na chwilę tajemniczo - i trafiłem do domu mojego opiekuna. Nazywał się Carsen, i był ogrodnikiem. - Westchnąłem, czując te wszystkie wspomnienia. Lubiłem staruszka. - Nauczył mnie wszystkiego, co teraz umiem. Kochałem go, jak... Ojca? Tak, ojciec to właściwe określenie. Ale, jak chyba wspominałem, nie był najmłodszy. Umarł, kiedy miałem cztery lata. - Kolejny raz urwałem na chwilę. - Po jego śmierci odszedłem daleko od.. wszystkiego tego - wspomnień, znajomości, wszystkiego co znałem.. Wreszcie trafiłem tu. Poznałem kilka osób, robiłem świetną herbatę, a teraz siedzę przy kominku z Tobą i tak sobie rozmawiam. A jak brzmi Twoja historia? - zapytałem i zaczerpnąłem oddechu. Udało się.

Taida? Za dużo tych dialogów, wiem, Chase kocha gadanie xd

Od Kiary

Zbliża się! - powiedziała Mariko. Ale będzie za późno! Księżyc Łowcy już błyszczy na nocnym niebie. - odpowiedział Kiru. Oboje usłyszeli dźwięki ludzi i ich maszyn do zabijania nas. Mariko, musisz jeszcze wytrzymać! Musimy znaleźć jaskinię! Było już za późno, Mariko już teraz rodziła. Dźwięki stawały się coraz głośniejsze.A zaraz po tym jak szczeniak się urodził usłyszeli głośny wybuch, zaraz po tym Kiru leżał już martwy. Kiru! Nie, to nie może się stać teraz! Nie teraz jak... -ona również leżała już martwa. Szczeniak został sam.
2,5 roku później.
Kiara musisz już odejść. - powiedziała alfa Elia. Elia była dobrą przywódczynią. Miła, pomocna... Wiem, dowidzenia wszystkim. - powiedziała Kiara, zaraz po tym odeszła. Wędrowała długo, czuła nasilający się głód. Trzeba by zapolować - pomyślała. Zaraz po tym wyczuła królika. Szybko podążyła tropem, aż go zobaczyła. Tłuściutki królik nic nie zauważył. Kiara szybko na niego skoczyła. Krew rozprysła, królik był martwy. Kiara pośpiesznie go zjadła i poszła dalej. Z trudem szła dalej, była zmęczona i mokra. Musze znaleźć jaskinię, inaczej padnę na terenie jakiejś watahy i mnie zabiją. Zbliżyła się do skał. Jest! - pomyślała. Szybko tam wbiegła. Halo? Jest tu ktokolwiek? -nie dostała odpowiedzi. Więc położyła się i zasnęła. Obudziła się i poszła dalej w poszukiwaniu watahy.

Asacrifice i April wracają!

Witamy z powrotem!

Asacrifice La Blue Fire
Fichtiilicious
I never lose. I'm just giving you a head start , but later i kill you and destroy you.


Try to catch me, if you can.

Od Nerona CD Shante

Poczułem, jak wadera zjeżdża z mojego grzbietu. Szybko położyłem się na ziemi, by nie musiała spadać z takiej wysokości. Jej ciało było bezwładne, lecz dało się wyczuć lekki oddech. Co się dzieje? Myślałem, że już jest z nią lepiej. Jednak nie. Ten demon napiętnował jej życie na tyle, że jeszcze przez dłuższy czas będzie odczuwać jego skutki. Mimo to cieszę się, że udało nam się jej pozbyć i wrócić do normalnego trybu. W naszym życiu było wszystkiego wiele...każdy popełniał błędy, ale nie chce do tego wracać. Szybko wziąłem samicę na łapy i pobiegłem do najbliższego medyka. Nie wiedziałem co robić, wolałem zasięgnąć rady kogoś, kto teoretycznie się na tym zna. Wparowałem do chaty lekarza jak poparzony.
- Sprawdź ją! - szepnąłem rozkazująco, delikatnie kładąc waderę na łóżku polowym. Medyk szybko podbiegł do bezwładnego ciała, przykładając stetoskop do jej klatki piersiowej.
- Nic nie słyszę... - odparł, patrząc na mnie smutno. Tak, teoretycznie... Medyk już dawno powinien zauważyć, że Shante jest duchem.
- Jak chcesz sprawdzić bicie jej serca, skoro jest duchem? - wrzasnąłem na niego, wpatrując się w niego zabójczym wzrokiem. Basior wydawał się niezwykle zakłopotany. Prawdopodobnie przypomniał sobie techniki sprawdzania życia u duchów, bo z prędkością Bolta chwycił jakiś nieznany mi dotąd przyrząd i przyłożył go do klatki piersiowej Shante. Podczas pomiaru przysiadłem obok łóżka, obejmując łapę wadery i zniżając pysk.
- Słyszę szmery serca, żyje - odparł poważnie, spokojnie odstawiając przyrząd na swoje miejsce. Na moim pysku zawitał znikomy uśmiech. Podniosłem jej łapę na wysokość mojej głowy, obdarzając ją pocałunkiem.
- Musi zostać na kontrolę - szepnął lekarz, wypisując coś na pergaminie. Przybliżyłem się do łóżka, tak, by w miarę było mi wygodnie. Lekarz zerknął na pacjentkę ukradkiem i wyszedł z pokoju.
PO PARU GODZINACH
Poczułem bardzo delikatny ruch, poprzedzony cichymi pomrukami. Mozolnie otworzyłem oczy, przecierając je wolną łapą. Chyba zdążyło mi się przysnąć. Nie wiem, ile tutaj siedzieliśmy, ale chyba dość długo. Poczułem mocny ścisk na swojej łapie. Nagle Shante szybko podniosła się z łóżka, a w jej oczach widać było przerażenie.
- Gdzie ja...?! - krzyknęła. Szybko wstałem, odskakując od łóżka i usiadłem naprzeciwko wadery.
- Spokojnie - obdarzyłem ją uśmiechem i chwyciłem obydwie jej łapy. Shante bardzo szybko oddychała, a sam jej oddech był płytki. Kiedy zerknęła w moje oczy, jej serce zaczęło się uspokajać.
- Jesteś u medyka, o ile sobie nie poszedł - mruknąłem, przesuwając się w stronę samicy.

Shante? :D

Powitajmy Renę!

Remarin
Te najstraszniejsze potwory nigdy nie wyglądają jak potwory.

Imię: Rena
Pseudonim: Nie ma nic przeciwko Ren.
Wiek: 5 lat
Płeć: Wadera 
Charakter: Przy pierwszym spotkaniu robiąca wrażenie nieco nieśmiałej, Rena jest niezwykle sympatyczną, lubiącą wygłupy i śmiech osobą. Dobry materiał na przyjaciółkę, czyż nie? 
Jednak tak pięknie to nie ma. Każdy posiada swoje drugie oblicze, a to Reny jest... niezwykle opiekuńcze, delikatnie mówiąc. Ale cóż w tym złego?, zadajesz sobie pewnie pytanie. Ta wadera troszczy się o bliskie sobie osoby zdecydowanie za mocno i uwierz mi na słowo, nie chciałbyś znaleźć się na miejscy żadnej z nich. A skoro już jesteśmy przy temacie dziwactw, to napomknę również o paru innych cechach, wyróżniających Renę z tłumu. Można do takich zaliczyć jej pusto brzmiący głos, mimo często opowiadanych przez nią żartów nawet uśmiech sprawia wrażenie wymuszonego i jakby nerwowego. Dosyć szybko się przywiązuje, a dla bliskich pragnie wszystkiego co najlepsze. Chroni za wszelką cenę. W opowieściach Reny, jej rodzina nadal żyje.
Kończąc, jeżeli nie brak ci odwagi możesz spróbować się z nią zaprzyjaźnić. Chociaż nie wiem jak to się dla ciebie skończy.
Wygląd: Rena jest przeciętnego wzrostu waderą o raczej szczupłej, lecz zwodniczo silnej budowie ciała. Jej gęste, białe futro świetnie chroni przed zimnem. Oczy są srebrne, nienaturalnie, wręcz trochę upiornie wybałuszone. Spore uszy i pysk zakończony czarnym nosem, do tego puszysty, przeciętnej długości ogon. Oto cała Rena.
Stanowisko: Strażnik dzienny
Umiejętności: Intelekt: 10 | Siła: 9 | Zwinność: 5 | Szybkość: 5 | Magia: 5 | Wzrok: 5 | Węch: 1 | Słuch: 10
Rasa: Wilk Chaosu
Żywioły: chaos
Moce: Rena rzadko korzysta ze swoich mocy, polegają one głównie na umiejętności siania ogromnego spustoszenia wokół siebie.
Rodzina: 
Były partner - Ven
Szczenięta - Saskia, Mala, Alrik

Wszyscy martwi.
Partner: Nie miała nikogo od bardzo dawna i raczej nic nie wskazuje na to, by miało się to zmienić.
Potomstwo: Z wyjątkiem tych martwych - brak.
Historia: Przeszłość Reny jest nieco mroczna. 
Urodziła się w odległej watasze, miała partnera i trójkę szczeniąt. Życie idealne, jednak żadna sielanka nie może trwać wiecznie. Nadeszła wojna, Rena była zdecydowana ochronić swoich bliskich.
Po zamordowaniu... ehem, to znaczy... zatroszczeniu się o rodzinę, Renę wygnano z watahy. Błąkała się bez celu, do czasu gdy napotkała tę watahę, zdecydowała się zostać.
Przedmioty: Mały, polny jaskier, do którego często mówi, jak do żywej osoby.
Właściciel: LoginNiedostepny
Ocena: 0/3

OD Shante CD Neron

Spojrzałam na swojego partnera z szerokim uśmiechem. Nigdy nie sądziłam, że tyle bólu jednak coś zdziała... Zaśmiałam się i wtuliłam w jego futro jak najbardziej mogę. Ten styknął nasze nosy ze sobą. Spojrzałam na niego ponownie, nie mogąc odejść z jego oczu. Były tak piękne, hipnotyzujące.
- Shante...
- Tak?
- Przepraszam. - opuścił pysk i odwrócił wzrok - nie chciałem, byś tyle wycierpiała.
- Cii... - zatkałam jego pysk, swoją łapą. To nie była jego wina, ja się poddałam Elsey. Nadal się obwiniam, że to ja zrobiłam, a nie on. Czasem mam wrażenie, że bycie duchem jest niebezpieczne, groźne. W końcu... Jestem martwa. W połowie, ale jednak. Widzę wiele, więcej niż ktokolwiek. Czuje więcej niż można sobie wyobrazić. Wzięłam głęboki wdech i z opuszczonym łbem, wyszłam z jaskini.
- Shante?
Nie słuchałam go.
Wyszłam z jaskini i tak szłam i szłam... Nie patrzyłam przed siebie, po prostu szłam, patrząc na swoje łapy, które powoli tak człapią przez las i górę śniegu. Zatrzymałam się i usiadłam na śniegu. Zamknęłam oczy i wyciągnęłam łeb, dając się ponieść, zimnemu wiatrowi. Lekko moje uszy się postawiły, gdy usłyszałam szelest.
Atak.
Gwałtownie rzuciłam się w tamtą stronę i uniosłam łapę. Wystawiłam pazury, patrząc na jednego z zimorodków. Uspokoiłam się i puściłam ptaka. Ten poleciał przerażony. Wzięłam głęboki wdech i spojrzałam na blade słońce. Wzięłam głęboki wdech, czując, jak przez nozdrza wlatuje zimne powietrze. Po chwili poczułam na sobie czyjąś łapę. Odwróciłam się i spojrzałam na Nerona. Wyglądał na trochę przerażonego. Po chwili zobaczyłam, jak wokół niego jest krew. Mrugnęłam oczami i pomachałam głową.
- Shante, kochanie?
Szybko wyprostowałam głowę i spojrzałam ponownie w jego pysk. Ten lekko się wyprostował, czekając na mój ruch.
- Neron, ja...
- Cii... Jesteś nadal w szoku... - przytulił mnie i objął lekko swoim ogonem. Wtuliłam się w jego futro, starając się nie myśleć o Elsey... Tak mi się mieszają wspomnienia z jej, chyba głupieję. Zamknęłam oczy, starając się poukładać myśli. Zaczęłam strasznie marznąć, a łapy przestały mnie słuchać. Neron szybko mnie wziął na plecy.
- Nie powinnaś wychodzić, jeszcze jesteś osłabiona po... Tym wszystkim - spojrzał na mnie, idąc przez las ze mną na grzbiecie.
Jest mi tak zimno... Mam wrażenie, że tracę siły, serce mi przestaje bić...
Jest mi tak zimno...
- Shante..!
Nic nie czuję...
- SHANTE!
Sam... Chłód...
Poczułam jak zjeżdżam po jego plecach i tracę przytomność. Czułam nic. Kompletną pustkę. Jakbym znowu stawała się martwa.
Ale...
Pół duch zawsze był chyba martwy, prawda...?

Neron? Ona z tego wyjdzie nie przejmuj się x3

27 grudnia 2017

Konkurs!

Ogłaszamy mini-konkurs! 

Otóż układałam rasy w alfabetycznej kolejności i pomyślałam sobie, że może by tak dołożyć jeszcze kilka? 
Właśnie. Konkurs polega na stworzeniu nowej rasy!

Zasad jest niewiele, ale zwykłego opisu pewnie nikt by nie przeczytał. Oto one:
1. Rasa nie może być powtórzona, ani też być bardzo podobna do istniejącej na WSO.
2. Rasa powinna posiadać opis - nie może być on za krótki, ale też nie za długi. Najodpowiedniejszy jest zbliżony długością do innych opisów. Może zawierać wszystko co chcecie, ale musi być ogólny, niezbyt szczegółowy: np. ogólny wygląd, typowe zachowania, historia, krążące plotki i opinie. 
3. Rasa nie może być plagiatem z innych stron - mamy sposoby na sprawdzenie tego. Inspiracji oczywiście nie wykryjemy, ale skopiowanie i wklejenie nie wystarczy.
4. Rasa nie może być niezniszczalna - nie tworzymy czegoś, co jest najlepsze. Wilki tej rasy mogą być w czymś dobre, ale nie niepokonane.
5. Można wysłać do 5 prac!

No, to tyle z zasad. Jak coś jest niejasne - pisać do mnie, Kesame.
Co z nagrodami? Otóż...
dwie najlepsze rasy (wyłonione w drodze głosowania) zostaną wpisane jako oficjalne!

Poza tym wybrany wilk autora zwycięskiej pracy (czyli w sumie dwa wilki) zostanie 
przywódcą grupy w... nadchodzącej wojnie!

Czas macie do 6 stycznia 2018 roku (23:59)!

Powodzenia!,
Kesame

Od Kalisty Laguny Merlin do Terry

Był późny wieczór. Gwiazdy obtaczały niebo swoim jasnym światłem, sowy pohukiwały gdzieś w mroku lasów, a watahowicze zapewne szykowali się do nocnych polowań lub do smacznego snu. Ja jednak, nic z tych rzeczy. Znajdowałam się od dłuższego czasu kawałek poza terenami Watahy Smoczego Ostrza z powodów... handlowych. Pogoda zdawała się dopisywać. Była odwilż i lekkie słoneczko choć śniegu co nie miara. Potrzebowałam zakupić ostatni tom księgi, której w bibliotece, nawet o tak szerokich zbiorach jak ta z WSO, nie zastałam. ''Księga Ziemi i Światła część druga – Grom z jasnego nieba" szukałam tego antyku od dawna. Wczoraj wieczorem, podczas mojego codziennego czytania, podsłuchałam kilka ciekawych rozmów. Według plotek, które poszły od bibliotekarzy, akurat to czego szukałam sprzedawała tylko jedna osoba w okolicy, mianowicie znany wśród stworzeń magicznych z gromadzenia rarytasów - Rudy Kojot. Jak rano wyruszyłam pełną parą, tak południem byłam w jego górskiej chatce na szczycie góry. Wszystko poszło szybko dzięki równemu tempu biegu oraz niewielkiej torbie bagażowej w sam raz na cudeńko, po które ruszyłam i drobne pieniążki. Nie powiem, dawno nie miałam przyjemności wspinania się na szczyty. Zawsze czułam respekt przed potęgą gór, więc zanim zajrzałam do skromnych progów czarownika, zawyłam cicho i melodyjnie do rytmu wiatru górskiego oddając im cześć. Niestety nie wiedziałam, że zmarnowałam swój cenny czas. Kojot dzień wcześniej zdążył wymienić cel mojej podróży na, jak to określił, inny bezcenny przedmiot. Nawet nie raczył podzielić się informacją na jaki, więc albo kłamał, czego nie zdążyłam sprawdzić, albo zdobył coś jego zdaniem lepszego. Eh co teraz? Byłam bardzo rozczarowana, że o mnie zapomniał. Trochę naszczekałam, aż w końcu westchnęłam ciężko i dałam mu "pyłek kontaktowy" by dał mi znać, gdyby ponownie miał księgę w swoich łapach. Nie mógł nie dać znać, bo miał u mnie pewien dług z późnego dzieciństwa, ale o tym, kiedy indziej. Rudy nic nie odpowiedział siedział tylko w bezruchu na czarnym, bujanym krześle. Opuściłam pomieszczenie głośno stukając pazurami o podłogę. Wyszedł po chwili za mną, stałam w połowie ścieżki w dół, zawołał mnie po imieniu, więc przystanęłam. Podbiegł do mnie, przeprosił i pożyczył mi ciepły, granatowy płaszcz twierdząc, że na drogę się przyda. Skinęłam głową, słabo się uśmiechnęłam i zawróciłam do mojej watahy. Wiedziałam, że był we mnie zakochany, ale nie potrafiłabym z nim być... W drodze powrotnej miałam wrażenie, że pogoda zmienia się tak szybko jak emocje we mnie narastające. Gdy zbliżałam się do granicy mojego domu, śnieżyca zaczęła mi doskwierać. Chociaż mocno trzymałam się gleby, wiatr spychał moje ciało lekko na wschód, mroził świeżym powietrzem nos i palce, podrzucał okryciem jak trzepanym kocem. Chuchałam ciepłymi obłoczkami pary, wciąż szłam pod prąd buntując się mojej ukochanej porze roku - Zimie. Za kilka kroczków miałam przekroczyć teren, lecz gdy tylko wyciągnęłam prawą łapę i stawiałam ostatni krok niespodziewanie wyskoczyła przede mnie ściana lodu, niczym niedostępny płot dzielący mnie od sąsiada. Odskoczyłam reagując błyskawicznie, by nie oberwać. - Co jest? - odezwałam się rozdrażniona. Spróbowałam ponownie, podeszłam od zachodu, ale sytuacja się powtórzyła. - Nie jestem intruzem! Wpuść mnie do domu! - krzyknęłam. W odpowiedzi śnieg sypnął mi z impetem na czuprynę. Otrzepałam się. - Hej Tęczeł jesteś tam prawda? To nie jest zabawne! - krzyknęłam i rozejrzałam się dokładnie dookoła siebie. Zaczynała się okropna śnieżyca. - Uhh dobra niech ci będzie! J-E-S-T-E-M- R-O-Z-T-R-Z-E-P-A-N-Y-M-M-O-P-E-M. - przeliterowałam głupie hasło, które wymyśliła dla mnie stróżka nocna Rainbow. Żyłka mi pulsowała, byłam już mokra od śniegu, chciałam tylko ułożyć się w kącie swojej jaskini i przespać. Przez moment nic się nie działo, potem jedna ze ścian zamieniła się w ciągu kilku sekund z ciała stałego w wodę i w luce ukazała mi oblicze czarno - niebieskiej wadery. Wilczyca zasłaniała jedną łapą buzię, ale nie kryła, że się śmieje, raczej to podkreśliła tym gestem. - Hej... Ty nie jesteś Rainbow, co to ma znaczyć i dlaczego jeszcze mnie nie przepuściłaś? - odezwałam się przez zęby. - Powiedzmy, że jestem na zastępstwo. Niby dobre hasło podałaś, MOPIE haha, ale nie wpuszczę cię do watahy. -

stanęła zagradzając mi przejście. - A to niby dlaczego? Taravia wyraźnie powiedziała, że jak poda się dobre hasło na granicy, bez przeszkód wchodzi się do domu! - zirytowałam się. - Ano właśnie. Taravia. Tylko, że ona już nie jest alfą WSO. - uśmiechnęła się przebiegle wadera. Gdy to usłyszałam natychmiast uruchomiłam przestrzeń kodów, w ciągu trzech sekund zmieniłam kierunek wiatru, by mi nie przeszkadzał w obserwowaniu wilka w kolejnych trzech odkryłam jej imię - Chcesz mi powiedzieć, że teraz ty nią jesteś Terra? - Uniosłam dumnie klatę, pokazując, że tak łatwo nie dam się pokonać. Przez oczy czarnofutrej przeszedł momentalny strach, ale za nim pojawiła się maska obojętności. - Nie. Kesame jest nową alfą i według jej zasad, nikt nie wchodzi na teren watahy ani go nie opuszcza od zachodu słońca aż do świtu. Zapraszam cię do poczekalni deszyfrancie. - uśmiechnęła się sztucznie i wskazała na iglo po jej prawej stronie - Zasady to zasady, ale nie możesz przecież zamarznąć. - dodała. Prychnęłam i ruszyłam w kierunku śnieżnej budowli. Już miałam do niej wejść, gdy nagle nad moją głową pstryknął kolorowy pyłek. Stanęłam i otworzyłam delikatnie usta jakby chcąć coś powiedzieć. To znak od Kojota! Czyżby tak szybko zdobył księgę z powrotem? Odwróciłam się tyłem do wadery. - W takim razie wrócę nad ranem. Ruszam po mój skarb! - wymamrotałam i pobiegłam przed siebie oddalając się raz jeszcze od Watahy Smoczego Ostrza.
Ktoś siedział mi na ogonie, ale byłam zbyt skupiona na biegu, by o tym myśleć...

Terra? No to masz ode mnie wyzwanie XD 

Panda czy nie panda? Powitajmy Sussano!

Lucky978
Dopóki walczysz... jesteś zwycięzcą...

Imię: Sussano
Pseudonim: Panda ale tego nie lubi
Wiek: 10 lat
Płeć: Basior
Charakter: Na pierwszy rzut oka wygląda na smutnego i zamkniętego w sobie. Pozory mylą. Jest przyjacielski i wybuchowy. Lubi akcje i dobrą zabawę. Nie lubi rozmawiać o braku wody. Dlaczego?Jego najbliżsi umarli z tego powodu gdy miał 1 rok.
Wygląd: Jest to dobrze zbudowany wilk o białym futrze. Przypomina pandę. Jego pazury są długie i grube dlatego mocno wbijają się w ziemię przy biegu. Ma gruby pysk z ostrymi jak brzytwa zębami do rozszarpywania ofiary. Ma parę poparzeń słonecznych na ciele których nie widać.
Stanowisko: Zabójca
Umiejętności: Intelekt: 10 | Siła: 10 | Zwinność: 2 | Szybkość: 10 | Magia: 9 | Wzrok: 3 | Węch: 3 | Słuch: 3
Rasa: Wilk Piasku
Żywioły: Ziemia,Powietrze
Moce: Zamiana w piasek i kontrolowanie go, kontrolowanie wiatru, tworzenie tornado, bariera która działa jak dotyk przez którą wilk wie z której strony atakuje przeciwnik itp., tworzenie luster, regeneracja poprzez zetknięcie z białkiem
Rodzina:
Sarutahiko-ojciec-nie żyje
Okame-matka-nie żyje
Izanami-siostra-nie żyje
Orochi-brat-nie żyje
Partnerka: zakochany w Nina Kansa
Potomstwo: ---
Historia: Jego wataha zwana ,,wataha krwawej pustyni" skazała rodzinę Sussano na śmierć. W trakcie długiej ucieczki zmarła jego matka. Był to czas ,,wielkiej suszy" która pożerała coraz więcej ofiar. Po dwóch miesiącach długiej wędrówki zmarł brat. Gdy wataha odnalazła ich młody wilk został schowany w dziurze pod głazem. Sussano obudził się w jaskini. Nie wiedział gdzie jest i jak tam trafił. W nowej watasze odnalazł przyjaciół miał wtedy 1 rok.
Przedmioty: Specjalna nakładka na ogon z kulą z kolcami.
Właściciel: Konohorii
Ocena: 0/3

Od Nathing cd. Aidena

Stałam w jaskini alfy, składając swój pierwszy raport. Moja mina nie wyrażała uczuć - na to trzeba sobie zasłużyć. Moje oczy, jak zawsze zimne, patrzyły z lodowatym spokojem w jej poważne, jakby przejęte czymś ślepia. Próbowała zachowywać się, jak osoba godna tego stanowiska. Siedziała nieco bardziej w głąb pomieszczenia, dumnie wyprostowana, ze starannie wygładzonym futrem w fantazyjne wzory. Patetyczna, ale jakby nieco niepewna. Może próbowała wyczytać coś z mojego pyska, a może z myśli - nie wiem, jakie moce posiada, może i tą odziedziczyła po Taravii. Niezależnie którego sposobu użyła, natrafiła na ścianę. Zbyt długo obcowałam z różnymi rodzajami wilków, by nie umieć oczyścić swoich myśli. Stałam przed nią, poważna, spokojna, jak poseł przed majestatem jej królewskiej mości, ale bez tego błysku czci w oku, oddając jej hołd, ale tylko jako wyższej urzędem. Z żelaznym spokojem, jako odwieczną wizytówką. Czerpiąc spokój z kamiennych ścian w tym ogromnym pokoju - niby wypełnionym, ale wciąż pustym. Czekającym na swoją Alfę.
A przedstawienie trwało - z moich ust padały kolejne suche fakty, proste słowa, wargi Kesame układały się w wybiórcze pytania. Śnieg - drobinki lodu - wpadał niespostrzeżenie zza moich pleców. Na kominku tlił się ogień, aby zwalczyć chłód, który rozgościł się w Jaskini Alf - a od dziś - jaskini jednej alfy.

~ *** ~

Aiden zakończył swoją opowieść i siedział teraz przede mną, nieco przygarbiony, próbując wyczytać odpowiedź z mojej twarzy. Trawiłam treść jego wypowiedzi. Nie mogłam się zdecydować, co mu odpowiedzieć - a było nad czym się zastanawiać.
Westchnęłam.
- Zgoda. Przyjmuję cię.
- To znaczy że... Naprawdę? Dziękuję! To wiele dla mnie znaczy!
Uśmiechnęłam się lekko.
- Przyjaciele członków watahy są moimi przyjaciółmi... Nawet martwych członków.
- To... dziękuję.
Wstał, gotowy do wyjścia, ale zawahał się.
- Czy mógłbym mieć jeszcze jedną prośbę?
- To znaczy?
- Chciałbym zostać bibliotekarzem. Wiem, że to spora odpowiedzialność, ale umiem zajmować się starymi księgami...
Osoba, która uważa opiekę nad księgozbiorem watahy za odpowiedzialność musi kochać książki. A on będzie siedział w bibliotece i nie pokazywał się przesadnie naszym wilkom.
- Dobrze.
Podziękował i wszedł, ale na jego obliczu odmalowała się tak wielka radość, tak ogromna ulga i niewysłowione szczęście... Nie żałuję.
- Idź - usłyszała jeszcze pustka - Obyś znalazł tu swój dom.

~ *** ~

A teraz jej oczy wpatrywały się we mnie podejrzliwie. Jakim prawem beta przyjmuje kogoś do watahy sama? Kogoś, kto nie chce rozmówić się z alfą? Wyjątkowa sytuacja, piękne tłumaczenia, trudna sytuacja wilka - nic jej nie obchodzi. Moje milczenie, jak pod przysięgą, też nie jest żadnym argumentem. Trudno. Skończyłam swój raport. Wszystkie suche fakty leżą u jej łap, tak, jak powinny. Zrobiłam wszystko co trzeba. Reszta to jej sprawa.
Jakim prawem Beta może przyjąć sama wilka do watahy?
Może.
Niech się z tym lepiej pogodzi.



<Aiden?>

Od Romeo'a

Śmierć Corners to był dla mnie cios. Była jedyną osobą, którą darzyłem zaufaniem, jedyną, z którą zdążyłem się zżyć, jedyną, którą znałem. Czasem mam wrażenie, że widzę ją w oddali, za drzewami, sfruwającą z nieba jak anioł. Stworzenia, które odkryła, towarzyszą mi ciągle od momentu, kiedy przedstawiła mi srebrną istotę. Pojawiają się w zaroślach zawsze, gdy wybieram się na spacery. Przypominają mi o niej nieustannie. Chciałbym pokazać je kiedyś komuś, ale sumienie i szacunek do Core nie pozwala mi na to. Poza tym - nie mam komu.
Czasem zdarza mi się przechadzać bez celu między regałami biblioteki, poszukując... hm, niczego. Nie mam nic do roboty, próbuję po prostu zabić czas, no i oczywiście przypominać sobie, jak przyjemnie było mi być tam z Corners.
Odejście Core spowodowało, że znów poczułem pustkę i smak samotności, prawie tak silnie, jak po stracie rodziców. Co prawda przyzwyczaiłem się do takiego życia, ale mam go dość. Chcę stać się prawdziwą częścią watahy, chcę mieć przyjaciół.
Zima trwała w najlepsze. Powinienem się z tego cieszyć, w końcu w takim klimacie się wychowałem, ale obecność śniegu i chłód przypomina mi o mojej rodzinie. W tak wietrzne poranki jak dziś lubię siadać tuż przy wyjściu z jaskini i oglądać pejzaż na zewnątrz. Melancholia i tęsknota przepełnia mnie, burza myśli i wspomnień kotłuje się w głowie, a po drugiej stronie wejścia do groty nic, tylko śnieg i wiatr.
Ostatnio robię to bardzo często, prawie codziennie. Kilka razy widziałem, jak inne wilki przystawały niedaleko jaskini, zastanawiając, się co robię i czy jestem zdrowy, ale szybko im się to nudziło i wracały do swoich normalnych zajęć. Jednak jeden z nich bywał tutaj znacznie dłużej i częściej niż inne. Może ktoś prócz mnie ma jeszcze problemy i szuka ukojenia w zimowym pejzażu?

Ktoś?

Od Carfida CD Tery

Wadera głęboko analizowała obrazy wiszące na mojej ścianie. Zastanawiałem się, co może sobie wyobrażać. Pewnie jakieś antyczne, stare pismo przepowiadające apokalipsę! Albo lepiej, jakieś hieroglify do wywołania mumii faraona. Aż uśmiechnąłem się na myśl, że w głowie zwykłego wilka, który zobaczy nuty, mogą rodzić się takie niesamowite rzeczy.
– Co one przedstawiają? - spytała, wpatrując się we mnie z otwartym pyszczkiem. Chwilę namyśliłem się nad odpowiedzią. Powiedzieć jej prawdę czy może dać upust własnej, dzikiej wyobraźni. Nie, lepiej to pierwsze.
- To są nuty - odparłem oschle, obserwując samicę poważnym, prawie zabójczym wzrokiem. Szczerze? Czasami mam już dosyć tego ciągłego bycia sobą. Chciałbym czasami wyrwać się z tego świata, spróbować namiastki normalnego, szczęśliwego wilka. Ale nie mogę... każdy jest taki sam, nie można innym ufać. Nie mogłem liczyć na własną rodzinę, a co dopiero na jakiegoś nieznajomego. Bzdury.
Chrząknąłem i usiadłem na ziemi, podnosząc wzrok na obrazy.
- Wiesz... to nie są zwykłe nuty. Kiedy byłem w... zresztą - prychnąłem, uderzając łapą o własne czoło. Po co jej to do wiadomości? Chyba przeżyje i bez niej.
- Gdzie? - spytała z uśmiechem, siadając niedaleko mnie. Dobrze wiedziała, że musi zachować odpowiednią odległość. Zignorowałem pytanie Tery i mówiłem dalej, pomijając etap nauki w akademii.
- Te nuty to bardzo stare utwory, które są na tyle magiczne, by zaczarować każdego. Posiadam je od zmarłych już profesorów - duchów, które chcąc rozwijać i upowszechniać muzykę, przekazały mi te jakże cenne zbiory - powiedziałem dumnie, wzdychając na widok tych perełek. Niesamowite, że duchy profesorów tak o zobaczyły we mnie talent. Muszę w końcu wybrać się w podróż i odwiedzić, chociażby dusze profesora Frieda, który zapewne nadal przesiaduje na akademickim oknie, wyglądając studentów.
- Niesamowite! - wciągnęła powietrze do płuc, szeroko otwierając z zadziwienia pyszczek. Jej pysk był na tyle szeroko rozwarty, że bez problemu mógłbym wyliczyć wszystkie zęby czy kubki smakowe na języku. Może wybrałbym się jeszcze dzisiaj do akademii? Z tej watahy nie jest aż tak daleko, jakieś 5 godzin drogi.
- Wiesz, jest już trochę późno... - co z tego, że dopiero zaczynał się dzień.
- I koniecznie muszę gdzieś iść - odparłem zakłopotany, zabierając swoją skórzaną torbę i pakując nuty.
- Raźniej będzie Ci ze mną! - zawołała i szybkimi ruchami zaczęła pakować do mojej podręcznej torby wszelkie zapiski i resztki ze śniadania. Westchnąłem cicho. Może to nie jest aż taki zły pomysł?

Tera? :P

Większość obrazków i zdjęć umieszczonych na blogu nie jest naszego autorstwa.

Proszę o nie kopiowanie treści z bloga w celach własnych bez wiedzy administratorki.

Szablon wykonała Fragonia dla bloga
Sisters of The Template