16 stycznia 2019

Od Afry cd Anacre


Afra, szczęśliwa z towarzystwa Anacre, szukała ptasich piórek i różnych małych kamyków. Gdyby samotnie to robiła, pewnie szybko by zrezygnowała z poszukiwań. Afra nie przepada być sama. Wtedy nie ma z kim porozmawiać, pośmiać się... lub chociażby pomilczeć. W tym przypadku akurat dominowała cisza, lecz Afrze to nie przeszkadzało. Razem zdążyły uzbierać już całkiem ładny stosik, gdy Afra zapytała się swojej towarzyszki.
- Jaki jest twój ulubiony kolor? - zaskoczona Anacre na chwilę przystanęła i zamyśliła się, lecz po chwili odpowiedziała.
- Nigdy się nad tym nie zastanawiałam. Chyba jest to czerwony.
- Uu. Ładny kolor. - uśmiechnęła się przyjaźnie i spojrzała na Anacre. Jej mowa ciała mówiła Afrze, że chyba się denerwuje rozmową. Zaskoczona, usiadła na trawie. I to był błąd. Ziemia pod Afrą i Anacre się zapadła, a one trafiły do głębokiej dziury. Ogarnęła je ciemność. Afra zakrztusiła się kurzem, więc zaczęła kaszleć, a Anacre wstała szybko, otrzepując się. Afra wytworzyła małe latające światełko, które rozświetliło drogę. Nad ich głowami nie było widać nieba, przed nimi była ciemność, za ich plecami też był mrok.
- No pięknie. - mruknęła niezadowolona Anacre. - Jak się teraz wydostaniemy? A tak w ogóle, co ty właściwie zrobiłaś? - zapytała, a Afra wstając z ziemi, odpowiedziała.
- Właściwie, to sama nie wiem. Usiadłam sobie i tak nagle zaczęłam spadać. - Anacre prychnęła.
- Masz jakiś pomysł, jak się stąd wydostać? - zapytała, a Afra spojrzała do góry. Nawet światło dzienne nie dolatywało tutaj. Wokoło pachniało ziemią i wilgocią. Przestąpiła z nogi na nogę.
- Nie wiem. Możemy spróbować pójść do przodu. - zmartwiona Afra spojrzała na Anacre. Obie westchnęły cicho i ruszyły przed siebie. W ciszy i w pół mroku szły, gdy droga zaczęła prowadzić coraz bardziej w dół. Po pewnym czasie usłyszały ogłuszający pisk, który dobiegł zza ich pleców. Wystraszone odwróciły się w kierunku przerażającego dźwięku.

Anacre?

Od Afry cd Nestera


Afra zamyśliła się na chwilę, układając w myślach, jak logicznie rozpocząć opowieść o sobie. Gdy już wiedziała, zaczęła mówić.
- Tak naprawdę, to nic specjalnego nie mam ci do powiedzenia. Urodziłam się w watasze Rubinowych Snów, oddalonej wiele kilometrów stąd. Mam trzy siostry, Berenikę, Praksedę i Nike. Dawno ich nie widziałam... - tutaj na chwilę Afra zawiesiła głos. - Będę musiała kiedyś je odwiedzić! Tak szczerze mówiąc, to nie mam bladego pojęcia, gdzie mogą obecnie się znajdować. - zaśmiała się i uśmiechnęła. Po chwili kontynuowała.
- Dalej, jak na szaloną wilczycę przystało, poszłam w świat, zostawiając rodziców. Zresztą ich też za niedługo będę musiała odwiedzić. Nie widzieliśmy się już prawie od dwóch lat. A ty nie masz czasem chęci odwiedzić swoich starych, kochanych kątów? - zapytała, patrząc prosto w ślepia Nestera. Basior, zapatrzył się w dal i szeptem, odpowiedział.
-  Nie mam zamiaru wracać do tych miejsc, do tych wilków, które jedynie widziały we mnie demona, a ojciec... - Nester zawiesił głos, nie wiedząc, czy przypadkiem nie powie za dużo.
- A ojciec? - przejęta Afra pochyliła się lekko do przodu.
- Ojciec był zły.
- Tyle to już wiem. - Afra zaśmiała się delikatnie i zaczęła przyglądać się Nesterowi. Był trochę spięty, wadera odniosła wrażenie, jakby basior mówił te rzeczy z ogromnym trudem. Nester na odpowiedź Afry nie zareagował, zamilkł. Nastąpiła cisza, więc Afra zaczęła się wsłuchiwać w rytm ich chodu. Po pewnym czasie, odezwała się.
- Lubię wracać tam gdzie byłam. Zawsze, po dłuższym czasie, miejsca mają inną atmosferę. Ty też nie odnosisz takiego wrażenia?
-Hm... Jakoś nigdy nie zwracałem na to uwagi. - odparł i nagle skręcił w bok. Zaskoczona, gwałtownie skręciła za nim i ich oczom ukazała się polana, a na horyzoncie widniały wysokie góry.
- Ale tu pięknie! - westchnęła Afra - To co, idziemy wspiąć się na jedną z tych gór? - uradowana spojrzała na Nestera.

Nester?

Od Pelagusa cd. Efraina


Trzeba przyznać, że zbieranie malin nie jest rzeczą ciekawą ani też bezpieczną. Mówią o tym matczyne książki, a ja im wierzę. Dlatego właśnie zapominając o szklanych słoikach, probówkach, podejrzanych owocach i o całej nieciekawej krzątanie związanej z przygotowaniem mikstur postanowiłem zająć się tego dnia swoimi sprawami. Mama cierpiała na nudę, ja także jednak nie czerpałem żadnej przyjemności z monotonnego mieszania powideł. Zamiast tego uciekłem szukać zalotnych duszków, groźnych, szczeniako-żernych motylo-potworów, nieśmiałych wiewiórek, nieszczęśliwych lecz przyjaznych topielców i pozostałej masie stworzonek. Ku mojemu rozczarowaniu nie znalazłem nawet wrednej przyjaciółki Pokrzywy. Czyżby ktoś ją zerwał odbierając mi moją najserdeczniejszą towarzyszkę? Lekko wyprowadziło mnie to z równowagi. Ułożyłem się więc w cieniu wyrośniętej brzozy aby oddać jej niechcianą energię. Z drzewami dogadywałem się świetnie. Nie umiem tej rozmowy jednak zacytować. To bardzo dziwne. Gdy się kontaktuję z drzewami nasze żyły jakby łączą się i czujemy siebie nawzajem. Bywa to czasem strasznie nieprzyjemne, szczególnie gdy się kłócimy. Leżałem tak tego zimnego poranka połączony z obolałym drzewem gdzieś w oddali dostrzegłem dość rosłą sylwetkę jakiegoś członka watahy. Wzdrygnąłem się. Nie przepadam za innymi przedstawicielami swojej rasy. Boję się ich. Wilk był na przeciwległej, latające skale bujanej przez porywisty wiatr. Przeszkadzało nieco to polującemu, ale nie na tyle by nie mógł perfekcyjnie zdobyć celu. Jego technika była wyćwiczona, genialna. Ruchy bezbłędne, płynne i zgrane. Jeden skok, jeden atak. Tutejszy niedźwiedź w jednym momencie runął na zimną, mokrą ziemię. Zatrzymałem moją “dializę” z brzózką. Za pomocą jednego zaklęcia poleconego mi przez matkę teleportowałem się niezauważalnie na drugą, dryfującą w chmurach wyspę na której znajdował się obcy basior. Przystanąłem bliżej aby z fascynacją obserwować spływającą po futrze szarego miśka krew. Widziałem jak jego potężne serce powoli zwalnia zatrzymując kolejno inne narządy. Od dawna zauważyłem, że umiem to czuć więc korzystałem z każdej okazji. W pewnym momencie myśliwy dostrzegł mnie i ruszył w moim kierunku. W normalnych okolicznościach pobiegłbym w inną stronę byle tylko uniknąć konfrontacji z obcym, jednakże podziw oraz widok martwego zwierza nie pozwolił mi ruszyć się z miejsca. Ciekawość po raz pierwszy zwyciężyła. 
- Nie wiedziałem, że w pobliżu jest jakiś szczeniak. Aż mi głupio, że widziałeś mnie od takiej strony. Proszę, stawiam posiłek. - zwrócił się do mnie. 
“Miło z jego strony. Jakaż szkoda, że posiłek wcale mnie nie interesuje.” - pomyślałem.
Milcząc położyłem łapkę na żebrach niedźwiedzia.
-Proszę, częstuj się - zachęcił.
“Wcale nie mam ochoty Go jeść. Spójrz!” - odpowiedziałam w myślach. Z trudem rozdrapałem sztywną skórę, zebrałem w sobie moc aby złamać żebra i wreszcie dostałem się do upragnionego serca. Ostrożnie wyjąłem je zębami po czym delikatnie ułożyłem na spękanym kawałku ziemi. Skupiłem całą energię. W myślach mignęły mi szybko niezrozumiałe obrazy. “Chcę tego, pragnę, proszę…”. Narząd jakby rażony prądem drgnął. Potem raz jeszcze i… Mięśnie serca zaczęły się nieprzerwanie kurczyć i rozkurczać. Dumny i zadowolony z mojej pracy skierowałem spojrzenie na basiora stojącego w osłupieniu obok. “Nie podoba mu się?” - pomyślałem rozczarowany. Nie kryjąc urazy wziąłem dzieło do zębów i ze złością przegryzłem rozbryzgując zawartość dookoła, także na czyste futro basiora. “Nie to nie. Widocznie nie dane mi jest przyjaźnić mi się z wilkiem.” Poirytowany obróciłem się napięcie. Usiadłem za ciałem i wpatrywałem się w ciemne, nieskończone niebo na znak obrazy.

Efrain?
Nie wiedziałam, że z tego Pelagusa taki sadysta… Jeśli chodzi o jego dziwny charakter - wyjaśni się on niebawem, najprawdopodobniej w którymś opowiadaniu Coelicolae i Alpina, ale jeszcze nie teraz. Wiem, opowiadanie jakościowo słabe… Ale się poprawię. Nie mam teraz zbyt dużo czasu na lepsze odpisy :((

15 stycznia 2019

Od Habiela do Efraina

Delikatny wiatr smagał futro basiora śpiącego pod wielką, jednak wysuszoną pozbawioną zielonej korony, wierzbą. Zmęczony polowaniem położył się w wcześniej wybranym miejscu i wdychając zapach zroszonej trawy, po paru uderzeniach serca zasnął. Z snu wybudziły go dopiero lodowate krople deszczu spadające na jego nos, kark i grzbiet. Z początku Habiel próbował ignorować wodę kapiącą z nieba, jednak po chwili rozpadało się tak mocno, że basior przemókł całkowicie. Deszcz gwałtownie zmył resztki snu z jego powiek, a ziewnąwszy szeroko, wilk podniósł się błyskawicznie i zaczął szukać wzrokiem jakiegoś schronienia. Jedynym, co mu się rzuciło w oczy był las, który i tak nie dawał całkowitej ochrony przed opadami. Jednak nie widząc innej możliwości, wbiegł pod baldachim stworzony z jeszcze zielonych liści. Na szczęście przedostawały się przez niego śladowe ilości deszczu. Habiel próbował otrzepać się z kropel. Niestety, mało to pomogło, gdyż jego futro całkowicie przesiąkło zimną wodą. Niezadowolony wilk wykrzywił pysk w grymas, po czym zaczął iść przed siebie. Pod jego łapami powoli zaczęło się tworzyć błoto, wkradające się pomiędzy jego "palce" i sierść między poduszkami. Truchtem zmierzał w kierunku centrum, by zwinąć się w kłębek w swojej jaskini niedaleko. Dochodziła już pora szczytowania słońce, a Habiel miał wrażenie, jakby dreptał w miejscu. Wydawałoby się, jakby las nie miał końca, ciągle migały mu przed oczami niewidziane wcześniej drzewa, a błoto niemalże przypomniało rzekę. Nie patrząc pod łapy, zdenerwowany basior potknął się o kamień i zarył pyskiem w ziemię. Ziemię, która teraz pokrywała całą jego mordkę. Teraz dobrze zakamuflowany, wpieniony Habiel skupił się na podłożu, na którym kładzie łapy.
- Habiel? - basior nagle usłyszał swoje imię, i gwałtownie podniósł głowę. Podskoczył z zaskoczenia, a może nawet i ze strachu, gdyż zobaczył stojącego nad nim Efraina umazanego w krwi jakiegoś zwierzaka. Trzeba przyznać, że jego "starszy braciszek" bywa przerażający, gdy pojawia się przed nim bez żadnej zapowiedzi. Następstwem tej niespodzianki było pośliźnięcie się Habiela na błocie i sturlanie się z górki, prosto w cierniste krzewy. Bardzo liczne gałęzie oplotły się wokół jego łap i ogona, a kolce zaczepiły się o futro i za nic nie chciały z niego wyłazić. Gdy zaczął się szarpać, próbując oswobodzić się z kujących objęć, jednak wolność kosztowała go paroma zadrapaniami na łapach i mnóstwem kolców wczepionych w jego gęste futro. Habiel skrzywił się, gdy zaczął czuć szczypanie i pieczenie w miejscach ranek. Po chwili pojawił się przy nim Efrain. Jego pysk nie zdradzał żadnych emocji, chociaż gdy młodszy basior się mu przyjrzał dojrzał nutkę rozbawienia.
- Pokaż to, niezdaro. - powiedział Efrain, wskazując głową na łapy Habiela. Basior zastanawiał się, czy nie powiedzieć do niego "Taki jesteś duży i silny na zewnątrz, a w środku jesteś milusi jak króliczek, wiesz, El Szczupaczku?" jednak w końcu Habiel jedynie podniósł łapę, oszczędzając Efrainowi głupich komentarzy.

Od Nestera cd. Afry


Afra patrzyła na Nestera zadowolonymi oczami, które co i raz łypały na truchełko zająca.
- A co chciałabyś wiedzieć? – zapytał, odrywając niewielki skrawek mięsa ze sztywnej nogi zwierzęcia. To niewiele, ale zawsze lepsze niż nic.
- Jak to co? Wszystko!
Wilk pokręcił głową. Nadal nie mógł uwierzyć w to, jak bardzo wadera jest oderwana od tej przykrej części rzeczywistości. Momentami to aż nierealne. Czy… Czy na pewno jest prawdziwa? Podniósł jedną brew i spojrzał na nią. Afra roześmiała się, widząc jego grymas.
- To normalne pytanie! Po prostu mnie to ciekawi.
- Gdybym miał opowiedzieć ci całe swoje życie, musielibyśmy spędzić na tej rozmowie przynajmniej drugie tyle.
- Mnie się nigdzie nie śpieszy… Ale w takim razie powiedz mi coś o swoim dzieciństwie – Afra zachęciła basiora już nieco mniej entuzjastycznie.
Nester zastanowił się przez chwilę. Spuścił wzrok, przywołując do siebie różne obrazy, niektóre z lat szczenięcych, a pojedyncze nawet z czasów, gdy ledwo co otworzył ciężkie jeszcze, maleńkie powieki. Niechętnie je sobie przypominał, mimo że pomiędzy całym złem jaśniało wiele pozytywnych wspomnień. Jednak te bardzo szybko się zacierają; jeszcze kilka lat i nic mu z nich nie zostanie.
- W porządku, mogę ci trochę opowiedzieć. Pozwolę sobie jednak ominąć kilka… nieciekawych faktów.
Afra uśmiechnęła się szerzej w oczekiwaniu.
- Ja… Miałem kiedyś rodzinę, zresztą jak prawie każdy. Nie była to zbyt dobra rodzina, ale lepsza taka niż żadna… Miałem rodziców. Nie byli zbyt dobrzy. Moja matka… postanowiła nas opuścić kiedy byłem jeszcze mały. Wychowywałem się sam, czasami towarzyszyły mi inne młodziki z mojej watahy, ale… one też nie były zbyt dobre. Miałem siostry…
- Czy one też nie były zbyt dobre? – zapytała wadera, lekko zmieszana.
- Nie… To znaczy nie wiem. W zasadzie ich nie znałem, ale wydaje mi się, że wdały się w moją matkę, czyli… czyli to co powiedziałaś.
Nester odetchnął głęboko. Od kiedy kilka słów może tak bardzo zmęczyć? Do tego kilka bardzo nieskładnych słów, nie mających większego sensu… A jednak, basior siedział dłuższą chwilę, wpatrzony w swoje przednie łapy, zamyślony. Nagle, jak ręką odjął, jego spojrzenie znów nabrało wyrazu. Popatrzył na towarzyszkę.
- Może ty też byś mi coś opowiedziała? Później moglibyśmy się gdzieś wybrać. Może odkryjemy coś ciekawego?

Od Anacre cd. Afry


Gdy słońce powoli zachodziło za horyzont, a do jaskini zawiał chłodny wiatr, nieznacznie i na krótką chwilę pojawił się uśmiech na moim pysku. Leniwie otworzyłam oczy i jak zwykle po smacznym śnie, rozprostowałam kości. Wyjrzałam na zewnątrz, gdzie jak zawsze latem o tej porze grały świerszcze. Wydawane przez nie odgłosy niekiedy mnie drażniły, ale wtedy byłam w wyjątkowo dobrym humorze. Po krótkim namyśleniu odważyłam się wyjść do innych, konkretnie nad wodospad. Pewnie ktoś mnie wkurzy i mój dobry humor pryśnie, ale co tam, to jemu się oberwie. Nad wodospadem było wilków całkiem sporo. Tego wprawdzie się spodziewałam, ale i tak byłam negatywnie zaskoczona. W sumie po co oni wszyscy tu przychodzą? Takie to urokliwe, czy co? Za dużo na tym świecie rzeczy, których nie rozumiem. Nie rozumiem też, jak można wywrócić się na prostej drodze, co właśnie zrobiła nieznajoma mi wadera, przy okazji wywracając mnie na ziemię. Zaczęła mnie przepraszać i się śmiać, i choć ja nie widziałam w tym nic śmiesznego, stwierdziłam, że chociaż spróbuję być miło.
- Nic się nie stało. - zapewniłam, ale te słowa ledwo przeszły mi przez gardło. Bo stało się, i to wiele.
- To dobrze... ale na pewno nic nie jest? - dopytywała.
- Nie, spokojnie. Jest w porządku.
- Tak w ogóle - Afra jestem. - przedstawiła się wilczyca, serdecznie się uśmiechając. Otrzepałam się.
- Anacre.
I wtedy nadeszła niezręczna cisza, której tak bardzo nienawidzę. No bo co? Mam spytać "co tam", chociaż w ogóle jej nie znam? Taktycznie kichnęłam.
- Na zdrowie!
Podziękowałam. No i moje ruchy tylko pogorszyły sytuację. Afra przełknęła ślinę, jakby chciała coś powiedzieć. Zapaliła mi się iskra nadziei.
- Co robisz?
Uff... Ale w zasadzie: co ja robię? Houston, mamy problem. Na jakiego debila wyjdę, jeśli teraz odpowiem: "Nie wiem"?
- Ja.. tak sobie... no, spaceruje, wiesz...- No super. Popisałaś się, An. Czy chociaż raz możesz się nie stresować przy byle rozmowie?
- Mhm... - mruknęła wadera. I znów cisza. Tak nie może być.
- A ty co tam sobie porabiasz? - wypaliłam i dopiero wtedy zrozumiałam, jak głupio to zabrzmiało.
- A ja... Moment, co ja właściwie robię? - zachichotała - Ach tak! Miałam zrobić łapacz snów!
Co to takiego?
- Łapacz snów? - zdziwiłam się.
- To takie coś... W dzisiejszych czasach służy jedynie do ozdoby.
- W takim razie oferuję pomoc. - oznajmiłam. A później ogarnęłam, że zabrzmiało to zbyt oficjalnie. Chyba jednak nie umiem rozmawiać.

14 stycznia 2019

Od Simo cd. Antilii


Uśmiechnął się ciepło – był to odruch automatyczny, mimowolny. Reakcja na słowo "tato". Ayoko (a właściwie nie-Ayoko, lecz Symonides nie potrafił pomyśleć o nim jako o kimś innym) odzywał się do niego tak już wcześniej, lecz mimo to basior wciąż czuł dziwaczną, rozlewającą się po całym ciele dumę, kiedy zostawał uhonorowany tym jednym, niby nieistotnym tytułem.
– Pewnie, że tak – odpowiedział niemal od razu.

~*~

Znalezienie zwierzyny nie było wybitnie ciężkim wyzwaniem. Można by nawet pokusić się o stwierdzenie, że poszło im całkiem sprawnie. W suchym powietrzu zapach był łatwo wyczuwalny, a jako, że ostatnio deszczu było tyle, co kot napłakał, większość żywych stworzeń trzymała się blisko zbiorników wodnych, żeby nie doprowadzić do odwodnienia organizmu. Drobną łanię znaleźli własnie przy niedużym jeziorku, gdzie łapczywie piła wodę. Krople błyszczącej cieszy spływały jej po pysku, pozostawiając mokry ślad na sierści. 
– Pamiętaj to, o czym mówiła ci ostatnio mama – mruknął dorosły basior, znacząco kiwając przy tym łbem w kierunku potencjalnego obiadu. Młody wilk zmarszczył brwi i dał cichy znak, że pamięta. Dopiero teraz mogli przystąpić do części właściwej: trochę podchodów, ustawiania się pod wiatr, a potem skok i gwałtowny pościg, po którym mięśnie łap piekły, a oddech znacząco się spłycał. 
Polowanie zakończyło się sukcesem, dlatego niedługo po pościgu zajadali się świeżym, krwistym mięsem. Bezwładne ciało parzystokopytnej podrygiwało, kiedy rozszarpywali skórę. Mętne oczy patrzyły w przestrzeń, lecz nie widziały już nic. 
– Młody – odezwał się Symonides, zaraz potem oblizując pysk. Spoglądał na nie-Ayoko przyjaznym wzrokiem, takim z domieszką dobrej rady. Może rzeczywiście patrzył na niego jak ojciec. – Co z tym własnym kątem? Rozmawiałeś z mamą?
Młody wilk westchnął cicho i przez krótki moment jedynie wpatrywał się w swoje łapy, których pazury rytmicznie stukały o wyschniętą ziemię. Zapewne nie zdawał sobie nawet sprawy, że marszczy brwi w lekko szczenięcym grymasie. 
Symonides pomyślał wtedy, że nawet pomimo tylu zmian, ten wilk to wciąż mały Ayoko, który przy naszym pierwszym spotkaniu nieśmiało wtulał się w Antilię. No, tylko troszkę wyrośnięty. 
– Wiesz, tato... Po prostu wciąż się waham – zaczął, nie patrząc Symonidesowi w oczy. Spoglądał za to na łanię, a dokładnie to, co w niej zostało, przyglądał się swojemu rozmazanemu odbiciu w czerwonej posoce. – Z jednej strony chcę się usamodzielnić, to oczywiste... jednak...
– Rozumiem – wypalił tamten. W istocie rozumiał, lecz nie wiedział, jak może mu pomóc. – Najważniejsze jest to, żebyś zrobił to w zgodzie ze sobą. Wiesz, presja społeczna, to najgorsze, co może być. 
Młody spojrzał na niego z lekkim rozbawieniem. Spodziewał się, że zaraz usłyszy, żeby podążał za głosem serca, lecz to nie nastąpiło. 
– Na początek możesz zamieszkać niedaleko nas. Jesteś młody, nie wszystko wiesz i nie wszystko musisz wiedzieć. W razie czego moglibyśmy ci szybko pomóc, albo nawet przenocować, gdyby coś się stało... – kontynuował, gestykulując jedną łapą. – Chcemy dla ciebie jak najlepiej. Wiesz przecież, że twoja matka wskoczyłaby za tobą w ogień, a ja zaraz za nią. 
Na te słowa młodszy z basiorów uśmiechnął się; wiedział, że to prawda i nikt nie musiał mu o tym przypominać. 
– A ty? – zapytał po chwili, a w jego głosie wyraźnie można było wyczuć zainteresowanie. 
– Ja? – uniósł w odpowiedzi brew. 
– Kiedy się usamodzielniłeś?
Przez moment nie odpowiadał, bo nie do końca wiedział co. Symonides, jak wiadomo, nie lubił mówić, kiedy nie wiedział dokładnie, co chce powiedzieć. Myślał więc, trzymając tamtego w cierpkiej niepewności.
– Sam nie wiem. Nie było chyba wyraźnego momentu, bo moi rodzice zginęli, kiedy byłem dzieciakiem. 
Przez moment w oczach Ayoko pojawiło się zdziwienie; po chwili przeistoczyło się w zrozumienie, a może i pewnego rodzaju ból, choć dobrze ukryty. Przygryzł wargę i spojrzał gdzieś w bok, na linię horyzontu, gdzie drzewa delikatnie kołysały się na wietrze. 
– Twoi prawdziwi przynajmniej cię kochali – mruknął pod nosem, a Symonides nie był pewny, czy słyszał w tym mruknięciu żal czy gniew, a może zupełnie nic, jedynie samą obojętność. 
Ciche westchnięcie. 
– Przygarnął mnie Żuchwa, trochę tępy wilk, ale można było na niego liczyć – kontynuował, stwierdzając, że lepiej nie mówić nic na temat porzucenia młodego. – I wiesz, niby miałem wszystko, ale to nie był ktoś, z kim można było nawiązać jakąś bliższą relację. On po prostu był. Zajmował się mną, ale to tyle. A ty... – zaczerpnął powietrza, spojrzał w, już jednolite, oczy basiora. – Ty masz Antilię. Uwierz, że nie spotkałem nigdy kogoś takiego. Szczęściarz z ciebie. 
Szturchnął go lekko, a tamten, odwrócony, przywołał na pysk cień uśmiechu. 
Symonides przez moment pomyślał o pewnej waderze, którą kochał. Wtedy o tym nie wiedział, teraz już tak, ale ona i tak nie była Antilią. Nie była tą, którą kocha teraz, nie była całym jego światem.
– Dobra, mały – rzucił, wstając. Zakołysał ogonem, wzniecając tumany kurzu. – Wracamy do domu, niedługo zacznie padać. 
Ayoko uniósł łeb w górę i zlustrował wzrokiem niebo. Rzeczywiście kłębiły się na nim ciemne chmury, powoli przysłaniając słońce. 
– I zapewne szybko nie przestanie. 
– No więc właśnie.
Symonides rozprostował jeszcze kości poprzez przeciągnięcie się, a potem ruszył w kierunku ich nowego domu. Za nim, krok w krok, podążał Ayoko, rozglądając się po ciemniejącym powoli świecie. 

Antilio? Mam nadzieję, że nie przekręciłam charakteru młodego :3

13 stycznia 2019

Od Afry

Przez gęsty las, dokładniej przez Las Phoenix'a, szła biała, z kolorowym warkoczem, wadera o imieniu Afra. Afra, rozmyślając nad sensem istnienia (czyli tak naprawdę o niczym), spacerowała sobie i szukała miejsca, gdzie mogłaby się ochłodzić. Chyba każdemu, ten przeokropny żar lejący się z nieba, nie służył. Dysząc ciężko, Afra opadła na zadek i uznała, że narazie się stąd nie rusza. Pod cieniem drzewa siedziała oparta o pień. Z racji tego, że ostatnio bardzo chciała ozdobić swoją jaskinię, postanowiła, że zrobi sobie jakiś duży łapacz snów. Westchnęła ciężko i wstała, by poszukać patyków nadających się do tego. Najwyżej później obleje się wodą. Szukając, z nosem przy ziemi, Afra zorientowała się, że skończył jej się sznurek. Niepocieszona postanowiła, że pójdzie do sklepikarza Roda, o którym zdążyła już co nieco usłyszeć. Gdy znalazła odpowiednie dwa patyki, odłożyła je do swojej jaskini, a później ruszyła w stronę sklepu. Po godzinie drogi, dotarła na miejsce. Podeszła do dosyć wysokiego jak dla niej basiora. Patrząc na jego smukły i pomarańczowy pysk, uśmiechnęła się i spytała:
- Cześć! Szukam jakiegoś sznurka, masz może jakiś na sprzedasz?
- Oczywiście. - na chwilę odszedł od kasy, lecz po chwili wrócił ze sznurkiem w łapie.  - Może być? - spytał.
- Jak najbardziej! Jest idealny, ile za niego sobie życzysz?
- 5 L - odpowiedział, a Afra wyciągnęła odpowiednią sumę i zapłaciła. Już chciała iść, gdy nagle Rod zaczął mówić:
- Jesteś nowa? Bo jakoś nie kojarzę Ciebie.
- Tak, jestem tu od niedawna - uśmiechnęła się i spojrzała w oczy basiora. Miały one kolor zimnego błękitu. - Miło mi było ciebie poznać. A Twoje imię to...?
- Afra - odpowiedziała, lecz po chwili kontynuowała - To ja już ci nie przeszkadzam... Do zobaczenia!
- Cześć!
W dalszej drodze, Afra uznała, że warto by tak pójść nad wodospad, przy centrum. Powoli zaczęło zachodzić słońce, gdy dotarła na miejsce. Nad brzegiem siedziało parę wilków, więc Afra postanowiła do nich podejść. Gdy była już blisko, potknęła się o kamień lub coś innego, Afra nie miała bladego pojęcia o co, lecz niestety, ale przewracając się, wpadła na innego wilka, którego również przewróciła. Śmiejąc się, zaczęła przepraszać tego osobnika, na którego wpadła.

Dokończy ktoś? :3

|| następna część ||

Od Efraina do Pelagusa

Wśród wysokich traw para jadowicie zielonych oczu przyglądała się swojej przyszłej ofierze. Zbliżał się doń bezszelestnie, aby po chwili rzucić się jej do gardła i wypruć flaki w jak najbardziej bolesny sposób. Ta biedna zwierzyna nie zdawała sobie sprawy, jaki los zaraz ją spotka. Basior wyszczerzył się ukazując białe niczym śnieg kły, które zaraz miała splamić szkarłatna ciecz. Był coraz bliżej i bliżej. Różnica wzrostu nie była dla niego przeszkodą. Albowiem Efrain jako, że ma naprawdę wielką wiarę w swoje możliwości, przekonany był, iż wygra tą walkę z łatwością. W końcu rozbiegł się i rzucił na niedźwiedzia wgryzając się mu w kark. Wielki miś szarpał się próbując zrzucić z siebie intruza, jednak bezskutecznie, gdyż po chwili leżał na ziemi z otwartym brzuchem. Oprawca uśmiechał się radośnie obserwując ten krwawy obraz nędznego niedźwiedzia. Udał się na to polowanie, gdyż doskwierał mu głód, jednak sycił go już sam widok.
- Dostarczyłeś mi wiele rozrywki. Dziękuję~
Pogładził go po głowie łapę i gdy już miał się w niego wgryźć, poczuł czyjś wzrok na swoich barkach. Nastawił uszy i odstąpił od jedzenia rozglądając się podejrzliwie. Całkiem niedaleko dostrzegł szczeniaka bacznie obserwującego całe zajście. Jak gdyby nigdy nic leżał sobie w wyjątkowym spokoju pod drzewem. Jego spojrzenie nie zdradzało żadnej emocji. Nic a nic. Trochę go to zdziwiło. Jeśli widział co tu się zadziało, to czyż nie powinien być chociaż odrobinę przerażony? Spędzili chwilę na wpatrywanie się tak w siebie. Po chwili szczeniak obrócił się tyłem i kontynuował spoczynek. Ten stoicki spokój… Zaciekawił go ten malec. Urwał soczysty kawałek mięcha i podszedł do malca. Ładnie ułożył je przed nim i błysnął wyzywająco zębami.
- Nie wiedziałem, że w pobliżu jest jakiś szczeniak. Aż mi głupio, że widziałeś mnie od takiej strony. Proszę, stawiam posiłek.

Pelagus? Niby dużo nie napisałam, ale wybacz jeśli źle oddaję charakter Pelagusa, muszę go jeszcze wyczuć

|| następna część ||

Od Faith cd. Whisa

- Jasne, zabiorę cię do mojego domu. – znów chwyciła go delikatnie zębami za kark i ruszyła w drogę prosto do swojej jaskini.  Kiedy była już na miejscu wdrapała się na skałę i weszła do jej środka. Znikając w jej głąb zaniosła małego do swojego leża do którego już nie sięgały promienie słoneczne. Było duże i przytulne.
- Wygodnie? – zapytała ciepłym głosem, jak zwykle kiedy zwracała się do niego.
- T-Tak…
Gdy wadera położyła się obok Whis wtulił się do niej i prawie od razu zasnął. Sama zaczęła drzemać i czuwała przy nim parę godzin, dopóki nie wypoczął w pełni. Prawdopodobnie miał koszmary, bo spał niespokojnie, ale Faith tylko mocniej przytuliła go do siebie by czuł się bezpiecznie. Kiedy się obudził ziewnął zaspany i wyciągnął się.
- I jak? Wyspany? – zapytała otwierając oczy i tak samo ziewając.
- Tak, tego było mi trzeba, dziękuje.
- Chodź, zaprowadzę Cię w fajne miejsce. – wstała z legowiska i udała się w kierunku wyjścia, a on poczłapał prosto za nią.
- Co to za miejsce?
- Łąka.
- Łąka? – spytał zaciekawiony.
- Tak, to bardzo piękne miejsce. Przekonasz się sam.
Gdy dotarli na skraj lasu samica zaczęła się uważniej rozglądać. Łąka była pięknym, niezwykłym miejscem. Pełno było na niej brzęczących owadów i pięknych kwiatów, roztaczających wokół przepiękną woń.  Ptaki obdarowywały to miejsce swoim głośnym śpiewem. Nie tylko Faith dostrzegała piękno pobliskiego krajobrazu, ale i Whis jak tylko zobaczył zza lasu piękną otwartą przestrzeń, bardzo się podekscytował i zaczął bez namysłu biec w jej kierunku, krzycząc przy tym wesołe ,,yupi’’.
- Wróć! – krzyknęła wadera i pobiegła prosto za nim, przy czym wyprzedzając go i zagradzając mu drogę swoim ciałem. – Nie wolno tak wybiegać z lasu, to niebezpieczne. Tam nie ma się gdzie ukryć, to wielka otwarta przestrzeń.  Nie ma na niej drzew ani krzewów, więc musimy być ostrożni. – tłumaczyła spokojnie. – Poczekaj tu, ja pójdę pierwsza. Jeśli będzie bezpiecznie, zawołam Cię.
Whis spokorniały ukrył się ponownie w głębi lasu, a Faith powoli i ostrożnie wyszła na zewnątrz, wyostrzając swoje zmysły. Obserwowała, czy nie czyha na nich niebezpieczeństwo, takie jak człowiek. Rozglądała się, węszyła i nasłuchiwała. Kiedy w końcu stwierdziła, że jest bezpiecznie, zawołała malucha.
- Chodź tu, Whis. Wszystko w porządku.
Na początku znów był przestraszony i bał się wyjść, ale Faith ponownie za nim zawołała i w końcu wyszedł na zewnątrz za waderą. Energicznie machając ogonem, opuściła przednią część ciała na sztywnych łapach, zapraszając go tym do zabawy. Chciała mu poprawić humor, więc zaczęła z nim brykać po całej polanie, przy czym oczywiście uważając na tak maleńką kulkę w porównaniu do niej. Po dłuższym czasie można było już zauważyć, że na łące nie są sami. Gdzieś w oddali widać było inne pojedyncze wilki . Faith przez chwilę z zaciekawieniem zawiesiła na jednym z nich oko.

Whis?

Odchodzą

Powód: brak aktywności.

Akita
https://img00.deviantart.net/f1f8/i/2011/164/7/a/1308023406_anruark_s_g_kilaq_by_pearleden-d3iuvg8.png
Akita | 5 lat | Strażnik Nocny | Shenemi | KP

Morrigan
https://pre00.deviantart.net/795c/th/pre/f/2014/162/4/2/dancing_by_snow_body-d7ly588.png
Snow-Body
Morrigan | 5 lat | Wokalistka | Catton | KP 

Redesha
https://orig10.deviantart.net/9735/f/2011/354/3/e/cllb___cerion_wolf_by_h_skarriad-d4jokir.png
dNiseb
Redesha | 5 lat | Tropiący (myśliwy) | zuzjankowska@gmail.com | KP 

Rozmova
http://pre14.deviantart.net/45bc/th/pre/i/2012/228/7/0/wth___by_ivestro-d5bafzp.png
Ivestro
Rozmova | 6 lat | Alchemik | -alice6- | KP 

Tanacetum
https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhSQz5hH5OrjGRlP30Hpvz_iGCrPQUGxmq3I3F5yI71kvZCcDWECpgJnIHFOw2EDQiQf66AhbARc93TN3W50u7z2dVN9wN0K60vqIBW_v-7WZvO_wOJ9vdBwDZ_ZvYQm9lYODmcDlEy3ccB/s400/8pGmH0B.png
Właściciel – całkowity zakaz kopiowania.
Tanacetum | 12 lat | Posłaniec | dzbannica | KP

Od Hermesa cd. Harytii

Kilka godzin później znajdowaliśmy się już na obrzeżach WSO. Niebo już dawno zrobiło się czarne, a mrok wokół rozjaśniał tylko rażący, nienaturalny blask księżyca. Bacznie nasłuchiwałem podejrzanych dźwięków wokół, a moje ciało pozostawało napięte na wypadek kolejnego ataku. Niestety mój i tak nie najlepszy wzrok co raz częściej oszukiwał mnie, pokazując zmyślone obrazy, więc nawet usilne mrużenie powiek w celu dostrzeżenia czegoś w oddali skończyłoby się fiaskiem. Nie chciałem jednak niepokoić wadery, z której opadły już emocje i która z pewną lekkością dotrzymywała mi kroku. 
Powróciłem myślami do czasu poakcyjnego, kiedy to na naszej drodze stanął czarnofutry wilk. Nakazałem mu nie ruszać się, wtedy też stanął on pełen doskonale widocznej konsternacji, a Harytia ostrożnie ruszyła w jego stronę. Obrzuciła go wymownym spojrzeniem, po czym zaczęła się oddalać. Poczekałem, aż zniknie mi z oczu, doskonale wiedząc, iż spotkam ją za najbliższym drzewem i skupiłem całą swą uwagę na basiorze. Skorzystałem z jednej ze swych mocy, powodując, że jego sylwetką wstrząsnął parzący, do szpiku przejmujący ból. Kiedy jednak doszło do mnie, co właściwie robię, natychmiast zaprzestałem. Ze zdziwieniem oglądałem ciało żywego stworzenia do momentu, gdy przypomniałem sobie, kto postępował tak samo. Do prawdy! Nie wiedziałem już, gdzie podziewała się moja jasność umysłu. Zaaferowany podbiegłem więc do wilka, który nieco skulił się, jednak przyjął moją pomoc ze wstaniem, nie miał zresztą wyboru. Ostatni raz obrzuciłem go spojrzeniem, po czym uciekłem, nie mając zamiaru zrobić kolejnego błędu. Trudno było mi zapomnieć o przeszłości, a całkowite wyparcie się jej niestety nie pomagało. 
Z rozmyślań wyrwał mnie mój własny, zduszony jęk, jak i podobny dźwięk ze strony Harytii – przechodząc przez wąski wąwóz, niemal potknęliśmy się o leżącego przed nami gorejącego wilka. Znaki na jego futrze lśniły zagadkowo w świetle księżyca, prawdopodobnie był to jakiś szaman. Patrzył na nas wyłupiastymi oczami i wyciągał w naszą stronę jedną z zakrwawionych łap. Westchnąłem krótko, powoli godząc się z nową rolą detektywa. Spojrzałem na Harytię, bardzo zaskoczoną widokiem obcego. 


Harytio? Jak zwykle po czasie.

Od Artemisa cd. Inveth

Czuję, jak pod wpływem uderzenia Inveth z moich płuc uchodzi całe powietrze. Lekko oszołomiony patrzę na nią z zaskoczeniem i uważnie lustruję jej mordkę. Jest nieco zniecierpliwiona i również się we mnie wpatruje, marszcząc brwi ze złością. W jej oczach jednak miesza się zdecydowanie więcej emocji, ta wadera to istne żywe srebro. 
– Jak mnie zagryziesz, to nie zjesz niedźwiedzia – mówię. 
– Nie podpuszczaj... – odpowiada, jednak po chwili zeskakuje ze mnie i pozwala wstać. – Póki co cię oszczędzę, bo oficjalnie zostajesz moim nadwornym tropicielem. Gratulacje. 
Pyszczek wadery ponownie się rozpogadza, a kiedy chcę się uśmiechnąć, kolejne kaszlnięcie wstrząsa moją sylwetką. Nie wychodzi mi nawet niewyraźny grymas, sam jestem zresztą wystarczająco niewyraźny. Oczy Inveth lśnią, gdy z ciekawością ogląda się dookoła, jak i na mnie. Po chwili jej wzrok na dłużej przykuwają tańczące na powierzchni wody promienie niedawno wzeszłego słońca. Odbijają się w wartko płynącej rzece i pokrytym, w przeciwieństwie do spopielonego krzaku, zielenią brzegu, a raczej na kroplach osiadłych na trawie. Wyglądają jak powiernicy najdawniejszych tajemnic świata przyrody, duchy leśne kryjące się w życiodajnej substancji. Wesoło mrugają siedmioma kolorami, uzyskując odpowiedź szumiących delikatnie drzew. W oddali słychać również dzięcioła. Jest to dźwięk, który wywołuje uczucie podobne do satysfakcji połączonej ze szczęściem. 
Wyciągam szyję, usiłując poczuć woń niedźwiedzia, na którego zamierzam zapolować wraz z moją towarzyszką. Dawno tego nie robiłem, a miło jest poczuć w sobie beztroski pierwiastek wilczy umożliwiający regularne organizowanie całego rytuału polowania, zaczynając od samego planu, przez tropienie, na posileniu się kończąc. A może jednak mi się tylko wydaje i tak naprawdę to pierwotny odruch czyniący z nas istoty bez wyższego celu? 
Prawdopodobnie zaczyna trawić mnie gorączka, jednak odrzucam tę myśl i marszczę brwi, skupiając się na jednym ze zmysłów. Zapachy mieszają mi się i z powodu choroby wydają się one nieco mdłe. W krótkim czasie jednak rozróżniam ostrą, charakterystyczną dla tutejszych zwierząt woń dochodzącą gdzieś z zachodu. Zadowolony z tego, iż mój organizm nie poddaje się, zwracam się do Inveth, która aktualnie wodzi wzrokiem za przelatującym przed jej nosem żółtym motylem. Żółte stworzenie nie przebywa jednak zbyt dużej odległości, stając nagle w płomieniach. Widok ten zaskakuje mnie w dość dużym stopniu, jednak z zainteresowaniem obserwuję dogasający ogień i popiół spadający na glebę. Niknie on wśród rzadkich źdźbeł trawy, a ślad po owadzie znika na zawsze. 
– My też tak skończymy – mówi czarno futra, a w jej oczach tańczą iskierki podekscytowania i rozbawienia. Te dwa uczucia, najsilniejsze ze wszystkich, zdominowały pozostałe. Zauważyłem jednak cień powagi lub po prostu przytomności w stwierdzeniu faktu. – Chodźmy już...
Dodając ostatnie słowa, Inveth przeciąga samogłoski, nadając wypowiedzi zniecierpliwiony charakter. Ruszam więc, a ramię w ramię towarzyszy mi wadera. Powiadamiam ją o przewidywanym czasie podróży i pokonuję wysokie paprocie, subtelnie wybierając jednak drogę z dala od podejrzanych, kolczastych krzaków. Mijamy ciemnozielone liście, a ja zaciągam się przyjemną wonią lasu. Mam nadzieję, że przywróci mi on całkowite zdrowie. Jak na złość, znów atakuje mnie charczący kaszel, którego nie potrafię już tłumić. Idąc przed siebie, zauważam niedaleko leżący pień. Zaczajam się i wyskakuję gwałtownie, momentalnie znajdując się po drugiej stronie przeszkody. Wypatruję przynajmniej uszu Inveth, znając jej wzrost, jednak nie widząc nic, wyprostowuję się. W tym momencie słyszę szelest liści i krzątanie się wśród paproci po mojej lewej stronie. Podchodzę w stronę dźwięków i moim oczom ukazuje się sympatyczna mordka wadery. Jej nos jest pokryty ziemią i pojedynczymi łodyżkami mchu. Uśmiecha się szeroko i znów znika wśród liści, jednak odzywa się głośno z rozbrajającą wręcz radością: 
– Ile tu jest myszy!
Zbliżam się jeszcze bardziej i prawie dobijam do nagle znieruchomiałej wadery. 
– Popatrz – mówi wciąż uradowana i podgryza kilka zielonych części rośliny, odsłaniając swoje łapy, między którymi kuli się brązowa, mała kulka. 
Popycha ją lekko, aż opada na drugą stronę i śmieje się głośno, dźgając ją jeszcze delikatnie. Przerażone stworzenie nie jest w stanie się ruszyć. 
– Dziś was nie zjem, bo idę jeść niedźwiedzia, ale wrócę tu, idźcie se – dodaje i zostawia mysz. – Misko, czas napełnić miskę!
Uśmiecham się lekko, a powietrze przecina jej krótki śmiech. Wyprzedza mnie lekko i wychodzi z tych najwyższych paproci, rozglądając się. Znów słyszę jej śmiech i mruczane pod nosem słowa, jednak wciąż pozostaję w miejscu. Mrugam kilkukrotnie i po chwili osuwam się nieznacznie. W duchu przeklinam siebie i krótkim szczeknięciem daję upust rosnącej irytacji. Potem wzrok mi ucieka i upadam pyskiem prosto w rozrytą przez Inveth ziemię. 

Od Darknessa cd. Saori – „Czy to koniec zabawy?”

To, co powiedziała, odebrałem dość dwuznacznie. Odetchnąłem jednak i powstrzymałem się z komentarzem na ten temat. Nie miałem na to sił ani czasu. Zawsze chciałem powiedzieć jej co czuję, jednak gdy dałem jej namiastkę moich uczuć - dostałem po łbie, jak zwykle.
Wpatrzyłem się w otaczający nas świat. Nieskazitelnie czyste niebo wręcz żarzyło się błękitem, fioletem i różem. Na różnokolorowej tafli nieboskłonu zachodziła najjaśniejsza z gwiazd tej galaktyki potocznie nazywana słońcem. Złote promienie pomarańczowej kuli padały na mój łeb z lekka go ogrzewając, co wywołało uniesienie kącików mojego pyska w delikatnym uśmiechu. Zielone drzewa kołysały się z wolna, niby w tańcu, choć w lesie panowała cisza. Tylko one słyszały melodię do której tańczyły, i to było cudowne: miały coś tylko dla siebie. Na ziemi zaś można było ujrzeć liczne kwiaty w pełnym rozkwicie, drobne paprocie oraz ciemne jak noc wilcze jagody. Wiatr coraz rzadziej dawał o sobie znać, jednak od czasu do czasu zawiał smętnie, niosąc w nasze strony smutną pieśń. Kilka metrów dalej przebiegał polny zając, a gdzieś w głębi lasu słychać było cichy świergot sikorek. To było za piękne, aby było prawdziwe. Miałem szczerą nadzieję, iż ten idealny świat przedstawiony za chwilę okaże się kartonową atrapą, drzewa runą z głuchym hukiem, ptaki udawać będą małe urządzenia imitujące ich śpiew, i nawet Saori będzie tylko drewnianym posągiem ze sztucznym futrem. Jednak moje nadzieje stały się złudne, wszystko było jak najprawdziwsze, i czułem to każdym zmysłem: widziałem, czułem, dotykałem, wąchałem i mogłem zjeść. Moją duszę przepełniło uczucie goryczy i niechęci.
– Zabij mnie – rzekłem z wolna choć pewien swojej wypowiedzi.
Spojrzałem na nią pełnymi smutku oczami. Obdarzyłem ją uczuciem, byłem nim wręcz zaślepiony. Teraz wiedziałem, iż ona nie może mi tego dać. Nie była w stanie kochać kogoś takiego jak ja, choć moje serce ślepo wierzyło, że coś z tego będzie. Mą nieśmiałą prośbę Saori obdarzyła spojrzeniem mówiącym: Co kurwa?

Saoriś? :>

Od Rodwena cd. Inveth


Kiedy mniejsza od niego wilczyca skorzystała z niego jak ze skoczni, Rodwen zamrugał kilkukrotnie, niedowierzająco potrząsając głową, jakby owa sytuacja nigdy nie miała miejsca. Odwrócił się i spojrzał w stronę ogniście płonących tęczówek wadery o czarnym, niemalże zwęglonym futrze, lustrując ją wzrokiem; pierwszy raz nie wiedział, jak odreagować, co powiedzieć. To był pierwszy taki raz, kiedy zdarzyła mu się owa sytuacja, która nigdy dotąd nie miała miejsca w jego życiu. Inveth natomiast widząc zdziwienie na pysku basiora, zaśmiała się dźwięcznie i w skocznym tempie przystąpiła do dalszego skakania z kamienia na kamień, ten zaś zmrużył oczy, lustrując ją wzrokiem i westchnął, no bo co mógł zrobić? Opierniczyć tę małą bestyjkę tylko po to, by ta miała jeszcze większą radochę? Nie miało to najmniejszego sensu, dlatego też Rodwen przystał na zamilczeniu i wyszukiwaniu jakiegokolwiek źródełka, by mógł wymoczyć skaleczoną łapę.
Gdy w końcu dojrzał to, czego szukał wzrokiem od dłuższej chwili, kuśtykając na prawą łapę ze względu na dostający się do wnętrza niezbyt głębokiej ranki piachu, który drażnił ją i powodował nieprzyjemne pieczenie; trzeba było ją natychmiast wypłukać, zanim mogłoby się wdać zakażenie, czego by z pewnością chciał uniknąć, podszedł do spokojnie płynącej, płytkiej rzeki. Jeszcze tego mu brakowało, by utykać w trakcie swojej niezwykle ważnej pracy, albowiem był jedynym rzemieślnikiem w watasze.
Przycupnął przy zbiorniku wodnym i zamoczył w niej koniuszki łap, biorąc głęboki oddech. Przymrużył lekko oczy i wsłuchał się w szum, brzmienie, rytmikę i co jakiś czas pojedyncze chlupnięcie strumyku, wpatrując się w jego nurt. Siłą umysłu skoncentrował się na wodzie, łącząc się z nią podświadomie i duchowo; w sposób ten z wody wyłoniła się ku górze wodnista macka, ni to wąż, ni to strużka, a oderwała się ona od powierzchni i mieniąc się jasnym, wręcz księżycowym, niebieskawym blaskiem, przylgnęła do zranionej łapy Rodwena, dając mu upragnione ukojenie. Trik ten znało doprawdy niewielu, gdyż większość zapomniała o tajemniczych metodach leczniczych Wilków Wody i ich mentalnego połączenia z krystaliczną cieczą, sięgając łapą w kierunku medykamentów leczniczych, przeróżnych zielsk i innych, coraz to dziwniejszych sposobach, których basior ten doprawdy nie chciał poznawać.
Podczas gdy basior uzdrawiał skaleczenie w łapie magią wody, Inveth przystąpiła ze skakania z kamienia na kamień i przycupnęła nieopodal, wpatrując się w poczynania wilka. Z pewnością jej wrodzona lubość do podpalania wszystkiego dookoła niej gryzła się z tym, co czynił Rodwen, aczkolwiek przypatrywała się całemu procesowi leczenia poprzez wodę płynącą strumieniem z nijakim zaciekawieniem. Czy ona również tak potrafiła? Tego Rodwen nie wiedział i nie miał jako tako zamiaru, czy to w zwyczaju się nad tym zbytnio zastanawiać, a pytać — wcale. Za to młoda wadera o ogniście palących się tęczówkach, jak widać, posiadała ów zwyczaj.
– Nie lepiej po prostu opatrzyć to? Do wesela się zagoi – zażartowała, przysiadając metr dalej.
– Wolę inne metody, można to ująć jako własne – odparł i skwitowawszy wszystko w lakoniczny sposób, spojrzał kątem oka w stronę wadery, której imienia tak naprawdę jeszcze nie miał okazji poznać, aczkolwiek nie zamierzał się go dopytywać. Nie było mu to do szczęścia potrzebne, chyba że ów wilczyca miałaby ochotę przedstawić się i ewentualnie zapytać go o to samo.
– Woooda, blah – mlasnęła z niesmakiem, a odwracając wierzch łapy ku sobie, wytworzyła niewielki ognik, tańczący na jej czarnych opuszkach. – Ogień też wiele potrafi, na pewno więcej, niż woda. Na przykład wodą nie skrzywdzisz wroga, jak płomiennym żarem! – dodała, szczerząc kiełki na myśl o żarzącej się w piekle ognia ofierze.
– Wiesz mi, że woda nie jest taka niewinna, jak wygląda. – Zwrócił wzrok z powrotem na łapę, z której świecąca się woda uzdrowiła w pełni skaleczenie i spłynęła po niej z powrotem do swojego źródła, a po ranie nie było ani śladu.
– Ach, tak? Niby w jaki sposób? – Spojrzała na niego wyzywająco, uśmiechając się, oczekując pokazu swoich umiejętności, do czego Rodwena niespecjalnie rwało.
– Dowiesz się w swoim czasie – odpowiedział krótko, a Inveth dopowiedziała cichutko w myśli dwa, niezbyt przyjemne słowa, które niegdyś usłyszała przy rozmowie obcych jej wilków — „pierdol się”.

Większość obrazków i zdjęć umieszczonych na blogu nie jest naszego autorstwa.

Proszę o nie kopiowanie treści z bloga w celach własnych bez wiedzy administratorki.

Szablon wykonała Fragonia dla bloga
Sisters of The Template