Zawarliśmy sojusz z Wyspą Magicznej Łuny!
1 stycznia 2018
Od Naxeta cd. Taiyō - PRZYKŁADOWA ODPOWIEDŹ NA ODCW
Ym. No cóż. Razem z białą waderą ruszyłem na obchód terenów. Szliśmy w milczeniu, więc słyszałem brzęczenie łańcuchów u jej łap. Był to zimny, metaliczny odgłos, przez który miałem wrażenie jakby przybył już po mnie osobnik z piekieł. Ech. Kim ona w ogóle była? ,,Nie uśmiechasz się do mnie, nie dotykasz". Czy one wszystkie naprawdę myślą, że my chcemy je dotykać? Wiem że jestem przystojny, ale że aż tak...
Zaśmiałem się w duszy, a na moje wargi wypełzł uśmieszek. Zaraz jednak przypomniałem sobie punkt pierwszy
Odchrząknąłem, widząc jej mordercze spojrzenie.
- To nie było do ciebie.
Nie odpowiedziała nic, tylko potrząsnęła z niesmakiem głową. Dalej poruszaliśmy się w ciszy. Ech. Nie lubię tak nic nie gadać.
- A... jak masz na imię? - spróbowałem nawiązać jakąś konwersację.
Spojrzała na mnie wzrokiem To nie twój zapchlony interes, ale finalnie jakby zmieniła zdanie.
- Sinner.
- Jestem Naxet - w ostatniej chwili powstrzymałem się przed posłaniem jej uśmiechu.
- Zdążyłam zapamiętać - mruknęła.
- Em, taak. Tutaj mamy dobry widok na centrum. No to tak... Tutaj jest centrum, tam mamy jakieś wydarzenia i tak dalej, a w tamtą stronę są jaskinie. Wpadniemy tam na koniec to sobie jakąś wybierzesz...
Przewróciła oczami. Tej to się chyba spodoba tylko Dolina Mrocznej Strugi. Heh.
NIE UŚMIECHAJ SIĘ NAXET.
- Dobra, idźmy dalej.
- No dobra, to już chyba wszystko widziałaś. Sorry Sinner, muszę spadać. Idę na przedstawienie maluchów, może wstąpisz...
Dobra, nie było tematu.
- Nara.
Rzuciłem się pędem przez las, by po chwili wypaść na polanę z prowizoryczną sceną i dwoma sporymi kamulcami. Wpadłem szybko do budki oświetleniowca. Dobra, pora przetestować te wszystkie reflektory. Szybko obczaiłem, który jest który i co kiedy nacisnąć. Na polance zaczęły zbierać się wilki.
Zrobiło się ciemno. Włączyłem pierwszy reflektor. Na scenę wyszła opiekunka wraz z paroma szczeniakami i wygłosiła mowę powitalną. Zgasiłem reflektor i gdy wyszedł pierwszy maluch włączyłem dwa inne.
Przedstawienie nie było może najlepszej jakości, ale - no dobra, niezbyt to męskie - te maluszki były naprawdę słodziutkie. Niezbyt skupiałem się na treści spektaklu, bo musiałem cały czas czuwać nad zmianą oświetlenia. Nudna to była robota, bo jedno światło trwało i trwało, a mi z kolei nie wolno było zaspać. Za to gdy rozległy się pierwsze oklaski mogłem być z siebie dumny. Gra świateł wyszła pierwszorzędnie.
Wydostałem się z budki świetlnego magika prosto w tłum wilków. Panował gwar i radosny rozgardiasz, a między nogami biegały szczeniaki. Wtem ujrzałem trzy wadery, wśród których, ku mojemu zaskoczeniu wyróżniało się dobrze mi znane jasne futro.
Podszedłem do owej grupki dziewcząt.
- Hejo - uśmiechnąłem się do nich (korzystając z tego że było ich kilka) - Znów się spotykamy, Sinner.
Gdyby spojrzenie mogło zabijać, zapewne byłbym już martwy.
- Żeby było jasne, NIE przyszłam tu z własnej woli.
Zaśmiałem się w duszy, a na moje wargi wypełzł uśmieszek. Zaraz jednak przypomniałem sobie punkt pierwszy
- Nie uśmiechasz się do mnie
Odchrząknąłem, widząc jej mordercze spojrzenie.
- To nie było do ciebie.
Nie odpowiedziała nic, tylko potrząsnęła z niesmakiem głową. Dalej poruszaliśmy się w ciszy. Ech. Nie lubię tak nic nie gadać.
- A... jak masz na imię? - spróbowałem nawiązać jakąś konwersację.
Spojrzała na mnie wzrokiem To nie twój zapchlony interes, ale finalnie jakby zmieniła zdanie.
- Sinner.
- Jestem Naxet - w ostatniej chwili powstrzymałem się przed posłaniem jej uśmiechu.
- Zdążyłam zapamiętać - mruknęła.
- Em, taak. Tutaj mamy dobry widok na centrum. No to tak... Tutaj jest centrum, tam mamy jakieś wydarzenia i tak dalej, a w tamtą stronę są jaskinie. Wpadniemy tam na koniec to sobie jakąś wybierzesz...
Przewróciła oczami. Tej to się chyba spodoba tylko Dolina Mrocznej Strugi. Heh.
NIE UŚMIECHAJ SIĘ NAXET.
- Dobra, idźmy dalej.
* * *
Nosz.. żesz... (tutaj parę słów których nie wypada mi przytaczać) Już tak późno?! A ja obiecałem... spóźnię się, cholibka.- No dobra, to już chyba wszystko widziałaś. Sorry Sinner, muszę spadać. Idę na przedstawienie maluchów, może wstąpisz...
Dobra, nie było tematu.
- Nara.
Rzuciłem się pędem przez las, by po chwili wypaść na polanę z prowizoryczną sceną i dwoma sporymi kamulcami. Wpadłem szybko do budki oświetleniowca. Dobra, pora przetestować te wszystkie reflektory. Szybko obczaiłem, który jest który i co kiedy nacisnąć. Na polance zaczęły zbierać się wilki.
Zrobiło się ciemno. Włączyłem pierwszy reflektor. Na scenę wyszła opiekunka wraz z paroma szczeniakami i wygłosiła mowę powitalną. Zgasiłem reflektor i gdy wyszedł pierwszy maluch włączyłem dwa inne.
Przedstawienie nie było może najlepszej jakości, ale - no dobra, niezbyt to męskie - te maluszki były naprawdę słodziutkie. Niezbyt skupiałem się na treści spektaklu, bo musiałem cały czas czuwać nad zmianą oświetlenia. Nudna to była robota, bo jedno światło trwało i trwało, a mi z kolei nie wolno było zaspać. Za to gdy rozległy się pierwsze oklaski mogłem być z siebie dumny. Gra świateł wyszła pierwszorzędnie.
Wydostałem się z budki świetlnego magika prosto w tłum wilków. Panował gwar i radosny rozgardiasz, a między nogami biegały szczeniaki. Wtem ujrzałem trzy wadery, wśród których, ku mojemu zaskoczeniu wyróżniało się dobrze mi znane jasne futro.
Podszedłem do owej grupki dziewcząt.
- Hejo - uśmiechnąłem się do nich (korzystając z tego że było ich kilka) - Znów się spotykamy, Sinner.
Gdyby spojrzenie mogło zabijać, zapewne byłbym już martwy.
- Żeby było jasne, NIE przyszłam tu z własnej woli.
Sinner?
TO JUŻ KONIEC PRZYKŁADOWYCH OPOWIADAŃ
Od Taiyō - przedstawienie dla całej watahy PRZYKŁADOWE ODCW
Wilczki były lekko stremowane, ja z resztą też. Chyba nawet bardziej od nich. Wszystko było już gotowe.
Scenę oświetlał duży reflektor, a po obu jej stronach stały sporej wielkości głazy, na których... wyryty został scenariusz. Taka budka suflera dla małych. Może i nieco szalony pomysł, ale za to praktyczny.
Wilk, którego poprosiłam o zajęcie się światłem włączał i wyłączał poszczególne lampy, ostatni raz sprawdzając czy wszystko działa. W końcu dał mi umówiony znak. Czas wypuścić małych na scenę.
Wraz z kilkoma aktorami wyszłam na scenę. Zgromadzone wilki powitały nas gromkimi brawami.
- Miło mi powitać państwa na premierze pierwszej sztuki wystawianej przez naszą małą grupę teatralną. Nie spodziewaliśmy się tak licznego przybycia - powiedziałam szczerze. - Niemniej cieszę się, że to wydarzenie wzbudziło tak ogromne zainteresowanie. Jeżeli się państwu spodoba spróbujemy pewnie występować częściej, co? - uśmiechnęłam się do stojących obok mnie przebierańców, ale maluchy zareagowały niezbyt żwawo. - No cóż. Nie ma co przedłużać! Zapraszamy na przedstawienie pt. ,,Mały Miś"!
Światła zgasły, a publiczność skwitowała moją jakże niezwykle płomienną przemowę krótkimi brawami.
Pomiędzy dwoma głazami pojawiła się pierwsza postać. Maluch zerknął na mnie niepewnie, a ja posłałam mu uśmiech i pokazałam wyciągnięty w górę kciuk.
Szczeniak nabrał powietrza w płuca i wypowiedział pierwsze słowa.
Przedstawienie się zaczęło.
Gdy na scenę wchodziły kolejne szczenięta często napotykałam ich spłoszone spojrzenia i uśmiechałam się, żeby dodać im otuchy, a potem już jakoś szło. Moi mali podopieczni nieraz się zacinali, robili dziwnie długie przerwy przy korzystaniu z ,,budki suflera" czy mylili tekst, ale byłam zadowolona z ogólnego efektu. W razie czego stałam przez cały czas nieco dalej, z boku sceny, gotowa w każdej chwili ratować tę biedną sztukę i moich biednych aktorów.
W pewnym momencie, kiedy tytułowy Miś był już na scenie, a spektakl trwał w najlepsze, podbiegła do mnie jedna z puchatych kulek, która również miała za chwilę wyjść zza kulis.
- Taiyō - jęknęła - a jak mi nie wyjdzie?
Usiadłam na ziemi i pozwoliłam jej się do siebie przytulić.
- Jestem pewna, że dasz z siebie 100%. Tak jak na próbach. I co by się nie działo, będę z ciebie dumna.
Nie było czasu na dalsze pocieszanie małej. Kiedy wyszła widziałam, jak jej oczka szukają mnie z boku sceny. Jej także posłałam krzepiący uśmiech. Cośtam z jej występu użarła trema, ale poradziła sobie. Przedstawienie trwało dalej, światła się zmieniały, a maluchy wchodziły i schodziły ze sceny.
- Jestem z was dumna - szeptałam do szczeniaków, które już wykonały swoje zadanie i przyciskałam je do siebie, tak jak trener złotego medalistę mistrzostw świata. - Byliście cudzowni. Spisaliście się na medal.
Po czym - wszystko miałam tak zgrabnie wymyślone (nie można przecież mieć zbyt niskiej samooceny) - ustawiałam odstresowanych aktorów w cieniu, po bokach sceny, by jako chórek tworzyli akompaniament i kazałam im śpiewać (przećwiczone wcześniej oczywiście) piosenki, które miałam przewidziane na końcówkę sztuki, co też chętnie czyniły.
I chociaż nic w tym występie nie było idealne - ani gra młodych aktotów, ani chór kocich muzyków, ani własnoręcznie wykonana przez nich scenografia, to wszystko pięknie się ze sobą zgrywało i tworzyło jedną spójną całość.
Kiedy ponownie wyprowadziłam artystów na scenę, żeby się pokłonić, byłam maksymalnie szczęśliwa i dumna ze swoich maleńkich primadonn i przyszłych mistrzów teatru. Dostaliśmy olśniewałące brawa na stojąco (i najmocniejszy reflektor prosto w oczy), a również, jak mniemam, naprawdę zasłużone.
Gdy światła zgasły wilczki rozbiegły się do swoich rodzin, tatusiów, mam, babć, dziadków, cioć, a przede wszystkim zaczęły biegać w tym tłumie rozmawiając o występie i robiąc jeszcze większy harmider niż był.
Było to niezwykle radosne zgromadzenie. Chyba wszystkim występ młodej trupy przypadł do gustu.
Zebrałam nawet pare gratulacji od dorosłych widzów i - co było rozczulające - podziękowań od szczeniaczków.
Podeszłam do umieszczonej bardziej z tyłu budki dla tak zwanego oświetleniowca.
- Dzięki, Next. Było rewelacyjnie.
Uśmiechnął się wesoło.
- Nie ma sprawy. Miło, że mogłem pomóc.
I tak właśnie wyglądał ten wspaniały wieczór - wieczór przedstawienia najmłodszego pokolenia dla całego WSO.
Wataho?
To przykładowe opowiadanie, co nie znaczy że nie liczę na Waszą odpowiedź
Opowiadania do całej watahy
Czym jest opowiadanie do całej watahy (w skrócie ODCW) które właśnie zostaje wprowadzone na WSO?
Może je stworzyć każdy wilk. To coś jak opowiadanie do ktosia, tyle, że tym razem liczba wilków, która może na nie odpowiedzieć jest nieograniczona. Tematem jest jakieś wydarzenie, w którym udział bierze cała wataha (narada, ślub, pogrzeb Alfy watahy). Co tylko chcecie. Takie opowiadanie można wpleść do linii opowiadań, którą obecnie prowadzicie z konkretnym wilkiem.
Jak to dokładnie wygląda łatwiej będzie zapewne zrozumieć na przykładach, toteż zaraz pojawią się przykładowe opowiadania :)
PRZYKŁADOWE ODCW
PRZYKŁADOWA ODPOWIEDŹ
Pytania proszę kierować do mnie.
Dziękuję za uwagę,
Nathing
Może je stworzyć każdy wilk. To coś jak opowiadanie do ktosia, tyle, że tym razem liczba wilków, która może na nie odpowiedzieć jest nieograniczona. Tematem jest jakieś wydarzenie, w którym udział bierze cała wataha (narada, ślub, pogrzeb Alfy watahy). Co tylko chcecie. Takie opowiadanie można wpleść do linii opowiadań, którą obecnie prowadzicie z konkretnym wilkiem.
Jak to dokładnie wygląda łatwiej będzie zapewne zrozumieć na przykładach, toteż zaraz pojawią się przykładowe opowiadania :)
PRZYKŁADOWE ODCW
PRZYKŁADOWA ODPOWIEDŹ
Pytania proszę kierować do mnie.
Dziękuję za uwagę,
Nathing
Szczęśliwego!
Nie jestem za dobra w składaniu życzeń, ale mam nadzieję, że mi to wybaczycie :D
Szczęśliwego, udanego NOWEGO ROKU! To już 2018, jesteśmy starsi i bliżej śmierci, ale hej! Trzeba się bawić!
Tylko mi się za bardzo nie upijcie :D
Szczęśliwego, udanego NOWEGO ROKU! To już 2018, jesteśmy starsi i bliżej śmierci, ale hej! Trzeba się bawić!
Tylko mi się za bardzo nie upijcie :D


Mam nadzieję, że następnego Sylwestra spędzimy także razem!
Wasza Kesame
(+grafik, która zagląda mi zza ramienia)
31 grudnia 2017
Najmłodszy - Hesher!
![]() |
| Kayxer |
Imię: Hesher
Pseudonim: Niektórzy wołają na niego Hesh lub, zdrobniale, Heshy.Wiek: zmarł w swoje drugie urodziny
Płeć: basior
Charakter: Mały jest jak na razie ucieleśnieniem szczenięcej niewinności. Nie umie kłamać, przez co jego siostra często ma go dość. Hesh jest trochę tchórzliwy, chowa się pomiędzy łapami mamy i troszkę boi się taty, którego mimo wszystko bardzo podziwia. Lubi wszelkiego rodzaju kwiaty, które zrywa i znosi do jaskini w hurtowych ilościach lub które sklepia w bukiety i rozdaje rodzinie. Warto też dodać, że ma opory przed jedzeniem mięsa i nie potrafi skrzywdzić żadnego żyjącego stworzenia. Oprócz zrywanych kwiatów, oczywiście... ale on uważa, że tak będzie dla nich lepiej.
Wygląd: Hesher to niski, puchaty szczeniak. Czarne, grube futro chroni go zimą i trochę przeszkadza latem, ale ogólnie je lubi. Biała pręga futra ciągnie się od czubka łebka do środka grzbietu; druga okala karmelowe oczy. Ma krótki ogonek, małe uszy i czarny, owalny nos.
Stanowisko: Szczenię
Umiejętności: Intelekt: 7 | Siła: 2 | Zwinność: 8 | Szybkość: 7 | Magia: 2 | Wzrok: 8 | Węch: 8 | Słuch: 8
Rasa: Wilk Snów
Żywioł: Sny
Moce: Pracuje nad tym. Jak na razie opanował jedynie najprostszą zmianę snów, jednak czasami i to mu się nie udaje.
Rodzina:
♠ rodzice Ingreed i Harbinger;
♠ siostra Inveth i brat Seele;
♠ dziadkowie Taravia i Zero;
♠ ciotki Loedia, Kesame i Will;
♠ wujkowie Raiden, Asacrifice, Nicolay;
♠ przybrany brat Leloo, dwie martwe, przybrane siostry Miriyu i Gwendoline;
♠ kuzyni Zefir, Rize, Hide, Mikke, Kio, Autumn, April, Mizuki, Akamaru.
Zauroczenie: Zauroczony jest swoją ciocią, a zarazem alfą watahy - Kesame. Czasami jednak czuje, że ona tego nie odwzajemnia...
Historia: Urodził się w watasze. Do tego jest jeszcze szczeniakiem, więc nie ma za dużo do wspominania.
Przedmioty: Oprócz kwiatów nie ma nic.
Właściciel: Ktosicek | Ktosicek | damaszek2001@gmail.com
Ocena: 0/0
Jedyna waderka – Inveth!
Imię: Inveth
Pseudonim: Niektórzy nazywają ją Innie, a jeszcze inni skracają to do In, nawiązując przy tym do jej matki. Dziwnie się wtedy czuje, ale udaje obojętną.
Wiek: 8 lat
Płeć: wadera
Charakter: Zacznijmy od tego, że od szczeniaka zmieniła się jedynie skala zniszczeń, jaką ze sobą niesie. Wciąż jest wszystkiego ciekawa i jej ulubionym zajęciem (oprócz oczywiście podpalania, o czym później) jest szwendanie się po okolicy i odkrywanie nowych terenów. Wszędzie jej pełno — lubi uczestniczyć w ważnych wydarzeniach, szczególnie takich, w których jest mnóstwo krwi. Nie jest jednak sadystką, nie sprawia bólu dla zabawy. Po prostu znajduje w śmierci jakieś dziwne ukojenie, zaspokojenie swojej ciekawości. Oprócz tego, że spotkać ją można dosłownie wszędzie, łatwo natknąć się na nią przy grobie Ingreed, jej matki i Heshera, jej brata. Siedzi tam bez celu i stara się przynosić świeże kwiaty, chociaż zdarza jej się zapomnieć. Ogólnie jest zapominalska i roztrzepana, na pewno nie można od niej wymagać, żeby trzymała się jakichś ścisłych reguł, bo przecież to nie tak, że ona to lekceważy... Jej po prostu nie udaje się być punktualną i pilną osobą.
Czasami, kiedy jest pewna, że nikt nie widzi, odreagowuje zebrane napięcie, siedząc gdzieś w kącie, w ciszy, i przysłuchując się biciu własnego serca. Zdarza się to jednak rzadko, bo doskonale potrafi okłamywać samą siebie. Kiedy sytuacja naprawdę jest poważna, In potrafi zachować powagę. W końcu nie chodzi o to, że śmieszy ją wszystko; jej celem jest przejście przez życie z uśmiechem na pysku, tak, by być taką zapamiętaną. Dosłownie zaraża uśmiechem, bo pomimo zainteresowania śmiercią i wielokrotnego zderzenia z nią, ona wie, że życie jest piękne. No, przynajmniej chce tak uważać.
Ma dużo czaszek i innych kości, często przypatruje się trupom, przez co narażona jest na wiele chorób. Na tle wszelkich uchyleń wybija się piromania. Otóż lubi przypalać i wpatrywać się w ogień, a także starać się ten ogień ujarzmić. W ogóle lubi korzystać ze swoich mocy.
Często brana jest za lekką psychopatkę — może i słusznie — ale ogólnie to pomocna wadera. Potrafi zabijać i ma swoje za uszami, ale kiedy ma nad sobą pełną kontrolę, stara się postępować zgodnie ze znanymi wszystkim zasadami moralnymi. Niektórzy uwielbiają ją za pozytywne myślenie, inni nienawidzą za to, jak lekko podchodzi do śmierci i poważnych tematów. Jest otwarta na znajomości i lubi poznawać inne osoby.
Wygląd: Może i była wysokim szczeniakiem, ale od tamtej pory nie urosła ani o minimetr i dlatego jest jednym z niższych wilków w watasze, dzięki czemu wręcz komicznie prezentuje się stojąc obok swojego ojca. Nie należy do wychudzonych wilków, choć nie znaczy to, że ma nadwagę. Jej waga jest w normie, a sylwetkę ma dość zbitą. Posiada czarne, gęste futro, z szarym pasmem na brzuchu, pysku i końcówkach łap. Jej pysk wygląda na wiecznie uśmiechnięty, a zadziorne oczy płoną ognistymi barwami. Spiczaste uszy, czarny nos. Średniej długości ogon, który przez komplikacje w jednej z walk jest bezwładny i teraz jedynie kołysze się lekko, kiedy In chodzi.
Głos: Głos Inveth ma dość niską barwę. Wciąż brzmi jak wadera, ale zdecydowanie nie jest piskliwa. Czasami zdarza jej się budzić z chrypką, która nie mija przez pół dnia, lecz nie przeszkadza jej to ani trochę, bo akurat głosem nie przejmuje się w ogóle. Trzeba uważać, bo jej śmiech jest zaraźliwy.
Stanowisko: Eskorta
Umiejętności: Intelekt: 14 | Siła: 7 | Zwinność: 12 | Szybkość: 20 | Magia: 8 | Wzrok: 10 | Węch: 9 | Słuch: 10
Rasa: Wilk Ognia
Żywioły: Analogicznie do rasy – ogień. Oprócz tego, opanowała żywioł magmy, a teraz usilnie trenuje nad ujarzmieniem elektryczności.
Moce: W swoim arsenale nie posiada jakichś szczególnych technik z odjazdowymi nazwami i tym podobnymi. Jej moce skupiają się raczej na tworzeniu przeróżnych form z poszczególnych żywiołów i ich kombinacji. Najlepiej opanowała ogień, bo posługuje się nim już od dzieciaka; z magmą ma jeszcze lekkie problemy (chociażby w precyzyjnych i szybkich atakach), a elektryczność jest jedną, wielką zagadką i jak na razie potrafi jedynie razić wszystko i wszystkich, łącznie ze sobą.
Rodzina:
♠ rodzice Ingreed i Harbinger;
♠ bracia Hesher i Seele;
♠ dziadkowie Taravia i Zero;
♠ ciotki Loedia, Kesame i Will;
♠ wujkowie Raiden, Asacrifice, Nicolay;
♠ przybrany brat Leloo, dwie martwe, przybrane siostry Miriyu i Gwendoline;
♠ kuzyni Zefir, Rize, Hide, Mikke, Kio, Autumn, April, Mizuki, Akamaru.
Partner: Inveth bywa nieznośna, dlatego mało jest wilków, które wytrzymałyby z nią kilka dni bez przerwy. Jeśli ktoś chce, niech próbuje — ona sama nie ma jakichś wybitnych preferencji, interesują ją zarówno basiory, jak i wadery. Warto też dodać, że nie lubi zobowiązań i raczej nie da się złapać na małżeństwo. Ceni sobie wolność i niezależność, trudno może być jej w jednym związku.
Potomstwo: Lubi szczeniaki, głównie dlatego, że są prostolinijne i łatwo można je rozczytać. Potrafi się nimi na chwilę zająć i świetnie zorganizować im czas, ale kompletnie nie nadaje się na rodzica.
Historia: Urodziła się w watasze, tak, jak jej matka.
Przedmioty: Kiedy była szczeniakiem, zbierała malutkie czaszki zwierząt. Teraz wydoroślała, przemyślała to, no i zbiera duże czaszki. Fiolka Nieśmiertelności 2x, Eliksir Mocy, Ognik, Dar Bogów.
Jaskinia: Gdy tylko skończyła dwa lata, postanowiła wynieść się z domu. Miała swoje powody, ale najważniejszym była chęć usamodzielnienia się. Znalazła niską, ale pojemną, opustoszałą norę i tam mieszka, co umożliwia jej niewielki wzrost. Nie ma tam prawie nic oprócz wszelkich zdobyczy i niewielkiego wgłębienia w ściance, w którym umieściła trochę mchu i w którym śpi. Należy także wspomnieć, że Inveth nie lubi być w jednym miejscu, więc z nory mało korzysta. Zwykle nocuje na drzewach, w jakichś jaskiniach czy u innych wilków.
Właściciel: Ktosicek | Ktosicek | damaszek2001@gmail.com
Inne zdjęcia: szczeniak
Pseudonim: Niektórzy nazywają ją Innie, a jeszcze inni skracają to do In, nawiązując przy tym do jej matki. Dziwnie się wtedy czuje, ale udaje obojętną.
Wiek: 8 lat
Płeć: wadera
Charakter: Zacznijmy od tego, że od szczeniaka zmieniła się jedynie skala zniszczeń, jaką ze sobą niesie. Wciąż jest wszystkiego ciekawa i jej ulubionym zajęciem (oprócz oczywiście podpalania, o czym później) jest szwendanie się po okolicy i odkrywanie nowych terenów. Wszędzie jej pełno — lubi uczestniczyć w ważnych wydarzeniach, szczególnie takich, w których jest mnóstwo krwi. Nie jest jednak sadystką, nie sprawia bólu dla zabawy. Po prostu znajduje w śmierci jakieś dziwne ukojenie, zaspokojenie swojej ciekawości. Oprócz tego, że spotkać ją można dosłownie wszędzie, łatwo natknąć się na nią przy grobie Ingreed, jej matki i Heshera, jej brata. Siedzi tam bez celu i stara się przynosić świeże kwiaty, chociaż zdarza jej się zapomnieć. Ogólnie jest zapominalska i roztrzepana, na pewno nie można od niej wymagać, żeby trzymała się jakichś ścisłych reguł, bo przecież to nie tak, że ona to lekceważy... Jej po prostu nie udaje się być punktualną i pilną osobą.
Czasami, kiedy jest pewna, że nikt nie widzi, odreagowuje zebrane napięcie, siedząc gdzieś w kącie, w ciszy, i przysłuchując się biciu własnego serca. Zdarza się to jednak rzadko, bo doskonale potrafi okłamywać samą siebie. Kiedy sytuacja naprawdę jest poważna, In potrafi zachować powagę. W końcu nie chodzi o to, że śmieszy ją wszystko; jej celem jest przejście przez życie z uśmiechem na pysku, tak, by być taką zapamiętaną. Dosłownie zaraża uśmiechem, bo pomimo zainteresowania śmiercią i wielokrotnego zderzenia z nią, ona wie, że życie jest piękne. No, przynajmniej chce tak uważać.
Ma dużo czaszek i innych kości, często przypatruje się trupom, przez co narażona jest na wiele chorób. Na tle wszelkich uchyleń wybija się piromania. Otóż lubi przypalać i wpatrywać się w ogień, a także starać się ten ogień ujarzmić. W ogóle lubi korzystać ze swoich mocy.
Często brana jest za lekką psychopatkę — może i słusznie — ale ogólnie to pomocna wadera. Potrafi zabijać i ma swoje za uszami, ale kiedy ma nad sobą pełną kontrolę, stara się postępować zgodnie ze znanymi wszystkim zasadami moralnymi. Niektórzy uwielbiają ją za pozytywne myślenie, inni nienawidzą za to, jak lekko podchodzi do śmierci i poważnych tematów. Jest otwarta na znajomości i lubi poznawać inne osoby.
Wygląd: Może i była wysokim szczeniakiem, ale od tamtej pory nie urosła ani o minimetr i dlatego jest jednym z niższych wilków w watasze, dzięki czemu wręcz komicznie prezentuje się stojąc obok swojego ojca. Nie należy do wychudzonych wilków, choć nie znaczy to, że ma nadwagę. Jej waga jest w normie, a sylwetkę ma dość zbitą. Posiada czarne, gęste futro, z szarym pasmem na brzuchu, pysku i końcówkach łap. Jej pysk wygląda na wiecznie uśmiechnięty, a zadziorne oczy płoną ognistymi barwami. Spiczaste uszy, czarny nos. Średniej długości ogon, który przez komplikacje w jednej z walk jest bezwładny i teraz jedynie kołysze się lekko, kiedy In chodzi.
Głos: Głos Inveth ma dość niską barwę. Wciąż brzmi jak wadera, ale zdecydowanie nie jest piskliwa. Czasami zdarza jej się budzić z chrypką, która nie mija przez pół dnia, lecz nie przeszkadza jej to ani trochę, bo akurat głosem nie przejmuje się w ogóle. Trzeba uważać, bo jej śmiech jest zaraźliwy.
Stanowisko: Eskorta
Umiejętności: Intelekt: 14 | Siła: 7 | Zwinność: 12 | Szybkość: 20 | Magia: 8 | Wzrok: 10 | Węch: 9 | Słuch: 10
Rasa: Wilk Ognia
Żywioły: Analogicznie do rasy – ogień. Oprócz tego, opanowała żywioł magmy, a teraz usilnie trenuje nad ujarzmieniem elektryczności.
Moce: W swoim arsenale nie posiada jakichś szczególnych technik z odjazdowymi nazwami i tym podobnymi. Jej moce skupiają się raczej na tworzeniu przeróżnych form z poszczególnych żywiołów i ich kombinacji. Najlepiej opanowała ogień, bo posługuje się nim już od dzieciaka; z magmą ma jeszcze lekkie problemy (chociażby w precyzyjnych i szybkich atakach), a elektryczność jest jedną, wielką zagadką i jak na razie potrafi jedynie razić wszystko i wszystkich, łącznie ze sobą.
Rodzina:
♠ rodzice Ingreed i Harbinger;
♠ bracia Hesher i Seele;
♠ dziadkowie Taravia i Zero;
♠ ciotki Loedia, Kesame i Will;
♠ wujkowie Raiden, Asacrifice, Nicolay;
♠ przybrany brat Leloo, dwie martwe, przybrane siostry Miriyu i Gwendoline;
♠ kuzyni Zefir, Rize, Hide, Mikke, Kio, Autumn, April, Mizuki, Akamaru.
Partner: Inveth bywa nieznośna, dlatego mało jest wilków, które wytrzymałyby z nią kilka dni bez przerwy. Jeśli ktoś chce, niech próbuje — ona sama nie ma jakichś wybitnych preferencji, interesują ją zarówno basiory, jak i wadery. Warto też dodać, że nie lubi zobowiązań i raczej nie da się złapać na małżeństwo. Ceni sobie wolność i niezależność, trudno może być jej w jednym związku.
Potomstwo: Lubi szczeniaki, głównie dlatego, że są prostolinijne i łatwo można je rozczytać. Potrafi się nimi na chwilę zająć i świetnie zorganizować im czas, ale kompletnie nie nadaje się na rodzica.
Historia: Urodziła się w watasze, tak, jak jej matka.
Przedmioty: Kiedy była szczeniakiem, zbierała malutkie czaszki zwierząt. Teraz wydoroślała, przemyślała to, no i zbiera duże czaszki. Fiolka Nieśmiertelności 2x, Eliksir Mocy, Ognik, Dar Bogów.
Jaskinia: Gdy tylko skończyła dwa lata, postanowiła wynieść się z domu. Miała swoje powody, ale najważniejszym była chęć usamodzielnienia się. Znalazła niską, ale pojemną, opustoszałą norę i tam mieszka, co umożliwia jej niewielki wzrost. Nie ma tam prawie nic oprócz wszelkich zdobyczy i niewielkiego wgłębienia w ściance, w którym umieściła trochę mchu i w którym śpi. Należy także wspomnieć, że Inveth nie lubi być w jednym miejscu, więc z nory mało korzysta. Zwykle nocuje na drzewach, w jakichś jaskiniach czy u innych wilków.
Właściciel: Ktosicek | Ktosicek | damaszek2001@gmail.com
Inne zdjęcia: szczeniak
Najstarszy z miotu - Seele!
![]() |
| CaptainRey |
Pamiętaj o śmierci.
Imię: SeelePseudonim: Brak.
Wiek: 3 lata
Płeć: Basior
Charakter: Jest trochę lepszą kopią ojca. Na pierwsze wrażenie Seele wydaje się poważnym i dojrzałym basiorem. Jest samotnikiem. W ciele wilka często czuje się jak więzień. Ucieka przed niepotrzebnymi spotkaniami z innymi mieszkańcami watahy. Jest wrażliwy, uwielbia zwierzęta, a zwłaszcza ptaki. To one dają mu wolność, dba o nie, jak o własne dzieci. Nie lubi nowych miejsc. Staje się agresywny, kiedy ktoś się nad nim użala. Nie lubi o sobie mówić, woli słuchać. Ma duszę romantyka, nie chce za szybko plątać się w związki, chyba że takie bez zobowiązań.
Wygląd: Seele jest wysokim basiorem o mocnej posturze. Jego sierść ma kilka kolorów, ale nie potrafi ich określić, Hesher mówił na to kawa z mlekiem? Przejdźmy do głowy. Jest ona nieduża, przyodziana w masywne uszy. Po ojcu Seele odziedziczył dłuższą sierść na karku oraz zielone oczy.
Głos: Ma spokojny i monotonny głos o czystej barwie.
Stanowisko: Szaman
Umiejętności: Intelekt: 5 | Siła: 10 | Zwinność: 10 | Szybkość: 5 | Magia: 5 | Wzrok: 1 | Węch: 4 | Słuch: 10
Rasa: Wilk Duszy
Żywioły: Woda
Moce: Oddychanie pod wodą, jedyna moc, jaką dysponuje. Nie licząc tego, potrafi przyzywać swoje ptaki. To one są jego potęgą.
Rodzina:
- Rodzice - Harbinger Ghost i Ingreed
- Rodzeństwo przybrane - Leloo, Miriyu, Gwen (martwi)
- Rodzeństwo - Inveth i Hesher
- Reszta rodziny - Taravia, Zero, Nicolay, Loedia, Kesame, Raiden, Asacrifice, Serafina, Cheroke, Kaoma
Potomstwo: Indy
Historia: Urodził się w watasze. Wzrok stracił całkowicie w wieku 2 lat.
Przedmioty: Nie przedmioty, lecz towarzysze - Kruk, Harpia, Gołąb oraz Sowa, Dokument Dorosłości (użyty - Indy)
Jaskinia: ---
Właściciel: Fever
Ocena: 0/0
Od Ingreed cd. Harbingera
Uśmiechnęłam się lekko i zaczęłam uważnie się mu przyglądać.
- Wysoka, szczupła sylwetka. Potężna, ale lekka. Ciemne i długi ogon, który w nosy robi za bardzo miłą kołdrę - zaśmiałam się cicho, przekrzywiając łeb. - No i te zielone, głębokie oczy, które przy każdym spojrzeniu chcą mnie zahipnotyzować.
Spoglądał na mnie, a ja jedynie pokręciłam łbem, jakby mówiąc, że trochę się na ten jego wzrok uodporniłam.
- Mam tylko nadzieję, że żaden szczeniak nie będzie miał tak trującego spojrzenia.
Trącił mnie lekko nosem, ja oparłam się o niego.
- Chodźmy się przejść - zaproponował. - Zaszyjmy się gdzieś.
Nie wiem, kiedy dokładnie się to stało. Nie wiem, ile trwało, ale było dla mnie męczarnią. Nie wiem, co byłoby, gdyby nie pomoc medyków.
- Były spore komplikacje, ale już wszytko w porządku - jakiś głos uspakajał dwóch basiorów stojących niedaleko.
- Ingreed! - zawołał młodszy. Podbiegł do mnie, lustrował mnie fiołkowym spojrzeniem. Chciałam odpowiedzieć, uspokoić go, ale okropna suchość w gardle uniemożliwiła mi to. Jedynie skrzywiłam się i uniosłam nieco łapę, a ten chwycił ją.
- Daj jej spokój - Harbinger położył łapę na grzbiecie Leloo, zaraz potem każąc mu zajrzeć do szczeniaków.
Ach, szczeniaki. Zmarszczyłam brwi i szarpnęłam całym ciałem, chcąc wstać. Czyjeś łapy uniemożliwiły mi to. Sunęłam nieprzytomnym wzrokiem po szarej powierzchni sufitu, nie do końca wiedząc, gdzie się znajduję.
- Będzie dobrze - usłyszałam tylko, kiedy ktoś zabrał mnie gdzie indziej. Nie zwracałam na to uwagi, zasnęłam.
- Wysoka, szczupła sylwetka. Potężna, ale lekka. Ciemne i długi ogon, który w nosy robi za bardzo miłą kołdrę - zaśmiałam się cicho, przekrzywiając łeb. - No i te zielone, głębokie oczy, które przy każdym spojrzeniu chcą mnie zahipnotyzować.
Spoglądał na mnie, a ja jedynie pokręciłam łbem, jakby mówiąc, że trochę się na ten jego wzrok uodporniłam.
- Mam tylko nadzieję, że żaden szczeniak nie będzie miał tak trującego spojrzenia.
Trącił mnie lekko nosem, ja oparłam się o niego.
- Chodźmy się przejść - zaproponował. - Zaszyjmy się gdzieś.
***
- Były spore komplikacje, ale już wszytko w porządku - jakiś głos uspakajał dwóch basiorów stojących niedaleko.
- Ingreed! - zawołał młodszy. Podbiegł do mnie, lustrował mnie fiołkowym spojrzeniem. Chciałam odpowiedzieć, uspokoić go, ale okropna suchość w gardle uniemożliwiła mi to. Jedynie skrzywiłam się i uniosłam nieco łapę, a ten chwycił ją.
- Daj jej spokój - Harbinger położył łapę na grzbiecie Leloo, zaraz potem każąc mu zajrzeć do szczeniaków.
Ach, szczeniaki. Zmarszczyłam brwi i szarpnęłam całym ciałem, chcąc wstać. Czyjeś łapy uniemożliwiły mi to. Sunęłam nieprzytomnym wzrokiem po szarej powierzchni sufitu, nie do końca wiedząc, gdzie się znajduję.
- Będzie dobrze - usłyszałam tylko, kiedy ktoś zabrał mnie gdzie indziej. Nie zwracałam na to uwagi, zasnęłam.
***
Kiedy się obudziłam, było już lepiej. Blizna na brzuchu wskazywała na to, że nie rodziłam dokładnie tak, jak chciałam. Spięłam mięśnie, nie widziałam ich nigdzie.
- Harbiner! - zawołałam, rozglądając się.
- Jestem - podbiegł do mnie i uśmiechnął się. Ten gest sprawił, że odetchnęłam, a uczucie uli rozeszło się po całym ciele, rozluźniając mięśnie.
- Gdzie są...?
- Zaraz je zobaczysz. Jak się czujesz?
- Żyję - zaśmiałam się gorzko - żyję...
***
Odwiedziło mnie sporo wilków. Kesame, mama, tata. Leloo i Harbinger, który zaglądał do mnie co jakiś czas. Był kto jeszcze, ale nie pamiętam.
Trzy małe kulki leżały obok mnie. Ponoć nie miałam mleka, więc zostały nakarmione jakimś zamiennikiem. Oddychałam ciężko, zmęczona, brudna i nie do końca świadoma tego, co się stało.
- Jesteś tu? - zapytałam cicho.
Harbinger? Zostałeś ojcem!
30 grudnia 2017
Harbinger Ghost cd. Rena
Od kilku dni widziałem, że chodziła wzdłuż granic watahy, ale jej nie przekraczała. Niczym dziecko bawiła się w śniegu, a kiedy znalazła jakąś uschniętą, martwą roślinę zaczynała z nią rozmawiać. Ciągle ją obserwowałem. Pewnego dnia po prostu zniknęła. Niby nic, a jednak. Postanowiłem ją znaleźć. Poprosiłem kochaną Kesame o znalezienie tropu. Jako Alfa i tak powinna być zainteresowana obcym wilkiem, który kręci się na granicy watahy. Był mroźny dzień. Śnieg nie padał już od tygodnia, z łatwością można było odnaleźć obcą zgubę, po śladach. Było ich zdecydowanie za dużo. W końcu Ayame napotkała krwawą plamę. Z racji, że była Alfą i jej strata byłaby zbyt wyniszczająca dla stada, odesłałem ją z powrotem do Centrum. Idąc śladami, wielokrotnie mijałem miejsca całkowicie spustoszone przez żywioł. Co dalej robić? Zapadł zmrok i zaczął padać śnieg. Przez ostry podmuch wiatru dotarł do mnie wyrazisty zapach krwi. Byłem blisko. Ruszyłem biegiem. Kilka metrów dalej leżała wadera z zaróżowionym futrem. Wiem dlaczego. Wokół niej rozlewała się plama czerwonej cieczy. Jedno pytanie.
- Co się stało?
Samica otworzyła oczy i od razu stanęła na nogi.
- Ja... Zgubiłam go! Nie wiem, gdzie jest, przeszukałam cały las! Nie mogę bez niego żyć! - Naskoczyła na mnie, a następnie zaczęła płakać. Nigdy nie byłem w takiej sytuacji.
- Hej, uspokój się i powiedz, jak się nazywasz. Pomogę ci.
- Jestem Rena — chlipnęła. - Błagam, ja muszę go znaleźć, to jedyne co mi zostało.
Runęła na ziemię. Żyła, ale miała urywany oddech. Serce biło jej jak oszalałe. Zarzuciłem ją sobie na grzbiet i ruszyłem w stronę domu. Była koścista, kilka dni bez jedzenia bardzo wyniszcza organizm, nawet tak silnej istoty, jak wilk.
- Co się stało?
Samica otworzyła oczy i od razu stanęła na nogi.
- Ja... Zgubiłam go! Nie wiem, gdzie jest, przeszukałam cały las! Nie mogę bez niego żyć! - Naskoczyła na mnie, a następnie zaczęła płakać. Nigdy nie byłem w takiej sytuacji.
- Hej, uspokój się i powiedz, jak się nazywasz. Pomogę ci.
- Jestem Rena — chlipnęła. - Błagam, ja muszę go znaleźć, to jedyne co mi zostało.
Runęła na ziemię. Żyła, ale miała urywany oddech. Serce biło jej jak oszalałe. Zarzuciłem ją sobie na grzbiet i ruszyłem w stronę domu. Była koścista, kilka dni bez jedzenia bardzo wyniszcza organizm, nawet tak silnej istoty, jak wilk.
Rena? To było okropnie ciężkie zadanie...
Od Carfida CD Mizuki
- Co ty robisz? - zapytałem zadziwiony, bacznie obserwując zachowanie wadery. Ta popatrzyła na mnie, a na jej głowie leżała kupka śniegu. Wpatrywała się we mnie zawstydzonymi oczami.
- Eee...no wiesz, sprawdzam jakość śniegu - podniosła się szybko, otrzepując swoje futro z resztek śniegu. Patrzyłem przez dłuższą chwilę na Mizuki, dokładnie analizując każdy szczegół. Z czego ona się tak cieszy? Przecież nie ma do tego najmniejszego powodu, to zwykły śnieg, normalna zima... Też kiedyś taki byłem. Też kiedyś zachwycałem się wszystkim. Teraz wiem, że to było bezcelowe. Wszystko jest tylko dekoracją, która i tak przeminie. Chciałbym znowu spróbować smaku zabawy, beztroski, zrozumienia...ale po co? Skoro i tak zaraz wszyscy mnie zostawią, samego, jak kiedyś. Skoro nie mogłem zaufać własnej rodzinie, to nie mogę zaufać też innym wilkom.
Samica siedziała na zimnym śniegu, który powoli zamieniał się w wodę pod wpływem jej temperatury. Usiadłem naprzeciwko niej, a z kupki śniegu zlepiłem śnieżkę. Szybkim ruchem chwyciłem ją w łapy i delikatnie rzuciłem w waderę.
- Ja...nie chciałem - odparłem zakłopotany, odrzucając od siebie resztki śniegu. Mizuki prędko wstała, jednym ruchem zlepiła parę kulek i z szerokim uśmiechem zaczęła mnie nimi bombardować. Trochę mnie to ucieszyło, było po prostu śmiesznie.
Przez najbliższe minuty rzucaliśmy się śnieżkami, a na naszych pyskach widniał uśmiech. Nawet na mojej, o dziwo. Zmęczeni twardą walką wylądowaliśmy na śniegu.
- Nie wiem, czy dobrze to zrobiłem, wiesz? - spytałem, wpatrując się w niebo.
- Ale co? - zapytała, turlając się w białym puchu.
- Od prawie 6 lat się nie bawiłem...z nikim - mruknąłem, wzdychając. Co ja robię? Nie interesuje jej to, a ja zawracam jej głowę.
- Nie będę zawracał Ci głowy - odparłem cicho, zrywając się ze śniegu. Obrzuciłem ją spojrzeniem i odwróciłem się w przeciwną stronę.
- Eee...no wiesz, sprawdzam jakość śniegu - podniosła się szybko, otrzepując swoje futro z resztek śniegu. Patrzyłem przez dłuższą chwilę na Mizuki, dokładnie analizując każdy szczegół. Z czego ona się tak cieszy? Przecież nie ma do tego najmniejszego powodu, to zwykły śnieg, normalna zima... Też kiedyś taki byłem. Też kiedyś zachwycałem się wszystkim. Teraz wiem, że to było bezcelowe. Wszystko jest tylko dekoracją, która i tak przeminie. Chciałbym znowu spróbować smaku zabawy, beztroski, zrozumienia...ale po co? Skoro i tak zaraz wszyscy mnie zostawią, samego, jak kiedyś. Skoro nie mogłem zaufać własnej rodzinie, to nie mogę zaufać też innym wilkom.
Samica siedziała na zimnym śniegu, który powoli zamieniał się w wodę pod wpływem jej temperatury. Usiadłem naprzeciwko niej, a z kupki śniegu zlepiłem śnieżkę. Szybkim ruchem chwyciłem ją w łapy i delikatnie rzuciłem w waderę.
- Ja...nie chciałem - odparłem zakłopotany, odrzucając od siebie resztki śniegu. Mizuki prędko wstała, jednym ruchem zlepiła parę kulek i z szerokim uśmiechem zaczęła mnie nimi bombardować. Trochę mnie to ucieszyło, było po prostu śmiesznie.
Przez najbliższe minuty rzucaliśmy się śnieżkami, a na naszych pyskach widniał uśmiech. Nawet na mojej, o dziwo. Zmęczeni twardą walką wylądowaliśmy na śniegu.
- Nie wiem, czy dobrze to zrobiłem, wiesz? - spytałem, wpatrując się w niebo.
- Ale co? - zapytała, turlając się w białym puchu.
- Od prawie 6 lat się nie bawiłem...z nikim - mruknąłem, wzdychając. Co ja robię? Nie interesuje jej to, a ja zawracam jej głowę.
- Nie będę zawracał Ci głowy - odparłem cicho, zrywając się ze śniegu. Obrzuciłem ją spojrzeniem i odwróciłem się w przeciwną stronę.
Mizuki?
Od Orbisa CD. Loedia
Nielegalna wyprawa poza watahę? Nie dość, że o pożywienie trudno, to też gdybym się na to zgodził, po powrocie dostałbym w pysk od alfy. O ile w ogóle byśmy wrócili. Albo co gorsza, gdybym ja sam nie wrócił. W końcu nie wiadomo jeszcze czy mogę jej ufać na sto procent. Nie mogę wykluczyć, że po ucieczce z watahy, może zabić mnie podczas snu by później powrócić i posądzić mnie o uprowadzenie ‘’księżniczki’’. Szczwana z niej bestia. Ale kto wie? Może po prostu szuka kogoś z kim mogłaby się naprawdę urwać. Kogoś kto by jej pomógł (a potem na tego kogoś zwalić winę). Ale patrząc z innej perspektywy, mnie tez ciekawią okolice poza watahą. Raz kozie śmierć. W ułamku sekundy zatrzymałem waderę łapą. Loedia łypnęła na mnie okiem.
- Już się tak na mnie nie obrażaj Loesiu. Skoro Ci tak bardzo zależy… to jeśli nie będzie zwierzyny, najwyżej przerzucimy się na kanibalizm. – mrugnąłem.
- Oh, czyli się zgadzasz? – obróciła się całkowicie w moją stronę. W jej oczach zauważalny był błysk nadziei.
- Ew, o ile zagwarantujesz mi bezpieczeństwo to tak.
- Mhm. – zaśmiała się pod nosem. – W takim razie pomóż mi odciągnąć uwagę strażników.
- Bułeczka z masełkiem. – wytknąłem język.
Skupiłem swój wzrok na strażnikach. Po chwili wpełzły im na twarze uśmiechy spełnienia i poczęli delikatnie się chwiać. Spojrzałem na Loedię. Przypatrywała im się z lekkim zdziwieniem, po czym obejrzała się na mnie.
- Co zrobiłeś? Podchmieliłeś ich swoim ‘’błyskotliwym’’ spojrzeniem?
- Niee. – parsknąłem. – Zamknąłem w światach ich największych pragnień.
- No proszę... Rozumiem, że nas teraz nie widzą?
Pokręciłem głową.
- Widzę tylko to co dla nich najlepsze. Ale lepiej się pospieszyć. Jeśli spuszczę z nich wzrok, iluzja nie potrwa długo.
- No to spadamy!
Wystrzeliliśmy jak z procy gnając przed siebie. To co spotka nas za watahą, stanowiło dla nas zagadkę. Zimne podmuchy wiatru przeczesywały nasze futra, a łapy w akompaniamencie skrzypiącego śniegu, stąpały po pokrytej puchem ziemi. Zwróciłem się ku Loedii. Na jej pyszczku widoczne było szczęście. A może satysfakcja? Mam wrażenie, że udało jej się mnie podejść. Czas jednak pokaże. Póki co, trzeba cieszyć się wolnością… Stuknąłem ją w łapę.
- Co powiesz na mały wyścig?
- Już się tak na mnie nie obrażaj Loesiu. Skoro Ci tak bardzo zależy… to jeśli nie będzie zwierzyny, najwyżej przerzucimy się na kanibalizm. – mrugnąłem.
- Oh, czyli się zgadzasz? – obróciła się całkowicie w moją stronę. W jej oczach zauważalny był błysk nadziei.
- Ew, o ile zagwarantujesz mi bezpieczeństwo to tak.
- Mhm. – zaśmiała się pod nosem. – W takim razie pomóż mi odciągnąć uwagę strażników.
- Bułeczka z masełkiem. – wytknąłem język.
Skupiłem swój wzrok na strażnikach. Po chwili wpełzły im na twarze uśmiechy spełnienia i poczęli delikatnie się chwiać. Spojrzałem na Loedię. Przypatrywała im się z lekkim zdziwieniem, po czym obejrzała się na mnie.
- Co zrobiłeś? Podchmieliłeś ich swoim ‘’błyskotliwym’’ spojrzeniem?
- Niee. – parsknąłem. – Zamknąłem w światach ich największych pragnień.
- No proszę... Rozumiem, że nas teraz nie widzą?
Pokręciłem głową.
- Widzę tylko to co dla nich najlepsze. Ale lepiej się pospieszyć. Jeśli spuszczę z nich wzrok, iluzja nie potrwa długo.
- No to spadamy!
Wystrzeliliśmy jak z procy gnając przed siebie. To co spotka nas za watahą, stanowiło dla nas zagadkę. Zimne podmuchy wiatru przeczesywały nasze futra, a łapy w akompaniamencie skrzypiącego śniegu, stąpały po pokrytej puchem ziemi. Zwróciłem się ku Loedii. Na jej pyszczku widoczne było szczęście. A może satysfakcja? Mam wrażenie, że udało jej się mnie podejść. Czas jednak pokaże. Póki co, trzeba cieszyć się wolnością… Stuknąłem ją w łapę.
- Co powiesz na mały wyścig?
Lo-e-sia~? ;3
29 grudnia 2017
Od Viciego
Początki bywają złe. Cóż, początki zawsze wiążą się z jakimiś trudnościami. Zwłaszcza, jeżeli Twój nowy początek jest zarazem końcem. Końcem czegoś, co będzie się ciągnąć za ogonem przez ponad 5 lat życia, ciągle gnając do przodu, nie pozwalając na odpoczynek. Byłem w wielu miejscach. Jak łatwo się domyślić, w żadnym nie zostałem. Żadnego nie nazwałem też domem, którego tak naprawdę nie szukałem. Czym właściwie jest dom? Miałem jeden, ale czy naprawdę nim był? Słowa mają wielką moc, ale są względne. Nazywamy się wilkami, chociaż niektórzy z nas są potworami. Nasz język ma skłonności do klasyfikacji i nie lubi kontrastów.
Zgaduję, że właśnie tego typu myśli muszą towarzyszyć komuś, kto ciągle ucieka, szuka, ale boi się znaleźć. Tak, mam wiele lęków, obaw, nawet fobii. Największą z nich jest doświadczenie iluzji. Koszmar, jakim było urodzenie się w Sercu Mroku, dał mi istotną życiową lekcję: wszystko, co widzimy, jest iluzją. Okropne, prawda? Brzmi jak szaleństwo? A jeżeli się dowiesz, że nie miałem pojęcia o podstawowych żywiołach? Nie znałem ognia, wody, powietrza? Ziemia... ją znałem. Wiedziałem, że martwe drzewa rosną na czarnej ziemi. Ale ojciec... (nie lubię go wspominać...) On zakazywał nam jeść, spać. To nie tak, że się nad nami znęcał. My nie musieliśmy tego robić. Ja nawet nie byłem świadomy, że inne wilki muszą polować. Czym była ta niezbita prawda, jeśli nie iluzją?
To było dawno temu i chciałbym zostawić za sobą przykre wspomnienia. Gdyby tylko należało to do prostych rzeczy... Wciąż zastanawiam się, czego jeszcze nauczy mnie świat. W Sercu Mroku myślałem, że nie ma innego sposobu egzystencji. Do teraz nie rozumiem, co popchnęło mnie do ucieczki. Co się stało? Dlaczego zostawiłem tam własną matkę, siostrę?
Właściwie... nawet nie wiem już, czy naprawdę je miałem.
Zatrzymałem się, porażony żalem i bólem w sercu, zmuszając myśli do zmiany toru. Nie wiedziałem, jak długo biegłem. Zgadłem, że wystarczająco długo, bo ostatnim razem, kiedy się rozglądałem, wokoło panowała ciemność. Teraz było inaczej. To znaczy, dla mnie nadal wszystko pozostało zaciemnione, ale...
Tak, ekhm. Chociaż nie lubiłem wspomnień, musiałem często tłumaczyć innym wilkom, dlaczego jestem prawie ślepy. I głuchy. I prawie nie posiadam węchu. Nauczyłem się postrzegać świat pogrążony w mroku, ale nie tak, jak inne wilki. Rozmawiałem niejednokrotnie z takimi jak ja. Wielu widziało w ciemnościach wyraźniej niż w świetle - no właśnie, widziało. Ja... w zasadzie nie umiem tego opisać. Będąc w mroku, potrafię skupić się odpowiednio mocno, by przy każdym uderzeniu serca doświadczać tego, co zostało przez ten mrok otoczone. Mówiąc "doświadczać", nie myślę tylko o wzroku. W ten sposób, pozostając w połączeniu z cieniami, widzę, słyszę, a nawet czuję wonie i powłokę otaczającego mnie świata. Wiem, że dla wielu brzmi to kosmicznie. Chyba się już przyzwyczaiłem do tej specyficznej zdolności. Oraz do reakcji na nią. Za to w świetle... cóż...
Westchnąłem ciężko, nie próbując nawet wytężać zmysłów w celu analizy sytuacji. Kiedyś się starałem, zawsze na próżno. Czułem śnieg pod łapami, widziałem jakieś drzewa - ale nie był to gęsty las, zważywszy na niewielką ilość cienia. Słyszałem świszczący wiatr. Moment, wiatr? Dlaczego słyszę to tak wyraźnie, skoro nie czuję, by powietrze targało moim futrem? I zaklinam, nie ma to związku z niewielką długością mojej sierści.
Pragnąłem się rozeznać. Gdyby tylko nie to cholerne słońce. Na bóstwa, nie należę do wampirzych pomiotów, które zdarzało mi się napotykać w ciemnych jaskiniach. Szkoda, że zdarzało mi się czuć równie bezradnie.
Uniosłem łeb ku niebu, jakby upewniając się, czy całe to niebieskie (podobno niebieskie, tak mi powiedziano, bowiem nigdy nie dane mi było dostrzec barwy nieba) sklepienie czerpie wystarczającą radość z takiego łazęgi jak ja. Wbrew pozorom, nie czułem się zagubiony. O nie, zbyt wiele lat błądziłem, by nie nauczyć się, że życie toczy się w każdym miejscu - nie tylko takim, które znamy, lub - w moim przypadku - możemy obejrzeć. Uśmiechnąłem się szeroko do nieznośnie dokuczającego mi słońca, przypominając sobie szturchającą mnie siostrę. Zastanawiało mnie, co ona by o tym wszystkim myślała. Czy w ogóle byłaby w stanie coś zobaczyć...?
Ponowny napływ wspomnień i wątpliwości drastycznie pogorszył mój nastrój. Przymknąłem na moment powieki, jeszcze raz przywołując w wyobraźni ostatnie chwile z rodziną. Upewniając się, czy właśnie tak powinienem był postąpić. Tłumacząc samemu
sobie, że to była jedyna droga. Ale, jedyna droga...? Nigdy nie potrafiłem w to uwierzyć.
Dotarło do mnie, że wstrzymuję oddech. W mroku moja krew nie pozwoliłaby mi umrzeć z braku tlenu, ale w świetle już tak. Wypuściłem szybko powietrze w przekonaniu, że to ono tak nieznośnie kłuło moje płuca. Z mojej krtani wydobył się irytujący, rozeźlony warkot. Przypominał ten ojcowski. Zaskoczyło mnie to. Nigdy nie wydawałem takich dźwięków. W osłupieniu zniżyłem głowę, gdyż do tej pory pozostawała skierowana ku niebu. Wtedy zobaczyłem, co tak naprawdę warknęło.
- No nie. Znowu ty? - zapytałem stojącego naprzeciwko mnie, nienaturalnych rozmiarów basiora, opływającego czarnym dymem. Jego oczy świeciły się jaskrawą czerwienią, zęby kontrastowały bielą, a sylwetka skłaniała się do ataku. - Od trzech lat nie powiedziałeś mi niczego nowego, ojcze... Dlaczego wciąż widzę twoje widmo?
Widziałem go zbyt wyraźnie, by faktycznie mógł znajdować się naprzeciwko mnie. Chociaż z początku, gdy napady... um... obłędu... były dla mnie nowością, zastanawiało mnie, czy zmory nie są prawdziwe - bowiem inne wilki cienia też widzę wyraźniej.
W każdym razie, pozostając w świetle, nie mógłbym ich AŻ TAK wyraźnie ani widzieć, ani słyszeć, ani mieć dosyć.
- Odczep się, psychopato. Też umiem warczeć. Przez ciebie nie mogę nawet spokojnie oddychać, żeby durnie nie charczeć. Tak bardzo uwielbiałeś ciszę w Sercu Mroku, więc wypad, wracaj do niej. - Otrząsnąłem się po wilczemu, nieco zdenerwowany.
"Zdrajca", zahuczało echo w mojej głowie. Ruszyłem przed siebie wolnym krokiem, starając się ignorować to... coś. Zdarzało się przynajmniej raz na trzy dni. Czarnoksiężnicy, szamani i medycy sugerowali, iż owe widma są połączone z moim żywiołem i tworzone przez podświadomość. Dlatego dostrzegam je tak wyraźnie. Mimo to, ciągle czułem, że spokojne przyjęcie tego wytłumaczenia byłoby tylko szukaniem wymówki.
Zaczęło się. Wokół mnie materializowały się kolejne cienie, nieustannie dotrzymujące mi kroku. Niektóre szły wprost na mnie, jakby chciały mnie przeniknąć. Inne chowały się, lecz ciągle mogłem dostrzec ich złowrogie, wytrzeszczone ślepia.
Usłyszałem rozpaczliwy skowyt matki - dokładnie taki, jaki mogłaby wydać wadera pozbawiona wszystkich sił, oznajmiająca światu o rychłym końcu swych cierpień. Zaraz za nim dobiegło mnie skamlenie młodej wilczycy, mojej siostry, której widmo skakało w chaotycznym rytmie między innymi cieniami, szukając czegoś. Kogoś. Moje serce przyspieszało, a wraz z nim zwiększała się wizja zmor. Mrok ich ciał gęstniał, a one same chwiały się pod jego ciężarem, wpatrując się we mnie wyczekująco. Gdybym posiadał taką moc, zabrałbym ten ich nieprzebrany żal.
- Mógłbym znieść bezgraniczne cierpienie... ale wiedziałaś, że nie zniosę waszego cierpienia. Wiedziałaś też, że nie będę mógł zawrócić. Dlaczego mi to robisz, matko? Dlaczego to zrobiłaś?
Odczułem gwałtowny spadek energii. Zerknąłem na swój bok. Mrok, który mnie otaczał i właśnie zaczynał się formować na kształt martwego drzewa Serca Mroku, przy korzeniach którego zawsze leżała matka, faktycznie wydawał się wypływać ze mnie. Już nie wiedziałem, co robić. Uciekać? Znowu? Czy walczyć, ale z czym tak naprawdę? Ze wspomnieniami, z rodziną, z mrokiem, jaki mnie stworzył?
Niegdyś w takich sytuacjach upadałem i leżałem, zwinięty w kłębek, pozwalając koszmarom doszczętnie mnie zgnębić. Później przywykłem do ucieczki. Nabrałem wytrzymałości. Nigdy nie uginałem nóg. Gdy otaczała mnie najgłębsza ciemność, podobna do tej z mojej kolebki, Serca Mroku, przypominałem sobie słowa matki - jedyne, o których miałem pewność, że wypowiedziała je naprawdę. Czy te słowa są czarem? Nie wiem. Przez te lata udało mi się ustalić coś oczywistego dla innych - tymi słowami uratowała moją duszę.
Nie ma światła bez ciemności.
Wyskoczyłem do przodu, przebijając się przez czarną mgłę. Uchodziła z podłużnych punktów na moim ciele, przypominających przecięcia, które teraz - gdy wystawiłem się do światła - niemiłosiernie piekły. Do tego czułem, jakbym się wykrwawiał.
Kilka sekund później cieniste upiory dogoniły mnie, a nawet wyprzedziły. Trudno stwierdzić, bo w dużym przeciwieństwie do mnie, biegały z lekkością, bezszelestnie. Nie dbałem o to. Chciałem, by się odczepiły. Raz na zawsze.
Nie widziałem, nie słyszałem, nie czułem, ale biegłem. A za mną dudnił gniewny ryk ojca, zmieszany z agonicznym wyciem matki. Nie rozumiałem. Nie wiedziałem. Nie wiedziałem, czy pragnę rozumieć. Bezsilność mnie przytłaczała.
Jeden z cieni, ten przypominający mojego ojca, przegonił mnie i wbiegł na wpół powalone drzewo, by następnie wykonać obrót i skoczyć z niego wprost na mnie. Na moment ogłuszył mnie jego ryk, bardziej intensywny, niż dźwięk zabójczych fal rozbijających się o skały podczas sztormu. Zanim jednak dałem się dopaść, odpowiedziałem mu dokładnie tym samym - odpychając się mocno tylnymi łapami, pokonując go własnym głosem. I opadłem na łapy, całe szczęście dość miękko, bo śnieg doskonale nadawał się do amortyzowania mojej ociężałości. Czasami zastanawiałem się, czy jestem taki ciężki, czy po prostu gruby. Nie czułem się gruby. Ale kto mnie tam wie. Chyba przeoczyłem moment, kiedy mój bieg zaczął zaginać strukturę terenu. To wcale nie jest, cholera, śmieszne. I spróbuj się gdzieś tak zakraść. Plus dziesięć do ukrycia, jeśli robisz to w dzień i dobijesz głową do drzewa. Trudno, zostanę taranem.
Odetchnąłem cicho, z ulgą witając przeklęte promienie słoneczne, uniemożliwiające mi wszystko naraz i osobno po kolei. Już miałem oznajmić Słońcu, że dobrze go znowu nie widzieć (haha...), gdy idealnie naokoło, na wzór cholernej gwiazdki zarannej, stanęło pięć widm, tym razem moich klonów. Zmrużyłem oczy, zerkając na nich i próbując ocenić, czy faktycznie tak wyglądam.
- Hm... no, nieco się, stary, postarzałeś, że tak to ujmę...
- Zdrajca... - wychrypiał ten, na którego akurat patrzyłem. Uniosłem łapę w jego stronę i przysunąłem mu ją do pyska w geście uciszającym.
- Porzuciłeś własną matkę w objęciach mroku... za... - szeptał jakiś inny, z lewej.
- Za wizję tego życia, życia, jakiego one nigdy nie miały - syczał głos za mną, a ja tylko kiwałem głową, bo trudno mi było oszukiwać samego siebie.
- Uciekłeś z piekła do raju, ale piekło już na zawsze przesłoni twoje oczy, nigdy, przenigdy nie ujrzysz raju!
Z rezygnacją ugiąłem przednie łapy, tak, by się pochylić i dotknąć wilczym czołem śniegu. Będąc w tej pozycji, odczekałem kilka sekund, aż moja sierść na pysku zupełnie przemokła. Szkoda, że ten śnieg nie mógł być zimniejszy. Na tyle, by kompletnie zamrozić mi mózg.
- Nie ma światła bez ciemności... - mruczałem, a widma milczały. W sumie to nie wiedziałem, czy ciągle tam są. - Nie ma światła bez ciemności... a Serce Mroku nie jest piekłem. Najgłębszy mrok rodzi światło. - Przez chwilę wahałem się przed wypowiedzeniem ostatniego zdania. - Najjaśniejsze światło budzi mrok.
- Hej, ty tam...! Wszystko w porządku?
Zerwałem się na równe łapy, gdy usłyszałem obcy głos. Natomiast cienie zjeżyły się i przesunęły w stronę kogoś, kto ujrzał mnie w tej niefortunnej sytuacji.
- Co do... - wykrztusił obcy. - Atak na watahę?!
- Nie, zaczekaj - wykrztusiłem, robiąc krok w jego stronę. - Nie jestem wrogiem, naprawdę.
- Więc skończ się popisywać tymi cieniami, już wszyscy wiemy, że twoim żywiołem jest cień!
Słyszałem go, lub ją, bardzo niewyraźnie. Napad obłędu zupełnie wyczerpał moje siły, a do tego wilk zachowywał bezpieczną odległość.
- Przepraszam... czy zupełnie przypadkiem naruszyłem teren watahy?
- Masz mnie za głupka?! - krzyknął głos, tym razem donośnie.
- Nie, ja... - wziąłem głęboki wdech i przygotowałem się do wygłoszenia standardowej, niechlubnej prezentacji. - Nazywam się Vici, jestem wędrowcem, a konkretniej przybłędą, bo nie mogę wrócić do domu. Nie zostałem wygnany, a mój dom jest miejscem, o którym zapewne nikt z was nie słyszał, ale zapewne zechcecie wiedzieć, że pochodzę z Serca Mroku. Serce Mroku to teren pozbawiony oznak egzystencji, łącznie z brakiem czterech podstawowych żywiołów, więc dużym zaskoczeniem nie jest moja niedyspozycja. Jestem wilkiem niemal niewidzącym, niesłyszącym i nieczującym. Potrafię czuć, gdy pozostaję w cieniu, ale czuję tylko to, co zostało owym cieniem objęte. To skomplikowane. Muszę używać do tego pewnej zdolności.
- Brzmi jak idealna bajka przyłapanego szpiega. Bo nie widzę innego powodu, dla którego ciągle podtrzymujesz swoje cieniste zabawki.
- Posłuchaj... nie panuję nad tym, w porządku? Pomoże ci, jeśli powiem, że prześladuje mnie przeszłość? - westchnąłem. - A może nie, może wcale nie było przeszłości. Nie wiem. Ale, jeżeli tylko zechcesz zabrać mnie do Alphy, opowiem wszystko, co zechcecie wiedzieć. Tak, wiem, Alpha pewnie nie lubi wizyt obłąkańców, ale... - zacząłem, jednak rozmówca ostro mi przerwał.
- Do Alphy? Jesteś nie wiadomo kim, zachowujesz się... co najmniej specyficznie, i oczekujesz, że po prostu odprowadzę cię do Alphy?!
- Heh... - uśmiechnąłem się lekko, wpatrując się ślepo w przestrzeń przede mną. Widziałem jakąś sylwetkę między drzewami, poruszającą się nieznacznie. - Nie chcesz popełnić błędu i nie popełnisz go, obiecuję ci. Natomiast błędem jest odmawianie audycji u Alphy. Jeżeli byłbym szpiegiem, doniósłbym swoim, że Alpha najprawdopodobniej jest słaba. Założę się, że nie jest, a ty podejmujesz nadmierne środki ostrożności.
- Za kogo ty się w tej chwili uważasz?
- Za siebie - zaśmiałem się. - Natomiast nie wiem, za kogo się uważasz ty, bo, wierz mi lub nie, nawet nie wiem, czy jesteś basiorem, czy waderą. Do tego, przyszło ci rozmawiać ze mną w bardzo niefortunnym momencie, kiedy wolałbym zostać sam. Lecz rozumiem, że naruszyłem cudzy teren, stąd pragnę się wytłumaczyć.
Zapadła cisza. Bawiła mnie ta sytuacja, bo przechodziłem przez nią wielokrotnie. Spodziewałem się jednego z trzech scenariuszy.
- To jak będzie? Porozmawiamy, gdy zapadnie zmrok, zaprowadzisz mnie do Alphy, czy walczymy? - zapytałem, z pełną świadomością, że jeśli rozpocznie się pojedynek, moim jedynym wyjsciem będzie jak najszybsza ucieczka, bo zdolność Czarnej Krwi, cóż, wykrwawiła mnie.
Zgaduję, że właśnie tego typu myśli muszą towarzyszyć komuś, kto ciągle ucieka, szuka, ale boi się znaleźć. Tak, mam wiele lęków, obaw, nawet fobii. Największą z nich jest doświadczenie iluzji. Koszmar, jakim było urodzenie się w Sercu Mroku, dał mi istotną życiową lekcję: wszystko, co widzimy, jest iluzją. Okropne, prawda? Brzmi jak szaleństwo? A jeżeli się dowiesz, że nie miałem pojęcia o podstawowych żywiołach? Nie znałem ognia, wody, powietrza? Ziemia... ją znałem. Wiedziałem, że martwe drzewa rosną na czarnej ziemi. Ale ojciec... (nie lubię go wspominać...) On zakazywał nam jeść, spać. To nie tak, że się nad nami znęcał. My nie musieliśmy tego robić. Ja nawet nie byłem świadomy, że inne wilki muszą polować. Czym była ta niezbita prawda, jeśli nie iluzją?
To było dawno temu i chciałbym zostawić za sobą przykre wspomnienia. Gdyby tylko należało to do prostych rzeczy... Wciąż zastanawiam się, czego jeszcze nauczy mnie świat. W Sercu Mroku myślałem, że nie ma innego sposobu egzystencji. Do teraz nie rozumiem, co popchnęło mnie do ucieczki. Co się stało? Dlaczego zostawiłem tam własną matkę, siostrę?
Właściwie... nawet nie wiem już, czy naprawdę je miałem.
Zatrzymałem się, porażony żalem i bólem w sercu, zmuszając myśli do zmiany toru. Nie wiedziałem, jak długo biegłem. Zgadłem, że wystarczająco długo, bo ostatnim razem, kiedy się rozglądałem, wokoło panowała ciemność. Teraz było inaczej. To znaczy, dla mnie nadal wszystko pozostało zaciemnione, ale...
Tak, ekhm. Chociaż nie lubiłem wspomnień, musiałem często tłumaczyć innym wilkom, dlaczego jestem prawie ślepy. I głuchy. I prawie nie posiadam węchu. Nauczyłem się postrzegać świat pogrążony w mroku, ale nie tak, jak inne wilki. Rozmawiałem niejednokrotnie z takimi jak ja. Wielu widziało w ciemnościach wyraźniej niż w świetle - no właśnie, widziało. Ja... w zasadzie nie umiem tego opisać. Będąc w mroku, potrafię skupić się odpowiednio mocno, by przy każdym uderzeniu serca doświadczać tego, co zostało przez ten mrok otoczone. Mówiąc "doświadczać", nie myślę tylko o wzroku. W ten sposób, pozostając w połączeniu z cieniami, widzę, słyszę, a nawet czuję wonie i powłokę otaczającego mnie świata. Wiem, że dla wielu brzmi to kosmicznie. Chyba się już przyzwyczaiłem do tej specyficznej zdolności. Oraz do reakcji na nią. Za to w świetle... cóż...
Westchnąłem ciężko, nie próbując nawet wytężać zmysłów w celu analizy sytuacji. Kiedyś się starałem, zawsze na próżno. Czułem śnieg pod łapami, widziałem jakieś drzewa - ale nie był to gęsty las, zważywszy na niewielką ilość cienia. Słyszałem świszczący wiatr. Moment, wiatr? Dlaczego słyszę to tak wyraźnie, skoro nie czuję, by powietrze targało moim futrem? I zaklinam, nie ma to związku z niewielką długością mojej sierści.
Pragnąłem się rozeznać. Gdyby tylko nie to cholerne słońce. Na bóstwa, nie należę do wampirzych pomiotów, które zdarzało mi się napotykać w ciemnych jaskiniach. Szkoda, że zdarzało mi się czuć równie bezradnie.
Uniosłem łeb ku niebu, jakby upewniając się, czy całe to niebieskie (podobno niebieskie, tak mi powiedziano, bowiem nigdy nie dane mi było dostrzec barwy nieba) sklepienie czerpie wystarczającą radość z takiego łazęgi jak ja. Wbrew pozorom, nie czułem się zagubiony. O nie, zbyt wiele lat błądziłem, by nie nauczyć się, że życie toczy się w każdym miejscu - nie tylko takim, które znamy, lub - w moim przypadku - możemy obejrzeć. Uśmiechnąłem się szeroko do nieznośnie dokuczającego mi słońca, przypominając sobie szturchającą mnie siostrę. Zastanawiało mnie, co ona by o tym wszystkim myślała. Czy w ogóle byłaby w stanie coś zobaczyć...?
Ponowny napływ wspomnień i wątpliwości drastycznie pogorszył mój nastrój. Przymknąłem na moment powieki, jeszcze raz przywołując w wyobraźni ostatnie chwile z rodziną. Upewniając się, czy właśnie tak powinienem był postąpić. Tłumacząc samemu
sobie, że to była jedyna droga. Ale, jedyna droga...? Nigdy nie potrafiłem w to uwierzyć.
Dotarło do mnie, że wstrzymuję oddech. W mroku moja krew nie pozwoliłaby mi umrzeć z braku tlenu, ale w świetle już tak. Wypuściłem szybko powietrze w przekonaniu, że to ono tak nieznośnie kłuło moje płuca. Z mojej krtani wydobył się irytujący, rozeźlony warkot. Przypominał ten ojcowski. Zaskoczyło mnie to. Nigdy nie wydawałem takich dźwięków. W osłupieniu zniżyłem głowę, gdyż do tej pory pozostawała skierowana ku niebu. Wtedy zobaczyłem, co tak naprawdę warknęło.
- No nie. Znowu ty? - zapytałem stojącego naprzeciwko mnie, nienaturalnych rozmiarów basiora, opływającego czarnym dymem. Jego oczy świeciły się jaskrawą czerwienią, zęby kontrastowały bielą, a sylwetka skłaniała się do ataku. - Od trzech lat nie powiedziałeś mi niczego nowego, ojcze... Dlaczego wciąż widzę twoje widmo?
Widziałem go zbyt wyraźnie, by faktycznie mógł znajdować się naprzeciwko mnie. Chociaż z początku, gdy napady... um... obłędu... były dla mnie nowością, zastanawiało mnie, czy zmory nie są prawdziwe - bowiem inne wilki cienia też widzę wyraźniej.
W każdym razie, pozostając w świetle, nie mógłbym ich AŻ TAK wyraźnie ani widzieć, ani słyszeć, ani mieć dosyć.
- Odczep się, psychopato. Też umiem warczeć. Przez ciebie nie mogę nawet spokojnie oddychać, żeby durnie nie charczeć. Tak bardzo uwielbiałeś ciszę w Sercu Mroku, więc wypad, wracaj do niej. - Otrząsnąłem się po wilczemu, nieco zdenerwowany.
"Zdrajca", zahuczało echo w mojej głowie. Ruszyłem przed siebie wolnym krokiem, starając się ignorować to... coś. Zdarzało się przynajmniej raz na trzy dni. Czarnoksiężnicy, szamani i medycy sugerowali, iż owe widma są połączone z moim żywiołem i tworzone przez podświadomość. Dlatego dostrzegam je tak wyraźnie. Mimo to, ciągle czułem, że spokojne przyjęcie tego wytłumaczenia byłoby tylko szukaniem wymówki.
Zaczęło się. Wokół mnie materializowały się kolejne cienie, nieustannie dotrzymujące mi kroku. Niektóre szły wprost na mnie, jakby chciały mnie przeniknąć. Inne chowały się, lecz ciągle mogłem dostrzec ich złowrogie, wytrzeszczone ślepia.
Usłyszałem rozpaczliwy skowyt matki - dokładnie taki, jaki mogłaby wydać wadera pozbawiona wszystkich sił, oznajmiająca światu o rychłym końcu swych cierpień. Zaraz za nim dobiegło mnie skamlenie młodej wilczycy, mojej siostry, której widmo skakało w chaotycznym rytmie między innymi cieniami, szukając czegoś. Kogoś. Moje serce przyspieszało, a wraz z nim zwiększała się wizja zmor. Mrok ich ciał gęstniał, a one same chwiały się pod jego ciężarem, wpatrując się we mnie wyczekująco. Gdybym posiadał taką moc, zabrałbym ten ich nieprzebrany żal.
- Mógłbym znieść bezgraniczne cierpienie... ale wiedziałaś, że nie zniosę waszego cierpienia. Wiedziałaś też, że nie będę mógł zawrócić. Dlaczego mi to robisz, matko? Dlaczego to zrobiłaś?
Odczułem gwałtowny spadek energii. Zerknąłem na swój bok. Mrok, który mnie otaczał i właśnie zaczynał się formować na kształt martwego drzewa Serca Mroku, przy korzeniach którego zawsze leżała matka, faktycznie wydawał się wypływać ze mnie. Już nie wiedziałem, co robić. Uciekać? Znowu? Czy walczyć, ale z czym tak naprawdę? Ze wspomnieniami, z rodziną, z mrokiem, jaki mnie stworzył?
Niegdyś w takich sytuacjach upadałem i leżałem, zwinięty w kłębek, pozwalając koszmarom doszczętnie mnie zgnębić. Później przywykłem do ucieczki. Nabrałem wytrzymałości. Nigdy nie uginałem nóg. Gdy otaczała mnie najgłębsza ciemność, podobna do tej z mojej kolebki, Serca Mroku, przypominałem sobie słowa matki - jedyne, o których miałem pewność, że wypowiedziała je naprawdę. Czy te słowa są czarem? Nie wiem. Przez te lata udało mi się ustalić coś oczywistego dla innych - tymi słowami uratowała moją duszę.
Nie ma światła bez ciemności.
Wyskoczyłem do przodu, przebijając się przez czarną mgłę. Uchodziła z podłużnych punktów na moim ciele, przypominających przecięcia, które teraz - gdy wystawiłem się do światła - niemiłosiernie piekły. Do tego czułem, jakbym się wykrwawiał.
Kilka sekund później cieniste upiory dogoniły mnie, a nawet wyprzedziły. Trudno stwierdzić, bo w dużym przeciwieństwie do mnie, biegały z lekkością, bezszelestnie. Nie dbałem o to. Chciałem, by się odczepiły. Raz na zawsze.
Nie widziałem, nie słyszałem, nie czułem, ale biegłem. A za mną dudnił gniewny ryk ojca, zmieszany z agonicznym wyciem matki. Nie rozumiałem. Nie wiedziałem. Nie wiedziałem, czy pragnę rozumieć. Bezsilność mnie przytłaczała.
Jeden z cieni, ten przypominający mojego ojca, przegonił mnie i wbiegł na wpół powalone drzewo, by następnie wykonać obrót i skoczyć z niego wprost na mnie. Na moment ogłuszył mnie jego ryk, bardziej intensywny, niż dźwięk zabójczych fal rozbijających się o skały podczas sztormu. Zanim jednak dałem się dopaść, odpowiedziałem mu dokładnie tym samym - odpychając się mocno tylnymi łapami, pokonując go własnym głosem. I opadłem na łapy, całe szczęście dość miękko, bo śnieg doskonale nadawał się do amortyzowania mojej ociężałości. Czasami zastanawiałem się, czy jestem taki ciężki, czy po prostu gruby. Nie czułem się gruby. Ale kto mnie tam wie. Chyba przeoczyłem moment, kiedy mój bieg zaczął zaginać strukturę terenu. To wcale nie jest, cholera, śmieszne. I spróbuj się gdzieś tak zakraść. Plus dziesięć do ukrycia, jeśli robisz to w dzień i dobijesz głową do drzewa. Trudno, zostanę taranem.
Odetchnąłem cicho, z ulgą witając przeklęte promienie słoneczne, uniemożliwiające mi wszystko naraz i osobno po kolei. Już miałem oznajmić Słońcu, że dobrze go znowu nie widzieć (haha...), gdy idealnie naokoło, na wzór cholernej gwiazdki zarannej, stanęło pięć widm, tym razem moich klonów. Zmrużyłem oczy, zerkając na nich i próbując ocenić, czy faktycznie tak wyglądam.
- Hm... no, nieco się, stary, postarzałeś, że tak to ujmę...
- Zdrajca... - wychrypiał ten, na którego akurat patrzyłem. Uniosłem łapę w jego stronę i przysunąłem mu ją do pyska w geście uciszającym.
- Porzuciłeś własną matkę w objęciach mroku... za... - szeptał jakiś inny, z lewej.
- Za wizję tego życia, życia, jakiego one nigdy nie miały - syczał głos za mną, a ja tylko kiwałem głową, bo trudno mi było oszukiwać samego siebie.
- Uciekłeś z piekła do raju, ale piekło już na zawsze przesłoni twoje oczy, nigdy, przenigdy nie ujrzysz raju!
Z rezygnacją ugiąłem przednie łapy, tak, by się pochylić i dotknąć wilczym czołem śniegu. Będąc w tej pozycji, odczekałem kilka sekund, aż moja sierść na pysku zupełnie przemokła. Szkoda, że ten śnieg nie mógł być zimniejszy. Na tyle, by kompletnie zamrozić mi mózg.
- Nie ma światła bez ciemności... - mruczałem, a widma milczały. W sumie to nie wiedziałem, czy ciągle tam są. - Nie ma światła bez ciemności... a Serce Mroku nie jest piekłem. Najgłębszy mrok rodzi światło. - Przez chwilę wahałem się przed wypowiedzeniem ostatniego zdania. - Najjaśniejsze światło budzi mrok.
- Hej, ty tam...! Wszystko w porządku?
Zerwałem się na równe łapy, gdy usłyszałem obcy głos. Natomiast cienie zjeżyły się i przesunęły w stronę kogoś, kto ujrzał mnie w tej niefortunnej sytuacji.
- Co do... - wykrztusił obcy. - Atak na watahę?!
- Nie, zaczekaj - wykrztusiłem, robiąc krok w jego stronę. - Nie jestem wrogiem, naprawdę.
- Więc skończ się popisywać tymi cieniami, już wszyscy wiemy, że twoim żywiołem jest cień!
Słyszałem go, lub ją, bardzo niewyraźnie. Napad obłędu zupełnie wyczerpał moje siły, a do tego wilk zachowywał bezpieczną odległość.
- Przepraszam... czy zupełnie przypadkiem naruszyłem teren watahy?
- Masz mnie za głupka?! - krzyknął głos, tym razem donośnie.
- Nie, ja... - wziąłem głęboki wdech i przygotowałem się do wygłoszenia standardowej, niechlubnej prezentacji. - Nazywam się Vici, jestem wędrowcem, a konkretniej przybłędą, bo nie mogę wrócić do domu. Nie zostałem wygnany, a mój dom jest miejscem, o którym zapewne nikt z was nie słyszał, ale zapewne zechcecie wiedzieć, że pochodzę z Serca Mroku. Serce Mroku to teren pozbawiony oznak egzystencji, łącznie z brakiem czterech podstawowych żywiołów, więc dużym zaskoczeniem nie jest moja niedyspozycja. Jestem wilkiem niemal niewidzącym, niesłyszącym i nieczującym. Potrafię czuć, gdy pozostaję w cieniu, ale czuję tylko to, co zostało owym cieniem objęte. To skomplikowane. Muszę używać do tego pewnej zdolności.
- Brzmi jak idealna bajka przyłapanego szpiega. Bo nie widzę innego powodu, dla którego ciągle podtrzymujesz swoje cieniste zabawki.
- Posłuchaj... nie panuję nad tym, w porządku? Pomoże ci, jeśli powiem, że prześladuje mnie przeszłość? - westchnąłem. - A może nie, może wcale nie było przeszłości. Nie wiem. Ale, jeżeli tylko zechcesz zabrać mnie do Alphy, opowiem wszystko, co zechcecie wiedzieć. Tak, wiem, Alpha pewnie nie lubi wizyt obłąkańców, ale... - zacząłem, jednak rozmówca ostro mi przerwał.
- Do Alphy? Jesteś nie wiadomo kim, zachowujesz się... co najmniej specyficznie, i oczekujesz, że po prostu odprowadzę cię do Alphy?!
- Heh... - uśmiechnąłem się lekko, wpatrując się ślepo w przestrzeń przede mną. Widziałem jakąś sylwetkę między drzewami, poruszającą się nieznacznie. - Nie chcesz popełnić błędu i nie popełnisz go, obiecuję ci. Natomiast błędem jest odmawianie audycji u Alphy. Jeżeli byłbym szpiegiem, doniósłbym swoim, że Alpha najprawdopodobniej jest słaba. Założę się, że nie jest, a ty podejmujesz nadmierne środki ostrożności.
- Za kogo ty się w tej chwili uważasz?
- Za siebie - zaśmiałem się. - Natomiast nie wiem, za kogo się uważasz ty, bo, wierz mi lub nie, nawet nie wiem, czy jesteś basiorem, czy waderą. Do tego, przyszło ci rozmawiać ze mną w bardzo niefortunnym momencie, kiedy wolałbym zostać sam. Lecz rozumiem, że naruszyłem cudzy teren, stąd pragnę się wytłumaczyć.
Zapadła cisza. Bawiła mnie ta sytuacja, bo przechodziłem przez nią wielokrotnie. Spodziewałem się jednego z trzech scenariuszy.
- To jak będzie? Porozmawiamy, gdy zapadnie zmrok, zaprowadzisz mnie do Alphy, czy walczymy? - zapytałem, z pełną świadomością, że jeśli rozpocznie się pojedynek, moim jedynym wyjsciem będzie jak najszybsza ucieczka, bo zdolność Czarnej Krwi, cóż, wykrwawiła mnie.
Kto mnie znalazł? Co zdecyduje?
Subskrybuj:
Posty (Atom)
Etykiety
Większość obrazków i zdjęć umieszczonych na blogu nie jest naszego autorstwa.
Proszę o nie kopiowanie treści z bloga w celach własnych bez wiedzy administratorki.
Szablon wykonała Fragonia dla bloga
Sisters of The Template
Sisters of The Template

![.:[Hold Me Now- Commission]:. by obscvritas](https://pre00.deviantart.net/325c/th/pre/i/2015/087/b/5/___hold_me_now__commission____by_x_aki-d8nhg6t.png)




