13 stycznia 2019

Od Axalie’ego – „Odzyskałem siostrę?”

Axalie udał się w kierunku swojego domu. Szedł razem ze swoją siostrą. Głowę miał opuszczoną. To był dla niego szok... Spotkać własną siostrę po tylu latach?
– ,Myślałem, że nie żyjesz – basior powiedział, po czym spojrzał w jej piękne oczy.
Opowiedział jej całą historię — jak znalazł watahę, co się wydarzyło w dniu, odkąd ostatnio widział swoją siostrę — Charlie. Gdy doszło o wzmiance na temat, czy ma partnerkę, on uśmiechnął się i zaczął opowiadać o swoim skarbie. Skarbie, którego nie mógł sobie lepszego wymarzyć. O Zirey.
– Nie mogę się doczekać, aż znów ją zobaczę – powiedział Axi. Nigdy nie spotkał lepszej wilczycy, niż ona.
Nagle zakręciło mu się w głowie. Szedł normalnie. Łapy stawiał ostrożnie, choć miał wrażenie jakby szedł pijany.
Przypominało mu się spotkanie z bestią w lesie. Po tym wszystkim, co go spotkało, miał ochotę tylko na jedno — na odpoczynek. Charlie, idąc obok niego, widziała, że Axalie co kilka metrów się potyka. Droga była prosta i równa, choć złe samopoczucie wilka było trochę niepokojące.
Axalie zatrzymał się. Spojrzał na nią i powiedział:
– Znajdź moją watahę. Przekaż im, że jesteś ode mnie i zaprowadź ich tu.
Charlie nie wiedziała co się dzieje, zapytała więc:
– Co ci?!
Zrobiło mu się ciemno przed oczami. Upadł na ziemię. Po chwili usłyszał wycie dobiegające z daleka. Odpłynął.

Od Rena CD Coral

– Może i nie znam się na zachowaniu wilków, ale jestem prawie pewien, że nie mają w zwyczaju wisieć na drzewach – zaśmiał się pod nosem, jednak gdzieś w głębi serca czuł, że wadera w tej pozycji wygląda niezwykle.. uroczo.
Ta wyglądała na wyjątkowo zmieszaną. Spojrzał w jej fiołkowe oczy, próbując wyczytać, co kryje się w jej głowie. Nie do końca była pewna, co właściwie robi. To wiedział na pewno.
– Idziemy dalej? – zapytał spokojnie. Niezwykle ciekawił go Las Phoenixa. Słyszał o zwierzętach, które go zamieszkują. Nigdy nie widział ptaków, które to płonęły by żywym ogniem. Nie znał jeszcze magii, więc wszystko to wydawało mu się być niezwykle zachwycające i godne podziwu.
Coral z gracją zeskoczyła na ziemię, a jej płetwy zalśniły.
– Zatem chodźmy.
Szła jako pierwsza. Mimo braku ścieżki, doskonale wiedziała, gdzie podążać. Wokoło było niesamowicie pięknie. Liście, o soczystej zieleni, wróżki, które ukrywały się wśród nich, kolorowe kwiaty... Uwaga Rena była jednak skupiona na czymś zupełnie innym. Nie mógł oderwać wzroku od płetw wadery, które kołysząc się podczas każdego ruchu wadery, lśniły, niczym rozgwieżdżone niebo, w najciemniejszą w nocy.
– Dlaczego je masz? – zapytał nagle, jakby myślał nad tym od dłuższego czasu. – Te płetwy.
Samica odwróciła się, spoglądając na basiora fiołkowymi oczami.
– Urodziłam się z nimi. Jestem Wilkiem Wody, one czasami takie mają.
Uśmiechnęła się słodko, wprowadzając owczarka w dziwny stan. Towarzyszyło mu jednocześnie zmieszanie, ale i coś przyjemnego, co sprawiało, że jego ogon wesoło się kołysał.
– I potrafisz kontrolować wodę? Lub tworzyć ją? – Temat magii niezwykle go zafascynował.
Przytaknęła, zbierając za pomocą swoich zdolności krople rosy z trawy. Stworzyła z nich niesamowite arcydzieło, które aż zabrało Renowi dech w piersiach. Był to gwiazdozbiór wielkiej niedźwiedzicy, dokładnie taki sam, jak na niebie.
– To jest... – przerwał na chwilę, by znaleźć odpowiednie słowa. Nie potrafił.

Coral?

Od Toxikity cd. Alpina

– Nie, Alpin. To ja bym chciała ci coś teraz powiedzieć – zabrała głos, przybierając jego najłagodniejszą barwę, na jaką było ją stać. Alpin spojrzał na nią wyczekująco, lecz nie natarczywie; był ciekaw odpowiedzi, aczkolwiek nie wymuszał na niej pospiesznego odzewu. W końcu zebrała się na niełatwą opowiastkę, mianowicie o swojej zmarłej rodzinie i dziwnych zjawiskach, które nawiedzały waderę minionej nocy. – Pamiętasz, jak zapytałeś mnie, czy chcę się spotkać z rodziną jeszcze niedawno, z rana?
– Tak.. pamiętam. Zmieniłaś zdanie? – spytał, jakby to miało być oczywiste, jednak mylne były jego przypuszczenia, gdyż tak nie było.
– W związku z tym... Myślałam, czy by ci nie powiedzieć o tym, i.. wahałam się co do tego, ale w końcu zebrałam się w garść i postanowiłam ci o tym powiedzieć. Dłużej tak nie mogę, nie potrafię... – jęknęła bojaźliwie, patrząc w srebrzyste tęczówki basiora. Ten zaś wydawał się być trochę zaniepokojony nagłą zmianą postawy wadery.
– Tox, co się dzieje? – zapytał z lekka zmartwiony, no bo jak tu nie martwić się o przyjaciela, z którym dzieje się coś, co trwało od początku, a my o tym nie wiedzieliśmy? – Mów śmiało, nie krępuj się. – dodał, posyłając pocieszający uśmiech swojej towarzyszce.
– No więc... Od momentu nadejścia tej.. komety, w mojej głowie zaczęły się dziać... Dziwne... Rzeczy. Ciągle słyszę nawoływania swojego imienia, a nawet jakiegoś.. innego, choć nie potrafię go sobie teraz przypomnieć – przełknęła ślinę. – Mam halucynacje, a przysięgam, że nic nie brałam... – Tu basior westchnął, czując lekko żartobliwy ton wypowiedzi. – Widzę ich, widzę wszystkich... To straszne... – Jej wzrok padł na swoje łapy, którymi poczęła szurać po ziemi, kopiąc co jakiś czas niewielkie kamyki napotykane na drodze.
– Byłaś z tym u psychologa? – zapytał waderę, na co ta prychnęła, jakby oburzona.
– Ech? Mam wyjść na wariatkę i opowiedzieć się przed obcym wilkiem? Chyba cię opętało. – warknęła, po czym z niesmaczną miną spojrzała w drugą stronę, na lewo, gdzie dojrzała zrywek przedzierającego się przez gęstą mgłę skrawka lasu. Po chwili jednak Toxikicie zebrało się na skruchę, kiedy odezwała się nieprzyjemnie względem wilka, który jedynie zadał pytanie. – ...przepraszam.
Ten zaś, zdziwiony nagłym kajaniem się z jej strony, spojrzał na nią spod spojrzenia obojga oczu pełnych z jednej strony zdziwienia i podziwu, jak wielkie zmiany wywołała u niej przemiana, natomiast z drugiej niepewności, obawy o waderę.
– Nic się nie stało... – rzekł nostalgicznie, zatracając się w myślach, aczkolwiek jednym, łagodnym skinięciem łba dał znak wilczycy, że może w dalszym ciągu kontynuować swoją wypowiedź, której był nie lada ciekaw, co było zresztą widać po mimice jego pyska.
– Alpin, ciągle słyszę w kółko jedno, przytłaczające zdanie, które non stop, ilekroć je słyszę, ilekroć zostaje wypowiedziane, dudni w mojej głowie, krąży po moim umyśle... – przerwała, a jej ciałem zawładnął istny strach, obłąkańczy lęk, na który wadera momentalnie zaczęła się trząść i z niepokojem stawiać łapy, aż wkrótce stanęła gwałtownie. – To była moja wina... – załkała, pierwszy raz obnażając swoje prawdziwe emocje przed kimkolwiek, ściągając maskę wrednej, buntowniczej suki, której toksyczność wręcz odstraszała przechodniów, a równocześnie przyciągała gapiów, którzy zwykle kończyli, dostając pazurami po pysku.
– ..Tox, przecież to nie była twoja wina... – odezwał się po chwili milczenia, zszokowany nagłym wybuchem emocji wadery, która przez dość długi czas wykazywała się być zimna, obojętna, wyprana z uczuć. – To oni cię do tego zmusili poprzez krzywdę, jaką ci wyrządzono... – dopowiedział, starając się ze stoickim spokojem i łagodnością przemówić waderze do rozsądku, uspokoić ją, jednak na marne.
– Nie, Alpin, to JA ich zabiłam, JA przelałam ich krew przez własne łapy! – ryknęła, a uczucie złości, smutku, szaleństwa i niewyobrażalnego żalu do siebie zmiksowały się w jej umyśle, powodując narastające, obłąkańcze uczucie, które współgrało na nieszczęście Toxikity z bijącymi w jej uszach dzwonami, powodującymi uciążliwy ból głowy, zupełnie tak jak wcześniej.
Przed jej oczami ukazała się zjawa, istna, czerwona zmora, która wpatrywała się swymi intensywnie czerwonymi, gadzimi ślepiami, przeszywając jej duszę na wskroś. Nie miała pojęcia, czy i Alpin miał przed oczami to samo, co ona, jednak spojrzenie, jakim nacierało ów coś wprowadziło ją w stan paraliżu, wskutek którego wadera nie miała możliwości ruszenia żadną kończyną. Tkwiąc w sztywnej pozycji, obserwowała z wzajemnością szeroko otwartymi oczyma czerwoną, dymiącą się postać — ni to zwierzę, ni to człowiek, ani żadne znanemu dotąd wilkowi stworzenie. Istny stwór, którego nie dało się w żaden sposób opisać, sprecyzować. Toxikita zamarła, czując, jakby jej serce miało zaraz wysiąść z szybkości jego bicia. W jej głowie zaś huczało jedno, konkretne zdanie: „TO TWOJA WINA, TO PRZEZ CIEBIE NIE ŻYJĄ”.

Alpin?
Szczerze mówiąc, to nie wiem, co o tym myśleć. Nagle zrobiło się groźnie; psychika Toxikity zdecydowanie do końca naszego wątkowania ulegnie diametralnej zmianie, coś wątpię, że na dobre.
Daję Ci pełną wolę co do dalszych zdarzeń, aczkolwiek nie liczę na to, że wyjdzie z tego coś dobrego. Pora zmienić taktykę, i szczerze mówiąc, nie wiem, czy Tox to przeżyje.
Przepraszam również za długość, jednakże spieszę się z czasem; obiecuję, że następne opowiadanie będzie dłuższe i na pewno znajdzie się w nim doza grozy, obłąkania i szaleństwa. Trzymajmy się naszego pomysłu.

Od Whisa cd. Faith

Kiedy tylko samica chwyciła mnie za kark, drgnąłem dosyć mocno, obleciał mnie strach. Nie byłem pewien czy jej ufać, jednakże wydawała się też bardzo miła. Dała mi coś do jedzenia, dała możliwość krótkiego wypoczynku. Teraz jeszcze zaniosła mnie prosto do źródła wody, właśnie tego mi było trzeba.
Nachyliłem się delikatnie, biorąc pierwsze kilka łyków, przyniosły one chłód, ukojenie, ulgę... To było tak przyjemne, że nie zawahałem się popić jeszcze trochę. Odsunąłem się dopiero wtedy, kiedy poczułem, że więcej już nie zmieszczę.
Moje łapy dosłownie się rozjechały, przez co zaliczyłem „orła”. Za swoimi plecami usłyszałem cichy śmiech samicy.
– Widzę, że jesteś już zaspokojony – rzekła łagodnym tonem, podchodząc bliżej.
– T-Tak... – szepnąłem. – Dziękuję za pomoc, Faith. – Uniosłem łeb, by móc na nią spojrzeć.
– Proszę. Teraz chodź. – Zawróciła się i ruszyła w nieznanym mi kierunku. Po wewnętrznej walce ze sobą poszedłem w ślady za samicą. Nie była wcale taka zła, jak myślałem.
Starałem się dotrzymywać jej kroku, rozglądając się co jakiś czas na boki. Otaczająca mnie kraina była na prawdę piękna, nie mogłem się napatrzeć. Przypominała mi mój dom, watahę, w której się urodziłem i spędziłem najlepsze możliwe chwile, aż do tego.. wydarzenia. Momentalnie do mojej głowy napłynęły złe wspomnienia, potrząsnąłem nią energicznie kilka razy na prawo i lewo, chcąc się ich pozbyć.
– Hej, wszystko w porządku? – Usłyszałem głos samicy tuż nad uchem, przez co podskoczyłem.
– T-Tak... Jest dobrze, dziękuję raz jeszcze. Ja po prostu...
– Jesteś zmęczony – weszła mi w słowo.
– To też – odpowiedziałem niepewnie i powoli. Nie chciałem okazać słabości przed nowo poznanym wilkiem.
– Rozumiem. – Zaraz znowu chwyciła mnie za kark, unosząc mnie tym samym w górę. Nie protestowałem, dałem się jej nieść, pozostając przy tym w bezruchu tak długo. jak to tylko możliwe. Nie chciałem niczego utrudniać. Skupiłem się na podróży, badałem tereny wzrokiem, chcąc zapamiętać jak najwięcej szczegółów.
Podróż do watahy nie trwała o dziwo długo. Zapachy wilków uświadomiły mi, że już znajdujemy się na ich terenie. Po przejściu kilku kolejnych kilometrów zapach nasilił się. Faith zaprowadziła mnie do jednej z dużych jaskiń i postawiła mnie przed jej wejściem.
– Airov – odezwała się. – Przepraszam, że ci teraz przeszkadzam, ale mam pewną sprawę, która jest dosyć ważna.
– Jaką? – Usłyszałem po chwili z wnętrza. Głos był.. dojrzały, głęboki. Chwilę później nastąpiły kroki. U krawędzi jaskini ujrzałem ogromnego wilka, o ciemnej barwie futra.
– No taką. – Wskazała mnie łapą. – Znalazłam go dzisiaj, był kompletnie wykończony, wygłodniały i odwodniony.
– Nie jest z naszej watahy... – powiedział po chwili, nachylając się również. To było już dla mnie trochę za dużo. Cofnąłem się momentalnie, wbiegając szybko za łapy samicy. Chciałem się schować od wzroku alfy, bałem się... Na prawdę się bałem.
– Nie obawiaj się, nic Ci nie grozi, Whis. – Usłyszałem głos samicy. – Tutaj jesteś bezpieczny.
– Dobrze mówi – odezwał się samiec, prostując się. – Może zostać, trzeba mu znaleźć opiekunkę i przypilnować, skoro jest taki nieśmiały i nieufny.
– Dobrze, zajmę się tym. Dziękuję, Airov. – Pokiwała łbem, odwracając się. Znowu ruszyła w nieznanym mi kierunku, a ja niewiele myśląc, udałem się za nią, trzymając się kurczowo jej łap. Nie chciałem się zgubić, ani też natrafić na kogoś obcego.
Po przejściu kilkunastu metrów ziewnąłem mimowolnie. Zaczynałem odczuwać zmęczenie, moje ciało było jakieś takie.. ociężałe.
– Faith... – szepnąłem cicho, przystając.
– Tak, Whis?
– Jestem trochę zmęczony... Czy mógłbym się przespać..? Proszę...? – spytałem niepewnie.
 
Faith?

12 stycznia 2019

Powitajmy Hannayah!


Natura zawsze jest zdolna dać dużo tym, którzy pragną ją zrozumieć
Imię: Hannayah
Pseudonim: Zdrzało jej się słyszeć, gdy ktoś wołał na nią Hana.
Wiek: 8 lat
Płeć: Wadera
Charakter: Hannayę można określić jako spokojną rzekę, płynącą własnym nurtem. Mało rzeczy jest w stanie wytrącić ją z równowagi, potrafi być bardzo wyrozumiała, a natręctwo po prostu ignoruje. Za to cierpliwość to jej drugie imię. To wszystko łączy się z jej dość cichą naturą, lecz z pewnością nie nieśmiałą. Wręcz przeciwnie — bardzo lubi towarzystwo innych, dlatego też w życiu nie odepchnęłaby kogoś, kto próbowałby nawiązać z nią jakąś więź. Prawda jest taka, że potrafi dogadać się z każdym, o ile druga strona wykazywałaby do tego chęci. Ktokolwiek stałby się drogi w oczach tej wadery, może czuć się zadbany i bezpieczny. Pewnikiem jest, że Hannayah będzie trwać u jego boku jako przyjaciel, rycerz, jak i opiekun. Albowiem wadera jest w swej naturze troskliwa i bardzo ceni sobie wilki, które jej ufają i potrafią jej siebie powierzyć. Mimo tego wadera raczej spędza czas na samotnym spacerowaniu po terenach watahy. Uwielbia ciszę, a wsłuchiwanie się w dźwięki natury, takie jak obijająca się woda o kamienie w strumyczku, skrzypce świerszczy czy też szum lasu bardzo ją relaksuje.
Wygląd: Wadera przypomina budową lisa. Jest jednak od niego większa, chociaż wzrostem nie dorównuje przeciętnemu wilkowi. Jej drobne ciało okrywa białe, dosyć szorstkie futro, które tylko miejscami jest miękkie jak bawełna. Na jej grzbiecie widnieją czarne, nierównomierne linie. Jej ogon również jest czarny z wyjątkiem białej końcówki. Na pyszczku widnieją dwa rubinowe oczka, a na główce ciemne, szpiczaste uszy z czerwonym środkiem. Dodać można, że jej nosek zwykle jest wilgotny.
Głos: Jej głos jest bardzo spokojny i melodyjny. Nie jest również szczególnie wysoki, podchodzi bardziej pod niższe tony aczkolwiek nie na zbyt. Pewien wilk stwierdził, że jej głos jest niczym miód na bolące gardło
Stanowisko: Zwiadowca
Umiejętności: Intelekt: 7 | Siła: 5 | Zwinność: 9 | Szybkość: 9 | Magia: 3 | Wzrok: 4 | Węch: 5  | Słuch: 8
Rasa: Wilk Ciała
Żywioły: Ciało, emocje
Moce: ~ wyczuwanie stanów emocjonalnych u wilków;
~ uśmierzanie bólu i gojenie ran za pomocą dotyku;
~ kontrola czyjegoś ciała — działa jeśli bardzo się skupi;
~ wyczuwanie miejsca bólu u innego wilka;
~ wpływanie na emocji innych.
Rodzina: Wychowała się w kochającej rodzinie. Zawsze przy niej była, gdy tego potrzebowała.
  • Matka – Ifera
  • Ojciec – Morey
  • Brat – Aines
Partner: Jeszcze jej serduszko nie zabiło mocniej na czyjś widok.
Potomstwo: Może kiedyś. Na razie o tym nie myśli.
Historia: Historia Hannayi nie jest szczególnie interesująca. Opuściła rodzinną watahę, napotkała na swojej drodze parę kamyczków ale to nieistotne. Najważniejsze, że odnalazła miejsce, w którym czuje się dobrze.
Przedmioty: Nie posiada.
Jaskinia: Mieszka sobie w małej jaskini w zielonym pagórku z widokiem na małe jezioro, w którym zawsze pięknie odbija się księżyc. Ma tam swoje ciepłe posłanko i bardzo jej tam dobrze.
Ciekawostki: 
~ ma na prawej łapie bliznę, którą przypadkowo zrobił jej brat jako szczeniak podczas zabawy;
~ gdy za bardzo się wysili, na przykład będzie biegać przez bardzo długi czas, potrafi boleć ją głowa przez cały dzień.
Właściciel: Hakiyuu

Od Antilli cd. Simo

Wtuliłam się w Symonidesa, prosząc wszystkie bóstwa, by ta chwila trwała wiecznie.
I żeby nasza miłość żyła dłużej niż ten świat.

~*~*~*~

– Myślę, że tutaj będzie idealnie… – powiedziałam, patrząc na jaskinię, którą właśnie znaleźliśmy.
Kiedy nasza wataha odnalazła nareszcie nowe tereny, przyszedł czas, by znaleźć też coś dla siebie.
Czy też raczej… dla nas.
Bagna zajmowały znaczną część terenów naszej watahy. Były tam głównie mokradła oraz podmokłe ziemię, zero jaskiń. Oczywiście, moglibyśmy zamieszkać na drzewie czy coś w tym rodzaju, lecz byłby mały kłopot. Owszem, mam skrzydła, dzięki czemu mogłabym bez trudu dostać się do domu, lecz co z Simo czy Ayoko? Obaj kilka razy dziennie ryzykowali by życiem, chcąc dostać się do środka.
Przy okazji, muszę znaleźć jakąś jaskinie dla małego. Czy też raczej, “mały” sam powinien je sobie znaleźć. Jest już dorosłym wilkiem, więc przyszedł już czas na samodzielne życie.
Podczas naszej pielgrzymki trochę się zmieniło.
Darzyłam Symonidesa miłością i on mnie, lecz miałam wrażenie, jakby coś ukrywał… Nie jestem pewna jak to opisać, ale wyraźnie czegoś się obawia…
Natomiast Ayoko… Cóż…
Gdy Smocze Ostrze powróciło do watahy, odzyskaliśmy swoje moce, lecz niespodziewanie Ayoko został poddany Transformacji.
Czytałam nieco o tym w Starej Bibliotece, które znajdowała się na starych ziemiach watahy. Podczas podróży straciliśmy kilka wilków, co nieco uszczupliło naszą liczebność. Gdy nasza magia zaczęła wracać, najpewniej moc jednego ze zmarłych wilków trafiła do Ayoko.
Istnieje również inne wytłumaczenie, mówiące, że szczeniak miał ukrytą magię, która zamaskowała się, dając jedynie cząstkę jego prawdziwej potęgi. W chwili gdy stracił siłę magiczną, rzeczywiście był nieco przygaszony oraz osłabiony, lecz większość wilków reagowała w ten sposób. A gdy magia powróciła do naszych ciał…
Oczy Ayoko, wcześniej różnokolorowe, przybrały jednolity, złoty odcień.
Młody nieco przeżył tą zmianę. Początkowo buntował się zmianom, lecz w końcu zdołał je zaakceptować.
Szczerze mówiąc mam wielki mętlik w głowie, nie mówiąc o nim samym. Najważniejsze jednak, że mój syn żyje i pogodził się ze swoim losem.
– Hmm… – Symonides ocenił wzrokiem jaskinie, oglądając dokładnie każdy szczegół zagłębienia w ścianie. Dzisiejsza pogoda była niemiłosierna. Słońce niemiłosiernie paliło, a parne powietrze wcale nie pomagało przy oddychaniu. Na szczęście wiała lekka, morska bryza, niosąca choć odrobinę ochłody. Schroniliśmy się wewnątrz groty, dzięki czemu nie odczuwaliśmy zbytnio wysokiej temperatury.
Spojrzałam na niego, ponieważ Simo przyglądał się jamie od dłuższego czasu.
– No i? – Nie wytrzymałam.
Ukochany uśmiechnął się do mnie.
– Jest idealnie… – powiedział, po czym dał mi całusa w czoło, przez co lekko zarumieniłam się. – Cieszę się – odpowiedziałam, po czym zaczęłam zbierać rzeczy.
Przez ostatnie tygodnie mieszkaliśmy w pobliżu Centrum, lecz te miejsce nam nie odpowiadało… Traktowaliśmy to jako tymczasowe miejsce do spania.
Udało mi się namówić Symonidesa, żebyśmy poszukali czegoś w pobliżu morza. Początkowo wolał on mieszkać bliżej serca naszej watahy, aby w razie czego być szybko na miejscu. Na szczęście Port, w którym się znajdowaliśmy, był kilka minut szybkiego biegu z Centrum.
Nasz nowy dom znajdował się w ogromnej górze tuż przy plaży z srebrnym piaskiem. Dużą, przestronna jaskinia, z kilkoma wnękami, podobna do naszej poprzedniej, znajdującej się na naszych dawnych ziemiach…
Od razu przypadła mi do gustu.
Zabrałam skórzane torby, w których znajdował się nasz skromny majątek. Kiedy prawie skończyliśmy, do jaskini wpadł Ayoko.
– Hej! – zawołał radośnie, wchodząc do środka.
– Dzień dobry, Ayoko… – przywitałam się. Młody przewrócił oczami.
– Zmieniłem imię, mamo… – westchnął.
– Dla mnie zawsze będziesz małym Ayoko – przytuliłam się do syna. – Znalazłeś coś?
Młody miał znaleźć sobie jakiś kąt dla siebie. Z początku chciał mieszkać z nami, lecz oboje uznaliśmy, że to czas na samodzielne życie. Oczywiście, może nas odwiedzać, lecz jest już wystarczająco duży, by prowadzić samodzielne życie.
– Chyba tak… Jakiś kilometr stąd jest wolna miejscówka – Wilk podrapał się po głowie. – Tato? Chciałem zapytać… czy pójdziesz ze mną na polowanie?

Simo? Takie sobie opko ;-;

|| następna część ||

Od Niffelheima do Sunset

– Dostaniesz udaru, jeśli wciąż będziesz tu leżał.
Niffelheim niechętnie otworzył jedno oko i zerknął na osobę, która postanowiła mu przeszkodzić w jego cudownym zajęciu, jakim jest wylegiwanie się na słońcu, pomińmy fakt, że kiedy postanowił się położyć, w tym miejscu był jeszcze cień. Podniósł się leniwie z ziemi i zaczął rozciągać, tak jakby jego kości nie były ruszane od lat. Faktycznie, trochę sobie tutaj poleżał.
– Masz rację – rzucił krótko.
Jego towarzyszem okazał się duszek, który od jakiegoś czasu pojawia się tu i ówdzie, w sytuacjach, kiedy basior postanowi sobie przedłużyć odpoczynek. Natręctwo nieżywej istoty jednak nie przeszkadzało mu na tyle mocno, by odesłać ją już na zawsze do zaświatów. Właściwie był nawet zadowolony, że wciąż może rozmawiać z duszami. Oblizał swój pysk, a następnie spojrzał w... oczodoły niematerialnego stworzenia, w których tliła się wesoła iskierka. No tak, opowiadał, że zmarł w wyniku porażenia prądem.
– Wciąż tobą telepie? – zapytał, ruszając przed siebie.
– Nie, chociaż mam wrażenie, że coś po mnie łazi, że coś we mnie płynie.
Czasami zastanawiał się, jak to jest być samą duszą. Niektóre nic nie wspominają, że czują jakby dotyk, tak jakby wstydzili się faktu nieposiadania ciała. To nic osobistego, a jednak zdarzają się jednostki wrażliwe na ten temat, a teraz proszę! Jego nowym znajomym okazuje się duszek imieniem Elektron, który czuje, że w jego żyłach płynie prąd. Ciekawe zjawisko!
Doszedł do pobliskiego źródła wody – do rzeki. Spojrzał na jej drugi brzeg, który niczym nie wyróżniał się od tego, przy którym stał. Zastanawiał się, czy wilczki tęsknią za swoim domem i jak czują się na nowych terenach. Teoretycznie nic nie powinno go zdziwić. Sam nie tęskni za ziemiami, na których mieszka, a żal po utracie domu, do którego się przywiązało, uważał za coś naturalnego. To... Jaka jest trzecia opcja? Czy w ogóle istnieje?
– Eeek! – pisnął duszek, chowając się w sierści Niffelheima. – Ona tu jest!
Targał jego futrem i próbował zwrócić jego uwagę, na waderę, która przyszła zaraz za nimi. Basior jednak postanowił nie przerywać czynności nawadniającej organizm i po prostu połykał kolejne łyki chłodnawej wody. W pewnym momencie stało się to niemożliwe, ponieważ nieżyjątko zaczęło uciskać jego szyję, przez co dławił się połykaną cieczą i powoli tracił możliwość oddychania. Zakaszlnął głośno, co zwróciło uwagę nieznajomej. Potruchtała do białego wilka i lekko zniżyła głowę.
– Wszystko w porządku? – zapytała.
Och, czy obca wadera się o niego troszczy? Przypływ odwagi, czy może faktycznie ma równie dobre serduszko co Niffuś. Poprawił swoją pozycję i na nią spojrzał. Dawno nie rozmawiał z kimś płci pięknej, a odkąd dołączył, nie rozmawiał jeszcze z nikim innym oprócz zarządców watahy i przyszywanych synów, chyba nie obrażą się, jeśli tak ich nazwę.
Przyjrzał się dokładnie waderze. Pamiętał ją, ale ich znajomość ograniczała się jedynie do wymieniania nawzajem sobie spojrzeń – znał ją tylko z widzenia. Nigdy nie miał okazji z nią porozmawiać dłużej, nie miał też sposobności, aby poznać jej imię... Bo nie miał takiej potrzeby.
– Tak. – Skinął głową. – Mój mały towarzysz mi po prostu przeszkodził w niemiły sposób. – Tutaj zaczął dziwnie ruszać swoją szyją i grzbietem, chcąc wypłoszyć duszka ze swojej sierści. – Zaczął się niespokojnie zachowywać, kiedy cię zobaczył. Zrobiłaś mu krzywdę? – zaśmiał się, chociaż w jego wypowiedzi nie było nic zabawnego.
– NIFF! – zakrzyknął mały bojownik. – Ona... Ja... Boję się jej... – szepnął.
– Dlaczego pani jest taka straszna? – zwrócił się do wadery. – Jesteś pogromcą dusz?

Sunset?

Od Faith cd. Whisa

Tego dnia słońce górowało na niebie, większość zwierząt cierpiała z powodu wielkiego upału i chowała się w cieniu lub spędzała ten czas przy skupiskach wody. Faith nie miała z tym większego problemu, ponieważ jako wilk lodu potrafiła się sama ochłodzić.  Jej moce były zależne od tego, ile siły miał jej organizm, więc zdecydowała wybrać się na polowanie, by dostatecznie je zregenerować. Ułatwieniem było to, że zwierzyna była wycieńczona żarem, więc wilczyca nie musiała się zbytnio przemęczać gonieniem za zdobyczą. Dobrą kalkulacją było też to, że najwięcej zwierzyny będzie się znajdować tego dnia w zacienionych miejscach, najlepiej z dostępem do wody, więc sama wyruszyła w kierunku gdzie mogłaby takie miejsca odnaleźć.
Promienie słońca delikatnie przebijały się przez gęste konary drzew. Słychać było cudowny śpiew ptaków, stukot dzięciołów i kukanie kukułki. Czuć było zapach grzybów, malin, jeżyn i poziomek. Las latem to jak prawdziwy bajkowy świat, zawsze jest taki pełen życia.
W pewnym momencie wypatrzyła trop. Według śladów była to młodziutka  sarna, pewnie odłączyła się od stada. Faith udała się za śladami i zapachem. Długo szukać nie musiała, bo sarna poruszała się powoli i spokojnie. Wilczyca starała się zachować bezszelestnie i w dobrym momencie skoczyć na nią z zaskoczenia. Pochyliła się i delikatnie napięła  przygotowując do skoku, po czym wyskoczyła i wgryzła się w gardło swojej ofiary. Wystraszona i zaskoczona sarna przez chwilę się szarpała, ale Faith nadal zaciskała szczęki na jej gardle, dopóki nie przestała się ruszać, po czym ją puściła, a sarna opadła bez życia na ziemie. Biały pysk łowczyni oraz gleba zostały pobrudzone krwią. Oblizała się tylko i ponownie chwyciła zębami ciało swojej zdobyczy, by zaciągnąć je gdzieś  w bezpieczniejsze miejsce, gdzie nikt nie zakłóci jej obiadu oraz odpoczynku.  Nie mogła być to jej jaskinia, gdyż znajdowała się za daleko od tego miejsca.  Wypatrzyła sobie zacienione miejsce otoczone dużą ilością zarośli, w dodatku z kolcami, kto by chciał się przedzierać do takiego miejsca?
Położyła się i już chciała się zabrać do jedzenia, kiedy ni stąd, ni zowąd, z zarośli wyskoczyła mała brązowa puszysta kulka. W swoim spojrzeniu Faith nie kryła zdziwienia, zaś z pyska młodego wilka od razu można było odnotować przerażenie. Jego piękne brązowe oczy zrobiły się wielkie ze strachu gdy tak patrzył z dołu na nią. Postanowiła, że spróbuje rozładować napięcie w tej sytuacji i odezwała się do młodego.
– Cześć, mały. – wypowiedziała na powitanie te dwa słowa najmilej jak potrafiła.
Widocznie  z przerażenia zaniemówił i nie odpowiedział waderze nic, tylko rozdziawił delikatnie pyszczek.  Zauważyła jednak, że maluch czasem ukradkiem spoglądał na sarnę która przy niej leżała i kusiła. Ślinka poleciała z jego pyszczka. Kalkulując szybko i prosto, był głodny, a raczej… wygłodniały.
– Chciałbyś spróbować? – wskazała łbem na jedzenie.
Patrząc na jedzenie powolnie pokiwał głową. Oddzieliła kawałek jak dla szczeniaka, chociaż nawet i tak wydawał się odrobinę za duży jak dla niego.
– Proszę. – rzuciła mu pod łapy kawał mięsa i obdarowała go życzliwym uśmiechem.
Młody na początku wyglądał na nieufnego, ale gdy tylko powąchał leżące przed nim jedzenie, rzucił się na nie.
– D-Dziękuje – wydukał w końcu tylko tyle, mając nadal pełen pyszczek.
Gdy zjedli swój obiad, a wadera nieco schłodziła jego futro, przeszła do dalszych pytań. Chciała wiedzieć skąd się tu wziął, gdzie są jego rodzice. Wyglądał jakby chodził sam przynajmniej kilka dni, prawdopodobnie po prostu się zgubił. A przynajmniej… miała nadzieje, że tylko się zgubił i że będzie mogła odprowadzić go do jego rodziny i tyle z sytuacji. Jednak tak naprawdę w tej historii brakowało sielanki.
– Skąd się tu wziąłeś? – zapytała ale nie usłyszała odpowiedzi, jego oczy się zaszkliły. – Zgubiłeś się? – zadała kolejny pytanie, ale nie zetknęła się z odpowiedzią werbalną, szczeniak tylko pokręcił głową i opuścił ją w dół.  – Oh… rozumiem. – przytaknęła ze zrozumieniem, ale i z dużym zakłopotaniem. Zauważyła, że nie chce o tym rozmawiać, że jego też wprawia to w zakłopotanie i jest to dla niego zbyt trudne, więc nie naciskała. – To powiedz mi chociaż jak masz na imię, co? – Zmieniła temat i uśmiechnęła się delikatnie, by znów rozładować napięcie.
– Jestem… Whis…  – Uniósł łebek i przedstawił się nieśmiało. Jego głos był miły i delikatny.
– Faith. – kiwnęła głową – Możesz zostać ze mną, zaprowadzę Cię do mojej watahy. Nazywa się Wataha Smoczego Ostrza, tam będziesz bezpieczny. Ale najpierw pójdziemy się napić, wezmę Cię do źródła. – jako iż zauważyła, że szczeniak był wykończony, chwyciła go delikatnie zębami za kark i zaniosła do przedstawionego miejsca.

 Whis?

Od Whisa

Słońce świeciło wysoko, grzejąc moje futro niemiłosiernie. W moim pysku panowała istna pustynia, nie wiedziałem, gdzie mogę znaleźć źródło wody. Rozglądałem się na boki, zbaczając ze ścieżki co jakiś czas. Jeśli szybko czegoś nie znajdę, padnę, nie jadłem ani nie piłem od dobrych trzech dni. Moje siły witalne równały się okrągłemu zeru. Przysiadłem po kilkunastu krokach, robiąc sobie zasłużoną przerwę. Cień rzucany przez drzewo był moim błogosławieństwem, podziękowałem mu w duchu za pomoc. Powoli zacząłem się godzić ze swoim losem, co taki bezsilny, marny szczeniak jak ja może zrobić? Nic. Byłem zdany tylko i wyłącznie na siebie, a prawo natury brzmiało jasno. „Tylko najsilniejsi przetrwają”.

*dwie godziny później*

Miałem wrażenie, że łapy mi zaraz odpadną. Ta przerwa, którą zrobiłem, była za mała, nie wniosła ona wiele. Z drugiej jednak strony nie mogłem tak siedzieć bezczynnie, inaczej skończyłbym jako posiłek dla innych drapieżników. Potrząsnąłem łbem, zwieszając go po chwili. Moje tempo zwolniło. W pewnej chwili wziąłem głębszy oddech... Do moich nozdrzy wdarł się dziwnie znajomy zapach. Stanąłem jak wryty, spoglądając przed siebie. Duże, kolczaste krzaki zasłaniały mi widok, jednak to od nich wydobywał się ten przyjemny aromat. Jak na zawołanie z mojego pyska zaczęła lecieć ślina, a w brzuchu zaburczało jak jeszcze nigdy. Nie myślałem o tym, co robię. Wskoczyłem w zarośla, przedzierając się przez nie, nie zważając przy tym na ewentualne konsekwencje. Przeciskanie się przez nie sprawiało mi delikatny ból, dodatkowo skok, który wykonałem, był... zbyt daleki. Padłem na ziemie, robiąc przewrotkę. Ku mojemu zdziwieniu byłem po drugiej stronie zarośli. Wtedy też... uniosłem łeb, jednak bardzo szybko pożałowałem tej decyzji. Na wprost mnie leżał duży, biały wilk ze zdobyczą u boku.

Faith?

Powraca — powitajmy Niffelheima!



Czasem czyjaś zła natura jest gorsza od prawdziwego demona.

Imię: Niffelheim
Pseudonim: Nie dorobił się żadnej ksywki, nie licząc zdrobnień swojego imienia typu: Niff, Niffuś, Heim.
Wiek: 17 lat (nieśmiertelny)
Płeć: Basior
Charakter: Małomówny wilk o zgorzkniałej naturze, któremu z upływem lat i przypływem doświadczenia udało się pozbyć przynajmniej niewielkiej części gburowatości i ponurości. Powaga jednak go nie opuściła i wciąż pozostaje wiernym towarzyszem, no przynajmniej na pierwszych spotkaniach z nowymi pyszczkami lub kiedy przychodzi mu rozmawiać z poważniejszymi niż on jednostkami. No nic nie poradzi, że nie umie robić dobrego pierwszego wrażenia, ale zapewniam was, że nie musicie nie wiadomo jak się starać, aby zyskać jego sympatię. Jest dobrym wilczkiem o złotym serduszku, zapewniam was o tym już na samym starcie.
Lubuje się we własnym towarzystwie lub w gronie zaprzyjaźnionych duchów, jest typem samotnika, czego nic nigdy nie zmieni, jednak nikogo nigdy całkowicie nie olewa. Ba, jest w stanie poświęcić znacznie więcej uwagi, niż mogłoby się wydawać. W szczególności, kiedy widzi potrzebującego pomocy lub rady. Nie jest dobry w zdobywaniu nowych znajomości, ale w razie czego próbuje stanąć na zadaniu przyszłego kolegi i stara się podtrzymywać rozmowę, jednak zdradzę wam coś: Szczerze? Wolałby przekazać tę pałeczkę komuś zupełnie innemu.
Tym, co w nim pokochasz, jest jego autentyczność. Nie przybiera żadnych masek, nie bawi się w udawanie kogoś, kim nie jest. Nie lubi oszukiwać nawet pod tym względem, co prowadzi nas do jego kolejnej cechy, jaką jest szczerość, która często odbierana jest jako brak taktu. Nie da się ukryć, że poniekąd to stwierdzenie jest prawdziwe. Zazwyczaj mówi wprost to, co myśli, nie trudząc się z odgadywaniem cudzych emocji, choć coraz częściej zdarza mu się przemilczeć dany temat. Uważa, że takie wyjście jest najlepsze: mówić samą prawdę albo nie mówić nic, niezależnie od tego, jak delikatny jest rozmówca. Sam osobiście wolałby słyszeć tylko to, co zgodne z prawdą. Zaprzątanie myśli kłamstwami jest po prostu pozbawione sensu.
Pacyfista z zasady, niestety nie z natury, dlatego też stroni od konfliktów, ale czasem zdarzy mu się być jego źródłem. Nieporozumienia znajdą się zawsze, a to głównie przez nie rodzą się kłótnie. Nie uważa się za boga. Nie sądzi, że jest nieomylny, a jego zdanie najważniejsze, ale jak ktoś nie potrafi uszanować tego, że ma własną opinię, to robi mu się trochę przykro i przechodzi na tryb lekko ofensywny, gdzie potrafi być mocno nieprzyjemny, wręcz agresywny i opryskliwy. Jednak nieważne jak bardzo wyprowadzisz go z równowagi, zawsze będzie używał sensownych argumentów i będzie myślał na trzeźwo, rzadko emocje uderzają mu do głowy. Jest w stanie bronić własnego zdania do utraty tchu, w sumie nie tylko własnego. Czasem mniejsi, słabsi potrzebują pomocy, by się przebić przez wszystkich innych.
Jego dewizami są jednak przede wszystkim odwaga i śmiałość, nie lęka się niczego i zawsze kroczy z podniesioną głową. Nie oznacza to, że się wywyższa nad innymi, zdaje sobie sprawę, że niej jest idealny i musi nad kilkoma sprawami popracować. Potrafi się przyznać do porażki i błędów, ponieważ potrafi z nich się podnieść i wynieść kilka porządnych lekcji, nad którymi lubi sobie podumać. No tak, jest też typem myśliciela. Godzinami może wpatrywać się w niebo, zastanawiając się nad najzwyklejszą rzeczą całego wszechświata. Lubi od czasu do czasu tak oczyścić umysł od tego całego natłoku spowodowanego zdobytą wiedzą i przeżytego życia, nadmiaru wydarzeń i doznań.
Wygląd: Budową ciała nie prezentuje się tak świetnie,  jak większość tych cudownych basiorów, którzy mają się czym pochwalić. Oczywiście jak większość zharowanych wilków posiada wyrobione mięśnie, ale nie wyglądają tak niesamowicie, jak te, którymi mógłby się pochwalić, gdyby był nieco bardziej zbity, nieco bardziej przy kości. Sylwetką przypomina nieco waderę, co powoli zaczyna go drażnić. Może wzrost ma, jak na basiora przystało, ale smukłość... ewidentnie cecha bardziej pasująca do wadery.
Ma gęstą sierść dłuższą przy szyi, karku i ogonie, która jest miękka w dotyku. W umaszczeniu basiora dominuje śnieżnobiały kolor, do którego idealnie wkomponowują się czarne, czerwone i turkusowe akcenty. Największą uwagę przyciąga jego przednia lewa łapa – smolista z turkusowymi znamionami, które emanują lekką poświatą, widoczną szczególnie w nocy i podczas używania mocy. Pojedyncze pasma sierści, które mają niebieską barwę, oddzielone są od reszty futra za pomocą czerwonych koralików.
Cechą charakterystyczną Niffelheima są przydługie kły, które są widoczne nawet przy zamkniętym pysku. Jednak kto by się przejmował uzębieniem, kiedy można popodziwiać inne turkusowe elementy takie jak poduszki, nos, język i cudnie świecące ślepia.
Głos: Jest całkiem znośny, w takim znaczeniu, że słysząc wypowiedzi Niffelheima, nie masz ochoty strzelić sobie w łeb lub po prostu od niego uciec. Ma głos w niskiej tonacji o całkiem przyjemnej dla ucha barwie, jednak w byciu melodyjnym przeszkadza ta naturalna chrypka, która zdaje się go nie opuszczać od szczenięcych lat – już wtedy brzmiał, jak umierający. Cóż, zmarłym nawet się podoba, żywym już niekoniecznie.
Stanowisko: Pedagog
Umiejętności: Intelekt: 7 | Siła: 7 | Zwinność: 7 | Szybkość: 7 | Magia: 6 | Wzrok: 5 | Węch: 5 | Słuch: 6
Rasa: Wilk Nekromancji
Żywioły: Nekromancja, umysł, ciało
Moce:
~ Zwiększona tężyzna – nie powinno to nikogo zdziwić, skoro posiada geny wilka ciała. Na czym w ogóle to polega? A to proste. Umiejętność bierna zwiększająca naturalną sprawność fizyczną basiora. Jest odporniejszy na różne urazy, rzadko się męczy. Siła, szybkość i zwinność, chyba to trzy cechy wyróżniane szczególnie u osobników z żywiołem ciała. W dodatku większość przeciętnych obserwatorów może dostrzec wrodzoną grację i delikatność jego ruchów.
~ Zmiennokształtność – całkowita zmiana wyglądu lub poszczególnej części ciała. Jest w stanie przemieniać się w inne zwierzęta lub przedmioty, jednakże w każdym wcieleniu przypomina prawdziwego siebie i bez problemu idzie go rozpoznać. Nie po to tak dba o swą odmienność, by go z kimś pomylić! Może się rozciągać, zwiększać, skurczyć i takie tam.
~ Kolejna magiczna umiejętność Niffelheima polega na przyjmowaniu właściwości różnych materiałów. Co to właściwie znaczy? Jeśli sobie zażyczy, stanie się twardy i ostry jak diament bądź jeszcze bardziej miękki jak plusz. Może pozostać niewzruszonym niczym skała lub rozpłynąć się gdzieś w powietrzu jak piasek.
~ Telekineza – potrafi przenosić przedmioty za pomocą siły woli, działa na bliskie i średnie obszary. Nie musi mieć tego czegoś na oku, wystarczy, że o tym pomyśli i dokładnie zapamięta położenie danego obiektu. Działa również na żywe istoty, jednak nie używa jej na nich, dopóki nie poczuje konieczności lub nie dostanie wyraźnej zgody.
~ Telepatia – jest w stanie wniknąć do umysłu innych, wówczas zostawia tam informacje do odczytania przez innych. Sam jednak nie czyta wszystkich myśli danego osobnika, w końcu nikt nie chciałby, żeby największe skrywane sekrety zostały ot, tak odebrane.
~ Wtargnięcie – choć nie przepada za mąceniem innym w głowie, ta moc jest właśnie od tego. Po wniknięciu w rozum przeciwnika jest w stanie wyrządzić prawdziwy armagedon bólu głowy. Przeplata tragiczne wspomnienia, z żałosnymi przeżyciami, z brudnymi uczuciami, wysyłając bomby gry umysłowej, polegającej na tworzeniu paskudnych iluzji. Moc ta nie służy do zabijania. Przeciwnik może stracić przytomność na kilka/kilkanaście dni lub odczuwać przez dłuższy czas ucisk w głowie, który da się spokojnie złagodzić u medyka... czy czymś tam.
~ Nekromanta – moc niemalże perfekcyjna w jego wydaniu. Niffelheim jako wilk nekromancji potrafi stworzyć własną armię nieumarłych. Jest w stanie wysługiwać się duszami zmarłych, dzięki czemu nawiązuje pełne interakcje z duchami. Przywołuje, odsyła, wypędza bądź rozkazuje opętanie. Nieumarli słudzy są na jego każdy rozkaz, czasem wymagają od niego magii, by mogli używać własnych zaklęć, ale to naprawdę czasem. Zresztą i tak rzadko przyzywa ich, by stanęli do walki. Czasem potrafi w martwe ciało pchnąć jakąś duszę, ale nie wychodzi to tak, jak powinno.
~ Uzdrowienie – nie jest na jakimś wysokim poziomie, ale zawsze jakiś uraz uda mu się uleczyć. Nie jest w stanie uzdrowić wilka bliskiego śmierci, ewentualnie przedłużyć je o kilka cennych chwil, by zaprowadzić, go do lepszego użytkownika tego rodzaju magii. Zazwyczaj używa jej tylko dla siebie, w sytuacji opisanej właśnie przed chwilą.
Rodzina: ---
Partner: ---
Potomstwo: Ma dwóch synów: Zetha i Rammsteina, jedną córkę: Amulette Talismane.
Historia: Wychowywał się bez rodziców. Żył w przekonaniu, że ci nie mogli być razem z nim, ponieważ zginęli w tragicznym wypadku, dlatego będąc małym berbeciem, nie zastanawiał się nad tym zbyt wiele i postanowił nie tracić beztroskiego dzieciństwa nad rozpaczą i tęsknotą za wilkami, których właściwie nie znał.
W swojej watasze był pierwszym wilkiem, którego rasa mogłaby być utożsamiania ze śmiercią, co mocno zniechęciło do niego pozostałych członków sfory. Lubił prowadzić dyskusje z duchami, a niekiedy podkusił się, by je wywoływać z zaświatów. Jego zachowania były brane za nietypowe i niepokojące, a zainteresowania szczeniaka uznali za rodzaj choroby psychicznej. Jednak właśnie ze względu na to, zainteresował się nim duchowy wódz watahy, który postanowił sprawdzić umiejętności wówczas bezimiennego szczeniaka.
Nowy mentor zabrał go do wadery, którą się zajmował. Nie należała do żadnej watahy, żyła w ukryciu z pomocą starego wilka. Nie chciał, żeby ktokolwiek o niej wiedział, bo była dość specyficzna, chociaż poprawniej byłoby stwierdzić, że była opętana. Duch, który ją nawiedził, był wyjątkowo... upierdliwy. Uczepił się jej jak rzep psiego ogona. Duchowy wódz nie potrafił się go pozbyć i chciał zobaczyć, czy młody sobie z tym poradzi. Oczywiście jako szczeniak nie miało jeszcze rozległej wiedzy na temat, co dokładniej go otacza i z czym będzie miał do czynienia, ale kiedy przyszło mu porozmawiać z wilczycą i jej nieodłącznym kumplem, spodobało mu się to. W porównaniu do starca, bez problemu mógł stwierdzić, kiedy przez waderę przemawia ona sama, a kiedy duch. Ich rozmowa nie dotyczyła samego opętania, nie była też próbą przegonienia demona. Bliżej jej było do zwykłej, przyjacielskiej pogawędki, która miała na celu zaznajomić ze sobą kilka istnień. Wystarczyła chwila, by poznali siebie nawzajem. Przyczyną opętania wilczycy nie były jej zbrodnie z przeszłości, zmorze po prostu było smutno tak po prostu zniknąć z tego świata: za życia był zupełnie sam, bez rodziny, bez znajomych. Nie chciał opuszczać ciała wadery, ponieważ liczył, że uda mu się z nią zaprzyjaźnić, ale nie zdawał sobie sprawy, że niektóre organizmy mogą nie dawać sobie rady z opętaniem... Jednak najbardziej pragnął rozmowy, z kimś, kto byłby w stanie go zrozumieć i tym kimś okazał się ten dziwny szczeniak, który podobnie jak on był samotny. W końcu zdecydował się opuścić ten świat i dać spokój waderze, której się naprzykrzał, jednak miał małą prośbę. Dowiedziawszy się, że młodzieniec nie miał imienia, chciał mu nadać swoje – Niffelheim. Przyjął je z ogromną wdzięcznością, a następnie z lekkim smutkiem odesłał ducha do zaświatów, oczywiście z pomocą duchowego wodza.
Po tej wizycie wszystko potoczyło się już naprawdę szybko. Zanim się obejrzał, poświęcił się egzorcyzmom całkowicie. Jego myśli krążyły tylko wokół nich i wokół duchów, które z czasem stały się jego ulubionymi towarzyszami drogi, posiłku czy zwykłej dyskusji. W pewnym momencie swojego życia postanowił spróbować czegoś nowego, spróbował się osiedlić gdzieś na stałe. Poniekąd to mu się udało, ponieważ zawitał w Watasze Smoczego Ostrza, gdzie urodziły mu się jego pierwsze dzieci: Zeth, Rammstein i Amulette Talismane. Sprawdzał się dobrze jako ojciec, wyjątkowo dobrze, aż sam był sobą zaskoczony, jednak to szczęście nie trwało zbyt długo, ponieważ przyszło mu się pożegnać z całą watahą. Zabrał ze sobą swoich synów i wyruszył w podróż, która miała się nigdy nie skończyć. Jak widzicie, to mu się nie udało, bo wrócił na stare śmieci. Co prawda swoich biologicznych synów nie udało mu się ze sobą sprowadzić, ale znalazł za nich cudowne zastępstwo – Efraina i Habiela.
Przedmioty: Fiolka nieśmiertelności (użyta)
Jaskinia: Nocuje gdzie popadnie, jedynie, o co dba, to o bezpieczeństwo w danym miejscu. W końcu nikt nie lubi, kiedy smacznie sobie drzemie, a tu nagle wbija mu mała armia dzikich kotów, niegrzecznie sugerując, by ledwo przytomnym szukać sobie nowego miejsca do spanka.
Ciekawostki:
– Niffelheim, a właściwie Niflheim, to inna nazwa zaświatów, Krainy Mgieł, Krainy Ciemności i Krainy Lodu w mitologii nordyckiej. Basior otrzymał to imię od pierwszego wyegzorcyzmowanego ducha, który prawdopodobnie za życia był wilkiem śmierci i również zajmował się udzielaniem zbłąkanym duszyczkom pomocy w dostaniu się do krainy zmarłych;
– przekwalifikowanie się z egzorcysty na pedagoga było dla niego trudną decyzją do podjęcia, ale jeśli ma się czymś zajmować, to niech to będą demony, nieważne czy pod postacią ducha, czy zwykłego szczeniaka;
– Efrain i Habiel – obydwaj zaskarbili sobie jego sympatię i stworzyli z nim na tyle silną więź, że Niffelheim mógłby ich bez wahania nazwać członkami własnej rodziny i stanąć za nimi murem. Traktuje ich jak własnych synów.
Właściciel: Kaory [Howrse/Doggi-Game] | kaoryychan@gmail.com | Przecinek#1312 [DISCORD]

11 stycznia 2019

Mały władca czasu - powitajmy Whisa!

Czas to tylko narzędzie, a ja jestem jego właścicielem. 

Imię: Whis
Pseudonim: Dalej nie posiada, ale jest otwarty na propozycje
Wiek: 3 lata
Płeć: Basior
Charakter: Charakter Whisa na przestrzeni czasu uległ dużej zmianie. Kiedyś był nieufny, płochliwy bał się praktycznie każdej nowej rzeczy. Poznawanie wilków, czy też rozmowa z nimi była najgorszą rzeczą jaką mógł sobie wyobrazić. Nie potrafił się przełamać, bał się że zginie tak jak jego rodzina. Dopiero z pomocą swojej przybranej siostry Faith(<3) poznał świat na nowo, nauczył się jego zasad. Zaczął przez to szanować wszystko wokół siebie, wierzył że był częścią wielkiego kręgu życia. Zmężniał i był bardziej pewny siebie, chętnie rozmawia teraz z wilkami, wdaje się z nimi w pogawędki czy opowiada śmieszne żarty. Jest bardzo cierpliwy, słucha zawsze do końca i sypnie ewentualnymi poradami. Kiedy wybija godzina popołudniowa tryska wręcz energią, rwie się do polowań i do kolejnych lekcji ze swoją ulubioną samicą. (;3) Po wszystkim uwielbia się z nią ścigać, czy też brykać ile dusza zapragnie. Stał się bardzo wyluzowany i przyjazny. Za Faith skoczy w ogień, obroni ją przed każdym kto chciałby stanąć na jej drodze. Można powiedzieć, że dla przyjaciół jest prawdziwym ochroniarzem, dodatkowo okazuje im troskę i opiekuje się nimi, kiedy zajdzie taka potrzeba.

Wygląd: Whis to średniego wzrostu basior z pięknym biało-brązowym futrem. Mimo iż nie wygląda na umięśnionego to jest bardzo zwinny i szybki, dzięki czemu z łatwością potrafi utrzeć nosa niejednemu wilkowi, który czuje się zbyt pewnie. Jego łagodne brązowe oczy, wręcz zachęcają do zagadania.
Głos: Przyjemny dla ucha głęboki, lekko chrapliwy.
Stanowisko: Tropiący
Umiejętności: Intelekt: 5 | Siła: 5 | Zwinność: 5 | Szybkość: 5 | Magia: 10 | Wzrok: 5 | Węch: 5 | Słuch: 5
Rasa: Wilk Czasu
Żywioł: Czas
Moce:
Time Skip - Whis potrafi zatrzymać czas na kilka chwil, w ciągu których może uciec lub zadać komuś cios.
Back in Time - Basior potrafi cofnąć czas o ledwo minutę, więcej jego ciało nie potrafi znieść. Po użyciu umiejętności jego energia spada praktycznie do zera, jeśli szczęście mu sprzyja uda mu się jeszcze odejść w bezpieczne miejsce, jeśli jest niedaleko w przeciwnym bądź razie pada na pysk.
Rodzina:
Matka: Nana
Ojciec: Jugo
Przybrana siostra: Faith <3
Partner: Nie posiada
Potomstwo: Za młody
Historia: Whis urodził się w jednej z niepozornych watah. Jako szczeniak bawił się w najlepsze ze swoimi rówieśnikami, czy rodzicami. Całe dnie spędzał na dworze, uczył się tego co rodzice mu przekazywali, innymi słowy, chłonął wiedzę, jak gąbka wodę.
Pewnego dnia wszystko się zmieniło, czar radości pękł niczym bańka mydlana. Basior wracając ze swojego spaceru poczuł nieprzyjemny zapach, zaniepokojony zaczął biec w kierunku watahy tam doznał szoku. Wszyscy byli martwi, a na ziemie sączyła się krew. Whis chciał szukać swoich rodziców, jednak powstrzymały go ślepia wynurzające się z ciemności. Przestraszony gorączkowo zastanawiał się co zrobić, w ostatniej sekundzie pobiegł w kierunku z którego przybył. Te niemiłe wydarzenia odcisnęły na nim swoje piętno. Szczeniak błąkał się dobre kilka dni bez wody i jedzenia, zanim to nie natrafił na tereny obcej mu watahy. Bał się, nie chciał się już widzieć z żadnym innym wilkiem. Jednak.. głód i zmęczenie nakazały mu szukać schronienia.
Przedmioty: Zwykły amulet od matki Whisa.
Jaskinia: Mieszka razem z Faith i uprzykrza jej życie kiedy tylko może.
Ciekawostki:
- Lubi wpatrywać się w gwiazdy
- Po nocach śni mu się jego rodzina
- Jego ulubionym pokarmem jest jeleń
Właściciel:
e-mail - amyhikaru8@gmail.com  
GG - 44019746

Powitajmy - oto Habiel!




BarnaTheBarnuch (właścicielka)

Imię: Habiel
Pseudonim: Niezbyt go obchodzą pseudonimy, jednak sam lubi wymyślać je innym.
Wiek: 7 lat
Płeć: Basior
Charakter: W dużym skrócie, Habiel to dziecinny, porywczy, ale przyjacielski basior, świadomy swoich wszystkich wad i zalet. Potrafi je wymienić bez najmniejszego problemu. To jedyne, co mu przychodzi z łatwością, jeśli chodzi o myślenie o sobie. Habiel niekoniecznie lubi, czy nawet potrafi skupić się na własnych emocjach czy uczuciach, więc raczej jak już padnie taki temat, będzie się dopytywać o to, co czuje jego rozmówca, a nie on sam. Basior nienawidzi, gdy ktoś go do czegoś zmusza bądź napiera na niego, wtedy staje się gburowaty i opryskliwy. Potrafi ulec jedynie bliskim przyjaciołom. Często działa pod wpływem impulsu, z czego wynikają jego bezmyślne działania, typu odskakiwanie do wilka pięć razy większego od niego. Wilk już od szczenięcych lat wiódł beztroskie i szczęśliwe życie. Przez większość czasu jest beztroski i pewny siebie, jednak niekiedy pokazuje wrażliwą stronę siebie. Bywa zazdrosny o uwagę przyjaciół i osób, które uważa za wzór do naśladowania. Nieodłączną cechą jego charakteru jest... powodowanie walk bez powodu. Nierzadko wyzywa nowo-poznane basiory na pojedynek. Walka w celu sprawdzenia swoich sił sprawia mu wielką przyjemność. Habiel nie boi się porażek, uważa nawet, że niekiedy zabawnie jest przegrywać.
Wygląd: Habiel to basior przeciętnego wzrostu, wagi i masy. Nie wyróżnia się spośród stada nawet kolorem futra, gdyż jest on po prostu jasnobrązowy z ciemniejszą, jasno-nakrapianą plamą na grzbiecie, pyszczku i ogonie. Wprawdzie, Habiel bardziej przypomina zwykłego, aniżeli magicznego wilka. Jego sierść jest dłuższa na karku i szyi, jak to bywa u wilków. Masywne przednie i tylne łapy, nie za długi ogon zakończony jasną, prawie białą plamką. Jego oczy są w kolorze zachodzącego słońca, a nosek zdobią różowo-szare plamki.
Głos: Habiel ma głęboki, melodyjny i niezwykle miły dla ucha głos o dosyć niskiej tonacji i cud cud barwie. Basior potrafi całkiem nieźle śpiewać, jednak równie dobrze idzie mu fałszowanie.
Stanowisko: Wojownik
Umiejętności: Intelekt: 7 | Siła: 8 | Zwinność: 5 | Szybkość: 4 | Magia: 10| Wzrok: 4 | Węch: 7 | Słuch: 5
Rasa: Wilk Skał
Żywioły: Skały
Moce: Utwardzenie - basior potrafi utwardzić swoje ciało. Wtedy bardzo ciężko go zranić, jednak po jakimś czasie zaczyna się kruszyć. Efekty mogą być nieodwracalne, gdy utrzyma moc za długo.
Potrafi atakować za pomocą skał wyrastających z ziemi. Mogą także służyć za obronę.
Rodzina:
Ojciec - Neficent
Matka - Ifrice
Bracia - Ruth i Hellby
Partner: ---
Potomstwo: ---
Historia: Habiel nie ma zbyt długiej czy barwnej historii. Nie zmarli mu tragicznie rodzice, a wataha nie spłonęła żywcem na jego oczach. Basior po prostu urodził się w niewielkiej watasze, jako pierworodny szanowanych jej członków - Neficenta i Ifrice. Razem z rodzeństwem był wychowywany i uczony polowania i walki przez obojga rodziców. Neficent i Ifrice traktowali go nieco surowiej niż rodzeństwo, gdyż jako jedyny z miotu był wilkiem Skał. Rodzicom zależało na to, by wyrósł na najsilniejszego wilka w watasze, a kto wie, może liczyli i na to, że zostanie alfą. Ruth i Hellby jednak nie byli o to zazdrośni, a nawet dobrze przyjęli to, że mają więcej swobody niż ciągle trenujący Habiel. Gdy rodzeństwo podrosło, każdy miał się udać w inną stronę. Ruth i Hellby opuścili rodzinną watahę, a Habiel postanowił zostać. Jednak nie zabawił tam długo, gdyż po "małej" sprzeczce z alfą, basior musiał odejść z watahy. Od tamtej pory radził sobie na własną łapę, aż spotkał Efraina, zwanego również El Chupacabrą i Niffelheima i razem zawędrowali na tereny Watahy Smoczego Ostrza.
Przedmioty: ---
Jaskinia: Nie za duża jaskinia skalna, w której znajduje się legowisko basiora z mchu i patyków. Oprócz tego w sumie nic tam nie ma.
Ciekawostki:
- Traktuje Niffelheima jak ojco-dziadka
- Efrain Sainchez jest dla niego wzorem do naśladowania i traktuje go jak starszego brata
- Ulubioną zwierzyną jest zając
Właściciel: Barnaba123 (hw)

Nowy basior - powitajmy Efraina Sainchez!

BarnaTheBarnuch

Przeżyją tylko najsilniejsi
Imię: Efrain Sainchez
Pseudonim: W przeszłości zwany był ''El Chupacabra'' czym się szczyci
Wiek: 9 lat
Płeć: Basior
Charakter: Co przychodzi Ci na myśl patrząc na Efraina? Groźny, dumny, niebezpieczny, zadziorny? Powiem tak – zapewne większość Twoich spostrzeżeń się sprawdzi. Albowiem jest to basior o ognistym temperamencie i wielu dość dominujących cechach. Gdy pierwszy raz go spotkasz, całkiem możliwe, że będziesz czuć się zbyt niepewnie by do niego podejść. W końcu nie tylko jest wielki ale również  dumny i poważny. Przynajmniej z zewnątrz, bo gdy wdasz się z nim w konwersację na jego pysku zagości nietypowy uśmiech i z pewnością wykaże chęci do rozmowy. Bywa dosyć sarkastyczny, czepliwy ale na ogół jest wesoły i często nawet najbardziej pesymistyczna myśl, może być wypowiedziana przez niego bardzo optymistycznie. W stosunku do płci przeciwnej potrafi być szarmancki i delikatny. Okazuje im szacunek i stara się raczej nie gorszyć przy nich swojej reputacji, aczkolwiek nie pogardzi małymi przekomarzankami i mimo to zachowuje przy nich swoją czepliwość . Co do basiorów jest inaczej, w kontaktach z nimi nie dba o to czy jest wredny, czy zachowuje się arogancko, czy może jest zbyt wyniosły i lekceważący. Chociaż zdarzają się przypadki, w których powstrzymuje swój długi jęzor. Takim przypadkiem jest Niffelheim, którego basior bardzo szanuje. Trzeba też dopowiedzieć, że nasza El Chupacabra bywa dosyć sadystyczna. Przez udział w walkach dla psów, w których uczestniczył przez ponad 4 lata, uwielbia polować i rozszarpywać swoje ofiary w bardzo brutalny sposób. Tego się nauczył i oduczyć się tego już raczej nie da.
Wygląd:  Efrain to wielki i potężny basior. Jego sierść przeplatają trzy kolory - brąz, brąz wpadająca w czerwień oraz kolor kości słoniowej. W niektórych miejscach na ciele ma odrobinę grubsze owłosienie. Na przykład na karku lub łapach. Zamiast normalnego ogona, ma wielki ogon skorpiona, na którym widać pęknięcie, a w nich płynie lawa. Służy mu on jako niebezpieczna broń. Natomiast jeśli chodzi o facjatę, widnieje na niej zwykle stoista powaga, która w kontakcie z innymi przeradza się w wyzywający uśmiech. Zielone oczy zdają się być przepełnione żądzą krwi, gdyż błyskają z zafascynowaniem na każdy widok lejącej się szkarłatnej cieczy. Za to na głowie dostrzegalne są dwa zakręcone rogi. Na jednym z nich widnieje złoty pierścień.
Głos: Jak na potężnego basiora przystało, ma głęboki i donośny głos. Nie należy raczej do tych przyjemniejszych.
Stanowisko: Wojownik
Umiejętności: Intelekt: 7 | Siła: 15 | Zwinność: 10 | Szybkość: 6 | Magia: 2 | Wzrok: 3 | Węch: 3 | Słuch: 4
Rasa: Wilk Ognia
Żywioły: Ogień, Natura
Moce: 
- W jego skorpionim ogonie kryje się trucizna, która na początku powoduje ostry ból w okolicy użądlenia, następnie paraliż, a po godzinie gorączkę, wymioty i drgawki,
- Potrafi wzniecić ogień tam gdzie mu się zapragnie,
- Ma skłonności do samozapłonu,
- Jego ślina ma właściwości gojące rany,
- Jest odporny na wszelkie poparzenia od ognia
- Umie sprawić by w miejscu, w którym zapragnie wyrośnie roślinka c:
Rodzina: Efrain był kompletnie inny od swojej rodziny o tak spokojnym temperamencie, utrzymywał się z nią w dobrych stosunkach. Gdy osiągnął 2 rok swojego życia, postanowił pójść własną ścieżką. Opuścił rodzinę i rozpoczął swoją dorosłość jako El Chupacabra - postrach Meksyku.

Mama - Hassan
Ojciec -  Joth Dahn
Brat - Kvothe
Brat - Kubota
Siostra – Jaenles
Partner: Nikt mu jeszcze nie wpadł w oko
Potomstwo: Basior póki co o tym nie myśli
Historia: Efrain Sainchez wiódł swoje życie w lasach Meksyku. Ktokolwiek śmiał wejść na jego terytorium lub gdy ktoś go zobaczył, niechybnie ginął z jego łap. Z tego powodu w Meksyku głośno było z powodu wielu zaginięć, a sprawką tego miała być sama El Chupacabra. Efrainowi pasowało takie życie. Życie jako postrach ludzi. Niestety jednak pewnego dnia schwytany został przez mężczyznę, który lubował się w nielegalnych walkach psów. Był to przywódca jednej z najniebezpieczniejszych mafii w Meksyku. Rozpoczął się pościg po puszczy. W końcu został złapany i uwięziony w klatce w podziemiach. Wtedy wykorzystywany był do nielegalnych walk psów. Zwany był tam jako El Chupacabra. Jak można się domyślić, jego obecność na ringu była największą atrakcją. Tam wypruwał flaki niewinnym psom. Nie widział innego wyjścia. Po paru tygodniach zaczęło mu się to podobać. Chęć mordu rosła i rosła, wychodził z ringu wykąpany w krwi przeciwnika. To był jedyny moment w którym Efrain czuł się wolny. Albowiem po każdej walce wracał do klatki, gdzie mężczyzna, który odebrał mu wolność patrzył na niego tak samo jak na pełzającego robaka. Lecz pewnego dnia jego los się odmienił wraz z włamaniem się ludzi chcących wykraść słynną El Chupacabrę dla własnych celów. Gdy Efrain udawał śpiącego, otworzyli klatkę by wstrzyknąć mu substancję odurzającą. Gdy jednak jeden z nich zrobił krok w stronę Efraina, wilk rzucił się na nich rozrywając ich wnętrzności. Zanim jednak uciekł, postanowił odegrać się na swoim ‘’panu’’. Zastał go okrążonego przez ludzi z bronią. Powalił ich i gdy mężczyzna myślał, że Efrain jako dobry piesek, chciał go obronić, jego życie zostało zakończone. Dopiero wtedy poczuł się spełniony i uciekł ponownie na wolność zostawiając za sobą pożar.
Przedmioty: Pierścień mężczyny, który kiedyś odebrał mu wolność. Nosi go na jednym ze swoich rogów.
Jaskinia: Jego jaskinia z zewnątrz wygląda mniej więcej tak: <KLIK>
Zdecydował się tam mieszkać ze względu na ciepłe opary ulatujące z wody. Efrain uwielbia ciepło, a nawet ukrop, więc taka jasknia jest dla niego idealna. W środku znaleźć można ciepłe posłanie wykonane z trawy i mchu, oraz parę dziur w podłożu w których mieści się woda, z której unosi się gorąca para. Sam środek jaskini nie jest zbyt duży, ale też nie zbyt mały.
Ciekawostki:
- Kocha Niffelheima jak swojego ojca, a Habiela jak młodszego brata,
- Podnieca go widok krwi,
- Uwielbia smyranie za uchem,
- Bardzo lubi gdy ktoś mu śpiewa. W pewien sposób go to relaksuje i podnosi na duchu,
- Nie lubi biedronek
Właściciel: Hakiyuu

Odchodzi

Powód: Decyzja właściciela. Na życzenie właściciela postać trafia do adopcji.

Azeroth
Yakovlev-vad
Azeroth | 17 lat | Bibliotekarz | Merliah ✦ Thalia ✦ ria.sellene@gmail.com | KP

Odchodzą

Powód: Odejście wybranka jej serca i brak pomysłów na prowadzenie tej konkretnej postaci.

Saba
Wykonane przez właściciela.
Saba | 2 lata | Czarny Mag | wilkzamarski@gmail.com | KP

Powód: decyzja właściciela

Caeldori 
Caeldori | 3 lata | Ogrodnik | Luna34 | KP

Little Hope
[wykonane dla właściciela, zakaz kopiowania!]
Little Hope | 5 lat | Pomocnik | Luna34 | KP

Powód: Trudno mi to właściwie określić. Właścicielka wilków ogłosiła swoje odejście po rozmowie o pokemonach.

Lupin
Sidonie
Lupin | 6 lat | Zabójca | Asili.banshee@interia.pl | KP

Red Arrow
Red place by dNiseb
dNiseb
Red Arrow | 11 lat | Archeolog | asili.banshee@interia.pl | KP

Większość obrazków i zdjęć umieszczonych na blogu nie jest naszego autorstwa.

Proszę o nie kopiowanie treści z bloga w celach własnych bez wiedzy administratorki.

Szablon wykonała Fragonia dla bloga
Sisters of The Template